(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 13 : อำนาจในมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    5 ก.พ. 64

          สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจ้องเขม็งไปยังหญิงวัยเกือบหกสิบ เธอก้มหน้าจนคางแทบชิดอก นั่งกับพื้นไม่ไหวติง ปฏิกิริยาตอบสนองนิ่งพร้อมเผชิญกับอารมณ์ราวพายุของผู้นำแก๊งที่ขึ้นชื่อเรื่องลงมือโหดเหี้ยม 
          บรรยาการตึงเครียดแผ่ขยาย ไม่มีใครกล้าแม้กระทั่งหายใจแรง เพราะกลัวจะกระทบเข้ากับความฉุนเฉียวของนายเหนือหัว ชายชุดดำที่ทำหน้าที่เฝ้าเวรยามต่างพากันหน้าซีดเผือด รับรู้ชะตากรรมหลังจากทำงานพลาด
          "เด็กคนนั้นหายไปไหน"
          กระแสเสียงเย็นจนขนลุกชันเมื่อได้ยินน้ำเสียงของผู้เป็นนาย ไม่มีการตอบรับจากใคร เสียงรอบด้านเงียบสนิท ต่างคนต่างส่ายสายตาเลิกลั่กมองสลับไปมากับคนข้างตัว คล้ายจะเกี่ยงให้อีกฝ่ายเอ่ยปาก
          ปัง!
          ทุกคนพากันสะดุ้ง เมื่อความอดทนของนายใหญ่แห่งแก๊งมาเฟียแสดงออกด้วยการยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อระบายอารมณ์ แรงจากกระสุนเสียดสีกับปลายกระบอกก่อให้เกิดควันกลุ่มเล็กลอยฟุ่งขึ้นเหนืออากาศ เหงื่อหลายร้อยหยดพร้อมใจกันพรั่งพรูไหลรินลงขมับของผู้เป็นลูกน้อง
          เสียงฝีเท้าบางเบาจากทางหน้าประตูก้าวเข้ามาอย่างฉับไว โค้งศีรษะทำความเคารพผู้เป็นนายก่อนเอ่ยคำรายงาน
          "ท่านยูคิ ผมไปตรวจสอบกล้องวงจรปิด เจอร่องรอยหลงเหลือทิ้งไว้ คาดว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฟ้าสาง องค์ชายถูกพาเสด็จไปยังท่าเรือที่ใกล้ที่สุดครับ"
          สิ้นคำรายงาน มือสำหรับจับด้ามกระบอกปืนพลันกำแน่น แววตาเย็นเยียบแผ่ไอสังหารจนคนรอบข้างรู้สึกหนาวสะท้านเหมือนอยู่ในธารน้ำแข็งขั้วโลก
          "ชิงตัวกลับมา"
          เมื่อคำสั่งถูกเอ่ยขึ้น ชายชุดดำต่างโค้งทำความเคารพและแยกย้ายกันทำหน้าที่ทันที โดยไม่ต้องให้สั่งซ้ำเป็นครั้งที่สอง
          "ท่านยูคิ..."
          เสียงของหญิงวัยเกือบหกสิบเรียกแววตาเย็นเยียบให้หันกลับไป เธอเงยหน้าสบตาเขาก่อนจะพูดคำในลำคออย่างยากเย็น
          "..."
          "หวังว่าท่านจะรักษาสัญญา..."
          มุมปากสวยได้รูปกระตุกเพียงนิด ทำให้คนมองรู้สึกหวั่นใจ
          "ไม่ต้องห่วง...ฉันจะทำยิ่งกว่าสัญญาที่ให้ไว้"




          เรือหลายลำถูกจอดเทียบท่าเรือของเกาะแห่งหนึ่ง แรงลมและคลื่นในยามเช้าพัดเข้าชายฝั่งเป็นระลอก ท้องฟ้าสดใสบวกทิวเมฆเป็นริ้วลอยละล่องท่ามกลางเกาะขนาดหลายพันไร่ 
          ที่นี่ดูจะเป็นเกาะส่วนตัวเสียมากกว่า สังเกตจากกลุ่มคนที่ใส่ชุดสูทสีเดียวกันไม่ต่างจากลูกน้องของเออร์เกรน ทุกคนล้วนถืออาวุธครบมือ คนเหล่านั้นพากันโค้งทำความเคารพเมื่อเห็นผมและชายคนนี้ที่ผมยังไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อก้าวลงจากเรือ
          พวกมาเฟียชอบให้ผู้อื่นก้มหัวให้ซะหมด
          "คุณว่าที่นี่สวยมั้ย"
          เขาเดินมาข้างๆ ผมพร้อมกับเอ่ยหลายอย่างไปเรื่อยเปื่อย ชี้นิ้ววนไปรอบตัว แล้วหันมายิ้มบางให้
          "ก่อนที่คุณจะให้ผมชื่นชมธรรมชาติ บอกก่อนดีกว่ามั้ยว่าคุณชื่ออะไร มาที่นี่ทำไม เรื่องทุกอย่างเป็นยังไง ต้องการอะไรจากผม"
          เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนจะหยุดไม่ได้ทั้งที่อีกฝ่ายพยายามกลั้นไว้อย่างเต็มที่ แต่มันดูขัดตาสำหรับคนถูกหัวเราะใส่
          "โทษทีที่เสียมารยาท ก็คุณเล่นถามรัวเป็นชุด ผม...ตั้งรับไม่ทัน"
          เขายังคงพยายามกลั้นไว้แม้จะไม่ไหว หันหลังไปอีกทาง และหันกลับมาทำหน้ายิ้มรับปกติ
          "ขำพอรึยัง"
          "โอเคๆ พอแล้ว โทษทีลืมแนะนำตัว ผมชื่อ 'ยูซึกิ' ที่นี่เป็นบ้านผม เรื่องทุกอย่างเป็นความลับ ความต้องการยังเปิดเผยไม่ได้ "
          สุดท้ายก็บอกแค่ชื่อกับที่อยู่
          "บอกจุดประสงค์ของคุณมา ถ้าอยากให้เรื่องมันง่ายกว่านี้"
          ยูซึกิเลิกคิ้วขึ้นข้าง คล้ายกำลังแปลกใจกับเรื่องประหลาด หรือผมพูดผิดตรงไหน
          "มีใครบอกคุณมั้ยว่าคุณน่ากลัว"
          หึ...นี่กำลังจะเข้าเรื่องตลกของแท้สินะ อย่างผมจะไปน่ากลัวอะไร ถูกมาเฟียบังคับให้ทำนู่นนี่ตามอำเภอใจ ล่าสุดยังถูกจับตัวมาง่ายๆ แล้วอะไรล่ะที่ดูน่ากลัว ถ้าน่ากลัวจริง...พวกเขาไม่มีทางลากผมไปไหนได้ตามใจหรอก
          "เรื่องสนุกคงไม่เหมาะกับผม"
          ใบหน้าเรียบตึงของยูซึกิเรียกคำถามขึ้นมาในหัว เขาประหลาดใจกับพฤติกรรมของผม แต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่ของหาดูยาก ในเมื่อมนุษย์แต่ละคนล้วนแสดงออกเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
          "เพราะตอนนี้อำนาจยังไม่อยู่ในมือคุณ คุณถึงคิดว่ามันไม่สนุก"
          อำนาจที่พวกเขาชอบเอามาข่มผู้อื่นให้อยู่ใต้คำสั่งน่ะเหรอ ชี้เป็นชี้ตายชีวิตผู้อื่นตามใจชอบ เบียดเบียนกันขนาดนั้นไม่ขอมียังดีซะกว่า
          "ต่อให้มีอำนาจในมือจริง ผมก็จะใช้มันเพื่อประโยชน์ส่วนรวม"
          "ของดีอย่างนั้นเก็บไว้ใช้ส่วนรวม...จะดีเหรอ"
          ใครยื่นมือช่วยเหลือ ถือเป็นสินน้ำใจ แต่ถ้าต้องมีใครสละชีวิตให้ บุญคุณใหญ่หลวงนั้นไม่ขอรับไว้ เพราะในอดีตมีคนตายเพื่อผมมากมายพอแล้ว
          "ดีไม่ดีผมเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่คุณ"
          รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปาก ยูซึกิจ้องมองผมแววตาพร่างพราว เล่ห์เหลี่ยมพลิกแพลงเผยให้เห็นโดยไม่คิดปิดบัง คนๆ นี้นอกจากจะแสดงให้เห็นถึงความคิดของตนเองแล้ว เขายังมีความลึกลับ และชอบแสวงหาผลประโยชน์เพื่อตักตวง
          "ไม่เสียทีที่เกิดมาในตระกูลของชนชั้นสูง วางตัวเหมาะสม แถมยังรู้จักสถานการณ์ อย่างนี้ผมคงต้องมองคุณใหม่ซะแล้วสิ...องค์ชาย"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #55 ไวน์น้ำ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:24

    คืออะไรยังไง สรุปน้องเป็นใครกันแน่ แล้วที่พ่อแม่ตายเนี่ยใช่พ่อแม่แท้ๆป่ะ งงในงงแล้วเนี่ย ความลับเยอะมากอ่ะ

    #55
    1
    • #55-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 13)
      11 พฤษภาคม 2563 / 21:39
      ปริศนาจะค่อยๆ คลี่คลายเรื่อยๆ นะ~
      #55-1
  2. #15 Byunkung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 02:16
    แงงงงง. อยากรู้แย้วววว >.<
    #15
    1
    • #15-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 13)
      27 มิถุนายน 2562 / 12:27
      เจอกันตอนสิ้นเดือนจ้า ;)
      #15-1
  3. #14 manejanb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 11:56

    รออออ.....
    #14
    1
    • #14-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 13)
      21 มิถุนายน 2562 / 21:52
      จ้า แล้วเจอกันจ้า ;)
      #14-1