OUR JOURNEY | ONGHOON FANFIC COLLECTION #1373PROJECT

ตอนที่ 3 : บันทึกการเดินทางที่ 3 : Summer and you by Prockfia (@finderyhidery_)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

Summer and you

by Prockfia (@finderyhidery_)

 

 

ฝนหลงฤดูกำลังตกลงมา ผู้คนที่เดินเข้าออกไปมาหน้าสถานีรถไฟเริ่มหยิบร่มต่างสีสันจากกระเป๋าของแต่ละคนออกมากาง เสียงที่ปัดน้ำฝนของรถเขาดังเป็นจังหวะสอดรับกับเสียงเพลงจากวิทยุที่เปิดทิ้งไว้ องซองอูมองออกไป เม็ดฝนที่ตกลงมาในเย็นวันนี้ไม่ได้รุนแรงจนน่าเป็นกังวลต่อการเดินทางที่กำลังจะมาถึง

ไม่แน่ใจนักว่าคนที่เขากำลังรออยู่พกร่มติดตัวมาหรือเปล่า

ปลายนิ้วเรียวเคาะถี่ ๆ บนพวงมาลัยรถไม่เป็นจังหวะ ดูคล้ายอาการของความกระวนกระวายใจ ผสมปนเปกับความรู้สึกที่แปลกประหลาด ตื่นเต้นราวกับการต้องขึ้นไปพรีเซนต์งานต่อหน้าลูกค้าด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก

เป็นความรู้สึกที่อยากจะหนีไปให้ไกล พอ ๆ กับที่อยากจะทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้จบ ๆ

 

“ฝากไปรับจีฮุนกลับมาพร้อมกันด้วยนะ”

 

นั่นแหละ ประกาศิตของคุณนายองผู้เป็นมารดาทำให้ ‘องซองอู’ ต้องมารอคนที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปีอยู่หน้าสถานีรถไฟในขณะนี้

 

เริ่มแรกจากที่เขาได้รับการ์ดเชิญไปงานแต่งงานของเพื่อนสมัยประถมที่จัดขึ้นที่บ้านเกิดที่ปูซาน พร้อมแพลนว่าจะขับรถกลับบ้านไปใช้พักร้อนที่สะสมมานานอยู่บ้านยาวๆ สักสองสามอาทิตย์เพื่อหาแรงบันดาลใจในการทำงานใหม่ ๆ

เย็นวันที่จะกลับบ้านก็ช่างพอเหมาะพอเจาะกับน้องชายข้างบ้านที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปี ที่ตอนนี้กลายเป็นนักศึกษาปริญญาโทมาดูงานในโซลเป็นวันสุดท้ายและกำลังจะกลับปูซานวันนี้พอดีเช่นกัน

จริงอยู่ที่พวกเขา เคย สนิทกันในวัยเด็ก แต่หลังจากซองอูติดมหาวิทยาลัยในโซลและย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง นับแต่นั้นเขากับพัคจีฮุนก็ขาดการติดต่อไม่ได้เจอกันอีกเลย จนตอนนี้เวลาก็ผ่านล่วงเลยมาเป็นสิบปีแล้ว แถมที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้กลับบ้านเนื่องจากงานการที่รัดตัว จะได้เจอกันบ้างก็ตอนปีใหม่ที่ครอบครัวองจะยกโขยงกันมาเยี่ยมเขาในเมืองหลวงบ้างก็เท่านั้น

 

ในวันหนึ่งขณะที่เขาพยายามหนีความรู้สึกในอดีตที่ซุกซ่อน กดทับมันเอาไว้ เขาต้องกลับมาเผชิญหน้าอดีตที่ตัวเขาได้ตระหนักแล้วว่าไม่เคยเลือนไปอีกครั้ง...ในวันฝนตก

 

มันเหมือนประโยคงง ๆ ในนิยายสักเรื่องของนักเขียนอินดี้สักคน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าซองอูกำลังประสบกับมันอยู่จริง ๆ

 

“….!!”

 

เสียงเคาะกระจกรถทำให้คนที่เอาแต่มองออกไปด้านนอก หันกลับมาที่หน้าต่างฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เจ้าของเสียงเคาะคือผู้ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสะพายเป้ใบใหญ่กับร่มสีเข้ม ใบหน้านั้นแม้จะสวมแว่นสายตาเอาไว้ เขาก็จำได้อย่างไม่ผิดพลาดว่าคือ ‘พัคจีฮุน

ซองอูชะงักอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะปลดล็อคประตูเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายเข้ามาในรถได้ จีฮุนเปิดประตูและแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับเสียงฝนจากด้านนอก ก่อนเสียงจากภายนอกรถจะเบาลงเมื่อจีฮุนจัดการพับร่มใส่ปลอกกันน้ำและปิดประตู

 

          “ขอบคุณครับ

 

เป็นจีฮุนเสียเองที่เอ่ยคำขอบคุณทำลายความเงียบอันชวนอึดอัดที่เกิดขึ้นในขณะที่รับผ้าขนหนูที่เขาพกไว้หลังรถจากมือเขาไปเช็ดตัว ซองอูแอบมองอีกฝ่ายที่ใช้ผ้าขนหนูที่เขาให้เช็ดไปตามแขนและเส้นผมที่เปียกชื้นเพราะละอองฝนเร็ว ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

ใบหน้าของจีฮุนแทบไม่เปลี่ยนไปจากความทรงจำของเขาเมื่อสิบปีที่แล้ว เด็กหนุ่มที่เขารู้จักในวันนั้น บัดนี้บุคลิกท่าทางดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เส้นผมสีน้ำตาลดำธรรมชาติในอดีตตอนนี้กลับกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน ๆ ชายหนุ่มเผลอคิดว่าถ้าได้สัมผัสกลุ่มผมสีอ่อนนั้นอย่างสนิทสนมเหมือนในวัยเยาว์ก็คงจะดี

 

 

 

ติดตามเรื่องราวของการเดินทางครั้งนี้ฉบับเต็มได้ในรูปเล่ม

 

สั่งซื้อได้แล้วตั้งแต่วันนี้ – 10 มกราคม 2562

รายละเอียดการสั่งซื้อ https://goo.gl/D1MEey

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #15 SakuraWinter (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:04

    มีความเจี๊บกับน้อยหน่ามากๆ บ้านอยู่ข้างกัน สนิทกัน...และรักกัน(ในตอนเด็ก)

    #15
    0