My Lady เกมรัก เเผนร้าย

ตอนที่ 7 : คู่หมั่น....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ต.ค. 61


มองใครว่ะมึง เฮ้ย... เหล่สาวเหรอมืง

                เปล่า....

“อ้อ ผมลืมแนะเหล่าบรรดาเพื่อนของผมไปสนิทเลย ไหนๆวันนี่มากันครบองค์ก็ของแนะนำเลยละกันนะ”

                เปล่าอะไรก็พวกกูเห็นอยู่ว่ามองสาวอะมึงเริ่มเลยล่ะกัน ไอ้วิทย์เพื่อนชายคนแรก ไอ้นี่เจ้าชู้ตัวพ่อควงหญิงไม่ซ้ำหน้าเหลี่ยมจัดจนจะคล้ายเป็นจอนจัดอยู่แล้ว(หมายถึงปากน่ะ)แต่เรื่องของการศึกษามันก็ธรรมดาซะที่ไหน เป็นถึงสถาปนิกหนุ่มอีกต่างหาก เพราะส่วนใหญ่โรงพยาบาลผมก็เป็นฝีมือของมันออกแบบให้ทั้งนั้นแหละ

ก็พวกกูเห็นอยู่ว่ามึงมองสาวที่อยู่ข้างเวทีโน้นอะ คนต่อไป ไอ้นี่ชื่อ กร ไอ้นี่นิสัยคล้ายผมเงียบๆขรึมๆน่าจะเป็นสเป็คของสาวๆอีกหลายคนแต่เป็นเสือเงียบ เงียบจนให้ตัวเองแน่ใจในสิ่งที่ทำพอแน่ใจแล้วถึงจะเปิดเผยสิ่งนั้นออกมา

สาวสวยดีนี่ว้า ใครว่ะ ต่อมาไอ้ทิต หนุ่มวิศวะ หน้าตาดีมีสาวกรีดตลอดแต่ไอ้นี่ไม่เคยสนสาวคนไหนเลยนอกจากสาวที่ชื่อ ครีม สาวคณะบริหารหนึ่งเดียวในใจเขา

คนสุดท้าย ไอ้ตุ้ยคนนี้ไม่ต้องพูดอะไรมากเพราะไอ้นี่มีแฟนแล้วเป็นตัวเป็นตนชือ่อแจนนับว่า สวย น่ารักเลยแหละ

 

สรุปยังไง ถ้าแกไม่เองฉันจองนะเว้ย ไอ้วิทย์ไม่เคยทิ้งลายจริงๆ

เออๆ บอกก็ได้ (จ้องอย่างจับผิด) คู่หมั่นกูเองแหละ

ห๊ะ!!! คู่หมั่นมึง (อึอ พร้อมกันเขียวนะ) อะไร ยังไง เล่ามา

ก็...ฉันต้องไปแต่งงานกับเธอเพราะเหตุผลบางอย่างน่ะ

แล้วมึงเต็มใจเหรอว่ะ ไอ้กร ทักขึ้น

กูเหรอ เต็มใจอยู่หรอกแต่เธอสิไม่รู้ยังไงกับกู

แล้ว....

เดี๋ยวก่อนนะ...... อยู่ๆก็มีข้อความส่งมาจะเป็นใครไม่ได้มันก็คือคนที่ผมนั่งเฝ้ามองเธอมานานนั่นแหละ

 

[Line]

                นายฉันจะกลับล่ะนะ

เท่านั้นแหละผมว่างทุกอย่างลงแล้บอกเพื่อนว่า...

กำปก่อนนะเว้ย จากนั้นผมก็วิ่งตรงไปหาฟ้าทันที

[จบบันทึกพิเศษของ ทักษกร]

 

                ปาร์ตี้กันมานานพอแล้วมันก็ถึงเวลาที่แต่ละคนต้องแยกย้ายกันกลับบ้านแล้วก่อนจะออกจากที่ตรงนั้นฉันได้ส่งข้อความไปบอกกับ นายหนึ่ง แล้วก่อนหน้าแล้วเดินหมายจะไปส่งเพื่อนกลับบ้าน ฉันจึงทำการเรียกแก๊บไม่ส่เพื่อน ส่วนใครที่ดื่มไม่มากเอารถมาเอง พวกนางก็ว่าเพื่อนคนไหนบ้านอยู่ใก้ลนางก็จะกลับรถคันเดียวกัน

                                                ฟ้า เธอล่ะกลับยังไง ให้ฉันไปส่งไหม ยั้ยแพทถาม

                                                เออ คือ....

เดี๋ยวเธอคนนี้ผมไปส่งเองครับ (นายหนึ่งพูดแหลกขึ้นมา)

ใครอะ แกหล่อเขียว น้ำรินพูด

คู่หมั่นฮฉันอง

ห๊ะ!!!! (ตกใจกันพร้อมหน้า)

เอาเถอะๆ เรื่องนี้ค่อยคุยกันีหลังแต่ตอนนี้พวกเธอกลับบ้านก่อนเถอะ

หลังจากที่ฉันทยอยส่งเพื่อนเรียบร้อยฉันก็หั่นมาให้ความสนใจกัยคนที่อยู่ตรงหน้าอย่าง นายหนึ่ง ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันเนี้ยเดินมาได้สักพักเขาก็บอกกับฉันว่า....

งั้นคุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมจะวนรถมารับ

อืม....

ฉันทำตามอย่างที่เขาบอกอย่างว่าง่ายเพราะนี่ มันก็ดึกมากแล้วแล้วก็ง่วงมากด้วย ยอมๆไม่ก่อนล่ะกัน

มาคนเดียวเหรอครับ

เออ ค่ะ

ขออนุญาติแนะนำตัวนะ ผมชื่อ มิเกล ครับ

ค่ะ แล้วเขาเป็นใครล่ะเนี้ย

ไปต่อกันไหมครับ

เออ อึ้งกับคำถามของชายแปลกหน้าอยู่พักหนึ่ง ตัวช่วยของฉันก็เดินเข้ามาพอดี

เห็นจะไม่ได้นะ เพราะเธอมากับผม

งั้น ต้องขอโทษนะครับที่รบกวน แต่สำหรับคุณหญิง ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันเป็นครั้งที่สองนะครับ

แล้วฉันก็อึ้งกับคำพูดของเขาเป็นครั้งที่สอง เละเดินผ่านไปอย่างงงๆ โอ้ย อะไรของเขาแปลกคน มันยังมีคนที่แปลกไปกว่าคนที่กำลังยืนและโอบไหล่อยู่ข้างฉันคนนี้อีกเหรอ

                                ขึ้นรถก่อนเถอะ........

                                ขอบคุณค่ะ  เขาค่อยจะเปิดประตูรถให้

                เขาก็ออกรถจากตรงนั้นไปเลย ภายในรถเงียบพักหนึ้ก็ถามขึ้นว่า

                                รู้จักเขาเหรอ?

                                ไม่หรอก ก็รู้จักพร้อมกับนายนี่แหละ

                                อ้อ ง่วงไหมนอนก่อนก็ได้นะ ถ้าถึงแล้วผมปลุก

                                อืม ความคิดเขาก็ดีเหมือนกันนะ

 

[บันทึกพิเศษของ ทักษกร]

                จากที่ได้รับข้อความจาก น้องฟ้า ผมก็ขอตัวแยกออกจากกลุ่มแต่ดูท่าจะเหมือนว่าการเดินออกจากตรงนี้จะลำบากซะแล้ว พวกเพื่อนๆมันก็ให้เราไปอยู่หรอกนะแต่ที่บอกว่าลำบอก็เพราะว่า ที่ผับแห่งนี้เวลายิ่งดึกผู้คนก็ยิ่งมาเที่ยว สถานที่แบบนี้อย่างไม่ขาดจนตอนนี้ ผู้คนอัดเป็นปลากระป๋องแล้วเนี้ย เยอะจนคิดเองในใจว่า จะเปลี่ยนอาชีพมาเปิดสถานบันเทิงยามราตรีแบนี้ดีไหมนะ คงรวยน่าดู....

ในที่สุดก็ฝ่าดงฝูงคนจำนวนมากออกมายื่นอยู่ที่มุมแคบๆที่มีเสียงเพลงที่เบาประมาณหนึ่ง ที่มีฟ้าเธอยื่นรออยู่ก่อนแล้ว

                รอนานไหมคุณ.... (ผมกระชิบข้างหูเธอเพราะเสียงเพลงดังจนกลบเสียงพูดเกือบหมด)

                ก็นานอยู่

                ไปกันเลยไหม

                ไปสิ

                ผมพาเธอเดินออกจากที่ตรงนั้น พร้อมออกปากให้เธอยื่นรอตรงประตูทางเข้าผับแห่งนี้สักพักผมจะวนรถจากที่จอดรถมารับเธอเอง

ผมทิ้งให้เธออยู่คนเดียวเพียงเป็บ ตอนนี้ภาพที่ผมเห็นเต็มสองข้างเวลานี้ คือมีผู้ขายมาแวะเวียนมาคุยกับเธอ ดูเหมือนจะเป็นชายแปลกหน้าซะมากกว่า เพราะดูเหมือนเธอจะไม่รู้จักเขาเลย ผมเลยตั้งใจไปขัดกลางวงสนทนา

 

                เห็นจะไม่ได้นะ เพราะเธอมากับผม    

                                บอกไปอย่างนั้พร้อมรีบดึงตัวของเธอให้ออกห่างชายแปลกหน้า

                                ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว

.........................

                                ขึ้นรถมาผมเองค่อยสั่งเกตพฤติกรรมเธอมาตลอดเลยเห็นได้ว่าเธอคงเริ่มจะง่วงมั่ง ผมเลยเสนอกับเธอว่าให้เธอนอนก่อนก็ได้นะ เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว บวกกับว่าเธอเองได้ทานค๊อกแทลเอาไปด้วยเลยทำให้เธอง่วงคูณสอง

                ใช้เวลานานพอดูกว่าที่ผมจะขับรถมาจนถึงคอนโดนของเธอ เมื่อถึงเวลาผมทำตามที่บอกส่งเสียงเรียกแต่สิ่ที่ตอบกลับมาคือความเงียบ เป็นดังนั้นจึงยืนหน้าไปมองก็พบว่า เธอได้ไปเฝ้าพระอินเรียบร้อยแล้ว และไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆซะด้วย มันเลยปฎิเสธไม่ได้ที่ผมจะอุ้มเธอขึ้นห้องไป ดีนะที่ว่าแถวนั้นไม่มีคนจึงทำให้ทางสะดวก

                มาถึงห้องผมรีบอุ้มเธอไปที่ห้องนอนและวางตัวเธอไว้ที่เตียงนุ่มๆ เธอจะได้นอนสบายๆก่อนที่ผมจะกลับเลยฝากของมัดจำไว้ตรงที่แก้มเธอหนึ่งที

                                ฝันดีนะแมวน้อย......

               

จากนั้นผมเลยโทรไปขออนุญาตกับคนที่บ้านว่าวันนี้ผมเองจะนอนที่คอนโดและพวกท่านเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเห็นว่าคอนโดอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลมากกว่าพวกท่านเลย พวกท่านอนุญาตให้อยู่คอนโดอย่างง่ายดาย

[จบบันทึกพิเศษของ ทักษกร]

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น