(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 12 : พาตัวไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    5 ก.พ. 64

          "คุณรู้"
          ผมหยุดมีดในมือที่กำลังหั่นผัก เอี้ยวตัวไปมองคนข้างหลัง แต่เขากลับเดินห่างออกไป มองดูนู่นนี่ตามเดิม ก่อนเออร์เกรนจะพาผมกลับบ้าน เขาต้องส่งคนแอบสืบประวัติผมมา ไม่งั้นคงไม่รู้เรื่องงานพิเศษ
          "รู้พอๆ กับที่คนอื่นรู้"
          หึ...อะไรล่ะนั่น คนอื่นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมทำงานอะไร แม้แต่คุณป้าข้างบ้านจอมยุ่ง
          "แล้วยังไง"
          ผมยักไหล่ไม่แคร์ว่าเขาจะรู้หรือไม่รู้ ในเมื่อความลับอะไรในโลกนี้ที่เขาต้องการจะสืบ มันคงง่ายแค่พลิกฝ่ามือ
          แต่กับเรื่องบางเรื่องดันกลายเป็นตลกร้าย เพราะเรื่องของตัวเองดันสืบไม่ได้ หรืออาจจะเรียกได้อีกอย่างคือจงใจไม่สืบ
          "แค่น่าสนใจ"
          "ก็คงไม่เท่าอำนาจในมือผู้นำแก๊งอย่างคุณ"


          มื้อค่ำผ่านไปโดยไม่เสียเวลาพูดเอ่ยอะไรให้เป็นพิธี หลังจากกินข้าวเสร็จต่างคนต่างแยกกันกลับห้องของตัวเอง
          กลางคืนเงียบสงัด แต่กลับทำให้นอนไม่หลับเอาดื้อๆ ภาพเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตยากจะลืมเลือน ถ้าไม่ใช่เพราะได้รับความช่วยเหลือคงยากจะมีชีวิตรอด 
          ผมเดินลงมาหาน้ำดื่มในครัว เวรยามด้านนอกยังทำหน้าที่ตามปกติ พอรินน้ำใส่แก้วยกดื่มและเตรียมจะกลับเข้าห้องก็รู้สึกว่ามีบ่างอย่างไม่ถูกต้อง
          ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องครัวในตัวบ้าน ผมสัมผัสไม่ได้ถึงการมีอยู่ของเวรยามข้างนอก 
          ไวเท่าความคิด ร่างกายพลันหันกลับอัตโนมัติ แสงวาววับจากปลายกระบอกปืนสะท้อนเข้านัยน์ตาใกล้แค่ปลายจมูก
          "ไปด้วยกันหน่อยสิ"
          หมอนั่น! คนๆ นั้นที่เจอกันในป่าหลังคฤหาสน์ตระกูลยูคิมิยะ 
          ชายตรงหน้าลดปืนลงเลิกคิ้วขึ้นสูง เครื่องหมายคำถามมากมายปรากฏให้เห็นบนใบหน้า
          "คุณอีกแล้วเหรอ หึๆ เค้าว่ากันว่า เจอครั้งแรกคือความบังเอิญ เจออีกครั้งคือพรหมลิขิต"
          ในโลกนี้ไม่มีความบังเอิญซ้ำซากและไม่มีพรหมลิขิตสรรค์สร้าง มีอย่างเดียวคือหลุมพลางกับดักอันแยบยล
          "ช่วย!"
          "ถ้าคุณแหกปากตะโกนแม้แต่คำเดียว ผมจะจัดการคุณป้าคนนี้ก่อนที่จะมีคนแห่มา"
          ร่างของคุณป้าข้างบ้านถูกผลักมาด้านหน้าอย่างแรง เธอถูกมัดมือไพล่หลังและถูกเทปกาวปิดปากไว้ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิงพันกัน
          "ทำแบบนี้ทำไม เธอไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย!"
          "ชู่ว! ที่รัก...เบาเสียงหน่อย ดังกว่านี้ระวังคุณป้าจะตกใจ"
          ปลายกระบอกปืนดันชิดติดขมับด้านซ้ายของคุณป้า จนเธอเอนเอียงไปตามแรงดัน 
          "คุณต้องการอะไร"
          "อันที่จริงผมก็แค่มาหาคนสำคัญตามที่ได้รับข้อมูลมา แต่นึกไม่ถึงว่าคนสำคัญที่ว่ากลับเป็นคุณ ไม่ให้เรียกพรหมลิขิตคงไม่ได้แล้ว"
          ไอ้หมอนี่พูดเรื่องบ้าอะไรวะ!
          คุณป้าพยายามทรงตัวไม่ให้นอนลงกับพื้น เสียงอู้อี้ในลำคอเหมือนพยายามสื่ออะไรบางอย่าง เธอส่งสายตาที่ผมไม่อาจแปลความหมายได้มาให้ 
          "ผมถามว่าคุณต้องการอะไร"
          "อ้อ โทษทีๆ นอกเรื่องไปหน่อย เอาเป็นว่า...ช่วยมากับผมได้มั้ย"
          รอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงตานั่นดูเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว การเข้าจู่โจมของชายคนนี้มาอย่างกับมืออาชีพและจากไปโดยไร้ร่องรอย หากไม่ทำอะไรสักอย่าง ผมคงต้องถูกพาตัวไป และกว่าเออร์เกรนจะตื่น ฟ้าคงสางและทุกอย่างคงไม่ทันการ
          "ขอเวลาคิดหน่อย"
          "เราไม่มีเวลามากขนาดนั้น ไปเถอะ...ยิ่งอยู่นานยิ่งอันตราย"
          สิ้นประโยคนั่น คุณป้าโดนสันปืนตีเข้าท้ายทอยจนสลบ ส่วนผมถูกควบคุมตัวขึ้นรถไป 
          ท้องฟ้ามืดสลัวๆ สองข้างทางมีรถขับสวนน้อยจนแทบนับคันได้ เปลือกตาผมหนักอึ้งทั้งที่ไม่ควรจะเป็น ถูกลักพาตัวมาแท้ๆ แต่กลับเกิดอาการง่วงกันง่ายๆ ทำไมก่อนหน้านี้ข่มตาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหลับ
          "จะนอนก่อนก็ได้นะ ถึงที่หมายเดี๋ยวผมปลุก"
          ทำตัวตามสบายไปรึเปล่า ถูกบังคับให้มาแต่การบริการกลับดีเลิศ อย่างกับไกด์นำเที่ยว
          "ไม่เป็นไร ผมแค่เหนื่อย"
          "เหนื่อยก็พัก ไม่เห็นต้องฝืนเลยนี่"
          ใครจะไปกล้าหลับทั้งที่ถูกล้อมด้วยศัตรู แม้จะง่วงแทบตายก็เถอะ
          "จะให้ดีพาผมกลับไปส่งที่บ้านจะดีกว่า"
          บทสนทนาถูกตัดเมื่อสายเรียกเข้ามือถือของอีกฝ่ายดังขึ้น เขาตอบกลับไม่กี่คำก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋า
          "ถ้าต้องพาคุณกลับไปนอนบ้าน สู้ดีทำให้หลับเดี๋ยวนี้เลยน่าจะง่ายกว่านะ"
          "งั้นก็ขอปฏิเสธ"


          บอกได้มั้ย พระเจ้าจงใจแกล้งกันใช่มั้ย
          ผมถูกพามายังท่าเรือแห่งหนึ่ง บอกไม่ได้ว่าเป็นท่าเรือของเขตใด เพราะช่วงเวลากลางคืนทำให้การสังเกตเป็นไปได้ยาก โดยเฉพาะเรื่องการระบุสถานที่
          "มาสิ...มานั่งข้างๆ ผม"
          ชายคนนั้นยื่นมือมาให้ เรือโคลงเคลงน้อยๆ ทำให้ทรงตัวค่อนข้างลำบากสำหรับคนที่ไม่ชินกับยานพาหนะบนผิวน้ำ 
          ตลกชะมัด กลัวน้ำแทบตายสุดท้ายก็ต้องอยู่กับน้ำ พระเจ้าจะให้ผมตายเพราะน้ำจริงๆ ใช่มั้ย ทำไมไม่เหลือทางรอดให้กันบ้าง
          "จะไปไหนมันก็ไม่เป็นปัญหาหรอก แต่ทำไมต้องเป็นทางน้ำ"
          "คุณกลัวน้ำเหรอ"
          ผมรีบคว้ามือคนตรงหน้าและก้าวเท้าลงเรือ หาที่นั่งใกล้ๆ ให้เร็วที่สุด อย่าเผยพิรุธ ยิ่งแสดงจุดอ่อนยิ่งเป็นตัวถ่วง แม้ในอกจะยังสั่นเพราะหวั่นต่อเหตุการณ์ในอดีต แต่ก็พอจะระงับความกลัวให้มีสติต่อหน้าคนอื่น
          "จะไปก็ไป รึกลัวว่าเออร์เกรนจะตามมาไม่ทัน"
          "ใจร้อนจังเลยนะ"
          เขานั่งลงข้างๆ เรือออกตัวมุ่งสู่แสงเรืองรองของขอบฟ้า ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าฟ้าคงสว่าง พอถึงตอนนั้นถ้าเออร์เกรนตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอผม ผู้ปกครองมาเฟียบ้าอำนาจคนนั้นจะทำยังไง



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #13 Byunkung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 01:55
    รอค่าาาาา เหมือนตัวน้องจะมีความลับเยอะแยะมากมายเลย *0*
    #13
    1
    • #13-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 12)
      10 มิถุนายน 2562 / 05:41
      จ้า เดี๋ยวเรามาหาความจริงไปด้วยกัน ;)
      #13-1
  2. #12 manejanb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 08:40

    รอติดตาม....
    #12
    1
    • #12-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 12)
      9 มิถุนายน 2562 / 08:51
      จ้า แล้วเจอกัน ;)
      #12-1