OUR JOURNEY | ONGHOON FANFIC COLLECTION #1373PROJECT

ตอนที่ 8 : บันทึกการเดินทางที่ 8 : To my yesterday by cloudyseasky (@_himycloud)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

To my yesterday

by cloudyseasky (@_himycloud)

 

 



กาแฟร้อนที่ส่งกลิ่นหอมเคล้ากับกลิ่นขนมปังปิ้งกรุ่นยังคงเหมือนดั่งเช่นทุกวัน เสียงวิทยุยามสายดังก้องห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่าในความรู้สึก เสียงกระดาษดังกรอบแกรบยามที่เขาพลิกมัน นวนิยายเรื่องโปรดถูกหยิบขึ้นมาอ่านเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาก็ไม่อาจนับ แต่ก็คงมากพอที่จะเพิ่มรอยยับย่นบนปกหนังสือ

 

เวลาคล้ายจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า หากแต่รู้ตัวอีกทีท้องก็ส่งเสียงร้องประท้วงมื้อกลางวันเข้าให้เสียแล้ว หมูเปรี้ยวหวานถูกยกเป็นมื้อเที่ยงสำหรับวันนี้ และอาจจะรวมถึงมื้อต่อ ๆ ไป

 

เขาทอดมองเก้าอี้ไม้สีอ่อนฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่าไร้คนจับจอง ในขณะที่กลืนมื้อเที่ยงลงคอ

 

ผ่านไปคำแล้วคำเล่า

จนกระทั่งข้าวจานนั้นหมดลง

 

เขาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาหลังจากจัดการกับเครื่องล้างจาน จ้องมองเพดานสีเบจที่คุ้นตา ฮีทเตอร์ยังคงทำงานได้ดีในวันที่อากาศเย็นจนเกือบถึงสิบองศา เรียวนิ้วเคาะเป็นจังหวะตามเสียงนาฬิกาที่ดังติ๊ก ต๊อก ขณะที่นานาความคิดเริ่มวิ่งสะเปะสะปะ

 

พรุ่งนี้จะลองเปลี่ยนเป็นโกโก้หรือนมอุ่นดี?

จะทาเนยบนขนมปังเช่นเดิม หรือแยมส้มจะดีกว่า?

 

เขายกแขนขึ้นรองศีรษะขณะที่ครุ่นคิดไปถึงเจ้าเหมียวตัวเมื่อวานที่มาอาศัยลานซักผ้าหลังบ้านเขาหลบลมหนาว ความเป็นห่วงตามประสาหมอหมาทำให้เขาเลิกนอนเอกขเนกและแอบแง้มม่านเพื่อส่องหาแมวเหมียวขนฟู แต่ดูท่าเจ้าก้อนขนตัวนั้นคงจะหาที่หลบลมหนาวใหม่ได้แล้วกระมัง เขาถึงมองไม่เห็นแม้แต่ปลายหาง

 

เขาละความคิดที่จะมองหาเจ้าเหมียวตัวนั้น ขณะที่กวาดตามองห้องนั่งเล่นที่มีแต่เอกสารกองพะเนิน รวมถึงเท็กซ์บุ๊คที่วางไว้อย่างไร้ระเบียบ ความรู้สึกแปลกใจแทรกเข้ามาในเสี้ยววิ

 

 

บ้านของเขาไม่เคยรกเช่นนี้...

หรือเปล่านะ?

 

 

ภาพห้องนั่งเล่นเป็นระเบียบในห้วงความคิดคล้ายโทรทัศน์ที่สัญญาณขาดหาย มันพร่ามัว เหมือนกับความฝัน แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเกิดขึ้นจริง

 

 

เมี๊ยว

 

 

เสียงกระดิ่งที่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งดึงเขาออกจากภวังค์ เจ้าเหมียวตัวเดิมอ้าปากหาวหวอดในยามที่เขาหันไปสบตา มันบิดขี้เกียจก่อนจะขดตัวลงนอนที่เดิม

 

“เป็นแบบนั้นอีกแล้ว”

 

เขาพึมพำในขณะที่ยกฝ่ามือขึ้นลูบหน้าเมื่อรู้สึกปวดหัวจี๊ด ๆ ภาพในห้วงภวังค์เมื่อครู่ยังคงติดตา เช่นเดียวกับภาพจากครั้งก่อน ๆ ที่เกิดอาการเดียวกันนี้ก็ยังคงชัดเจนในความทรงจำ

 

ภาพบางอย่างที่ซ้อนทับกับปัจจุบันจนพร่าเบลอ

และใครบางคนที่เขารู้สึกว่าคุ้นเคย

 

แต่ยิ่งนึก เขากลับไม่พบเจออะไรนอกเสียจากความว่างเปล่าที่ยิ่งตอกย้ำถึงความรู้สึกที่เว้าแหว่งภายในจิตใจ

 

“เฮ้อ”

 

สุดท้าย

ก็ได้แต่โยนความรู้สึกแปลกๆนั้นทิ้งไป

 

-

 

ยามบ่ายที่อากาศอุ่นขึ้นอีกนิดหน่อยกับลิสต์เพลงโปรดช่วยทำให้จิตใจสงบลง เขาเก็บนวนิยายที่ถูกดึงออกมาอ่านเมื่อเช้าไว้ที่เดิม ก่อนครุ่นคิดถึงเรื่องต่อไปที่อยากจะอ่าน ชั้นหนังสือของเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าหนังสือทางการแพทย์และนิยายไม่กี่สิบเล่มที่ถูกใจ เขาไล่สายตาไปตามสันหนังสือที่เรียงราย บางเล่มถูกหยิบออกมาแต่แล้วก็เก็บกลับเข้าไปเพราะยังไม่รู้สึกถูกใจเสียที สันกระดาษบนชั้นถูกไล่จากชั้นที่หนึ่ง สู่ชั้นที่สอง สาม และ-

 

ตุ้บ

 

กล่องแปลกหน้าที่สะดุดตา

กับโปสการ์ดปริศนาที่ร่วงหล่นลงพื้น

 

 

 

ติดตามเรื่องราวของการเดินทางครั้งนี้ฉบับเต็มได้ในรูปเล่ม

 

สั่งซื้อได้แล้วตั้งแต่วันนี้ – 10 มกราคม 2562

รายละเอียดการสั่งซื้อ https://goo.gl/D1MEey

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #10 SakuraWinter (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:47

    น่าสนใจ...ภาพอะไรที่มันซ้อนทับขึ้นมากันนะ

    #10
    0