(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 7 : ตัวจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

          ตุบ!
          แรงเหวี่ยงที่เหมือนผ่อนกำลังของอีกฝ่ายทว่ากลับรุนแรงสำหรับคนถูกกระทำ ส่งผลให้ร่างกายที่กระแทกกับเตียงจุกเล็กน้อย ผมค่อยพลิกตัวกลับอย่างยากลำบาก นั่นไม่ใช่เพราะเกิดจากแรงเหวี่ยงแต่เป็นอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้
          ผมเสียท่าเข้าอย่างจัง...
          เพราะพยายามผลักประตูปิดทำให้ฝ่ายตรงข้ามใช้กำลังด้วยการถีบ ทำให้ประตูกระแทกตัวผมติดผนังอย่างแรง จากนั้นพละกำลังทั้งหมดก็ถดถอยทั้งที่ยังไม่ทันเริ่มสู้
          ผลั๊วะ!
          เสียงหนังสือในมือฟาดเข้าใบหน้าของชายฉกรรจ์สองคนอย่างแรง จีจี้โกรธจัดกำหนังสือในมือแน่นจนมันแทบแหลกคามือ
          "ฉันเคยบอกแกสองคนกี่ครั้งว่าอย่าทำให้เจ็บ! ไม่รู้จักแหกตาดู!"
          เสียงตวาดกร้าวแสบแก้วหนูอย่างคุณหนูเอาแต่ใจของจีจี้ทำให้ชายฉกรรจ์สองคนนั่นก้มหน้าไม่กล้าสบตา เธอฟาดหนังสือลงกับพื้นแล้วหันมาจ้องคนที่ตะเกียกตะกายพยายามพยุงตัวอย่างผมแทน
          "เธอ..."
          "เนมไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย"
          จีจี้ลนลานเข้าหาผม เธอใช้มือแนบแก้มผมทั้งสองข้าง แววตาห่วงใยนั่นอย่างกับไม่ใช่ตัวเธอก่อนหน้านี้ 
          "ปล่อยผมนะ!"
          ผมปัดมือเธอออก พยายามถอยห่าง ผมไม่เข้าใจการกระทำของเธอเลยสักนิด เธอให้คนของเธอทำร้ายผม แต่จู่ๆ กลับห่วงใย เป็นการปฏิบัติตัวไม่สอดคล้องกับสถานการณ์เอาซะเลย
          "เนมไม่ต้องกลัวนะ"
          ผมไม่กลัวหรอก แต่ไม่อยากให้เธอเอาเนื้อตัวมาเบียดแบบนี้
          แม้พยายามจะทิ้งระยะห่าง แต่จีจี้กลับแนบชิดตัวเองเข้าใกล้ผมเรื่อยๆ พิษไข้ที่ทุเลาเหมือนจะกลับมาอีกครั้ง ผมเริ่มตาลาย แค่แรงจะผลักจีจี้ออกจากตัวแทบไม่มี
          "ชอบเรย์อิไม่ใช่เหรอ ทำไมทำแบบนี้"
          "ชอบเรย์อิ...ใครบอกเนมว่าจีจี้ชอบเรย์อิ"
          เอ๊ะ? แล้วไม่ใช่รึไง
          สายตาจีจี้แปรเปลี่ยนจากความห่วงใยเป็นแสยะยิ้มจนน่าขนลุก เธอไม่ใช่จีจี้ที่ผมรู้จัก ท่าทางหยิ่งยโสทนงตัวไม่มีทางปรากฏต่อหน้าคนที่ชื่นชอบเธอทั้งโรงเรียนอย่างแน่นอน สายตาคุกคามนั่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
          "ถ้าจีจี้ไม่ได้ชอบเรย์อิ งั้นจีจี้ชอบ..."
          "เนม...คนที่จีจี้ชอบก็คือเนม ส่วนไอ้เด็กเวรนั่นอย่าเอ่ยถึงมันอีก!"
          เสียงตวาดเริ่มอีกครั้ง เธอหันหน้าไปมองชายฉกรรจ์สองคนนั่น พวกนั้นก็หิ้วอุปกรณ์บางอย่างเข้ามา
          กล้องกับขาตั้ง...เอามาทำไม
          ผลั่ก...
          เธอขึ้นคล่อมผมอย่างเร็ว ใช้มือกดข้อมือผมไว้ทั้งสองข้าง ทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่นี้ถึงได้มีแรงเยอะนักล่ะ ดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุดเลยวะ!
          "จีจี้ลงไปเดี๋ยวนี้ จะทำอะไร ปล่อยผมนะ!"
          "เห็นกล้องพวกนั้นมั้ย มันจะเป็นตัวช่วยในพยานรักของเรา"
          บ้าไปแล้ว! จะมีบ้างมั้ยที่ผมจะไม่ถูกจับกด!
          กล้องวีดีโอถูกบันทึกภาพ จีจี้โน้มใบหน้าลงมาหายใจรดต้นคอ ผมเกลียดการกระทำแบบนี้!
          "จีจี้ ผมบอกให้ปล่อย!"
          "ดิ้นไปก็เหนื่อยเปล่า เพราะยังไงเนมก็ต้องเป็นของจีจี้ ไม่สิ...เป็นของผมต่างหาก"
          ผมมองสบตากับคนเหนือร่างด้วยความงงปนสงสัย เมื่อกี้จีจี้พูดแทนตัวเองว่า 'ผม' ใช่มั้ย
          "จีจี้ ไม่ใช่ผู้หญิง..."
          "ในที่สุดก็รู้สักที เพราะฉะนั้น ต่อให้เนมดิ้นยังไงก็สู้แรงผู้ชายที่อยู่เหนือร่างกายตัวเองไม่ได้"
          ตัวจริงของจีจี้คือผู้ชายเหรอ เป็นไปไม่ได้!
          "คราวนี้ก็เป็นของผมซะ"
          ใบหน้าที่คล้ายกับผู้หญิงนั่นค่อยๆ โน้มลงมา หัวใจของผมเต้นเร็วแรง กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ผมไม่เคยต้องเสียท่าอย่างหมดรูปขนาดนี้ ใครจะคิดว่าผู้หญิงหน้าตาสะสวย น่ารัก แถมมีแต่คนรุมชอบจะกลายเป็นผู้ชาย แถมพยายามจะขืนใจผม 
          หรือครั้งนี้ผมจะไม่รอดจริงๆ
          โครม! ตึ้ง!
          เสียงบางอย่างตกกระแทกพื้นอย่างแรง ดึงความสนใจจากจี้จี้ให้หันไปมอง ผมรีบใช้โอกาสนั้นออกแรงผลักจนเธอหงายลงไปข้างลำตัว แล้วดีดตัวเองลุกขึ้นวิ่งไปหาคนที่เข้ามาใหม่
          "มันทำอะไรที่เนมรึเปล่า!"
          เรย์อิรีบประครองร่างกายซวนเซของผม แรงทั้งหมดที่ใช้หมดลงจนตอนนี้สองขาของผมแทบไม่มีแรงยืน
          "ฉัน...ไม่เป็นไร"
          "จะไม่เป็นไรได้ไง ไข้ขึ้นอีกแล้ว!"
          เรย์อิเอามืออังหน้าผากผมก่อนใช้มือช้อนร่างผมยกขึ้น
          "ไอ้เนมเป็นไงบ้าง!"
          เสียงไอ้วายดังอยู่ใกล้ๆ แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบสนิทลง


Rayi part.
          "นายละเมิดข้อตกลง"
          "แล้วยังไง"
          น้ำเสียงเย่อหยิ่งนั่นคงเป็นนิสัยเสียติดตัวมาตั้งแต่เกิด
          ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจีจี้เป็นผู้ชาย เพียงแค่หมอนี่มีหน้าตาสะสวยเลยเหมือนผู้หญิงก็เท่านั้น แต่ความจริงหมอนี่เป็นฝ่ายรุกและเป็นสายเอส เรื่องที่พี่เนมตกน้ำ สาเหตุก็มาจากหมอนี่ เพราะความหึงหวงของเหล่าสาวกของมันเลยทำให้มีคนลอบทำร้ายพี่เนม แม้หมอนี่จะสั่งสอนคนในโอวาสก็ไม่เป็นผล
          "นายยังใจเย็นได้อีกสินะ เห็นสภาพนี้มั้ย พี่เนมไข้ขึ้นสูงกว่าเดิมทั้งหมดก็เพราะสันดานเลวๆ ของนาย"
          "ก็ถ้าทำให้เนมเป็นของฉันได้ ต่อให้ต้องขังเขาทั้งชีวิตฉันก็ทำ"
          "เห็นแก่ตัว"
          "แล้วนายไม่เห็นแก่ตัวเหรอ ฉันเป็นเพื่อนกับเขามาก่อนนาย แต่เพราะมีนาย เนมเลยตีตัวออกห่างจากฉัน เพราะนายพยายามดึงความสนใจของเนม ฉันเลยถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว!"
          จะช้าหรือเร็ว ยังไงซะพี่เนมก็ต้องเป็นของผม ไอ้หมอนี่ก็แค่อดีตเพื่อนเท่านั้น แต่หมอนี่พูดถูก ผมเห็นแก่ตัวเหมือนกัน แต่อย่างน้อยผมก็ไม่เคยคิดเอากล้องมาถ่ายเก็บไว้เพื่อขู่เรื่องบัดซบกับคนที่ผมรัก
          ผมเลิกสนใจรุ่นพี่ตรงหน้า อุ้มพี่เนมออกจากห้องเพื่อไปบ้านตัวเอง อยู่บ้านผมยังไงก็ปลอดภัยกว่าเยอะ
          แต่ก่อนที่ผมจะก้าวผ่านเขตประตู เลยหันกลับเพื่อบอกอะไรบางอย่าง
          "ถ้านายเป็นเพื่อนสนิทของพี่เนมจริง นายก็น่าจะรู้ว่าพี่เนมไม่เคยทอดทิ้งเพื่อน"
          ขี้เกียจอธิบาย ไอ้รุ่นพี่จะเป็นยังไงก็เรื่องของมัน แต่ถ้าเมื่อไหร่คิดจะแย่งพี่เนมจากผมอีกล่ะก็...ต่อให้เป็นอดีตเพื่อนสนิทผมก็ไม่ปราณี!
Rayi end.


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น