My Lady เกมรัก เเผนร้าย

ตอนที่ 8 : ความรู้สึกในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ต.ค. 61

               มาอยู่ในห้องได้ยังไงอ่ะ จำได้ว่าสถานที่สุดท้ายก่อนที่จะสลบมันคือฉันนั่งอยู่บนรถของพี่หนึ่ง แล้วมาอยู่บนเตียงได้ยังไง งงแท้ชั่งเถอะวันนี้ก็วันหยุดอะนะตื่นสายได้ยังไงก็ไปดูร้านว่าแต่โทรศัพท์คู่กายเราอยู่ไหนได้ยินเสียงเรียกเข้าอยู่รำไรๆ ไม่นานก็เจอกดรับเลย

                                ฮัลโล ว่าไง

                                อะไร ยังไง อธิบายมาด่วน

                                เอาอย่างงี่จะให้อธิบายอะไรเดี๋ยวมาเจอกันที่ร้านของฉันล่ะกัน เดี๋ยวเจอกันขอเตรียมตัวก่อน

                                พูดแล้วนะ งั้นพวกกูรออยู่ที่ร้านล่ะกัน

                                เออ ขอเตรียมตัวเป็บ

                คนที่พึ่งวางสายไปที่โทรมามันก็คือ  ยั้ยพรีม นั้นเองยังไงต่อล่ะเนี่ยมีหวังว่าฉันจะไม่รอดแน่เลยกับเรื่องหมั่นกับพี่หนึ่งอะ เฮ้อ...เหนื่อยใจปวดหัวแบบสุดพอตั้งสติได้ไปอาบน้ำหน่อยดีกว่าถ้ายังอยู่แบบนี้มีหวังนอนต่อแน่นอน พอวางสายจากนางปุ๊บก็มีอีกคนโทรมาต่อทันทีก็จะใครละนอกจากเขานั้นแหละ

                                อืม.....

                                ตื่นรึยังจ๊ะที่รัก

                                ที่รัก บ้านนายสิโทรมามีอะไรไม่ทราบ

                                ดุจังภรรยาผมเนี้ย

                                ยัง  จะบอกได้รึยังว่าโทรมาทำไม?

                                อะ บอกก็ได้ผมจะถามคุณว่า วันนี้คุณจะไปที่ไหนรึเปล่านอกจากไปที่ร้าน

                                อืม ก็ไม่ได้ไปไหนนะ

                                งั้นดีเลย เดี๋ยวผมมีงานที่โรงพยาบาลทั้งเช้า บ่ายผมว่าจะไปกลับคุณแล้วไปทำงานพร้อมกัน

                                เอาอย่างนั้นเลยเหรอ?

                                ช่าย เดี่ยวไปรับนะ

แบบนี้มันหมัดมือชกชัดๆ ใครจะไปปฏิเสธได้ ไปอาบน้ำแต่งตัวค่อยสดชื่นขึ้นมาหน่อย เริ่มหิวซะแล้วสิจะออกไปหาอะไรกินก่อนก็ไม่ได้ต้องมานั่งรอเขามารับแล้วถ้ายั้ยพวกนั้นถามขึ้นจะทำไงล่ะ โอ้ยคิดแล้วปวดหัว

                                                รอนานไหมคุณ?

                                                ไม่นะ

                                                หิวไหม ผมทำข้าวกล่องมาให้คุณน่ะ อยู่ในรถงั้นเราไปกันเลยไหม?

                                                อืม...

ไม่ขอพูดอะไรให้มากความขึ้นรถมา เขาเองเอ๋ยปากบอกว่าถ้าหิวก็ทานอาหารได้เลย ได้ยินอย่างนั้นใครจะไปรอช้าล่ะค่ะ คนกำลังหิวจะแย่ ว้าว!!! เปิดกล่องข้าวออกก็พบว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องนี่มัน.... ของโปรดฉันทั้งนั้นเลยนี้และมันก็ไม่ได้มีแค่อย่างเดียวนะ นี่มันของทุกอย่างที่ตัวฉันเคยออกปากบอกว่าชอบกิน เรื่องเมื่อตอนนั้นเขายังจำมันได้อยู่อีกเหรอ ไม่สิเขาอาจจะจำเรื่องนี้ได้เรื่องเดียวก็ได้มั้ง แบบนี้ต้องรอดูกันต่อไป...

ทำไม....ไม่ชอบเหรอ?

เปล่า.....แค่แปลกใจ

เรื่อง?

นายจำได้ด้วยเหรอว่าฉันชอบหรือไม่ชอบทานอะไรอะ

ไม่มีวันไหนที่ผมจะลืมเรื่องของคุณได้หรอก

ขอบคุณนะ

เรื่องอะไร อ้าวรีบกินเข้าเดี๋ยวเย็นหมดถือว่ากินข้าเวลารถติดล่ะกันนะ

อืม...


               

                โอ้ยมาแบบนี้ฉันจะไปต่อยังไงล่ะคุณอยากจะกระโดดลงจากรถหนีไปซะเดี๋ยวนี้ รถก็ติดยาวเกิ้นตอนนี้ได้แต่ก้มหน้าตั้งใจกินของที่เขาเตรียมให้ กินอยู่นานกว่าจะหมดกล่องมันก็พรางทำให้เขาขับมาจนถึงหน้าร้านกาแฟของฉันแล้ว ข้าเวลาได้ดีจริงเอาซะเราอิ่มเลย

                                เดี๋ยวผมเดินไปส่ง

                                ไม่ต้องหรอก นายรีบไปทำงานเถอะ

                                ไม่เป็นไร ผมเต็มใจ

จนได้เขาก็เดินมาส่งฉันภายในร้านที่มีเหล่าน้องๆพนักงานทำงานกันไม่ขาด และที่สำคัญก็ยังมีเพื่อนของฉันที่นั่งรอที่จะเผื่อเรืองนี้กันแบบครบทีม คิดในใจที่ไอ้เรื่องของผู้ชายพวกหล่อนมากันครบเชียวนะ พร้อมที่จะเผือกเต็มที่ไวซะ นายหนึ่งก็ไม่ต่างกันรีบทำตัวเป็นสุดภาพบุรุษเชียวนะ ที่จะคอยเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่ง เท่านั้นยังไม่พอยังไปแนะนำตัวให้รู้จักอีก!! ไม่ต้องก็ได้มั่งค่ะ

                และดูท่าพวกนางจะชอบพอในตัวเขาอยู่ไม่น้อยเลย แต่ละคนสิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยเก็บอาการกันหน่อยไหมล่ะ เกินหน้ามาก ฉันเองที่จะต้องเป็นคนที่ต้องอยู้กับเขาอาการยังไม่ขนาดนี้เลย

                                นี่นายเพื่อนของฉันทั้งหมด

                                ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ

                                ยังไงแล้วฉันก็ขอฝากเพื่อนรักของฉันด้วยนะคะ (พรีมพูดขึ้น)

                                ครับ (ตอบยิ้มๆ) ยังไม่จบเขายังหั่นมาให้ความสนใจกับตัวฉันต่อ...

                                ผมไปทำงานแล้วนะคุณ

                                ค่ะ

                                แล้วเดี๋ยวช่วงตอนบ่ายผมจะมารับ (เขาเลื่อนหน้ามากระซิบข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน)

                ยังไม่ทันโต้ตอบอะไรเลยเขาก็ชิ้งไปเลยจ้า อืม อยู่ด้วยกันนานเข้าๆ ก็เริ่มจะชินกับการบอกข้างหูแล้วหนีของเขาแล้วสิ ละสายตาจากพี่หนึ่งที่เดินไปไหฃกลแล้วกลับมา สนใจกับกลุ่มเพื่อนต่อ ดูสิๆ  แต่ละคน โอ้ยๆอ่อนระทวยเป็นโฟมพลาสติกโดนน้ำยาล้างห้องน้ำเลยค่า ทั้งๆที่ผู้ชายเดินไปไกลแล้ว

                                เฮ้ยๆ เก็บอาการกันหน่อค่ะเพื่อน เยอะไป

                                ทำไมจ๊ะ หึง เอ๋!หรือว่า หวง

                                โอ้ย....หวงบ้า หึงบอ อะไรไม่ทราบ ว่าแค่พวกแกมาหาฉันถึงที่นี่ อยากรู้ก็อยากมา

                                เข้าเรื่องก็ดี(ยั้ยแพทพูดขึ้น) แล้วเรื่องมันเป็นมายังไง ตั้งเตาเล่าสิ

                แม้....ที่เรื่องแบบนี้ไวกันเชียวนะพวกนี้แล้วฉันจะเริ่มต้นเล่ายังไงดีล่ะ สายตาแต่ละคนมีความอยากรู้อยาดเห็นกันซะไม่มีอ่ะ เออๆ เอาก็เอามาขนาดนี้แล้วถ้าพวกมันรู้เรื่องนี้ช้าไปกว่านี้มีหวังวงแตก

                               

                               คือ....ฉันต้องแต่งงานกับเขาด้วยเหตุผลบางอย่างละ

                                แล้มีเหตุผลอะที่ต้องแต่งงานกับเขาล่ะ

                                ฉันต้องแต่งงานเพื่อค้นหาความจริง ที่ว่าใครมาโกงเงินบริษัทของพ่อน่ะ

                                เพราะเรื่องนี้เธอถึงขั้นนี้เลยเหรอ?

                                ไม่หรอกเขาเองก็บอกกับฉันว่า เขาจะช่วยอีกแรงนะ แต่ก็ไม่รู้เหมือกันว่าจะช่วยยังไง

                                     ถามอะไรหน่อยสิ

                                อะไร? พริมจ้องหน้าและถามอย่างจริงจังเมื่อเราอยู่กันแค่สองคน นอกร้าน

                                เธอยังรักพี่เจาอยู่รึเปล่า?

                                ฉันก็ไม่รู้นะ แต่พอจะเข้าใจคำถามของเธอนะเพราะว่าเมื่อย้อนอดีตกลับไปเมื่อ หกปีที่แล้ว ฉันก็ได้คนอย่าง ยั้ยพรีม นี่แหละที่คอยอยู่เป็นเพื่อนกันมาตลอด

                                ยังไงก็เถอะ ฉันก็อยู่ข้างเธอตลอดนะ

                                ขอบคุณนะ

                                ไปเถอะ ไม่ดูพวกนั้นก่อนเถอะ ช่วยกันเปลี่ยนความสนใจพวกนั้นก่อนเถอะ

เดินเข้าร้านกันสองคน พรีมส่งสัญญาณให้ไปมองเหล่าเพื่อนที่เหลือว่ามีความรู้อยากรู้อยากเห็นเรื่องของฉันเพิ่มเติมขนาดไหน เอาหูติดกระจกขนาดนี้ คงไม่ต้องอธิบายกันละนะอย่างสองคนที่เหลือขอให้รู้ได้แค่ว่า ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนอย่างนายหนึ่งก็พอ

                นี่ถ้าเป็นฉันนะ หล่อขนาดนี้ฉันก็ยอม  (ยั้ยแพทเอ๋ยปากมา)

                พอเลยๆ เลิกเผลอลืมแล้วเหรอว่าจุดประสงค์อีกอย่างที่พวกเราที่นี่แล้วเหรอ?

                ใช่  (ตอบพร้อมกันเขียวนะ อะไรอีกล่ะเพื่อนพวกนี้อะ)

งั้นไม่ต้องรอช้าค่ะรีบไปหาลูกค้ากันเลยดีกว่าค่ะ ดูเพื่อนของฉันแต่คนพลังละล้นกันจังนะสมัครใจกันมาทำงานในตอนที่มีลูกมาแน่นเต็มร้านกันพอดี ช่วยได้มากเลยแหละ มีคนเข้าออกไม่ขาดมีวัยรุ่นบางหรือบรรดาคนไข้ของโรงพยาบาลที่คอยเดินสายมาเป็นลูกค้าบาง เป็นแบบนี้ดีแล้วล่ะนะ

..........

เวลาร่วงเลยไปก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือพบว่ามันจวนจะบ่ายเข้าไปแล้วสินะ ทำงานเพลินๆก็ใกล้จะถึงเวลาที่นายหนึ่งจะมารับตัวฉัน ดังกับที่ปากเขาบอกไว้แล้วสิ มองดูความเรียบร้อยภายในร้นก็เห็นว่าลูกค้าทีจำนวนคนน้อยลงมากแล้ว รวมถึงเพาอนรักของฉันหลังจากช่วยงานร้านได้สักพัก ก็มีการแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง เอาอย่านี้ดีกว่าระหว่างรอ ฉันขอไปดูของที่ขาดหน่อยดีกว่า ว่ามีอะไรต้องซื้อเพิ่มไหม ไม่นานน้องในร้านมาบอกกับฉันว่า เขามารอฉันอยู่ที่หน้าร้านแล้ว

                                รอนานไหมคะ?

                                ไม่เลย ว้าว! เค้กกับขนมร้านของหนูน่ากินดีนะ

                                แน่นอน

                                มั่นใจเชียวนะ ไปกันรึยังครับ

ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าในห้องและเดินออกจากร้านของตัวเอง ขึ้นรถเพื่อไปที่โรงพยาบาลที่เขาทำงาน ความจริงสถานที่มันก็แอบอยู่ไกลพอสมควร เอาเป็นว่าสองสถานที่นี้ตั้งอยู่ระหว่างทางกลับบ้านของพวกเราสองคนก็แล้วกันถึงเขตของโรงพยาบาลแล้ว เขาเอารถจอดที่ลานจอดรถ แล้วเดินเข้ามาหาฉันที่ยื่นรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

อีกแล้วเอามือฉันไปจับเองอีกแล้ว คนเยอะแยะไม่อายคนอื่นเขาบ้างรึไงกันนะ อีตะบ้า!!! พยายามใช้แรงดึงออกเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ถามหน่อยเถอะอันนี้มือคน รึ มือกาวเนี่ยเหนียวจัง....  เขาพาฉันเดินมาที่ลิฟต์

                                นี่ เราจะไปไหนกัน?

                                ห้องทำงาผม

                                ไป ทำ ไม?

                                อ้าว ถ้าคุณไม่มาดูเองคุณจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าวันหนึ่งผมทำอะไรบ้าง จิงม่ะ

                                ไม่อยากรู้ อีกอย่างนายจะปล่อยฉันได้รึยัง?

                                ............

ไม่พูดแถมทำหน้าลอยใส่อีกเห็นแล้วมันน่า...... กวนได้กวนดีนะประสาทอะเริ่มไม่เข้าใจแล้วสิว่าเมื่อก่อนฉันแอบไปชอบเขาลงได้ยังอะ คิดละปวดหัว!! ลิฟต์พาเรามาหยุดอยู่ที่ชั้นสูงสุดของโรงพยาบาล ประตูลิฟต์เปิดออกเขาจับมือฉันเดินไปที่หน้าห้องทำงานของเขา และคอยแนะนำฉันให้เลขาของเขาได้รู้จัก

เดินเข้าห้องทำงานไปฉันถึงกับต้องตกใจมันไม่กว้างมาก แต่การตกแต่งคล้ายโรงแรมโห....นี่ ห้องทำงานรึโรงแรมเนี้ยช่องเล็กช่องน้อยเยอะเกิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น