OUR JOURNEY | ONGHOON FANFIC COLLECTION #1373PROJECT

ตอนที่ 7 : บันทึกการเดินทางที่ 7 : YAMANOTE by โดย : nnatsu (@nnatsususu)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

YAMANOTE

by nnatsu (@nnatsususu)

 


 

          ถ้านายไม่ลืมพี่ไปก่อน

 

          คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกคน แววตาวูบไหวจากคำตอบของอีกฝ่าย

 

            ถ้าอาทิตย์หน้านายไม่ลืมพี่ไปซะก่อนนะ

 

          ความฝันเล็ก ๆ และความทรงจำอายุขัย 7 วันของพัคจีฮุนกำลังทำร้ายเขา และคงเป็นตอนนี้ที่อากาศหนาวเย็นภายนอกนั่นโหดร้ายได้ไม่เท่ากับสิ่งที่เขาเป็น

 

          พี่คือคน ๆ นั้นหรอ

 

          เสียงของเด็กหนุ่มเบาบางและจมหายไปกับเสียงประกาศบอกสถานี มันแผ่วเบาและเหือดแห้งมากเสียจนแท้จริงแล้วอาจไม่มีอยู่จริง ประโยคเมื่อกี้อาจไม่เคยมีอยู่จริง

 

          จีฮุน นายเป็นอะไรหรือเปล่า

 

          แท้จริงแล้วคน ๆ นั้นไม่ใช่ใคร คน ๆ นั้นที่อยู่ตรงกึ่งกลางก้อนความฝันอันน้อยนิดของเขา คนที่เขาอยากจดจำให้ได้มากที่สุด ในวันนี้เขารู้แล้วว่าคุณคนนั้นคือคน ๆ เดียวกับคนที่คอยมอบเพลงพวกนี้ให้เขา คน ๆ เดียวที่ทำให้ความรู้สึกบางอย่างในใจของเขาเติบโตขึ้น

          วันนี้พัคจีฮุนรู้ถึงจุดหมายปลายทางที่ต้องการจะมุ่งไปแล้ว สถานที่สุดท้ายในแผนที่การเดินทางของเขาไม่ใช่ที่อูเอโนะ ไม่ใช่ที่ไหน และไม่ใช่แม้แต่ที่ ๆ รถไฟสายนี้จะพาเขาไปได้

          ที่แห่งนั้นมันไกลออกไป และเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้เวลานานเท่าไร นานแค่ไหน จนกว่าจะพาร่างกายนี้ไปหยุดอยู่ตรงนั้นได้

 

          พรุ่งนี้ผมหยุดด้วยความรู้สึกที่อยากจะปกป้องอะไรสักอย่าง เสียงของเด็กหนุ่มกำลังเดินทางและส่งไปถึงอีกคนและพี่อาจจะไม่ได้เจอผม

 

          แล้ววันจันทร์ล่ะ

 

          ถ้าวันจันทร์มาถึง เราอาจจะได้เจอกัน แต่ผมคงไม่ได้เจอพี่

 

          อยู่ดี ๆ เสียงที่เคยมั่นคงนั้นก็ขาดหายไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศแห่งความเงียบงันและกลุ่มก้อนความรู้สึกบางอย่างที่ตลบอบอวลอยู่ระหว่างระยะห่างของพวกเขา

 

          เพราะฉะนั้นรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร วันอาทิตย์เรามาเจอกันที่นี่ เวลาเดิม เหมือนอย่างที่พี่เคยมา และเหมือนอย่างที่ผมเคยทำ

 

          จีฮุน

 

          เสียงประกาศบอกสถานีถัดไปดังขึ้น ผู้คนเริ่มลุกจากที่นั่ง เดินไปออกันตรงบริเวณประตู เด็กหนุ่มกระชับสายสะพายบนไหล่ จับมันไว้แน่น แน่นมากพอ ๆ กับความรู้สึกมั่นใจที่ว่าเราจะต้องได้เจอกันอีก

 

          ผมต้องไปแล้ว

 

          ถ้างั้นซองอูเว้นช่วงประโยคเล็กน้อยเจอกันวันอาทิตย์นะ จีฮุน

 

          บานประตูเคลื่อนเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับเสียงประกาศบอกเทียบชานชาลาที่ดังขึ้นจากทั้งด้านนอกและด้านในขบวน

          ซองอูชอบฤดูใบไม้ผลิ เพราะกลิ่นของฤดูกาลนั้นทำให้เขาอยากเริ่มต้นทำอะไรใหม่ ๆ การมาถึงของฤดูใบไม้ผลิทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ เพียงเพราะแค่ได้สัมผัสถึงคลื่นลมอบอุ่นที่พัดผ่านมา เพียงแค่คิด ก็ดูท่าว่ากลุ่มก้อนความหนาวจากฤดูกาลที่แสนโหดร้ายนี้จะคลายลง

          เสียงตอบรับจากเด็กหนุ่มในเสื้อโค้ทสีเบจยังคงดังอื้ออึงอยู่ในหัวของเขา และถึงแม้ว่าแผ่นหลังนั้นจะเคลื่อนออกไปแล้ว ทว่าความรู้สึกรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของฤดูใบไม้ผลินั้นยังคงอยู่ และมันจะคงอยู่อย่างนั้น หมุนเวียนเปลี่ยนวนไปมาสลับช่วงฤดูกาลในแบบของมัน เหมือนดังรถไฟสายนี้ ที่วิ่งวนไปอย่างไม่รู้จบ

 

 

เหมือนอย่างทุกครั้ง เราออกเดินทางจากชินจูกุ

เพียงระยะทางแสนสั้นชั่วกลั้นหายใจนั้น จบลงที่อูเอโนะ

 

 

 

ติดตามเรื่องราวของการเดินทางครั้งนี้ฉบับเต็มได้ในรูปเล่ม

 

สั่งซื้อได้แล้วตั้งแต่วันนี้ – 10 มกราคม 2562

รายละเอียดการสั่งซื้อ https://goo.gl/D1MEey

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #11 SakuraWinter (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:52

    ถ้าเราเม้นในนี้ ไรท์จะจำเราได้มั้ยนะ?...

    อ่านเรื่องราวที่ไรท์แต่งทีไร เราก็กลับไปท่องเที่ยวที่ญี่ปุ่นด้วยตลอดเลย ถึงแม้จะเป็นแค่จินตนาการ แต่เราสัมผัสได้จากฟิคของไรท์นะ...มองท้องฟ้าที่ญี่ปุ่นตอนนั้น ก็คิดถึงไรท์คนแรกเลย...

    #11
    0