(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 8 : คนอ่อนแอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

          ความเย็นชื้นจากวัตถุบางอย่างกำลังไล่ไปตามผิวเนื้อ ผมพลิกตัวไปมาหนีความเย็นนั่น ก่อนจะถูกบางอย่างดึงให้แนบสนิทกับความอุ่นร้อน
          "ดีขึ้นรึยัง"
          เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพตรงหน้าคือแผงอกของใครบางคน ลมหายใจของเขายังคลอเครียรดต้นคอ
          ผมอยู่ที่ไหน...
          "เรย์อิ..."
          ผมค่อยๆ ครางชื่อของคนที่นึกถึงที่สุด พอจำได้เลือนลางก่อนหมดสติ ผมวิ่งมาหาเขาสุดชีวิตเพื่อหนีภัยคุกคามจากจีจี้ และหลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็หายไป จนกระทั่งตอนนี้ สมองของผมก็ยังเบลอ มึนงงไปหมด
          "ครับ...ผมอยู่ตรงนี้"
          เสียงกระซิบใกล้ๆ เสียงของคนคุ้นเคยทำให้รู้ทันทีว่าเป็นเขา ตอนนี้ไม่ว่าตัวเองจะอยู่สภาพไหน อย่างน้อยก็อุ่นใจที่หนีรอดมาได้ 
          "ฉันเป็นอะไรไป"
          อ้อมกอดถูกแปรเปลี่ยน เรย์อิขยับตัวเอนหลังพิงหัวเตียง โดยมีผมนั่งหันหลังพิงแผงอกอีกที เขาใช้มือรอดใต้แขนกอดกระชับขึ้น ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ถูกห่มไว้ครึ่งตัว
          "พี่ไข้ขึ้นจนหมดสติ ตอนนี้ไข้ลดลงนิดหน่อย แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ ผ้าห่มกี่ผืนก็เอาไม่อยู่ จนผมต้องคอยกอดไว้"
          ผมเลื่อนสายตามองปลายเตียง เห็นผ้านวมสองสามผืนพาดอยู่ และยังมีกับพื้นกองเป็นภูเขาขนาดย่อม
          "ห่มหมดนั่นก็น่าจะอุ่นอยู่นะ"
          "ได้ขาดอากาศหายใจตายก่อนพอดี ผมกอดไว้แบบนี้น่ะดีแล้ว อยากบ่นค่อยบ่นทีหลังแล้วกัน หรือจะให้รับผิดชอบด้วยการดูแลทั้งชีวิตก็ได้"
          "ขอบคุณ"
          "ครับ?"
          น้ำเสียงตอบรับด้วยความแปลกใจนั่นทำเอาผมอดยิ้มไม่ได้ คิดว่าผมจะต่อว่าเขาเหรอ เปล่าเลย...ผมดีใจด้วยซ้ำคนที่ตามตื้อเป็นเขา คนมาช่วยผมไว้เป็นเขา คนที่คอยกอดผมไว้ตอนนี้เป็นเขา 
          ดีใจสุดๆ ดีใจจริงๆ
          "เรย์อิ...ขอบคุณนะ"
          เสียงสะอื้นเบาๆ พร้อมกับน้ำตาอุ่นร้อนไหลหยดลงหลังมือของคนที่คอยกอดให้ความอบอุ่น เรย์อิไม่ว่าอะไร เพียงแค่ใช้มือนั่นเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโอน
          "ผมไม่มีวันให้ใครทำอะไรพี่ได้หรอก"
          ทำไมเป็นแบบนี้ ต้องให้ไอ้เด็กที่ครั้งหนึ่งผมเคยช่วยไว้มาคอยปลอบใจ ผมกลายเป็นคนอ่อนแอไปแล้วเหรอ
          "อือ..."
          อ้อมกอดถูกกระชับขึ้นจากคนข้างหลัง ทำให้รู้สึกปลอดภัยและสบายใจมากกว่าที่เคยเป็น อยากรู้จริงๆ ตอนเด็กๆ เรย์อิจะรู้สึกแบบเดียวกันมั้ยตอนที่ผมเข้าไปช่วยเขาจากการถูกเด็กคนอื่นรังแก
          เขาจะคิดว่าตัวเองอ่อนแอรึเปล่า...
          "ฉันถามอะไรหน่อยสิ นายเคยรู้สึกโกรธตัวเองบ้างมั้ย เวลาถูกคนอื่นรังแกแล้วไม่สามารถตอบโต้ได้"
          หึ...
          เหมือนผมได้ยินเสียงบางอย่างจากลำคอของเขา เรย์อิก้มหน้าลงมาซุกเข้ากับซอกคอผม คลอเครียอยู่อย่างนั้นก่อนผละออก
          "ไม่เคย"
          ทำไมไอ้เด็กที่ถูกคนอื่นกลั่นแกล้งถึงไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้น
          "แค่พูดความจริง ไม่มีใครว่าหรอก"
          "ก็ผมไม่เคยจริงๆ ทำไมผมจะต้องเสียเวลาโกรธตัวเอง"
          "ก็นายเป็นฝ่ายถูกแกล้ง นายก็น่าจะรู้สึกแค้นใจ พาลให้โกรธตัวเองไม่ใช่รึไง"
          ผมเผลอผละจากเขาหันไปมองอย่างกระทันหัน ภาพตรงหน้าพร่ามัวเล็กน้อยจนเรย์อิต้องรีบดึงกลับมานั่งที่เดิม
          "พี่จะเก็บมาใส่ใจทำไม เรื่องก็ตั้งนานแล้ว"
          "ฉันอยากรู้"
          อยากรู้ความรู้สึกของเขา ถ้าเข้าใจเขาสักนิด ผมอาจช่วยเขาได้มากกว่าการสั่งสอนเด็กอันธพาลพวกนั้น ให้คนที่เคยรังแกเขาไม่กล้าทำอีก ถึงแม้ตอนนี้เรย์อิจะโตแล้วก็ตาม แถมยังโตกว่าผมด้วยซ้ำ แต่คนเราต้องมีปมในใจกันบ้างล่ะ
          "ก็ได้ ถ้าพี่อยากรู้..."
          "..."
          "ผมไม่เคยรู้สึกโกรธตัวเอง...ผมพูดจริง แล้วทำไมไม่เคย นั่นคือเหตุผลเดียว เพราะผมไม่ได้ถูกรังแก"
          ไม่จริง ถึงจะนานแล้วก็เถอะ แต่เด็กที่ร้องไห้เมื่อตอนนั้นเป็นเรย์อิแน่นอน เขาถูกเพื่อนๆ ล้อว่าชอบรุ่นพี่คนหนึ่งแต่รุ่นพี่คนนั้นไม่สนใจ พวกนั้นเลยแหย่โดยการเอารูปๆ หนึ่งไป จากนั้นผมก็เข้ามาช่วยไล่เด็กพวกนั้น แต่เสียอยู่อย่างคือผมไม่สามารถเอารูปของเรย์อิกลับมาได้ เนื่องจากตอนกำลังมีเรื่อง ผู้ปกครองของเด็กพวกนั้นมาพอดี เลยไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต แถมจังหวะนั้นเรย์อิก็วิ่งออกมาอีก ผมเลยเลิกสนใจรูปแล้ววิ่งตามเขามาแทน
          จะบอกว่าเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องจริงเหรอ หรือบอกว่าเรย์อิกับเพื่อนๆ แกล้งหลอกให้ผมมาช่วยเพื่อจะได้สานความสัมพันธ์ นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ เด็กสิบขวบคิดเรื่องอย่างการจัดฉากไม่ได้อยู่แล้ว
          "ฉัน...ไม่เข้าใจ"
          "แต่ผมเข้าใจ"
          เรย์อิกระชับอ้อมกอดมากขึ้น เขาสูดดมกลุ่มผมข้างขมับ เลื่อนลงมายังต้นคอ
          "อธิบายมาหน่อย"
          "เพราะผมขาดพี่ไม่ได้ พี่คงสงสัย มันเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นยังไง"
          "..."
          "ความจริงแล้วผมก็เป็นแค่คนเลวๆ คนหนึ่ง"
          เขาคงไม่ได้จะบอกว่าเรื่องเมื่อตอนนั้นเป็นฝีมือของเด็กสิบขวบอย่างเขาใช่มั้ย ถ้าเกิดใช่...ผมควรทำยังไง
          "เรย์อิ..."
          "ถ้าพี่ไม่เกลียดผมก็คงดี แต่ถ้าถามว่าอะไรที่ทำให้ผมอ่อนแอ ก็คงมีแต่พี่นั่นแหละที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น"



#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น