OUR JOURNEY | ONGHOON FANFIC COLLECTION #1373PROJECT

ตอนที่ 4 : บันทึกการเดินทางที่ 4 : Woodstock by maybee (@maplesyyrupp)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

Woodstock

by maybee (@maplesyyrupp)

 



การจราจรข้างหน้าหนาแน่นติดขัด รถมากมายเคลื่อนตัวทีละนิด ไม่มีทางเลยที่จะขับไปได้เร็วกว่านี้ ผู้คนจึงเริ่มที่จะจอดรถทิ้งไว้แล้วลงเดินไปแทน บางทีการทำแบบนี้อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า


          ผมหันซ้ายหันขวา และหันกลับไปมองทางด้านหลังอีกที ก็พบจำนวนคนที่เริ่มลงเดินมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาทิ้งรถเอาไว้ จอดมันไว้ทั้งอย่างนั้น หลังจากดูท่าแล้วว่าคงไม่สามารถไปยาสเกอร์ฟาร์มข้างหน้าได้อีกถ้ายังดันทุรังจะไปด้วยรถยนต์


          ผมจึงเอาบ้าง ตัดสินใจดับเครื่องยนต์ ยกมือลูบรถลูกรักเป็นการขอโทษที่ต้องทิ้งไว้กลางถนนอยู่ตรงนี้ มันเป็นความจำเป็น เพราะถ้าไม่ทำ ก็ไม่มีทางที่คุณจะไปถึงจุดหมาย


          สองเท้าก้าวออกเดินตามผู้คนที่มุ่งตรงไปทางข้างหน้า หันกลับไปมองรถของตนที่ถูกทิ้งไว้อยู่ข้างหลังอีกครั้ง อาลัยอาวรณ์สักพัก ก่อนจะหันกลับมาแล้วบังเอิญชนคนที่เดินอยู่ข้างหน้าเสียเต็มแรง


          ขอโทษครับ!


          คนตรงหน้าเซเกือบล้ม ผมรีบคว้าแขนของเขา โชคดีจับไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะล้มไปโดนรถที่จอดอยู่ข้าง ๆ ขอโทษครับ ผมพูดอีกรอบ


          สิ่งแรกที่ผมเห็นคือผมสีแดงเข้ม ถัดมาคือขนตายาว และตามด้วยดวงตากลมโตที่ดึงดูด เขาหันขวับมามองผมพร้อมแววตาที่เป็นประกาย ราวกับหลุมดำที่สามารถดึงดูดคนใจง่ายอย่างผมให้เข้าไปตกหลุมพรางนั้น ใบหน้าที่ผมเห็นอยู่ใกล้ ๆ ทำให้ใจสั่นอย่างไม่เป็นจังหวะ ความคิดของผมตามอัตราความเร็วการเต้นของหัวใจไม่ทัน ชั่วขณะเวลานั้นมันรวดเร็วมาก แต่ผมกลับเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างชัดเจน สิ่งที่ผุดขึ้นมาในสมองของผมเป็นสิ่งแรกคือคำว่า ‘ซวยแล้ว’ ผมรู้ตัว เพราะมันเป็นอาการที่ผมรู้ว่ามันคืออะไรโดยที่ไม่ต้องรอให้หมอวินิจฉัย


ให้มันได้อย่างนี่ซี่องซองอู ผมรีบเก็บอาการทันที แต่ความคลุ้มคลั่งในตัวเร่งระรัวเสียจนกลัวขาดใจ


คนคนนั้นผละออกไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเราสองคนอยู่ใกล้กันมากเกินไป แทบจะกอดกันอยู่แล้ว เขาเว้นระยะห่างออกตามสมควร เป็นผมเองที่เผลอเอาตัวไปใกล้ชิดเขาเกินความจำเป็น


          ไม่เป็นไร เสียงนั้นเอ่ยออกมา คนตรงหน้าช้อนตามองผมขึ้น ด้วยความต่างของส่วนสูงทำให้เวลาเขามองผม เขาต้องเงยหน้าขึ้นมานิดหน่อย นั่นทำเอาผมลอบกลืนน้ำลาย ใบหน้าของเขาดูงดงามราวกับตุ๊กตา


          ผมยังคงจับแขนเขาไว้ คนเอเชียแน่นอน แต่เพราะความไม่แน่ใจว่าใช่คนชาติเดียวกันหรือไม่ จึงตัดสินใจเอ่ยถามดูทันที คนเกาหลี?”


          เขาเบิกตาที่กลมโตนั้นขึ้นกว่าเก่า และถามผมกลับเป็นภาษาเกาหลีเช่นกัน หน้าอกของผมตอนนี้อึดอัด คิดว่าหัวใจเจ้ากรรมคงเต้นเร็วจนแทบกระเด็นกระดอนออกมา เป็นอันรู้ว่า ตอนนี้เราเจอสหายร่วมชาติแล้ว


          ผมปล่อยแขนเขา เพื่อนชาวเกาหลีที่ผมรู้จักในดินแดนของเสรีชนนี้ตัวสูงน้อยกว่าผม ตัวเล็กน่ารัก แอบคิดเล่น ๆ ในใจ ขนาดตัวพอเหมาะพอดีกับอ้อมกอดของผมเลย


แต่ผมจะยังไม่ลองกอดเขาตอนนี้ ทำแบบนั้นได้เสียที่ไหน เดี๋ยวเขาก็รู้กันหมดพอดีว่าผมมีรสนิยมชมชอบคนเพศเดียวกัน

 

 

ติดตามเรื่องราวของการเดินทางครั้งนี้ฉบับเต็มได้ในรูปเล่ม

 

สั่งซื้อได้แล้วตั้งแต่วันนี้ – 10 มกราคม 2562

รายละเอียดการสั่งซื้อ https://goo.gl/D1MEey

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #14 SakuraWinter (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:00

    หู้ยยยยคุณองซองอูคนใจง่ายหรอคะเนี่ย?>_<

    #14
    0