(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 14 : สิ่งที่ควรตระหนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

          "หุบปากของคุณไปซะ"
          เสียงเย็นเยียบแผ่กระจายรอบตัว ความเงียบเข้าครอบคลุมคล้ายสู่จุดเยือกแข็ง แม้แต่สายลมเย็นของทะเลยังอยู่อย่างสงบเหมือนสั่งได้
          "หรือนี่จะเป็น...การทดลองใช้อำนาจในมือ"
          น้ำเสียงเนิบนาบแต่ก็หยอกล้ออยู่ในที ยูซึกิเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้านิ่งกำลังคอยคำตอบ ผ่านไปหลายวินาทีกลับถอนหายใจ คงคิดว่าไม่รู้จะกดดันองค์ชายสูงศักดิ์ตรงหน้าให้ได้ความอะไร
          "คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน"
          "อยากให้ผมรู้แค่ไหนล่ะ"
          การยอกย้อนของคนๆ นี้ บางครั้งก็กระตุ้นโทสะเล็กๆ แต่ในเมื่ออยู่ถิ่นของผู้อื่น การกระทำวู่วามก็ไม่ใช่นิสัยที่ควรนำมาใช้ ตรงกันข้าม...อาจส่งผลกระทบหลายอย่างเกินจำเป็น
          "จะรู้แค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ"
          "เป็นองค์ชายน้อยที่เอาใจยากจังเลยเนอะ"
          "ผมไม่ได้อยากให้ใครมาเอาใจ"
          "ยกเว้นก็แต่ผู้นำมาเฟียคนนั้นล่ะมั้ง"
          เขากำลังพูดถึงผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้...ยูคิมิยะ เออร์เกรน? 
          อย่างเออร์เกรนไม่สนใจความเป็นตายของใคร ทำไมถึงคิดว่าเขาเอาใจผมกันนัก ครั้งก่อนเป็นทีมนำเที่ยวก็แล้วไป แต่ไม่คิดว่าจะมีเพิ่มอีกคน 
          "เขาไม่ใส่ใจใคร"
          "อืม อันนี้จริง แต่ทุกอย่างมีข้อยกเว้นกันทั้งนั้น ว่าแต่คุณเรียกเขาว่าอะไรล่ะ"
          "...ท่านยูคิ"
          ยูซึกิจุปาก ส่ายหัวช้าๆ กับความไม่เข้าใจของผม เขามองซ้ายขวาก้มหน้ามากระซิบใกล้ๆ
          "เขาคงปฏิเสธการเรียกขานของคุณแทบตาย"
          ก็แค่ไม่ให้เรียกคำนำหน้า แต่ให้เรียกชื่อจริงเท่านั้น ต่างจากคนอื่นตรงไหน
          "เรียกยังไงก็คงไม่ต่างกัน เพราะนั่นก็คือชื่อของเขา"
          ยูซึกิเดินวนรอบตัวใช้สายตาสำรวจไปทั่วก่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้า ช่างทำตัวเสียมารยาท ไม่อยากจะเหมารวม แต่มาเฟียชอบทำตัวแบบนี้จริงๆ
          "สมกับเป็นเชื้อพระวงศ์ ความน่าเกรงขาม รูปร่างหน้าตา ผิวพรรณผ่องใส และยัง..."
          "ก่อนจะพูดอะไร กลั่นกรองหน่อยก็ดี"
          "หากฐานันดรศักดิ์ลดลงกว่านี้สักหน่อย ผมคงระเบิดอารมณ์ใส่ไปนานแล้ว"
          "โชคดีที่ผมฐานันดรสูง แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นอุปสรรคหากคุณอยากจะใช้สองมือนั่นบีบคอผมให้ตาย"
          ผมจ้องสองมือของชายตรงหน้า แม้จะถูกพูดจาเสียดแทงใส่ แต่ก็ไม่ยินดียินร้ายตามปาก กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ถึงอย่างนั้น...หากผู้นำไม่อาจจะควบคุมจิตใจตัวเองได้ คงไม่สามารถปกครองแก๊งได้เช่นกัน 
          "ผมสงสัยจริงๆ ผู้นำฝั่งนั้นทนคุณได้ไง"
          "ก็คงเหมือนคุณที่ทนผมได้นั่นแหละ"
          รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นมุมปาก ยูซึกิมองดูบรรยากาศรอบตัว จ้องพระอาทิตย์ที่กำลังโพล่พ้นผิวน้ำจนสูงขึ้นเรื่อยๆ สำหรับสายตาคนเป็นล้านคงเป็นภาพน่าดูชม แต่สำหรับผม...คงยากจะอธิบายของความน่าสะพรึงกลัว ไม่ใช่แสงอาทิตย์ ไม่ใช่เส้นขอบฟ้า แต่เป็นน้ำ...ตัวแปรหลักที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า
          "ตอนที่คุณเรียกผู้นำฝั่งนั้นว่า 'ท่านยูคิ' เขามีปฏิกิริยายังไง"
          อย่างนี้เขาเรียกกันว่า 'รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง' สืบข้อมูลของศัตรูแบบเนียนๆ แต่มันก็ไม่ถือว่าเป็นข้อมูลสำคัญอะไร ก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
          "ไม่รู้สิ...คงไม่ชอบใจเท่าไหร่"
          "แค่ไม่ชอบใจเองเหรอ ว่ากันว่า...ถ้าไม่ใช่อยู่ใต้อำนาจหรือยอมจำนน เขาไม่มีทางให้เรียกอย่างนั้นหรอก"
          อยู่ใต้อำนาจหรือยอมจำนน ช่างอธิบายสถานการณ์ตัวผมในตอนนี้ได้ดีจริงๆ
          "แล้วยังไง"
          "ยังไงน่ะเหรอ...ผมเดาว่าเขาให้คุณเรียกว่า 'เออร์เกรน' ซะมากกว่า"
          หรือสองคนนี้จะมีความเกี่ยวข้องกัน ไม่ก็คานอำนาจกันอยู่
          "คิดอะไรแปลกๆ อยู่ล่ะสิ ผมกับเขาไม่มีความสัมพันธ์ซับซ้อนหรอกนะ กลับกัน...เพื่อสิ่งที่ต้องการ มีบ้างต้องกระทบกระทั่งกัน"
          ถึงผมจะไม่ใช่ผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ ไม่ใช่คนลงมือโหดเหี้ยม แต่หากเปลี่ยนผมเป็นเขาล่ะก็...น่ากลัวว่าจะทำอะไรมากกว่าการกระทบกระทั่ง
          "คุณต้องการอำนาจ"
          คิ้วทั้งสองเลิกขึ้นสูง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะน่าหมั่นไส้ถูกระเบิดอีกครั้ง คนๆ นี้ไม่คิดจะอดกลั้นหรือเก็บอาการสักนิด 
          "ฮ่าๆๆ อำนาจเหรอ? ผมมีเยอะพอๆ กับผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้เลยล่ะ"
          "..."
          "คงไม่ต้องเทียบกันก็ได้มั้ง คุณคิดว่าผมจะเอามันมาใช้ทำอะไรนักหนาล่ะครับ...องค์ชาย"
          อำนาจมันหอมหวาน เหมาะกับคนละโมบ แล้วถ้าเขาเป็นคนละโมบ อย่างไรเสียก็ต้องคว้าไว้
          "ความต้องการของคุณเป็นความลับ เปิดเผยไม่ได้สินะ"
          "แค่ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก"
          ไม่ใช่คนรอก็คงไม่เดือดร้อนอะไร ตรงนี้ผมเข้าใจ และคิดว่าบางเรื่องไม่เก็บมาใส่ใจคงจะดีซะกว่า
          "งั้นก็ไม่ต้องบอกไปตลอดชีวิตได้ยิ่งดี"
          "ไม่เอาน่า...เป็นถึงองค์ชายจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยทำไมกัน"
          "ผมเปล่าใส่ใจ หวังว่าคุณจะไม่เอาเรื่องพวกนี้มายัดเยียดให้ผม"
          ยูซึกิทำหน้าเหวอไปเลย เขาคงประเมินความสามารถการต่อล้อต่อเถียงของผมต่ำไป ขนาดผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ยังต้องฟังบ้างเป็นครั้งคราว
          "เอาล่ะๆ เราเลิกเถียงกันดีกว่า ธรรมชาติข้างนอกสวยมากก็จริง แต่ผมก็ไม่ใจจืดใจดำปล่อยให้องค์ชายตากลมเย็นจนเป็นหวัดหรอกนะ"
          "เลิกเรียกผมแบบนั้นได้แล้ว"
          "ละเว้นผมหน่อย...ผมเป็นประเภทยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ไปกันเถอะ สายมากแล้ว คุยไปด้วยเดินไปด้วยจะได้ไม่เสียเวลา"
          เจ้าถิ่นเดินนำหน้า ส่วนลูกน้องเขาที่ยืนอยู่ใกล้พากันโค้งศีรษะเมื่อชายคนนี้เดินผ่าน ไม่รู้ผมหรือเขากันแน่ที่เป็นองค์ชาย



          เนินเขาของที่นี่อุดมไปด้วยพืชพรรณแปลกตา ดอกไม้หลากสีล้วนเป็นของหายากที่แทบจะสูญพันธุ์ บางชนิดมีให้เห็นแค่ในหนังสือเท่านั้น แถมถูกระบุไว้ว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
          "ชอบที่นี่มั้ย"
          คนข้างตัวหันมาพร้อมกับยื่นดอกไม้สีม่วงอ่อนในมือส่งให้
          "อืม...สวยดี"
          "ใช่มั้ย คุณต้องภูมิใจนะ เพราะผมไม่พาใครมาที่นี่ง่ายๆ ถ้าไม่พิเศษจริง"
          รอยยิ้มสดใสเหมือนเด็กๆ นั่นช่างใช้พร่ำเพรื่อเหลือเกิน ยูซึกิเป็นถึงผู้มีอำนาจคนหนึ่ง เจ้าตัวบอกเองว่าอำนาจในมือมีไม่แพ้ผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ ทุกสิ่งที่เขาทำ การแสดงออก หรือแม้กระทั่งตอนนี้ ใช่ว่าจะเป็นของจริง
          "คนพิเศษคนนั้นคงไม่ใช่ผม"
          "ไม่ใช่คุณ? องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ...มองตัวเองให้เลอค่าสักหน่อยจะเป็นไรไป"
          ตัวผมตอนนี้ดูไม่เหมือนอดีตสักนิด ความทรงจำเก่าก่อนบางครั้งก็เลือนหายไปตามกาลเวลา จะมีก็แค่ความหวาดกลัวที่คอยแต่จะตามหลอกหลอน
          "ตอนนี้ผมไม่ใช่แม้กระทั่งเชื้อพระวงศ์"
          "จะปฏิเสธยังไงก็ช่าง แต่ความจริงที่ว่าคุณเป็นองค์ชายก็ไม่เปลี่ยนอยู่ดี"
          ไม่ต้องบอกความลับให้ฟังผมก็พอจะเดาสถานการณ์ออกบ้างแล้ว การที่ยูซึกิพาผมมาในคราวนี้ คงไม่ต่างจากเหตุผลของคนเหล่านั้น
          ชื่อเสียง เกียรติยศ ของแบบนี้เป็นสิ่งน่าขยาด มีแต่จะสร้างภัยร้ายให้กับตัว จบลงด้วยการนองเลือด สุดท้ายก็ไม่เหลือแม้กระทั่งบุคคลผู้เป็นที่รัก
          "ถ้าเลือกได้ ผมขอเป็นสามัญชน บางทีเคราะห์ร้ายเหล่านั้นอาจจะไม่เกิดขึ้น บ้านเมืองคงสงบสุขกว่านี้"
          สายลมจากคลื่นทะเลยังคงพัดกลิ่นโชยมา ใบไม้พืชพรรณโต้ลม กลีบดอกไม้หลากสีถูกพัดลอยคว้างกลางอากาศตกหล่นเกลื่อนพื้นดิน 
          รักคุณ นายดูสิ...ดอกไม้พวกนี้ สวยงามแค่ไหนยังมีวันร่วงโรย เชกเช่นฐานะสูงค่า มีติดตัวมาใช่ทุกคนจะเทิดทูนมัน
          ทุกอย่างล้วนหวนคืนกลับสู่ธรรมชาติอย่างที่เคยเป็น...
          "ต่อให้คุณเลือกเป็นสามัญชน แต่ชาติกำเนิดที่ติดตัวมาก็ลบล้างเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ทำใจยอมรับซะเถอะ"
          แน่นอนว่าผมทำใจเผื่อไว้นานแล้ว สักวันชีวิตที่ควรสงบสุขจะต้องวุ่นวาย มีเรื่องให้คบคิดมากมายเกี่ยวพันเชื่อมโยงกัน
          "ใช่ว่าผมเป็นคนขวางโลก การปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลง นั่นล่ะคือตัวผม"
          ควรตระหนักไว้ ทุกวันนี้ใครสละชีวิตเพื่อให้ผมยืนอยู่อย่างมั่นคง
          "ท่านยูซึกิ..."
          ชายชุดดำคนหนึ่งวิ่งเข้ามากระซิบบางอย่างกับยูซึกิ ฉับพลันใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น รอยยิ้มไม่ถึงตาบอกได้ดีว่าเจ้าตัวคงจะอารมณ์เสียไม่น้อย
          "ผู้นำฝั่งนั้นคงจะติดอกติดใจองค์ชายไม่น้อยเลยทีเดียว"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #16 Byunkung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 23:44
    เจ้มจ้นจริมๆเลยยยยยยย มาต่อไวๆนะคะ ค้างแน้วววววววว
    #16
    1
    • #16-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 14)
      7 กรกฎาคม 2562 / 12:51
      มาร่วมค้นหาความจริงไปด้วยกันนะจ๊ะ ;)
      #16-1