Fanfic Harry Potter (Dramione) : แกล้งแต่งไม่แกล้งรัก

ตอนที่ 15 : ศิลาชุบชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    10 ก.ย. 61

     เฮอร์ไมโอนี่ตื่นขึ้นมา ดวงตาสีน้ำตาลของเธอมองไปรอบๆ เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ในเต้นท์ เธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวหลังจากตื่นขึ้นมา และแล้วก็ได้ยินเสียงของคนคุยกัน จึงลุกเดินออกมา อัมบริดจ์กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ พลางจิบน้ำชาสบายอารมณ์ ตรงหน้าเธอมีร่างของนางเงือกสาวที่จับได้ นั่งอยู่บนเก้าอี้ โดยเท้าของเธอแช่น้ำที่ใส่ในอ่างเล็กๆ แฮรี่ รอน และมัลฟอยก็ยืนตรงนั้นเช่นกัน

*มันอยู่ไหนจ้ะ ศิลาชุบชีวิต* อัมบริดจ์ถามออกมาด้วยท่าทีประนอม เงือกสาวมองเธอตาเขม็ง

*ข้าไม่บอก* เธอตอบนิ่งๆ อัมบริดจ์หุบยิ้มลงก่อนจะวางถ้วยน้ำชา

*อย่าทำให้เรื่องมันยากนักเลย คนสวย แค่บอกว่ามันอยู่ไหน* อัมบริดจ์ยังคงถาม

*จงฟัง ของสิ่งนี้มันไม่ควรออกไปจากที่นี่* นางเงือกสาวตะคอกใส่เธอ

*หมายความว่ายังไง* แฮรี่ที่ยืนอยู่ถามออกมา

*มันเป็นสมบัติของยมทูต มันไม่ใช่ของที่มนุษย์ควรจะใช้ สิ่งที่ต้องแลกมักมีค่าเสมอ* นางเงือกตนนั้นพูดออกมา แฮรี่สงสัย

*สิ่งที่ต้องแลกเหรอ คุณหมายความว่า มันต้องมีสิ่งที่ต้องแลกด้วยเหรอ* แฮรี่ถาม

*ใช่ และสิ่งที่ต้องแลกมักมีค่าเสมอ* เธอพูดพลางยิ้มแสยะ

*พอได้แล้ว ฉันจะไม่ฟังปีศาจชั้นต่ำอย่างเธอหรอก บอกฉันมาว่ามันอยู่ไหน* อัมบริดจ์ตะโกน

*ไม่* นางเงือกตนนั้นยังคงตอบเสียงหนักแน่น อัมบริดจ์อารมณ์เสียเธอคว้าไม้กายสิทธิ์มาแล้วชี้ไปที่นางเงือก

*ครูซิโอ* อัมบริดจ์เสกคาถากรีดแทงใส่นางเงือก เธอร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ราวกับโดนมีดกรีดไปทั่วตัว เธอล้มจากเก้าอี้ พวกแฮรี่และคนอื่นๆตกใจ เฮอร์ไมโอนี่วิ่งไปที่ร่างของเงือกสาวที่ดิ้นพล่านอยู่ที่พื้น

*หยุดนะ หยุดได้แล้ว* เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนใส่อัมบริดจ์ อัมบริดจ์ไม่สนใจเธอยิ้มแสยะ

*พอได้แล้ว* เฮอร์ไมโอนี่พยายามร้องเรียก มัลฟอยที่ยืนพิงเสาอยู่ก็หมดความอดทน

*เอกซ์เปลิอามัส* มัลฟอยเสกคาถาปลดอาวุธใส่อัมบริดจ์ไม้กายสิทธิ์ของเธอร่วงลงพื้น เธอหันมามองมัลฟอยไม่พอใจ มัลฟอยมองเธอนิ่งๆ

*คนที่ขัดขวางภารกิจของเจ้าหน้าที่จะต้องได้รับโทษนะ คุณมัลฟอย* อัมบริดจ์พูดเชิดหน้า มัลฟอยยักไหล่

*คำสาปกรีดแทงมันผิดกฎหมาย ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะอยู่เฉยๆจะดีกว่า* มัลฟอยขู่เธอ อัมบริดจ์หน้าซีดแต่ก็ยังเชิดหน้าต่อ

*ได้โปรด บอกเราเถอะ เราต้องการมันก่อนที่ผู้เสพความตายจะได้ไป* เฮอร์ไมโอนี่ขอร้องนางเงือกตนนั้น เธอมองเฮอร์ไมโอนี่นิ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจ

*มันอยู่ใต้เกาะนี่ มีทางเดียวที่จะไปถึงคือดำน้ำ* เธอตอบ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรดลใจให้เธอบอกเฮอร์ไมโอนี่ คงเพราะเธอมีจิตใจที่ดีและก็ถูกชะตากับเธอ

*ใต้เกาะเนี่ยนะ แล้วจะลงไปยังไง* รอนพูดสีหน้าเซ็งๆ

*จุมพิตนางเงือกไง* เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมา นางเงือกหันไปมองเธอตาโต

*นี่เจ้าคงไม่ได้กะให้ข้า จุมพิตพวกเจ้าทุกคนหรอกนะ* นางเงือกถามพลางทำสีหน้าเซ็งนิดๆ

 

     เฮอร์ไมโอนี่กับคนอื่นๆ เดินมาถึงโขดหินข้างล่างเป็นทะเล เธอมองความสูงของโขดหินกับน้ำทะเล ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก เธอเป็นคนกลัวความสูงและนั่นแหล่ะ เธอต้องกระโดดลงไปที่นี่ เพราะตรงนี้เป็นปากทางเข้าไปใต้เกาะ

*เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย* เฮอร์ไมโอนี่เรียกสติกลับคือมาก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ออกเธอสวมใส่เสื้อสายเดี่ยวสีดำตัวเดียว ก่อนจะมัดรวบผมสีน้ำตาลขึ้นไป แฮรี่กับรอนและมัลฟอยจะลงไปกับเธอส่วนคนอื่นๆจะคอยอยู่บนนี้ แฮรี่กับรอนถอดเสื้อออกโชว์แผงอกกว้างกล้ามเนื้อตึงปราศจากเสื้อผ้า 

     มัลฟอยที่ถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกบ้าง ผิวขาวซีดของเขาส่องสว่างแม้ในยามกลางวัน แผงอกกับซิกแพ็คแกร่งปรากฏสู่สายตาทุกคน เขาเอามือเสยผมลวกๆ เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงเธอดันเผลอไปจ้องหน้าอกของมัลฟอยซะได้  เธอรีบสะบัดหัวทันที สติ เฮอร์ไมโอนี่ สติ

*ไปกันได้แล้ว* นางเงือกพูด ทั้งสี่คนพยักหน้า พวกเขาไม่ได้ให้นางเงือกจุมพิต แต่พวกเขาจะดำน้ำกันเอง แต่ถ้าหากมีใครจะตายขึ้นมานางเงือกจะคอยช่วยอยู่

     นางเงือกกระโดดลงไปก่อน ทั้งสี่กระโดดตาม เฮอร์ไมโอนี่หลับตาปี๋สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะ

ตู้ม

ทั้งสี่กระโดดลงมาจากโขดหินสูง ลงไปในทะเล เฮอร์ไมโอนี่ลืมตา ร่างของ แฮรี่ รอน และมัลฟอยกำลังแหวกว่ายนางเงือกที่ขากลับกลายเป็นหางว่ายมาหาเธอและกวักมือให้ว่ายตามเธอไป เฮอร์ไมโอนี่ว่ายตามไป พวกแฮรี่เช่นกัน ทั้งสี่คนดำน้ำลึกลงไป จากแสงสว่างก็เริ่มมืดลงๆ

     ปรากฏถ้ำขนาดใหญ่มองไม่เห็นข้างใน นางเงือกว่ายเข้าไป ทั้งสี่ว่ายตามไป ไม่นานก็มาโผล่ที่หนึ่ง นางเงือกว่ายแล้วโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ ทั้งสี่ตามมา มันเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่ปราศจากน้ำทะเล หินย้อยที่งอกลงมาสร้างความตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก พวกเขาขึ้นมาจากน้ำ

*ข้ามาส่งเจ้าได้แค่นี้* นางเงือกพูดออกมา ขณะที่ตัวยังอยู่ในน้ำ

*ขอบคุณมาก* เฮอร์ไมโอนี่หันมาขอบคุณ

*จำคำที่ข้าบอกไว้ สิ่งที่ต้องแลกมักมีค่าเสมอ ศิลาต้องอยู่ที่นี่เท่านั้น* นางเงือกพูดก่อนที่จะว่ายน้ำหายไป

ทั้งสี่เดินเข้ามาในถ้ำ มือถือไม้กายสิทธิ์เตรียมพร้อม

*ไม่เข้าใจว่านายจะลงมาทำไม มัลฟอย นายไม่ใช่มือปราบมารซักหน่อย* รอนที่พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

*หุบปากน่ะ รอน* เฮอร์ไมโอนี่หันไปปรามเขา รอนหน้าตึง

*ฉันอยากจะเห็นศิลาด้วยตาของตัวเองวิสลีย์* มัลฟอยพูดแต่ดวงตาสีฟ้าของเขามองแต่เฮอร์ไมโอนี่ ใช่ เขาโกหกรอน เขาก็แค่เป็นห่วงภรรยาของเขามากเกินไปเท่านั้นเอง

*พวกนายเงียบๆหน่อย* เฮอร์ไมโอนี่หันมาปรามอีกรอบ ทั้งสองเงียบไป ไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงกลางถ้ำ มันมีหินก้อนใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง บนก้อนหินนั้นปรากฏ หินเรืองแสงสีฟ้าสวย และนั่นคือศิลาชุบชีวิต

*มันอยู่นั่น* แฮรี่ว่า ทุกคนมองไปที่ศิลา มันเรือแสงแม้ในตอนกลางวัน

*แค่นี้เหรอ* รอนถาม เขาคิดว่านี่มันง่ายเกินไปด้วยซ้ำ

      แฮรี่เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบศิลามา มันส่องสว่างอยู่ภายในมือเขา ดวงตาสีเขียวของแฮรี่จ้องลึกเข้าไปในศิลา

*แฮรี่ลูกรัก* เสียงเรียกจากใครบางคนดังขึ้นข้างหลังเขา แฮรี่หันไปมอง แม่ของเขา กับพ่อ ซีเรียส แบล๊ค รีมัส ลูปิน กำลังยืนมองเขาอยู่ด้วยรอยยิ้ม

*แม่ พ่อ ซีเรียส รีมัส* แฮรี่ยิ้มดีใจ นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ผู้คนที่เขารักที่ตายไปแล้วได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขา

*ลูกรักแม่อยากให้ลูกใช้มัน* ลิลลี่พูดออกมาพลางมองไปที่ศิลา แฮรี่มองตาม

*ใช้มันเหรอครับ* แฮรี่ถามไม่เข้าใจในความหมาย

*เราจะได้อยู่ร่วมกันอีกครั้ง* เจมส์พูดขึ้น แฮรี่ตาโต *อยู่ร่วมกันเหรอครับ แต่พวกพ่อตายไปแล้ว* เขาถาม

*ใช้มันสิ แฮรี่ แล้วฉันจะได้กลับไป* ซีเรียสพูดขึ้นมาอีก

*แล้วผมจะใช้มันยังไง* แฮรี่ถามพลางมองไปที่ศิลาในมือ

*ฆ่าพวกเขาซะ แลกกับชีวิตพวกฉัน* รีมัสชี้ไปที่พวกเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่ แฮรี่มองตาม

 


*แฮรี่ นายโอเครึเปล่า* รอนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักอยู่ๆก็นิ่งไป แฮรี่หันหน้ามา ดวงตาของเขาดุดัน เขาชี้ไม้กายสิทธิ์มาที่รอน รอนตาโต

*แฮรี่นายจะทำอะไรน่ะ* รอนถาม เฮอร์ไมโอนี่กับมัลฟอยตกใจ

*ถ้าฉันฆ่าพวกนายได้ พ่อ แม่ ซีเรียส รีมัส ก็จะกลับมาหาฉัน* แฮรี่ตอบ เสียงของเขาแข็งกร้าว ดวงตาดุดัน ดูไม่ใช่แฮรี่คนเดียวกับที่ทุกคนรู้จัก

*แฮรี่ พวกเขาตายไปแล้ว พวกเขากลับมาไม่ได้นะ* เฮอร์ไมโอนี่ตะโกน แฮรี่หันมามองเธอด้วยความโกรธ

*กลับมาได้สิ ฉันมีไอนี่ และฉันจะเอาพวกเขากลับมา แต่มันต้องแลกด้วยอะไรนิดหน่อย พวกเธอไงล่ะ* แฮรี่พูดตะโกน เฮอร์ไมโอนี่รู้ทันทีเป็นเพราะอำนาจของศิลา

*นายมันบ้า พ๊อตเตอร์ คนตายไม่สมควรกลับมา* มัลฟอยตะโกน

*ไม่ พวกเขาจะกลับมา ฉัน ฉันแค่ต้องจัดการพวกนาย จัดการพวกนายเท่านั้น*

*แฮรี่ ศิลานั่นมันควบคุมจิตใจของนายอยู่* เฮอร์ไมโอนี่ตะโกน แฮรี่ไม่ฟังเธอ

*หุบปาก ฉัน ต้องกำจัดพวกเธอ พวกเขาจะได้กลับมาหาฉัน* แฮรี่ตะคอกเฮอร์ไมโอนี่ เขาชี้ไม้กายสิทธิ์มาที่เฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยกำไม้กายสิทธิ์แน่น

*พวกเขา พวกเขาจะกลับมา* แฮรี่พึมพำก่อนที่จะร่ายคาถา

*อะวาดา เคดา-*

*สตูเปฟาย* ยังไม่ทันที่แฮรี่จะเสกคำสาปพิฆาตใส่เฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยก็เสกคาถาสะกดนิ่งใส่เขา แฮรี่สลบไป ศิลาร่วงหล่นลงพื้น มัลฟอยรีบเข้าไปหยิบศิลา

*เดรโก* เสียงเรียกของลูเซียสดังขึ้นตรงหน้าเขา มัลฟอยเงยหน้ามอง พ่อของเขากำลังยืนหน้านิ่งใส่เขาอยู่ มัลฟอยตาโต

*พ่อ* มัลฟอยพึมพำ น้ำตาแห่งความยินดีที่ได้เจอพ่อของเขาเอ่อรอบดวงตาสีฟ้า

*แกมันอ่อนแอ ฉันบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าร้องไห้* ลูเซียสดุลูกชายเขา มัลฟอยยืนขึ้น

*พ่อมาได้ยังไง* มัลฟอยเอ่ยถาม ลูเซียสมองหน้าเขาไม่พอใจ

*แกยืนถือศิลาชุบชีวิตอยู่ อย่าลืมสิ* ลูเซียสตอบ มัลฟอยก้มลงมองศิลาในมือ

*แกต้องช่วยฉัน  พาฉันกลับไป* ลูเซียสกระซิบที่ใบหูของมัลฟอย เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่ *ฆ่าเธอซะ แล้วพาฉันกลับไป*

*ผะ  ผมทำไม่ได้* มัลฟอยตอบดวงตาของเฮอร์ไมโอนี่มองมาที่เขาอย่างสงสัย

*ฆ่ามันสิ ฆ่ามันเลือดสีโคลนสกปรก* ลูเซียสกระซิบ มัลฟอยน้ำตาเอ่อ

 

*มัลฟอย* เฮอร์ไมโอนี่เรียกชื่อของมัลฟอยที่นิ่งไป อยู่ๆเขาก็มีน้ำตาไหลอาบดวงตาสีฟ้าสวยเขาจ้องมาที่เธอ ในมือของเขาถือศิลาอยู่ เฮอร์ไมโอนี่มองก่อนจะพูดขึ้นว่า

*มัลฟอยไม่ว่านายจะเห็นอะไร มันไม่ใช่ความจริง ศิลาควบคุมจิตใจของนาย นายต้องสู้กับมันนะ อย่ายอมให้มันควบคุม* เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาของเธอส่งมามีแต่ความห่วงใย รอนที่กำไม้กายสิทธิ์แน่นเตรียมพร้อมหากมัลฟอยจะทำอะไรเฮอร์ไมโอนี่ แฮรี่ที่ตื่นขึ้นจากการสลบ ตกใจที่เห็นมัลฟอยยื่นไม้กายสิทธิ์มาทางเฮอร์ไมโอนี่

*พ่อของฉันเขาจะกลับมาเกรนเจอร์* มัลฟอยเอ่ยเสียงสั่นๆ

*มัลฟอย ได้โปรดฟังฉัน เขาตายไปแล้ว คนตายไม่สมควรกลับมานายเป็นคนพูดเองนี่* เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้าไปใกล้เขา แฮรี่กับรอนเตรียมพร้อม มัลฟอยยังคงจับไม้กายสิทธิ์แน่น

*นายสู้กับมันได้ นายต้องทำได้ ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ เดรโก* เฮอร์ไมโอนี่เรียกชื่อจริงของเขาก่อนที่เธอจะเผชิญหน้าอยู่ตรงหน้ามัลฟอยแล้ว เขามือสั่น เหมือนกับหัวใจของเขาสั่งให้หยุดแต่สมองกลับสั่งให้ทำ

*เดรโก นายจะไม่ทำร้ายฉัน ฉันรู้ ได้โปรด* เฮอร์ไมโอนี่พูดอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลของเธอแฝงไปด้วยความกลัวและความห่วงใยที่ส่งมา มัลฟอยนิ่งค่อยๆลดไม้กายสิทธิ์ลง เฮอร์ไมโอนี่โล่งอกก่อนที่เธอจะใช้ไม้กายสิทธิ์เสกคาถาที่ทำให้ลอยใส่ศิลาในมือเขา ให้ออกมาอยู่ตรงหน้าเธอ

*รอนหาอะไรมาใส่มันหน่อย* เฮอร์ไมโอนี่ตะโกน รอนเสกถุงผ้าสีดำขึ้นมา ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะบังคับให้ศิลาลอยและใส่เข้าไปในถุง รอนรีบรูดเชือกปิดปากถุง เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจก่อนจะหันมามองมัลฟอยที่นิ่งไป

 

*สวัสดีเด็กๆ* ทันใดนั้นผู้เสพความตายห้าคนก็โผล่ออกมาจากความมืด พวกเฮอรไมโอนี่ตกใจ ผงะถอยหลัง

*ต้องขอบใจพวกเธอมากที่ช่วยหยิบเจ้าสิ่งนั้นให้ ทีนี้ส่งมันมาได้แล้ว* เฟย์เลีย แกร์แบล็คพูดขึ้นมา รอนกำถุงผ้าแน่น

*ไม่ ข้ามศพเราไปก่อน* รอนตะโกน ผู้เสพความตายหัวเราะ

*ถ้าอย่างนั้นฉันก็จัดให้ได้* มันคำราม

*อะวาดาเคดาฟรา* เฮอร์ไมโอนีที่เร็วกว่าเธอเสกคำสาปพิฆาตใส่เฟย์เลียที่ยืนอยู่ แต่เฟย์เลียก็เสกคาถาตอบโต้เหมือนกัน แฮรี่ รอน และมัลฟอยเสกคาถาใส่ผู้เสพความตายคนอื่นๆ แสงสีขาว สีเขียว ส่องสว่างอยู่ภายในถ้ำ มัลฟอยวิ่งไปหลบอยู่หลังกำแพงหิน ก่อนจะ

*อะวาดาเคดาฟรา* มัลฟอยเสกคำสาปพิฆาตโดนผู้เสพความตายคนหนึ่งร่างสลายหายไป

*สตูเปฟาย* รอนเสกคาถาใส่ผู้เสพความตายที่หลับอยู่หลังโขดหินก้อนใหญ่

*บอมบาด้า* แฮรี่เสกคาถาใส่ผู้เสพความตายอีกคนนึง ร่างของเขาระเบิดเป็นผุยผงทันที

     ด้านเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังดวลคาถากับเฟย์เลียอยู่

*บอมบาด้า* เธอเสกใส่เขา เขาก็ป้องกันและตอบโต้กลับได้ทุกครั้ง

*สตูเปฟาย* เฟย์เลียเสกคาถาสะกดนิ่งใส่เธอ แต่เฮอร์ไมโอนี่หลบไปอยู่หลังมุมผนังถ้ำ หัวใจเธอเต้นแรงก่อนจะตัดสินใจ

*ดูโร* เธอเสกคาถาทำให้กลายเป็นหินใส่ไปที่ขาข้างขวาของเฟย์เลีย ขาของเขาเริ่มกลายสภาพเป็นหิน เฟย์เลียตกใจ

*เอกซ์เปลิอามัส* เธอร่ายคาถาปลดอาวุธใส่เฟย์เลีย ไม้กายสิทธิ์ของเขากระเด็นหายไป เฟย์เลียขยับตัวไม่ได้เพราะขาที่กลายเป็นหิน เฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งไปช่วยรอน

*สตูเปฟาย* เธอเสกใส่ผู้เสพความตายที่กำลังดวลกับรอนอยู่ ร่างของผู้เสพความตายนิ่งแข็งไป

*บอมบาด้า* รอนเสกคาถาใส่ร่างที่นิ่งไปอีกครั้ง สลายเป็นผุยผง

*โลโคมอเตอร์ มอติส* มัลฟอยเสกคาถาใส่ผู้เสพความตายอีกคน ของเขาติดกันแน่นจนเดินไม่ได้ทำให้ล้มลง

*บอมบาด้า* มัลฟอยเสกคาถาซ้ำอีกรอบ ผู้เสพความตายสลายไป แฮรี่วิ่งเข้ามาหา รอนและเฮอร์ไมโอนี่เช่นกัน ผู้เสพความตายทั้งหมดถูกจัดการแล้ว

     เฮอร์ไมโอนี่ยืนอยู่ตรงหน้าของเฟย์เลียที่ขยับไปไหนไม่ได้ เธอมองเขาด้วยความรังเกียจ

*แล้วเอาไงกับมัน* เฮอร์ไมโอนี่ถามออกมา

*ลบความทรงจำมันเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากเห็นใครตายอีกแล้ว* รอนตอบ เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองก่อนที่จะ

*ออบลิวิอาเต้* เธอเสกคาถาลบความทรงจำใส่เฟย์เลีย ก่อนจะเดินออกมาและกำลังจะกลับ นางเงือกตัวนั้นก็โผล่มา และนางเงือกตัวอื่นๆอีกหลายตัว

*เจ้าจะเอามันไปจากเกาะนี้ไม่ได้ เจ้าคงจะเห็นฤทธิ์ของมันแล้ว ว่ามันทำอะไรได้บ้าง* นางเงือกตัวนั้นพูดออกมา  เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองมัลฟอยที่เงียบไม่พูดอะไร ดวงตาสีฟ้าของเขายังดูเศร้าอยู่

 

 

 

*ไหนล่ะศิลา* อัมบริดจ์ถามขึ้นทันที หลังจากที่พวกเฮอร์ไมโอนี่กลับขึ้นมาจากทะเล เธอเดินห่มผ้าขนหนู พวกแฮรี่ก็เช่นกัน

*นี่ไง* รอนตอบพลางโยนถุงผ้าให้อัมบริดจ์ เธอรีบเปิดดู ก่อนจะหยิบขึ้นมา

*นี่มันก้อนหินธรรมดาชัดๆ* อัมบริดจ์สบถ เมื่อก้อนหินในมือของเธอเป็นเพียงก้อนหินโสโครกเท่านั้น

*งั้นเหรอ สงสัยนางเงือกคงเอาไปซ่อนน่ะ* รอนตอบกวนประสาทเธอ

*หมายความว่ายังไง* เธอถาม

*ศิลาปลอดภัย เชื่อฉันสิ* เฮอร์ไมโอนี่ยืนประจันหน้ากับอัมบริดจ์

*ฉันไม่คิดว่า ปีศาจชั้นต่ำจะดูแลรักษามันได้* อัมบริดจ์ยังคงเถียง

*คุณไม่รู้หรอกว่าศิลามันน่ากลัวขนาดไหน และเชื่อเถอะตอนนี้มันปลอดภัย นางเงือกเอามันไปซ่อนไว้ให้ห่างไกลจากทุกๆอย่าง ทีนี้ หุบปากได้รึยัง* แฮรี่ตะคอกใส่เธอก่อนจะเดินหัวเราะออกไปกับรอน นางเงือกได้นำเอาศิลาลงไปใต้น้ำลึกเพื่อเก็บซ่อนไว้ในรังของพวกเธอและไม่มีใครที่สามารถจะลงไปนำมันขึ้นมาใช้ได้อีก

 

เฮอร์ไมโอนี่สะใจก่อนจะเดินเข้ามาหามัลฟอย

*นายโอเครึเปล่ามัลฟอย* เฮอร์ไมโอนี่ถาม

*โอเคสิ ได้เจอพ่อด้วย* มัลฟอยตอบ เขาส่งยิ้มบางๆมาให้เขา เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้เขา

*นายเข้มแข็งมากมัลฟอย และขอบใจที่นายไม่ฆ่าฉัน* เธอยิ้มหวานก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปแล้วหอมแก้มเขาทั้งสองแก้ม ก่อนจะเดินหนีไปด้วยความเขิล

มัลฟอยอึ้งไปเขาเอามือลูบแก้มของเขาเบาๆพลางยิ้มออกมา

*น่ารักขนาดนี้จะฆ่าลงได้ไงจริงไหมครับพ่อ* มัลฟอยพึมพำนึกถึงลูเซียสก่อนจะมองท้องฟ้าที่สวยงามในยามเย็น

 

    

"น่ารักขนาดนี้จะฆ่าลงได้ไงจริงไหมครับพ่อ"

 by มัลฟอย

 


มาแล้ววววว อัพแล้วจ้าา

ตอนนี้อาจงงนิดนึง ขออภัยค่ะ 

มีใครรู้จักคนที่รับทำแบนเนอร์บ้างไหมอ่า ไรต์อยากทำมากเลย จะได้เอามาแปะไว้ในฟิค

มีโปรเจคอีกหลายเรื่องเลยที่ไรต์กำลังแต่อยู่ตอนนี้ อยากได้คนทำแบนเนอร์มาก TT แนะนำกันบ้างนะค้า



 ฝันดีราตรีสวัสดิ์จ้าา

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #148 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 00:52
    เดรน่ารัก ทำถูกแล้ววว
    #148
    0
  2. #28 NAMADA-SAN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 11:41
    น่าจะมีคนรับทำเเบนเนอร์อยู่นะไรต์ สู้ๆค่ะ ลองหาดูเน้อ^^
    #28
    0
  3. #27 JACKAPPLE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:57
    แอร๊ยยยย อีมัลฟอยยยย แกจัน่ารักไปแล้ววว
    #27
    0