(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 11 : ปรับตัวตามสถานการณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    5 ก.พ. 64

          ไอ้เผด็จการ ไอ้คนบ้าอำนาจ ไอ้เจ้าพ่อมาเฟีย!
          "นั่นไม่ใช่ลายเซ็นผม!"
          กระดาษในมือถูกกำแน่นจนมุมด้านข้างย่นตามแรงบีบ มันแทบจะแหลกคามือแต่ก็ทำได้แค่ยับยู่ยี่ ผู้ชายคนนี้นิสัยยังไงก็พอรู้ ชอบใช้อำนาจคว่ำใส่หัวคนอื่นก็พอรู้ แต่ที่ไม่รู้คือเขากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตคนอื่น
          "จะใช่หรือไม่ ตอนนี้ฉันก็เป็นผู้ปกครองของนาย ชื่อของนายถูกย้ายเข้าทะเบียนบ้านของฉันเรียบร้อย"
          "คุณจะเอาอะไรกับชีวิตปลาซิวปลาสร้อยอย่างผม อยากให้เป็นนักสืบก็เป็นให้แล้ว อยากให้จับคนร้ายผมก็ทำอยู่นี่ไง ทำไมต้องยึดอิสระกันขนาดนี้"
          มีอย่างเดียวเลยที่ผมมั่นใจ ผมไม่มีทางเข้าใจความคิดของคนๆ นี้ เขาทำทุกอย่างให้มันยากยิ่งกว่าเก่า เรื่องมันจะง่ายและจบไวถ้าเขาใช้อิทธิพลและอำนาจของตนเอง
          แต่นี่ตั้งแต่เริ่มเรื่องมา เขาไม่เคยจริงจังกับการหาตัวคนลอบสังหาร กลับมาฝากความหวังไว้กับแค่นักศึกษาไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว
          ฉลาด...แต่ก็ขวางโลกเกิน
          "ไม่คิดว่าที่ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของนาย? เหยื่อล่อ? ก็สมเหตุสมผล แต่ถ้าเวลานั้นมาถึง...นายจะทำยังไง"
          หาข้ออ้างสารพัดเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ช่างเป็นคนมีเวลาเหลือเฟือจริงๆ
          "ผมไม่โง่นอนเฉยให้มันเอากระสุนกรอกปากก็แล้วกัน"
          รอยยิ้มแปลกๆ ประดับใบหน้าของไอ้มาเฟียบ้าอำนาจ แววตาประกายแสงระยับคล้ายเหมือนตัดสินใจอะไรได้
          "ก็ดี...งั้นเข้าบ้าน"
          ชาตินี้ทั้งชาติ ผมคงไม่มีวันเข้าใจความคิดของผู้นำมาเฟียตะวันตกเฉียงใต้คนนี้ได้


          เออร์เกรนอาศัยห้องรับรองแขกในบ้านผมเป็นที่พัก ทุกๆ สองชั่วโมงจะมีเวรยามคอยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนคอยตรวจตราบริเวณรอบๆ ตัวบ้าน การจัดเวรยามไม่แน่นหนามากแต่ก็ไม่บางตา ให้ความรู้สึกอย่างกับว่าได้กลับไปใช้ชีวิตในคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลยูคิมิยะ
          ผมออกมาข้างนอกซื้อของเตรียมทำอาหารเย็น ในตลาดสดมีผู้คนสัญจรไปมาเยอะพอสมควร แผงผักแผงปลาและแผงเนื้อต่างมีพ่อค้าแม่ขายตะโกนปาวๆ เรียกให้ผู้คนที่เดินผ่านซื้อข้าวของ บรรยากาศแบบนี้สิค่อยเหมือนชีวิตที่ผ่านมา มันทั้งคุ้นชินและเป็นอิสระ 
          แต่ขณะกำลังเลือกซื้อผักกับเนื้อเพื่อไปทำอาหารเย็นของวันนี้ สายตาดันปะทะเข้ากับคุณป้าข้างบ้านพอดี คุณป้าคนนี้ขึ้นชื่อเรื่อง 'ตัวยุ่ง' ถ้าไม่ได้รับคำตอบพึงพอใจ จะเซ้าซี้ไม่ยอมปล่อย
          "นี่ๆ พ่อหนุ่มที่อยู่ข้างบ้านนี่นา ป้ามีอะไรจะถามหน่อยน่ะ คนที่มาส่งเธอ พวกเขาเป็นญาติเหรอ เป็นญาติทั้งหมดเลยมั้ย"
          สายตาคุณป้าทอประกายวิบวับ ความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม เธอเอียงคอมองผมเล็กน้อย เพิ่มความสงสัยมากขึ้นเมื่อเห็นผมไม่ตอบสักที
          "ประมาณนั้นครับ"
          คุณป้าเปลี่ยนท่าทีจากเอียงคอมองเป็นจับแขนเขย่าเล็กน้อย บ่งบอกถึงความใคร่รู้
          "เป็นใครเหรอ ญาติฝ่ายพ่อหรือฝ่ายแม่ล่ะ จริงสิ...พ่อแม่เธอไม่อยู่แล้วนี่เนอะ หรือจะเป็นลูกพี่ลูกน้อง"
          ทำไมเรื่องก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวคนอื่นถึงไม่มีแค่เออร์เกรนคนเดียว ทำไมจะต้องบวกคุณป้าคนนี้เพิ่มด้วย
          "เขาเป็นผู้ปกครองของผมครับ"
          ผมตอบไม่ใส่ใจนัก แกะมือเธอออกจากแขน ตั้งหน้าตั้งตาเลือกผักบนแผงขายต่อ
          "หมายถึงเลี้ยงดู? ผู้อุปการะเหรอ? ดีแล้วๆ จะได้สบาย ไม่ต้องทำงานพิเศษให้ลำบาก"
          มันไม่ได้ลำบากอะไรหรอก ขอแค่เงินนั่นได้มาด้วยความสุจริตจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง 
          "ครับ"
          "ใช่มั้ยๆ พ่อหนุ่มนี่โชคดีจริงๆ ต่อไปก็สบายแล้ว"
          เธอยิ้มให้ผมหลังพูดเองเออเองเสร็จสรรพก่อนเดินถือตะกร้าผักจากไป แม้คุณป้าจะชอบอยากรู้อยากเห็นเรื่องคนอื่น แต่เธอก็ไม่ได้มีพิษภัยอะไร
          "ยอมรับแล้วสินะ"
          ร่างกายถึงกับสะดุ้งเฮือก หันหลังกลับจึงเห็นว่าเออร์เกรนเดินมาพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน แต่ที่น่าตกใจกว่าคือมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่กล้าเดินเข้ามาในตลาดสดที่มีทั้งกลิ่นเนื้อ กลิ่นคาวปลา และอีกสารพัดกลิ่น แถมชุดที่ใส่เป็นเพียงเสื้อเชิดคอวีสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ ส่วนรองเท้าก็ผ้าใบยี่ห้อดัง
          กลมกลืนแต่ก็ไม่ทั้งหมด...
          "สถานการณ์มันบังคับ และผมก็ไม่ชอบฝืน อะไรที่ปรับตัวได้ก็ปรับ"
          ว่าพลางเลือกผักสองสามกำจากนั้นก็จ่ายเงินให้กับคุณลุงเจ้าของแผง พลางเดินผละออกมาจากจุดนั้นแล้วเลือกซื้อของแผงอื่นต่อ
          "ว่าง่ายดี"
          เออร์เกรนเดินตามข้างๆ โดยมีลูกน้องตามมาอีกที ตอนแรกก็ไม่เป็นจุดสนใจหรอก แต่เพราะลูกน้องเขาดันใส่สูทผูกไท ทำท่าทำทางคอยระมัดระวังอย่างกับจะมีคนลอบยิงกลางตลาด มันเลยเป็นจุดรวมของความสนใจ
          นี่กำลังทดสอบความอดทนกันใช่มั้ย ถ้าใช่จะได้ทำตัวให้ชิน!
          "อยากเจอตอนว่ายากมั้ยล่ะ"
          อีกฝ่ายเดินตามเงียบๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมองดูรอบๆ ตัว คงเพิ่งคิดได้ว่าอยู่ตลาดสดล่ะมั้ง
          "ทำไมไม่ไปซูเปอร์มาเก็ต"
          ก็คิดอยู่ว่าจะถามอะไร แต่ก็ถามได้ดี เหมาะกับมาเฟียผู้มั่งคั่งไม่เคยเจอผู้คนในตลาดสด
          "ที่นี่มันสะดวก แถมใกล้กว่า"
          "ของที่นี่มันสะอาดเหรอ ไม่คิดว่ามันผิดหลักโภชนาการ"
          ผิดหลักโภชนาการตรงไหน เนื้อก็มี ไก่ก็มี แถมผักสดๆ ปลอดสารพิษที่พ่อค้าแม่ขายปลูกกันเอง มีให้เลือกกินไม่หวาดไม่ไหว รักสะอาดมากแล้วตามมาเพื่ออะไร ทำไมไม่นอนดูทีวีอยู่บ้าน 
          "สะอาดไม่สะอาดผมก็เห็นตลาดนี่ตั้งแต่จำความได้ โตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ไม่ทราบว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่านยูคิมีปัญหารึไง"
          รู้ทั้งรู้ว่าสังคมของมนุษย์มันเลื่อมล้ำต่างกันไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน แต่ก็อดไม่ได้ที่มีคนมาว่าวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนอื่น เกิดต่างที่ต่างฐานะ ไม่ได้แปลว่าค่าของจิตใจคนจะต่ำลงด้วยซะหน่อย
          "รักคุณ..."
          "ครับ"
          เผลอตอบกลับแบบเคยชินอีกจนได้ เพราะอึ้งในความตอบไวของตัวเอง เลยพลอยทำให้ขาทั้งสองข้างหยุดชะงักตามไปด้วย เออร์เกรนมองนิ่งหยุดยืนอยู่ข้างกัน ก่อนค่อยๆ ยิ้มออกมา 
          "จะกลับไปรอที่รถแล้วกัน อย่านานนักล่ะ..."


          ไม่น่าเชื่อว่าสองวันจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย วันที่สองผมได้กลับมาใช้ชีวิตแบบปกติ(มั้ง) เพิ่มมาด้วยมีผู้ปกครองเป็นมาเฟีย
          ปริศนาหลายสิ่งที่เออร์เกรนไม่ยอมบอกนอกจากอ้างการตามหาคนร้าย ผมเองก็ขี้เกียจจะค้นหาเหมือนกัน คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปก่อน คิดมากมีแต่จะเพิ่มภาระให้พื้นที่ในสมอง
          ถ้ารู้แล้วไม่สบายใจ สู้ไม่รู้อะไรตั้งแต่แรกจะดีกว่า
          "ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ"
          เออร์เกรนเดินเข้ามาในครัว มองดูของใช้ที่ถูกจัดเป็นระเบียบตามมุมของมัน พร้อมกับเดินสำรวจไปรอบๆ คล้ายจะสนใจ
          "อยู่คนเดียวถ้าไม่ทำเอง ใครหน้าไหนมันจะทำให้"
          คิ้วของอีกฝ่ายเลิกขึ้นเหมือนไม่เข้าใจความหมายของเรื่องง่ายๆ
          "โทร.สั่ง"
          คนมีเงินคิดทุกอย่างเรียบง่ายดีเนอะ นั่นสิ...โทร.สั่งก็สิ้นเรื่อง แต่ถามก่อนมั้ยว่ามันจำเป็นรึเปล่า
          "ท่านยูคิครับ ผมอ่ะเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ยังต้องเรียน ต้องจ่ายค่าเทอม ให้โทร.สั่งทุกวันเงินคงหมดพอดี ผมไม่ใช่คนใช้เงินเก่งขนาดนั้น"
          "เก่งสิ..."
          "ถ้าใช้เงินเก่งผมคงไม่มาทำกับข้าวกินเองหรอก"
          เงาของอีกฝ่ายคล้ายกำลังพาดทับอยู่ข้างหลัง มีดที่กำลังหันผักหยุดนิ่งค้างกลางครัน น้ำเสียงแผ่วกระซิบไม่ไกลจากต้นคอ
          "ใครว่าล่ะ...นายหาเงินเก่งต่างหาก"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #11 fannan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 06:08

    ลึกลับจริงๆๆ รออ่านต่อคับ

    #11
    1
    • #11-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 11)
      30 พฤษภาคม 2562 / 22:35
      จ้า มาตามล่าหาความจริงไปด้วยกัน ;)
      #11-1
  2. #10 0981411742 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 05:09

    ชอบบอ่ะ อัปบ่อยๆนะไรท์
    #10
    1
    • #10-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 11)
      27 พฤษภาคม 2562 / 12:36
      จ้า ไรท์จะพยายามนะ ฮ่าๆๆ แบบว่าไรท์ก็ติดอ่านนิยายเหมือนกัน ;)
      #10-1