Fanfic Harry Potter (Dramione) : แกล้งแต่งไม่แกล้งรัก

ตอนที่ 16 : เกือบไปแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    10 ก.ย. 61

*นายกจะจัดงานเต้นรำขอบคุณเรา* เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมา ริมฝีปากของเธอฉีกยิ้ม ตอนนี้เธออยู่ในร้านอาหารของโลกมักเกิ้ลและกำลังนั่งทานอาหารกับแฮรี่ รอนอยู่

*ดี ฉันก็ไม่ได้ออกงานมานานแล้ว* รอนว่า

*เยี่ยมไปเลย* แฮรี่พูดพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม

*ให้ตาย ฉันต้องหาสาวควงไปงานซะแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันการ* รอนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบเดินออกไปทันที

*รอนนายจะไปไหน* แฮรี่ถามออกมา ตกใจที่อยู่ดีๆรอนก็ลุกพรวดขึ้นมา

*ฉันจะต้องไปหาสาวน่ะสิ โอ้บ้าแล้ว เดี๋ยวไม่ทัน* รอนหันมาพูดก่อนจะรีบวิ่งออกไป ทิ้งไว้แต่แฮรี่กับเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งหัวเราะกับท่าทีของเขา

*เขาตลกดีนะ* เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางหัวเราะ แฮรี่ยิ้มเขามองหน้าเฮอร์ไมโอนี่

*เฮอร์ไมโอนี่ ตอนนั้นน่ะ ตอนที่ฉันจับศิลาชุบชีวิต ฉันเห็นพ่อ แม่ ซีเรียสแล้วก็รีมัส* แฮรี่พูด เฮอร์ไมโอนี่หยุดหัวเราะมองเขาอย่างเข้าใจ

*ฉันรู้ อำนาจของศิลาควบคุมเธออยู่* เฮอร์ไมโอนี่พูด

*มันก็ไม่เชิงควบคุมฉันหรอก ตอนนั้นมันเหมือนมันรู้ว่าฉันต้องการพวกเขามากแค่ไหน หัวสมองของฉันสั่งให้ฆ่าพวกเธอ แต่จริงๆฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการฆ่าพวกเธอจริงรึเปล่า* แฮรี่ว่า เฮอร์ไมโอนี่สงสัย

*หมายความว่ายังไง แฮรี่* เธอถามเขา

*ฉันรู้สึกตัวอยู่ เฮอร์ไมโอนี่ฉันรู้ว่าฉันกำลังจะทำอะไร ตอนนั้น* เขาตอบ เฮอร์ไมโอนี่นิ่งไป แฮรี่ก้มหน้ารู้สึกผิด เธอเอามือแตะที่บ่าของเขาก่อนจะตบเบาๆ

*ช่างมันเถอะ มันมักจะต้องแลกด้วยสิ่งมีค่าเสมอ อย่างที่นางเงือกบอกไง* เฮอร์ไมโอนี่พูดปลอบ แฮรี่ยิ้มบางๆ

*ฉันว่ามัลฟอยก็คงรู้สึกแบบเดียวกับฉัน* แฮรี่ว่า เฮอร์ไมโอนี่นิ่งไป คิดตาม มัลฟอยก็คงจะโดนแบบเดียวกับแฮรี่ เพราะเขาบอกว่าเขาเห็นลูเซียสพ่อของเขา

*อือ คงงั้น* เธอพึมพำ แฮรี่ลอบมองยิ้มเบาๆก่อนจะพูดต่อ

*นั่นแปลว่าเธอคงจะสำคัญกับเขามากนะ เฮอร์ไมโอนี่* แฮรี่บอกก่อนจะดื่มกาแฟ เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงรู้สึกหัวใจเต้นแรง มัลฟอยเห็นว่าเธอสำคัญงั้นเหรอ

 

     เมื่อกลับมาถึงบ้าน เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยเธอเดินเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็นมัลฟอย กำลังนั่งจิบน้ำชาตอนบ่ายอยู่

*กลับมาแล้วเหรอเกรนเจอร์* มัลฟอยทักเธอ เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าก่อนจะเดินมานั่งข้างเขา

*ท่านนายก จะจัดงานเลี้ยงเต้นรำขอบคุณเราล่ะ* เฮอร์ไมโอนี่บอกมัลฟอย เขายิ้ม

*ฉันรู้แล้วล่ะ แต่ฉันไม่ไป* มัลฟอยว่า เฮอร์ไมโอนี่ตกใจลุกพรวดขึ้นมา

*ว่าไงนะ ทำไมล่ะ* เธอถามเขา มัลฟอยมองเธอตกใจที่จู่ๆเธอก็ลุกพรวดขึ้นมา

*ตกใจอะไรเกรนเจอร์ แค่ฉันไม่ไปงาน* มัลฟอยถามเลิกคิ้วสงสัย เฮอร์ไมโอนี่นิ่งไปนิดก่อนที่จะนั่งลงข้างเขาตามเดิม เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะตกใจอะไรขนาดนี้

*โทษที แล้วทำไมนายไม่ไปล่ะ* เธอถาม มัลฟอยยักไหล่ตอบ

*มันน่ารำคาญน่ะสิ ไม่มีอะไรตอบแทนเรานอกจากงานเลี้ยงเต้นรำแล้วรึไง* มัลฟอยว่าน้ำเสียงรำคาญ เฮอร์ไมโอนี่มองเขา

*เขาคงอยากให้มันเป็นทางการ* เธอพึมพำ มัลฟอยหันไปมองเธอ

*ฉันขอนอนอยู่บ้านดีกว่า ที่จะต้องไปงานบ้าๆนั่น* มัลฟอยพูดก่อนจะขยับหน้าเข้ามาใกล้เธอ เฮอร์ไมโอนี่ผงะเล็กน้อย

*ผิดกับฉันที่อยากไปงานมากเลยล่ะ* เธอว่า พลางเอามือผลักหน้าเขาออกไป มัลฟอยขำเล็กน้อย เธอส่ายหน้าก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยน้ำชาของเขาเพื่อจะดื่มบ้าง

*เกรนเจอร์* มัลฟอยเรียกชื่อเธอ

*หืม ว่าไง* เธอตอบเขาพลางดื่มน้ำชาในถ้วย มัลฟอยมองเธอก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

*เราไปหาแม่ฉันกันเถอะ* เขาพูด เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า

*ได้สิ* เธอตอบ

*ไปพรุ่งนี้เลยนะ* เขาบอกอีก

*แล้วจะไม่ไปงานเต้นรำเหรอ* เธอถามเขา มัลฟอยส่ายหน้าเป็นคำตอบ เฮอร์ไมโอนี่มองเขานิ่งก่อนจะพยักหน้าให้เขา

 

     ตอนกลางคืนเฮอร์ไมโอนี่กำลังนั่งอยู่บนเตียงมือของเธอถือหนังสือเกี่ยวกับอลาสก้าอยู่ ส่วนมัลฟอยเขากำลังจัดของลงกระเป๋าให้เรียบร้อยเขาหันมามองเธอไม่พอใจ

*ไม่คิดจะช่วยเลยเหรอเกรนเจอร์* มัลฟอยบ่นเธอ เธอเอาแต่นั่งอ่านหนังสือสบายใจเฉิบ

*ของๆนายก็จัดเองสิ* เธอว่าพลางแลบลิ้นให้เขา ก่อนจะหันไปสนใจหนังสือในมือต่อ

*แล้วเธอไม่จัดของรึไงกัน* เขาถาม เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้ามองเขาแสยะยิ้ม

*ฉันจัดไว้แล้วตั้งแต่ตอนเย็น* เธอตอบเขาก่อนจะก้มอ่านหนังสือต่อ มัลฟอยฮึดฮัด ไปจัดตอนไหนทำไมเขาไม่เห็น

*จริงๆแล้วมันควรเป็นหน้าที่ของเธอมากกว่านะ ที่จะต้องจัดของให้สามีอย่างฉัน* เขายังคงบ่นต่อไป เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้าไม่สนใจเขา

*อยากขี้เกียจทำไมล่ะ* เธอว่าเขา ไม่นานมัลฟอยก็จัดของเสร็จ เขาไม่อยากใช้ดูด้าเพราะของส่วนตัวของเขาไม่อยากให้เอลฟ์มายุ่งซักเท่าไหร่ เขาเข้าไปอาบน้ำและเมื่ออาบเสร็จ เขาเดินออกมาก็เห็นเฮอร์ไมโอนี่กำลังลื้อของในกระเป๋าเขาออกมาแล้วกำลังจัดเข้าไปใหม่

*นี่เธอลื้อของฉันออกมาทำไมเนี่ยเกรนเจอร์ ฉันจัดตั้งนานนะ* มัลฟอยถามเธอพลางนั่งลงข้างเธอ

*ข้อแรกเลยนะมัลฟอย นายไม่สามารถเอากระเป๋าไปอลาสก้า 5 ใบได้หรอกนะ* เธอบอก มัลฟอยหันไปมองกระเป่าที่เขาพึ่งจัดเสร็จ จริงอย่างที่เธอบอกเขาไม่สามารถจะแบกกระเป๋า 5 ใบไปอลาสก้าได้

*ข้อสอง นายจัดกระเป๋าไม่เป็นทำให้กระเป๋ามันเยอะเกินไป และข้อสามฉันกำลังทำหน้าที่ภรรยาที่ดีให้นายอยู่ยังไงล่ะ* เฮอร์ไมโอนี่พูดต่อ เธอม้วนเสื้อผ้ามัลฟอยและเก็บใส่ในกระเป๋าอย่างเรียบร้อย ไม่นานจากกระเป๋า 5 ใบก็ลดเหลือ 2 ใบ มัลฟอยอึ้งไปเล็กน้อย ทำไมเฮอร์ไมโอนี่ทำได้แล้วทำไมเขาทำไม่ได้ล่ะ เขาคิด ก่อนจะหันมามองเฮอร์ไมโอนี่ที่ลุกขึ้นแล้วไปนั่งบนเตียง เธอส่งยิ้มให้เขา

*ทีนี้ก็นอนได้แล้ว* เธอพูดพลางล้มตัวลงนอน มัลฟอยมองเธอจากด้านหลัง ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นแรง มือของเธอเวลาที่หยิบเสื้อผ้าของเขาใส่กระเป๋า ดวงตาสีน้ำตาลของเธอที่ส่งผ่านความรู้สึกหลายๆอย่างให้เขา หรือแม้แต่ปากบางๆที่ฉีกยิ้มให้กับเขา ให้ตายเหอะ ทำไมเธอน่ารักขนาดนี้

     เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังคลอเคลียอยู่ที่ไหล่ของเธอ เธอหันไปมองก็เห็นมัลฟอยกำลังจูบไหล่ของเธออยู่ เธอตาโต

*มัลฟอยนายทำอะไร* เธอถามเขา มัลฟอยเงยหน้ามองเธอยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะจูบปากเธอทันที เธอตกใจแต่ก็รับสัมผัสความหวานที่เขาส่งมาให้ มือบางเลื่อนไปจับกลุ่มผมสีบลอนด์ของเขาแน่น มือของมัลฟอยเลื่อนไปที่เอวบางก่อนจะบีบที่เอวของเธอกระตุ้นอารมณ์

     เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกถึงความร้อนรุ่มในตัวเธอ มัลฟอยที่คลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ

*มัลฟอย ฉันว่าเราไม่ควรทำแบบนี้* เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ มัลฟอยละจากริมฝีปากของเธอก่อนจะเปลี่ยนไปจูบที่ซอกคอขาวแทน เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกวาบหวิวที่ท้องของเธอ มัลฟอยจูบไปทั่วพลางทิ้งรอยแดงเอาไว้ มือของเขากอบกุมเข้าที่หน้าอกของเธอ เฮอร์ไมโอนี่ตกใจ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรมัลฟอยก็ประกบจูบปิดปากเธอ

มัลฟอยบีบเคล้นหน้าอกของเธออย่าเมามัน ก่อนที่มือของเขาจะเลื่อนเสื้อยืดของเธอขึ้น เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกว่านี่มันเริ่มจะเลยเถิด เธอตัดสินใจยับยั้งเขาไว้ก่อน

*มัลฟอย ขอร้องเถอะ* เธอพูด มัลฟอยเบ้ปาก ทำหน้าเซ็งก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างเธอ เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ

*รู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ฉันโมโห* มัลฟอยพูดพลางเอามือก่ายหน้าผาก เขาพยายามสกัดกั้นอารมณ์ที่แทบจะระเบิดในตอนนี้

*ฉันขอโทษแต่ฉันยังไม่พร้อม* เธอว่า มัลฟอยเงียบไป

*ช่างเถอะ ฉันรู้ดี* เขาว่าในน้ำเสียงของเขามีแต่ความน้อยใจ เขาหันหน้าเข้าหาเธอก่อนจะกอดเธอไว้ เฮอร์ไมโอนี่ตกใจแต่ก็ไม่ได้ผลักเขาออก

*ฉันสงสัยน่ะมัลฟอย* เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมา มัลฟอยหลับตาไปแล้วแต่เขายังไม่ได้หลับจริง

*สงสัยอะไรเกรนเจอร์* เขาถามออกมาพลางซบหน้ากับไหล่เล็กของเธอ

*เรื่องของเรา มีหลายอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ* เธอพูด ดวงตาสีน้ำตาลของเธอมองเพดานห้อง หัวสมองก็คิดตาม  

*ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน* มัลฟอยว่า เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองเขา มัลฟอยลืมตา เธอสบตากับเขาก่อนที่มัลฟอยจะเลื่อนหน้าเข้ามาจูบเธอ เธอจูบเขาตอบ ก่อนที่จะถอนจูบ เธอมองเขายิ้มๆ มัลฟอยถอนหายใจ

*เลิกทำให้ฉันอยากแล้วก็จากไปได้ไหม* มัลฟอยพูด เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะ มัลฟอยหันมามองเธอก่อนจะคว้าตัวเธอมากอดแน่น เฮอร์ไมโอนี่กอดตอบเขา เธอไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ในตอนนี้เธอมีความสุขมากแค่นั้นพอแล้ว

 



"เลิกทำให้ฉันอยากแล้วก็จากไปได้ไหม"

by มัลฟอย


สวัสดีจ้าาทักทายกันยามดึกจ่ะ

ขบบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้

ขอบคุณจริงๆค่ะ




 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #149 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 00:57
    เลิกทำให้แฟนคลับอยากแล้วจากไปด้วยย 555

    ฟินฝุดๆ
    #149
    0
  2. #30 NAMADA-SAN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 07:29
    เดรน่ารักมากไปเเล้วววววว(>< ) ( ><) หนูเฮอร์ก็สมยอม(นิดนึง)555 นักทั้งนิยายเเละคนเเต่ง สู้ๆค่ะ^^
    #30
    0
  3. #29 JACKAPPLE (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 23:34
    อ๊ากกก!!!! โดนดาเมจเต็มๆ เขินอีเดรอ่ะ 5555
    #29
    0