(YAOI) Because love you. เพราะว่าพี่เป็นของผม

ตอนที่ 6 : รอยยิ้มแอบแฝง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

          เรื่องที่เรย์อิจะบอกนั้น...สุดท้ายเขาก็แค่เอามาอ้างเพื่อให้ผมยอมสงบศึกเท่านั้น
          เหอะ! ก็พอรู้อยู่หรอก อย่างเขาคงไม่ยอมเสียเปรียบอะไรง่ายๆ
          ผมไม่ได้ไปโรงเรียนสองวัน แถมพรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาว์เลยได้พักยาว ทุกวันเรย์อิจะทำอาหารเช้าและเย็นมาให้ แถมทำท่าจะนอนค้าง ถ้าไม่เพราะผมขู่ว่าจะหนีเที่ยวระหว่างเขาไม่อยู่ เขาคงหอบผ้าหอบผ่อนมาอาศัยด้วยแล้ว
          ให้ตายเถอะ...วุ่นวายจริงๆ
          ปิ๊งป่อง! 
          เสียงออดหน้าบ้านทำให้ผมพลันหยุดคิดเรื่องหงุดหงิดในใจ ลอบมองนาฬิกาติดผนังที่บ่งบอกเวลาสิบโมงเช้า ใช่เวลาว่างซะที่ไหน วันนี้ก็เป็นวันศุกร์ เด็กนั่นชักทำตัวเหลวไหล แอบโดดเรียน 
          ผมเดินลงมาชั้นล่างเปิดประตูให้กับผู้มาเยือน พลันสายตาจากดุดันต้องแปรเปลี่ยนยิ้มรับทั้งที่ไม่เต็มใจ
          "สวัสดีจ๊ะ...เป็นยังไงบ้าง อาการดีขึ้นมั้ย"
          น้ำเสียงร่าเริงสดใสคุ้นหูแต่ไม่อยากได้ยินของเจ้าตัว ทำให้ผมจำใจฝืนยิ้มออกไปทั้งที่ไม่อยากทำ 
          "ขอบคุณที่เป็นห่วง ผมไม่เป็นไร"
          มือไวอย่างใจคิด ผมจับลูกบิดประตูเตรียมปิดใส่หน้าเธออย่างเสียมารยาท อย่าหาว่าผมไม่รักษาน้ำใจเลย แค่แสดงออกอย่างใจนึกเท่านั้น
          "จะไม่เชิญเราเข้าข้างไหนหน่อยเหรอ"
          มีจุดประสงค์อื่นสินะ...
          ผมลอบถอนหายใจ ความจริงอยากไล่เธอไปไกลๆ ด้วยซ้ำ แค่มองก็รู้...คงไม่เจอเรย์อิที่โรงเรียนเลยตามมาหาเพื่อคาดคั้นจากผม เดิมทีไข้เกือบจะหายดีอยู่แล้ว พอเจอหน้าเธอ อาการปวดหัวทำท่าจะเข้าจู่โจม
          "จีจี้เป็นผู้หญิง เข้าบ้านผู้ชายคงไม่เหมาะ อีกอย่าง...ผมอยู่คนเดียว เรย์อิไม่ได้..."
          "อยู่คนเดียว...เหรอ"
          แวบนึงผมเหมือนเห็นเธอยิ้ม แต่เพียงเสี้ยวนาทีกลับเห็นแววตาปกติและรอยยิ้มอ่อนโอน หรือผมจะคิดมากไปเอง
          "ผมอยากพักผ่อน ขอตัวนะ"
          "เดี๋ยว!"
          ปึง!
          ผมปิดประตูใส่หน้าเธอโดยไม่รอคำพูดใดๆ อีก ผู้หญิงคนนี้อยากได้เรย์อิมากทำไมไม่ไปหาเจ้าตัวเพื่อทำคะแนน มาหาผมจะได้อะไร คิดจะข้ามสะพานก็สร้างเองสิ ผมไม่ใช่ทางผ่านของใคร
          ตืด ตืด ตืด...
          เสียงมือถือดังปรากฏชื่อต้นตอของปัญหา นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด ผมตัดสายทิ้งก่อนโยนมือถือลงบนเตียงไม่แยแส
          ออกไปหาข้าวเที่ยงข้างนอกกินดีกว่า ป่านนี้จีจี้คงกลับไปแล้ว
          ผมเปลี่ยนชุดเตรียมออกไป แต่เมื่อเปิดประตู...
          "จะไปข้างนอกเหรอ ไปด้วยกันสิ"
          ยังอยู่อีกเรอะ!
          แต่ไม่น่าตกใจเท่ากับผู้ชายสองคนที่รูปร่างสูงใหญ่ข้างหลังเธอ อย่างกับนักกีฬามวยปล้ำเพิ่งผ่านสังเวียน
          "ผมเปลี่ยนใจแล้ว"
          พลันมือรีบจับลูกบิดประตูแน่นก่อนผลักปิด แต่ไม่ไวเท่ามือใหญ่หนาของสองคนข้างหลัง
          "ไปด้วยกันสิ รับรองว่ายัวเนมจะไม่มีวันลืมความบันเทิงเหล่านี้ลงแน่"
          รอยยิ้มร้ายๆ นั่นช่างไม่เหมือนจีจี้ที่ผมเจอในครั้งแรกอีกแล้ว


Rayi part.
          ผมกดมือถือต่อสายอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับจากปลายทาง พี่เนมทำอะไรอยู่ จู่ๆ ก็ตัดสายทิ้ง แถมตอนนี้ยังไม่รับโทรศัพท์อีก คงอยากให้ผมหอบผ้าไปนอนร่วมเตียงจริงๆ สินะ เนี่ยน่ะเหรอผู้ใหญ่ นิสัยดื้อรั้นยิ่งกว่าผมตอนเด็กซะอีก
          ผมจำใจต้องตัดสายทิ้งหลังโทร.ติดต่อกันหลายสิบรอบแต่เจ้าของกลับไม่ยอมรับ พลันมือถือก็เกิดเสียงเรียกเข้า ดึงความสนใจจากผมก่อนความตื่นเต้นจะหายไป
          [เรย์อิ! กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!]
          "พี่วายอยู่บ้านเหรอครับ ถ้างั้นช่วยบอกพี่เนมให้รับโทรศัพท์ผมหน่อย ผมโทร.เข้าหลายรอบแล้ว"
          [ให้บอกยังไงเล่า ไอ้เนมกำลังถูกจับ เฮ้ย! เสร็จกัน เอาไงดีวะ!]
          ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...
          การติดต่อถูกตัดขาด ถ้อยคำสุดท้ายของพี่วายทำใจผมเต้นรัว หรือผู้หญิงคนนั้นจะทำอย่างที่พูดจริงๆ 
          เธอกล้าทำจริงๆ งั้นเหรอ!
          "มีอะไรรึเปล่าวะ"
          เพื่อนร่วมห้องเดินมาถามหลังผมทำสีหน้าตื่นตระหนก 
          "ลาครูให้หน่อย มีธุระด่วนต้องรีบไป"
          หวังว่าฝีมือการต่อสู้ของพี่เนมจะช่วยถ่วงเวลาให้บ้าง 
Rayi end.


#ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น