OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 42 : หลั่งฮอร์โมนตอนพิเศษ SP.THANK VI.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 640 ครั้ง
    14 ส.ค. 61


CR.หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ 30 ตุลาคม 2557


SP THANK VI.



“เอ่อ...เรามาแบบนี้จะดีกันจริงๆ เหรอครับ?” อัณณ์เอ่ยถามคนอายุมากกว่าที่ตอนนี้กำลังนั่งจิบไวน์รสเลิศในห้องอาหารของโรงแรมชื่อดัง บนโต๊ะมีอาหารมากหน้าหลายตาที่ทั้งน่าทานและราคาแพง ส่วนสมาชิกก็ประกอบไปด้วย เขา...เจ้าน้องชายอย่างเกรย์ ว่าที่น้องสะใภ้อย่างยายปาย น้องช้าง และคนต้นคิดอย่างคุณโลคัส

“ทำไมจะไม่ดีล่ะ แค่ออกมากินข้าว เดินเที่ยว” โลคัส ฮิลลารีตอบอย่างสบายๆ เรือนร่างสูงโปร่งที่ปกติมักอยู่ในชุดสูทสีเข้มยามนี้สลัดคราบนักธุรกิจไปเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพอดีตัวและกางเกงยีนส์สีซีดสบายๆ ตัว เส้นผมสีเทาและดวงตาสีฟ้าสวยตัดกับผิวขาว ทำให้เขาดูโดดเด่นแล้วก็ไม่มีใครเชื่อว่าผู้ชายคนนี้อายุสี่สิบกว่าแถมมีลูกชายหนึ่งคน

“ใช่เลยพี่อัณณ์ ผมกับคุณโลคัสแล้วก็กระต่ายของไอ้ชาก็มากันบ่อยๆ สนุกจะตาย” คุณไอยรานายหญิง...แค่กๆ เด็กเสี่ยก็พยักหน้าหงึกหงัก กับการหาข้ออ้างแอบหนีมาเฟียตาแก่มาเฮฮาตามประสาวัยรุ่น

“พี่อัณณ์ลองทานดูค่ะ อาหารที่นี่เขาทำอร่อยนะคะ” สาวน้อยเพียงคนเดียวตักอาหารใส่จานพี่รหัส ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ปายเข้าใจดีว่าพี่อัณณ์กังวลอะไร แล้วก็เข้าใจดีด้วยว่าคุณโลคัสจะทำอะไร

 

พี่รหัสก็แค่กังวลว่าแมวมึนหน้าหล่อจะอาละวาด ส่วนคุณโลคัสก็ใช้ประโยคสั้น ตามใจมากไปผู้ชายนิสัยแย่พวกนั้นได้เหลิงกันหมดพอดีลากทุกคนออกมา

 

“เดี๋ยวเราไปเล่นโบว์ลิงกันครับพี่อัณณ์ จากนั้นก็ไปเดินเล่นกัน” เกรย์ยิ้มกว้าง ปกติถ้าพ่อกลับมาเมืองไทย ก็มักทำกิจกรรมแบบนี้ตลอด บางทีพ่อก็พาพี่ช้างมาด้วย แน่นอนว่าพี่ช้างไม่เคยอิดออก แต่ดูเหมือนวันนี้พ่อจะอยากพาพี่อัณณ์กับพี่ปายมาอีกคน

“ผ่อนคลายเถอะอัณณ์ ไม่มีอะไรให้เธอต้องกังวลหรอก” โลคัสยิ้มน้อยๆ ดวงตาคู่สวยวิบวับเจ้าเล่ห์ ส่วนอัณณ์ส่ายหน้าเบาๆ

 

เอาเถอะ...ก็ผ่อนคลายอย่างที่ว่าล่ะกัน

แล้วก็หวังว่าเจ้าแมวตัวโตจะไม่เกรี้ยวกราดที่เขาไม่ได้บอกว่าออกไปไหนนะ...

 

 

“ลองใส่ตัวนี้ดูสิ เธอเป็นคนอ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ ถ้าใส่สีเทาจะเข้ากับบุคลิกของเธอ” โลคัสหยิบเชิ้ตตัวใหญ่สีเทาของ Tom ford ส่งให้อัณณ์ เขาไม่กังวลที่เข้าร้านเสื้อผ้าราคาแพง เพราะยังไงเขาก็ไม่ได้ใช้เงินตัวเองจ่ายอยู่แล้ว “เกรย์ ลูกไปถอดสูทตัวนั้นออกเลย ไม่เข้ากับลูกเลยนะ”

“ผมเห็นพี่ชาใส่สูทแบบนี้แล้วเท่ห์ดีอ่ะครับ เฮ้อ...แต่มันไม่เข้ากับผมจริงๆ นั่นล่ะ” เกรย์บ่นงึมงำ ก่อนเดินไปห้องลองชุดแล้วเปลี่ยนเสื้อ

หลังจากเล่นโบว์ลิ่งกันเสร็จก็มาเดินเล่น เลือกเสื้อผ้า โดยมีคนอายุมากกว่าเป็นอาจารย์ให้ว่าควรเลือกยังไง ทั้งห้าคนอยู่ในห้องส่วนตัว ซึ่งแน่นอนว่ามีพนักงานคอยบริการอยู่ด้านนอกแค่เพียงเรียก

“ผมใส่แล้วดูดีไหมคุณโลคัส” ไอยราที่เดินออกมาด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่คลุมต้นขา ในหัวกำลังคิดว่าจะใส่กับกางเกงอะไรดี ส่วนคนถูกถามนั้นกวาดมองสองสามทีก่อนกระตุกยิ้มเบาๆ ที่มุมปาก “เลือกได้ดี” สมแล้วที่มากับเขาบ่อยๆ คนอายุมากกว่าพยักหน้า ตอนนี้อัณณ์ยังลองชุดอยู่ ส่วนแม่สาวน้อยตัวเล็กกับเดรสสีดำนั้นก็ดูน่ารักอ่อนกว่าอายุจริง จนโลคัสต้องเอ่ยปากชมไม่ได้ว่าพระเพลิงสายตาดีกว่าคนเป็นพ่อมากนัก

“ผมว่าเสื้อตัวใหญ่ไปสักนิดนะครับ” อัณณ์เดินออกมาจากห้องลองเสื้อ เชิ้ตสีเทานั้นรับกับรูปร่าง สีผิวและบุคลิกของเขาได้เป็นอย่างดี โลคัสพยักหน้าอย่างพอใจ

“นานๆ ทีเธอก็ แต่งตัวแบบนี้เสียบ้าง เอาตัวนี้ไปลองอีกสิ” ยื่นเสื้อสูทอีกสองสามตัวให้อัณณ์และคนอื่นๆ อัณณ์ถอนหายใจเบาๆ แต่เห็นคนรอบข้างดูอ่อนกระตือรือร้นลองโน่นนี่เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ยิ่งคนต้นเรื่องอย่างคุณโลคัสน่ะเหรอ ดูรื่นเริงและสนุกสนานมาก

ที่จริงก็อยากจะเตือนคุณเขานะว่าให้ใส่กระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบน เพราะคุณเขาเป็นคนขาวมากทำให้เห็นรอยจูบสีแดงจัดบนต้นคอนั้นชัดเจน...แล้วไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันเกิดจากอะไร

 

แต่ช่วยไม่ได้...อัณณ์ไม่พูดหรอก

 

โลคัสเลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองสองสามตัวก่อนจะเดินไปเปลี่ยน ยามที่ถอดเชิ้ตสีขาวที่สวมอยู่ออก เผยแผ่นอกขาวและรอยจูบแดงเต็มไปหมด ซึ่งแน่นอนว่าคนอายุมากไม่สนใจแต่กลับสวมเสื้อผ้าที่เลือกมาพร้อมมองกระจก...ความจริงนอกจากเขาว่างแล้วอยากหาเวลาอยู่กับลูกชาย แล้ว...คนรอบตัวลูกชาย ทั้งอัณณ์ ทั้งไอยรา ทั้งปาย ก็ล้วนมีผู้ชายน่าโมโหอยู่รอบตัว โลคัสเชื่อว่าคนที่เป็นเพื่อนกับอเล็กซ์และคุยอย่างสนิทสนมกับปีศาจจิ้งจอกบ้านั่นได้ย่อมนิสัยพอๆ กัน แน่นอนว่าเขาละเว้นพระเพลิงไว้...รายนั้นถือเป็นผู้ชายที่ดีในสายตาโลคัส

 

ก็แค่...หมั่นไส้พวกเอาแต่ใจ

และขี้หวงเกินไปเท่านั้นเอง...

 

“พ่อดูดีนะครับ” เกรย์กอดเอวคนเป็นพ่อ ใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริงที่ปกติเมื่อก่อนไม่เคยยิ้มแบบนี้ โลคัสหัวเราะเบาๆ ลูบหัวลูกชาย พอสาวน้อยตัวเล็กบอกให้มองกล้องทั้งพ่อทั้งลูกที่ใส่เสื้อสีขาวเหมือนกันก็หันไปยิ้มให้กล้อง

“พี่อัณณ์ มาถ่ายภาพกันครับ” ข้างหนึ่งกอดพ่อ ข้างหนึ่งกอดพี่ชาย เกรย์รู้สึกปลื้มมากจริงๆ

“พี่ถ่ายภาพให้ไหมครับน้องช้าง?” อัณณ์ยิ้มน้อยๆ ถือกล้องมือถือเก็บภาพทุกคน ที่จริงหลังจากเล่นกิน เล่นกีฬาเบาๆ แล้วก็มาเลือกเสื้อผ้าแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ถึงจะราคาหลายบาทอยู่...แต่ทั้งคุณโลคัส ทั้งน้องช้าง ต่างก็บอกว่าซื้อๆ ไปเถอะ ไหนๆ ก็ไม่ใช่เงินตัวเองนี่นา แน่นอนว่าคนหนึ่งถือแบล็คการ์ด คนหนึ่งถือ Morgan Palladium ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก...ที่จริงไอ้บัตรสีดำๆ นั่นอัณณ์ก็มีในกระเป๋า เพราะแมวบางตัวแอบเอามาใส่ไว้ แล้วก็หน้ามึนบอกว่าของๆ ผมก็ของๆ อัณณ์ แต่อัณณ์ไม่คิดใช้มันเด็ดขาด

“อืม...เสร็จจากตรงนี้ไปยิมกันดีไหมครับ ผมอยากต่อยมวยสักหน่อย” ไหนๆ วันนี้ก็ออกมาผ่อนคลายข้างนอกแล้ว อัณณ์ว่าก็ปล่อยตัวตามสบายแล้วกัน อย่างน้อยๆ เขาไปด้วยจะได้คอยดูก๊วนนี้ไม่ให้คลาดสายตาไปก่อเรื่องอะไรแผลงๆ

“ปายไปด้วยค่ะพี่อัณณ์ ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเลย” พี่เพลิงสอนศิลปะป้องกันตัวให้บอกว่าไว้ใช้ป้องกันตัวเอง ปกติเธอก็ขอคำชี้แนะจากพี่อัณณ์อยู่บ่อยๆ แต่หลังๆ นี้เรียนเยอะ งานเยอะ

“ก็น่าสนใจดีนะ” โลคัสพยักหน้า หยิบเสื้อผ้ามายื่นส่งให้พนักงาน พร้อมส่งบัตรสีดำให้พนักงานทันที “คิดรวมกันหมดเลย แต่แยกถุงนะ”

“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ”

 

ทางนี้สนุกสนานรื่นเริงกันเต็มที่ส่วนบรรดาเจ้าของน่ะเหรอ...

 

 

 

“อเล็กซ์! คนของนาย!” อเล็กซ์เซย์ ฟรานเชส กระพริบตาสองปริบ เมื่อเขาเพิ่งตื่น เพราะเมื่อคืนใช้พลังงานไปเยอะ พอที่รักของเขาบอกว่าอยากมาเยี่ยมลูกที่ไทย แน่นอนว่าอเล็กซ์เซย์ก็ต้องมาด้วย พอมาเจอหน้าเกรย์กลับมาที่โรงแรม อเล็กซ์เซย์ก็จัดการฟัดที่รักของเขาเพราะคิดถึงบรรยากาศของประเทศไทย ตื่นมาตอนเที่ยงๆ ก็ไม่เห็นคนแก่ของเขาข้างตัวเสียแล้ว เห็นเพียงอาหารที่วางไว้กับโน้ตสั้นๆ กำลังจะอ้าปากกินข้าวเพื่อนสนิทอย่างสิงหไกรสรก็กดออดยืนหน้าดุพร้อมเอ่ยประโยคที่ฟังไม่เข้าใจ

“ที่รักของฉัน...ทำไม?”

มาเฟียไม่ตอบ แต่มองหน้าอเล็กซ์เซย์แบบอยากท้าเพื่อนสนิทตีกันสักรอบสองรอบ จนมือขวาอย่างราเชนได้แต่เอ่ยบอกแทน

“พอดีคุณโลคัสลักพาตัว...ไม่สิชวนนายหญิงของพวกผมออกไปเที่ยวเล่นน่ะครับ”

“หืม? เด็กนายหนีเที่ยวแล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะฆ่าฉันครับเพื่อน? ต่อให้ที่รักฉันชวนยังไง ถ้าเด็กน้อยของนายไม่ให้ความร่วมมือก็ไม่ได้ผลหรอก นี่เด็กน้อยของนายก็ร่วมด้วยน่ะสิ” ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะเคี้ยวข้าวช้า

“ออกไปกับคนของนายที กลับมาก็มีเรื่องให้ดุทุกที” เพราะเด็กน้อยนั้นชอบจำอะไรที่ไม่ควรจำมาลองใช้บ่อยๆ แล้วสิงหไกรสรก็ไม่เคยมีความอดทนกับสิ่งเร้าที่ชื่อไอยราสักที

อเล็กซ์เซย์กำลังจะเอ่ยแต่เสียงเคาะประตูหน้าห้องพักของเขาทำให้หันไปมอง และราเชนก็เดินไปเปิดประตู เพชรน้ำหนึ่งกับน้ำชาทำหน้าบึ้ง ส่วนพระเพลิงที่เดินเข้าห้องมาเป็นคนสุดท้ายนั้นหัวเราะเบาๆ

“อ้าว สิงห์...อ้อ...เด็กหายเหรอ?” ทักทายเพื่อนขำๆ

“นายรู้?”

“พี่อเล็กซ์! ที่รักของพี่แอบเอาเจ้ากระต่ายผมไปไม่ยอมบอกเลย ผมอุตส่าห์จะพาน้องไปดำน้ำแท้ๆ”

“เอาอัณณ์ไปด้วย นิสัยไม่ดี” แมวหน้ามึนคว่ำปาก

“เดี๋ยวๆ นี่คนของพวกนาย...ถูกที่รักของฉันพาหนีเที่ยวเหรอ?” เขากลอกตา พอเห็นแต่ละคนพยักหน้าก็ถอนหายใจเบาๆ

“มีคนคอยดูแลอยู่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” พระเพลิงดูจะใจเย็นที่สุดแล้ว นึกไปก็ขำเหมือนกัน เจ้าน้องเขยกับเจ้าว่าที่น้องเขยสองคนมาบ้านเขาพร้อมกัน แถมยังหน้าบึ้งบอกว่าคนของตัวเองถูกขโมยอีก ที่จริงก่อนอัณณ์กับเกรย์จะออกมาคุณโลคัสก็บอกเขาแล้วนะ อีกอย่าง...ปายก็ส่งภาพมาให้เขาดูตลอด

 

น้องชายเขากับแฟนตัวเล็กของเขา น่าจะเอาอยู่...ไม่ให้ก่อเรื่องกันเกินไป อ้อ...ยกเว้นเจ้าน้องเล็กอย่างเกรย์ไว้คน รายนั้นถูกชักจูงให้ก่อเรื่องโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวตลอด

 

“ไม่รู้ไปทำอะไรกันบ้าง! จริงๆ เลย” มาเฟียหงุดหงิด ถึงจะมีบอดีการ์ดของเขาคอยดูแลเด็กน้อยอยู่ห่างๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัดก็เถอะ

“อ๋อ ก็ไปกินข้าวที่โรงแรม ไปเล่นโบว์ลิง เดินเล่น ลองชุด...อืม..เห็นว่าจะไปยิม ต่อยมวยกันต่อน่ะนะ” พระเพลิงเอ่ยยิ้มๆ เหมือนตัวเองอยู่ในเหตุการณ์ แน่นอนว่าทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาทุกคู่ทันที จอมมารยักไหล่ “ยายตัวเล็กส่งรูปมาให้ฉันดู...นี่ไงล่ะ จะว่าไปนะอเล็กซ์ที่รักของนายนี่ sex appeal สูงจริงๆ ส่วนเด็กน้อยของนายกับสีดำนี่ดูลงตัวมากเลยสิงห์ เออ...แต่เกรย์แต่งแบบนี้แล้วน่ารักดีนะ อ้อ เพิ่งเคยเห็นอัณณ์ใส่เสื้อแบบนี้ ดูน่ารักดี” พระเพลิงวิเคราะห์ แล้วก็ต้องหัวเราะลั่นเมื่อมือถือเขาแทบจะถูกตะปบแย่งชิงจากทุกคน

“อัณณ์น่ารัก...แต่ไม่อยากให้ใครเห็นเลย!” เพชรน้ำหนึ่งเป็นคนแรกที่แย่งมือถือไปได้บ่นงึมงำ มือเลื่อนเร็วๆ พอเห็นอัณณ์รูปไหนก็รีบลบทันที เขาไม่อยากให้ใครมองนี่นา! ดวงตาคมนั้นดูชอบใจและหงุดหงิดไปพร้อมๆ กัน แค่คิดว่าคนอื่นได้เห็นเจ้าของแต่งตัวแบบนี้ แล้วเขาก็ไม่ใช่คนแรกที่เห็นก็หงุดหงิดมากๆ จนอยากจับเจ้าของมาฟัดแรงๆ

 

งื้อ! เขาเป็นแมวที่ถูกเจ้าของทิ้งไปหนีเที่ยว

ถ้ากลับมานะ....จะฟัดแรงๆ เป็นการลงโทษเลย

 

“เจ้าดื้อของพี่ชาน่ารักจริงๆ ด้วย” น้ำชาดึงมือถือออกจากเมื่อเพื่อนสนิท เลื่อนดูภาพก็ต้องตาโต “เซพๆ...ไม่สิ ส่งไลน์ก่อน” พอส่งไลน์เสร็จแน่นอนว่าน้ำชาย่อมต้องรูปภาพเจ้ากระต่ายขนเทาตาฟ้าของเขา ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้ พี่ชาใจบางลงทุกทีๆ อยากฟัดน้องแรงๆ แต่ทำอะไรมากไม่ได้

 

เกิดเป็นพี่ชาคนคูลนี่ลำบากจริงๆ!

 

“เชน!” เปิดดูไปได้สองภาพสิงหไกสรก็เอ่ยเรียกมือขวาคนสนิททันที

 

เด็กน้อยของเขาช่างไม่ระมัดระวังตัวจริงๆ ไอ้รอยยิ้มซุกซนกับเสื้อผ้าแบบนั้น...ไม่สมควรให้คนอื่นนอกจากเขาเห็นสิ!

 

“ยืนยันพิกัดเรียบร้อยครับ บอสจะไปเลยไหมครับ” ราเชนทำงานอย่างคล่องแคล่วว่องไว รู้ว่าบอสต้องการอะไร...ในใจก็ภาวนาให้คุณช้าง กลับมาแล้วคุณต้องเหนื่อยแน่ๆ เลยครับ

“เอาน่า ใจเย็นหน่อย ให้เด็กๆ ได้ผ่อนคลายบ้างสิ” พระเพลิงปรามเบาๆ ก่อนจะยื่นมือถือให้อเล็กซ์เซย์ รายนี้พอดูไปสองภพก็แก้วน้ำดังปัง ตาสีเขียวอ่อนนั้นหงุดหงิดสุดๆ

 

ที่รักของเขานี่จริงๆ เลย ทำไมต้องไปเซ็กซี่นอกจากสายตาเขาด้วยนะ ไม่รู้หรือไงว่าแค่เห็นภาพคนอื่นก็อยากกลืนกินอีกฝ่ายแล้วน่ะ!

 

“ไปรับมาก็ดีนะ” อเล็กซ์เซย์เอ่ย แน่นอนว่าทุกคนพยักหน้า ยกเว้นพระเพลิงที่อมยิ้มนิดๆ

“นายไม่ห่วงแฟน?”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ยายตัวเล็กอยู่ด้วยจะได้คอยปรามได้บ้าง อีกอย่างก็เพิ่งเคยเห็นปายแต่งตัวแบบนี้ น่ารักดี” อมยิ้มนิดๆ อย่างไม่เดือดร้อนใจเพราะรู้นิสัยแฟนตัวเองดี อีกอย่างพระเพลิงคิดว่านี่ก็เป็นเรื่องดีจะตาย...ปกติยายตัวเล็กนั่นใส่แต่กางเกงวอร์ม กับขายาวเพราะต้องทำกิจกรรมบ่อยๆ แล้วก็ชุดนิสิต ไม่มีหรอกจะแต่งตัวน่ารักๆ แบบนี้ให้เห็น

 

แล้วเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ขี้หวง ขี้ห่วงจนเกินเหตุด้วย แต่เหมือนว่าคนรอบตัวเขาจะเป็นกันหมด

 

“เหอะ!” แต่ละคนกลอกตาใส่จอมมาร

เพชรน้ำหนึ่งลุกขึ้น แน่นอนว่าต้องไปรับเจ้าของกลับมา พี่เพลิงไม่ไปยังไงก็ช่างเถอะ อัณณ์ของเขาอ่ะ! เขาหวง เขาเป็นแมวนิสัยดีที่หวงเจ้าของ!

“เฮ้ยๆ ไอ้แมวกูไปด้วย” น้ำชาตามไปอีกคน แน่นอนว่าอเล็กซ์เซย์กับสิงหไกสรก็ไม่รอช้าที่จะตามไป ส่วนพระเพลิงนั้นส่ายหน้าเบาๆ ส่งข้อความบอกแฟนตัวเล็กว่าพายุย่อมๆ กำลังจะพัดไปแถวนั้น ให้ระวังตัวกันด้วย...

 

อืม...พายายตัวเล็กไปหามื้อค่ำทานดีกว่า วันนี้มีเทศกาลพลุด้วยนี่นา

 

 

 

พายุย่อมๆ กำลังพัดผ่านโรงยิมเล็กๆ แห่งหนึ่ง แต่พอมาถึงก็รู้สึกว่าจากพายุย่อมๆ น่าจะกลายเป็นพายุขนาดใหญ่ได้เลยทีเดียว พระเพลิงถอนหายใจเบาๆ สอดสายตามองรอบๆ

อัณณ์กำลังซ้อมมวยกับคุณโลคัสอยู่บนเวทีมวย ผลัดกันรุก ผลัดกันรับน่าดูมาก ไม่ใช่แค่ทั้งสองใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงวอมร์ม แต่ท่วงท่ายามออกหมัด ยามปล่อยเข่าหรือศอกนั้นดูสวยงามเป็นศิลปะ หยดเหงื่อเล็กๆ บนใบหน้ากลับเสริมให้ดูเซ็กซี่

เกรย์ที่ใส่เสื้อกล้ามเหมือนกันก็ต่อยกระสอบทรายข้างๆ กับน้องช้าง ดูเหมือนน้องช้างจะเป็นโค้ชให้เกรย์ รายนี้ต่อยทีกระสอบทรายแทบปลิว

พระเพลิงกวาดตาหายายตัวเล็กของเขาที่กำลังฝึกออกหมัดโดยมีเทรนเนอร์กำลังแนะนำให้ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายขี้หึงหรือขี้หวง แต่เห็นผู้ชายคนอื่นจับไม้จับมือแฟนตัวเองต่อหน้าต่อตาก็รู้สึกหงุดหงิดจริงๆ

 

ถึงเขาจะรู้ว่ามันเป็นการสอนก็เถอะ

เอาเป็นว่าพระเพลิงเข้าใจความรู้สึกคนอื่นขึ้นมานิดๆ แล้วเหมือนกัน

 

ร่างสูงเดินไปหายายตัวเล็ก มือใหญ่แตะเบาๆ บนไหล่บาง แม่ตัวดีก็หันควับมามอง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แก้มเป็นสีแดงจัดเพราะเพิ่งออกกำลังกาย ดูน่าเอ็นดูจนความหงุดหงิดที่เกาะกุมใจอยู่คลายลง

“พี่เพลิง มาเร็วจังเลยค่ะ”

“อืม...ผมยุ่งหมดแล้ว” พระเพลิงวางมือบนหัวยุ่งๆ ก่อนปรายตาไปมองเทรนเนอร์ของยายตัวเล็ก ซึ่งคนถูกมองหัวเราะเบาๆ ยักไหล่แล้วเดินออกไปง่ายๆ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ทำอะไรมาก...แค่ยืนนิ่งๆ ปรายตามองนิดเดียว วางมือบนศีรษะก็บอกได้แล้วว่าผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น...เป็นของเขา

 

แถมยังน่ากลัวอีก

แม้ว่าสาวน้อยจะน่ารักแต่ในเมื่อมีเจ้าของก็ไม่ควรยุ่ง

 

“ไปเปลี่ยนชุดก่อนไหม? จะอาบน้ำก็ได้ เดี๋ยวพี่รอ...แล้วไปกินเค้กกับเดินตลาดกลางคืนกัน”

“คนอื่นๆ ล่ะคะ?” ปายปรายตาไปมอง บนเวทีเพชรกับพี่อเล็กซ์ขึ้นไปหาคนของตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอได้ยินเสียงโวยวายเบาๆ ก่อนที่คุณโลคัสจะเป็นฝ่ายดึงพี่อเล็กซ์ออกไป ส่วนพี่อัณณ์ก์ยืนยิ้มอ่อนโยนลูบหัวเพชร หันไปมองเกรย์ก็กอดเอวน้ำชา ช้อนตาออดอ้อน ส่วนช้าง...ถูกพี่สิงห์อุ้มไปพร้อมเสียงโวยวายเรียบร้อย

“เอารถมาคนละคัน”

“ไม่ช่วยชาติประหยัดน้ำมันกันเลย” สาวน้อยบ่นอุบอิบ เงยหน้าให้คนตัวสูงช่วยซับเหงื่อ

พระเพลิงหัวเราะหึๆ ในลำคอ “เจ้าพวกนั้นจะสั่งสอนคนของตัวเอง แต่บังเอิญแฟนพี่ไม่ได้หนีเที่ยว เพราะปายบอกพี่แล้ว เลยว่าจะพาแฟนไป...เดท” ใบหน้าหล่อเหลากระซิบคำว่าเดทข้างหูสาวน้อย ทำให้แก้มเธอแดงจัด อดจะขึงตาใส่จอมมารขี้แกล้งไม่ได้

ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ท่าทางที่พระเพลิงส่ายหัวเบาๆ เห็นทีต้องพูดกับคุณโลคัสสักหน่อยแล้วล่ะว่าอย่าแนะนำอะไรแปลกๆ ให้แฟนเขา ดูสิ...

“แล้วถ้าปายทำผิดล่ะคะ? จอมมารพี่เพลิงจะทำยังไง...พี่เพลิง!” สาวน้อยตาโต รีบยกมือกุมแก้มตัวเองทันทีเมื่อจมูกโด่งนั้นกดเบาๆ ที่แก้มของเธอพอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นรอยยิ้มฉบับจอมมารที่ทำให้หน้าร้อนจัด

“ลงโทษแบบนี้ไงครับยายตัวเล็ก” พระเพลิงหัวเราะเบาๆ เขาชอบเห็นแฟนตัวเองเขินเพราะเขา...มันน่ารักดี “ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่รอ”

ไม่ต้องให้บอกซ้ำสาวน้อยก็รีบหลบหนีความเขินอายวิ่งฉิวไปห้องน้ำของโรงยิมทันที

 

 

“ที่รัก! คุณมานี่เลย!” โลคัสที่กำลังจะรับหมัดของอัณณ์ชะงัก และดีกว่าคู่ซ้อมของเขาเป็นอัณณ์ที่ชำนาญการต่อสู้พอตัว เลยเก็บหมัดกลับได้ทัน ดวงตาสีฟ้าหันไปมองร่างสูงที่พรวดๆ มาบนเวที พอๆ กับเพชรน้ำหนึ่งที่เดินหน้าหงอยไปหาเจ้าของ

 

ไม่ไหวๆ แค่เด็กแมวนั่นทำหน้าแมวหงอย อัณณ์ก็ใจอ่อนแล้ว เพราะแบบนี้ล่ะ ถึงได้ถูกเอาแต่ใจใส่น่ะ

 

“เธอมีอะไร?” ถามเรียบๆ

“มีอะไร? คุณหนีผมมาเที่ยวไม่พอ ยังใส่เสื้อผ้าที่ทำให้คนมองแทบจะฉุดคุณ ไม่พอนะที่รักยังใส่เสื้อกล้ามโชว์ผิวขาวๆ กับรอยจากฝีมือผมอีก มันทำให้คุณดูน่ากินไม่รู้ตัวหรือไง”

“คนอื่นเขาไม่คิดลามกแบบเธอหรอกอเล็กซ์” โลคัสถอนหายใจ ไม่คิดว่าวันนี้เจ้าเด็กบ้าจะมารับด้วยตัวเอง คำนวณในใจดูแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่าแฟนของพระเพลิงแน่ๆ ที่เคยส่งข่าวให้

 

เฮ้อ...พระเพลิงนี่มีสายตาเรื่องผู้หญิงมากกว่าพี่ดินจริงๆ

 

“ไม่คิด! น้อยไปสิ! คุณไม่เห็นสายตาพวกข้างล่างหรือไง มองคุณจนจะกลืนลงไปแล้ว!

“เอาล่ะๆ ที่จริงฉันบอกเธอแล้วว่าจะออกมาข้างนอก แต่กลับก็ได้ เธอมารับฉันใช่ไหม?” โลคัสเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะไอ้เด็กบ้าของเขาดูจะหงุดหงิดจริงๆ

“แน่นอน!

“งั้นก็กลับกัน...” เดินไปหาอเล็กซ์เซย์ยื่นมือให้อีกฝ่ายถอดนวมที่ใส่อยู่ให้ ดวงตาสีฟ้าช้อนมองคล้ายอ้อนแวบหนึ่งจนอเล็กซ์เซย์ใจอ่อน กลอกตาหน่ายๆ

 

ที่รักของเขามีวิธีจัดการเขาเสมอ

 

“จริงๆ เลย! คุณร้ายกาจขึ้นทุกวันจริงๆ” โลคัสหัวเราะเบาๆ เมื่อถอดนวมออกทั้งสองข้าง แขนเรียวก็คล้องลำคอแกร่งก่อนกระซิบเบาๆ

“ฉันให้เธอทำโทษตามใจเลย...ดีไหม My baby?”

ดวงตาสีเขียวของคุณชายตระกูลฟรานเชสวาววับ ก่อนจะหัวเราะหึๆ ที่รักของเขาร้ายกาจจริงๆ นั่นล่ะ รู้ว่าทำยังไงให้เขาหายหงุดหงิด ทำยังไงให้เขายอม แล้วอเล็กซ์เซย์ก็ปล่อยให้โลคัสลากเดินออกไปจากโรงยิม ส่วนพวกเสื้อผ้าที่คนของเขาซื้อมา ให้คนที่คอยดูแลอยู่ห่างๆ เอากลับก็ได้

 

 

“โอ๊ะ ตาแก่...ทำไมวันนี้พี่มารับผมล่ะ” ไอยราสะดุ้งนิดๆ กับตำคมๆ ที่มองมานั่น ส่วนเจ้ากระต่ายบู้บี้ที่ยืนข้างๆ น่ะเหรอกำลังออเซาะคนเลี้ยงตาวาว ทิ้งให้เขารับมือมาเฟียตาแก่ที่ทำหน้าเหมือนไปโกรธใครมาสักสิบชาติ

“มารับเมีย” อ่า...คำนี้มาแสดงว่ามาเฟียกำลังหงุดหงิด แน่นอนว่าคุณไอยรานี่ล่ะที่ทำให้คนแก่อารมณ์ไม่ดี จึงรีบฉีกยิ้มกว้างขัดตาทัพ

“ผมก็ออกมาเป็นปกติไงพี่สิงห์ เอาน่า...ไม่ได้หนีสักหน่อย ไม่ได้ทำอะไรผิดด้วย”

“เธอ!” สิงหไกรสรอยากตีเด็กดื้อแรงๆ สักที “คราวหลังห้ามแต่งตัวแบบนั้นให้คนอื่นเห็น ห้ามใส่เสื้อกล้ามแบบนี้เข้ายิม ถ้าอยากออกกำลังกายที่เพนเฮาส์มีฟิตเนส”

“ก็ฟิตเนสที่เพนเฮาส์มีไม่ครบทุกอย่างนี่นา”

“กำลังจะครบ” แน่นอนว่าเขาให้คนหาเข้ามาเพิ่มได้

ไอยราหัวเราะเบาๆ “ผมขอโทษแล้วกันที่แต่งตัวแบบนั้น ซึ่งผมก็ยังงงๆ ว่าทำไมใส่ให้คนอื่นเห็นไม่ได้ ส่วนเรื่องใส่เสื้อกล้ามมายิมคนปกติเขาก็ทำกันนะพี่”

“ฉันหวงเมีย” ยังไม่หายพิโรธแหะ คุณไอยราส่ายหน้า หันไปหาพี่ราเชน ซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งสายตาให้กำลังใจ ทางนี้เลยยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปกอดแขนแกร่งเบาๆ เอาหัวซบไหล่กว้าง

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้น้องช้างจะใส่เสื้อแบบนั้นให้เสี่ยสิงห์ดูคนเดียวดีไหม...หายโกรธเถอะครับ ไม่อยากให้พี่โกรธเลยนะพี่สิงห์คนดีของน้องช้าง” ถ้อยคำอ้อนๆ ที่มักได้ผมเสมอ คราวนี้ก็เหมือนกัน เพราะสิงหไกสรถอนหายใจอย่างจำยอม ก่อนจะรวบเอวเด็กน้อยของตัวเองเข้ามาก่อน

“อย่าลืมที่เธอพูด...เด็กน้อย” ดวงตาคมวาววับ ราวราชสีห์จับจ้องเหยื่อ จนคุณไอยรารู้สึกอยากเรียกคืนคำพูดของตัวเองขึ้นมาตงิดๆ จากนั้นก็เป็นอันได้ร้องโวยวาย เมื่อสูทเนื้อดีหล่นมาคลุมหัวเขาและร่างถูกรวบขึ้นด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง อุ้มออกไปข้างนอก

“ตาแก่ ปล่อยผมเลยนะ อายคนอื่น!

“เป็นเด็กดีไอยรา...ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอได้สลบคาอกฉันแน่ๆ”

 

คุณไอยราไร้คำพูดจาโดยสิ้นเชิง! และแน่นอนว่าเขาจะเป็นเด็กดี!

 

 

“ไอ้ช้างนี่อ้อนมืออ้อนเท้าจริงๆ” น้ำชามองตามเพื่อน ก่อนจะก้มมองเจ้ากระต่ายขนฟูสีเทาที่กอดเอวเขาหมับ แล้วช้อนตาสีฟ้าใสขึ้นมอง

“พี่ชา...” โอเค แถมออพชั่นเสริมด้วยน้ำเสียงชวนใจอ่อนอีกด้วย “โกรธผมเหรอ?...พ่อแค่ลากผมมาผ่อนคลาย” ขอโทษนะครับพ่อที่โยนความผิดให้

“ไม่ได้โกรธครับเจ้าดื้อ พี่แค่ไม่ชอบใจที่เห็นเราเป็นกระต่ายขนฟูน่ารักให้คนอื่นเห็น”

“พี่ชาเห็นเหรอ...ยังไง เมื่อไหร่ ที่ไหน?” เกรย์ทำตาโต จนน้ำชาหัวเราะ ยกมือดึงแก้มขาวๆ เบาๆ

“ปายส่งภาพให้พี่เพลิงดู”

“พี่ปายนี่เอง แต่พวกผมลองชุดกันในห้องส่วนตัวนะ ไม่มีคนอื่นเห็น...ถ้าพี่ชาไม่อยากให้ใครเห็น ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไม่ใส่ให้คนอื่นดูยกเว้นพี่ชา ดีไหม..ดีไหมครับ”น้ำชาถึงคราวไปไม่ถูกเมื่อเจ้าดื้อทำดาเมจใหญ่ ส่วนเกรย์เข้าใจว่าคนเลี้ยงยังไม่หายหงุดหงิดก็เสริมไปอีกประโยค

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ผมจะไปนอนห้องพี่ชา จะนวดให้พี่ชาด้วย หายหงุดหงิดเถอะครับ”

 

เอาเข้าไป...อย่าให้พี่ชาคนคูลใจบางลงเรื่อยๆ สิเจ้าดื้อเอ๊ย

 

แล้วไอ้นวดให้น่ะ น้องแค่ทุบๆ ไหล่ กดๆ สองสามทีเท่านั้นเอง น้ำชานั่นล่ะที่นวดให้น้องบ่อยๆ เวลาเกรย์ซ้อมหลีดมาเสร็จ อีกอย่างมานอนห้องพี่ชาก็ได้แค่นอนกอดน้องเฉยๆ เพราะจอมมารยื่นคำขาดเอาไว้ว่าต้องรอให้น้องอายุยี่สิบเสียก่อนถึงจะกินได้ ไม่อย่างนั้นน้ำชาชะตาขนาดแน่ๆ

แล้วเข้าใจคนคูลใช่ไหม...เวลามีกระต่ายตัวอุ่นๆ มานอนใกล้ๆ ชอบมาซุกมากอด มากสุดพี่ชาคนคูลก็ทำได้แค่กอดน่ะทรมานจิตใจกันแค่ไหน

“ยังไม่หายโกรธเหรอ...งั้น” เจ้ากระต่ายดื้อเปลี่ยนจากกอดเอวมาเป็นกดจูบเบาๆ ที่ปลาจมูกโด่งอย่างที่อีกฝ่ายมักชอบทำกับเขาเสมอด้วยใบหน้าแดงจัดสุดๆ “ขอโทษนะครับคนเลี้ยงของเจ้าดื้อ”

 

นี่ถึงขั้นยอมแทนตัวเองเป็นกระต่ายเลยนะ ปกติเกรย์ไม่ยอมรับหรอกว่าตัวเองคล้ายเจ้าขนฟูหูยาวนั่นน่ะ!

 

น้ำชากลั้นยิ้มด้วยความเอ็นดูเจ้าดื้อของตัวเอง ชอบที่ใบหน้าน้องแดงจัดเพราะความเขินแต่ก็พยายามงอนง้อเขา

 

น่ารัก น่ารักจริงๆ

 

“พี่ไม่โกรธเราเลยครับเกรย์ เอาล่ะ...ไปกันดีกว่า เกรย์จะไปอาบน้ำก่อนไหม? เดี๋ยวไปเดินเที่ยวตลาดกลางคืนกัน แถวนี้มีร้านอร่อยไม่น้อยด้วย”

“ไม่โกรธจริงนะพี่ชา!” เด็กดื้อทำตาวาวๆ พอคนเลี้ยงพยักหน้าก็ยิ้มกว้าง จนมือใหย่นั้นยื่นมาดึงแก้มน้องเบาๆ “สมแล้วที่เป็นดอกทานตะวันของผม ผมไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวมานะครับ”

“วันนี้ขยันทำให้พี่ชาเขินจริงๆ เลยนะเจ้าดื้อเอ๊ย”

 

 

 

“อัณณ์” แมวมึนอย่างเพชรน้ำหนึ่งทำหน้าหงอย ทำตาหงอย เสียงก็หงอย ก่อนจะจับมือเจ้าของมาช่วยถอดนวมให้ “ทิ้งผม หนีผมเที่ยว...ทำให้ผมเป็นแมวถูกทิ้ง”

คำประณามที่ทำเอามนุษย์ทาสแมวยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวแมวหงอยเบาๆ ส่วนแมวมึนตัวโตน่ะเหรอ พอเจ้าของลูบหัวเท่านั้นตาก็กลับมาวิบวับเหมือนเดิมแล้ว

“พี่บอกเราแล้วว่าจะออกมาข้างนอก”

“แต่ไม่บอกว่าออกมานาน ไม่บอกว่าออกมาแต่งตัวดูดีให้คนอื่นเห็น”

“พี่ขอโทษนะครับ...คราวหลังจะไม่ทำอีกแล้ว ส่วนเรื่องแต่งตัวนี่...ในห้องส่วนตัวนะครับแมว”

“งื้อ! ยังมีพ่อบู้บี้เห็น บู้บี้อีก ไอ้ช้าง ยายเปี๊ยกปายเห็น” เพชรน้ำหนึ่งคว่ำปาก เขาต้องเป็นคนแรกที่เห็นอัณณ์ดูดีในทุกๆ ท่วงท่าสิ...เขาเป็นแมวของอัณณ์นะ

อัณณ์หัวเราะกับความแมวของแฟนตัวเอง ก่อนจะลูบแก้มน้องเบาๆ “แล้วพี่จะใส่ให้เพชรดูคนเดียว...ดีไหมครับ?”

เพชรน้ำหนึ่งพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะยิ้มไม่น่าไว้วางใจ “ผมไปเลือกให้อัณณ์เองดีกว่า”

“แล้วที่พี่ซื้อมาล่ะครับ?” อัณณ์ตามใจเจ้าแมว แมวจะได้อารมณ์ดีขึ้น ดูสิทำหน้าบึ้งแต่ตาร้ายเหมือนเสือแบบนี้ เจ้าเล่ห์ชัดๆ เลย รู้ว่าน้องไม่ได้เคืองอะไร แต่กำลังหาเรื่องเอากำไรจากเขาอยู่ชัดๆ

“บริจาค” อัณณ์กระพริบตา คนปกติที่ไหนจะเอาเสื้อผ้าของทอมฟอร์ดไปบริจาคกันบ้างล่ะครับแมว “ผมซื้อให้อัณณ์ใหม่ได้ ผมเลือกให้เองด้วย ผมเป็นแมวป๋า...เป็นแมวของอัณณ์”

 

แมวซื้อเสื้อผ้าให้เจ้าของใส่น่ะถูกต้องที่สุดแล้ว ใครไม่มีเจ้าของน่ารักอย่างอัณณ์ไม่เข้าใจหรอก

 

“แต่พี่จำได้...เพชรเคยบอกว่า...” อัณณ์เลิกคิ้ว

เพชรน้ำหนึ่งยิ้มก่อนยื่นหน้ามาใกล้ แล้วกระซิบเบาๆ ข้างหูอัณณ์ “ถ้าผมซื้อให้...ผมก็อยากถอดกับมือ” น้ำเสียงนี้ไม่ใช่แมวมึนแต่เป็นเสือวายร้าย

 

เหตุผลเดียวที่ผู้ชายอยากซื้อเสื้อผ้าให้คนรักของตัวเองน่ะเหรอ...ก็แค่อยากถอดมันกับมือตัวเองเท่าล่ะ

 

เพราะถ้าอัณณ์ซื้อเสื้อผ้ามาให้เขา เพชรน้ำหนึ่งก็จะทำให้อัณณ์ถอดมันกับมือ แล้วจากนั้นก็ฟัดเจ้าของซ้ำๆ แค่นั้นจริงๆ นะ

 

เขาออกจะเป็นแมวที่ดี

 

“แมวเจ้าเล่ห์”

“งื้อ! ผมเป็นแมวของอัณณ์ แมวที่ดี” เอ่ยแก้ตัว จนอัณณ์ส่ายหน้า สุดท้ายก็ต้องใจอ่อน ใครให้เขาเป็นทาสแมวระยะสุดท้ายที่ไม่อาจเยียวยาได้แล้วกันล่ะ จึงยื่นมือไปดึงแก้มแมวเจ้าเล่ห์อย่างหมั่นไส้

“ถ้าอย่างนั้นอยากพาพี่ไปไหน ทำอะไรก็ตามที่อยากทำเลยครับ...แฟน”

เพชรน้ำหนึ่งมองคนที่ชอบเอ่ยคำพูดคำจาแกล้งเขาแบบนี้เสมอๆ ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่าแฟนจากปากอัณณ์ เขาอยากจะรวบอัณณ์มาจูบแล้วทำฟัดแรงๆ สุดท้ายก็ได้แต่พยายามเก็บสะสมความมันเขี้ยวเจ้าของไปฟัดทีเดียว ตอนนี้ก็ได้แค่พึมพำเบา

“อัณณ์ขี้แกล้ง”

 

 

 

“พี่ว่าเราใส่แบบนั้นก็น่ารักดี ทำไมไม่แต่งบ่อยๆ ล่ะ” ระหว่างเดินเที่ยวไนท์บาร์ซาของพัทยา พระเพลิงก็กอบกุมมือแฟนสาวตัวเล็กไว้ด้วย ไม่ได้หรอก...พัทยาเป็นท่องเที่ยวยามราตรีที่คึกคักและอันตรายไม่น้อยเลยโดยเฉพาะกับสาวๆ ถ้าให้เทียบกับที่เขาเดินทางไปแทบจะทั่วโลกที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับลาสเวกัสขนาดย่อมๆ เท่าไหร่นัก ต่างกันแค่มีชาวเอเชียและมาเฟียรัสเซียเป็นเจ้าถิ่น

“ปายจะมีเวลาที่ไหนใส่ชุดสวยๆ คะพี่เพลิง” หัวเราะขำ อ้าปากรับขนมที่อีกฝ่ายป้อนให้ เพราะมือเธอไม่ว่าง “ปายเรียนจันทร์ถึงเสาร์ วันอาทิตย์แน่นอนว่าต้องนอนขี้เกียจอยู่ห้อง วันปกติเลิกเรียนก็ทุ่มกว่า ไหนจะไปซ้อมสแตนด์ ทำกิจกรรมต่างๆ นาๆ”

“อืม...เรียนหนักถึงได้ไม่โต กินเยอะ”

“ไม่เกี่ยวเลยค่ะ” สาวน้อยค้อนควับ เธอไม่ต้องโดนผู้คนเบียดเสียด เพราะพี่เพลิงดันให้เธอเดินอยู่ด้านใน ส่วนเขาก็รับการเดินชนไปชนมาจากนักท่องเที่ยวแทนเธอ

 

เป็นจอมมารแต่พี่เพลิงก็เป็นผู้ชายที่ดี

นี่ปายไม่ได้เห่อแฟนตัวเอง...จริงๆ นะ

 

“เดี๋ยวไปกินข้าวบนพัทยาปาร์คกัน” พระเพลิงยิ้ม ยีหัวหญิงสาวตัวเล็กเบาๆ นานๆ ทีเขาได้กลับไทย เมื่อก่อนนอกจากครอบครัวที่มีน้องชายเพียงคนเดียวเฝ้ารอ ตอนนี้เพิ่มเจ้าน้องเล็กแสนซนมาอีกคน...และเพิ่ม...

 

คนรักที่ทำให้ไม่อยากจากไปไหน

 

พระเพลิงเดินทางไปทั่วโลก...สำหรับเขาบอกได้เลยว่าประเทศไทยนั้นสวยงามที่สุด ส่วนเหตุผลสั้นๆ นั่นเหรอ...เพราะที่นี่มีที่เขารักอยู่

 

ไม่ว่าจะที่ไหนในโลกก็สวยงามได้ไม่เท่า

 

“อีกสองวันพี่เพลิงก็กลับไปทำงานแล้วสินะคะ” สาวน้อยยื่นน้ำเปล่าส่งให้คนตัวสูงข้างๆ

“อืม...คิดถึงพี่เหรอ?” ดวงตาคมที่สะท้อนแสงไฟยามราตรีนั้นทอประกายวาวๆ สมฉายาจอมมาร

“ฮะๆ คิดถึงสิคะ แต่เราโทรคุยกัน เมลคุยกัน...พี่เพลิงเคยบอกปายว่าระยะทางและความห่างไกล ไม่เคยเป็นอุปสรรคของเรา ปายก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

พระเพลิงกอบกุมมือเล็กกว่าแน่นขึ้น ก่อนจะยิ้มน้อยๆ...โชคดีอีกอย่างในชีวิตของเขาคงเป็นการคว้าเธอคนนี้มาข้างกาย

 

ปุ้ง! ปุ้ง!

 

แสงดังก้องพร้อมแสงสีที่ส่องสว่างวาบเต็มท้องฟ้ายามราตรี หลากร้อยสีสันย้อมให้ท้องฟ้าสีดำส่องประกายงดงาม...

“วันนี้มีงานเทศกาลผลุนานาชาตินี่นา” ปายพึมพำเบาๆ

“ขึ้นไปพัทยาปาร์คจะมีจุดที่มองได้สวยกว่านี้นะ”

“ไม่ใช่ว่าเต็มหมดแล้วเหรอคะ วันนี้น่าจะคนเยอะด้วย”

พระเพลิงยักคิ้วข้างหนึ่ง “มีแฟนเป็นจอมมารน่ะมีประโยชน์จะตายหรอกยายเปี๊ยก” เขามีเส้นสายมากพอจะจองจุดชมวิวสวยๆ พาแฟนสาวตัวเล็กมาเดทดูพลุที่สวยงามแบบนี้

สองมือกอบกุมกันเอาไว้ รอยยิ้มและดวงตาที่มองสบกัน ท่ามกลางแสงของผลุหลาดร้อยสีสันที่เปล่งประกายบนฟากฟ้า...

“พี่เพลิงกลับมาคราวหน้าปายจะไปรับนะคะ”

“แน่นอนสิ ปายเป็นยายหมีเปี๊ยกของพี่ก็ต้องมารับพี่อยู่แล้ว”

 

เมื่อคุณเดินทางไปไกล...วินาทีที่คุณรู้สึกว่าตัวเองได้กลับบ้านคือการเห็นคนสำคัญของตัวเอง และคำพูดสั้นๆ ยินดีที่กลับมาแค่นั้น...ก็เพียงพอ

 

สาวน้อยตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะทำตาโตเมื่อจมูกของเขากดหนักๆ บนแก้มเธอ มือเรียวอีกข้างยกกุมแก้มโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมที่เปล่งประกายรอยยิ้ม...

 

เขายิ้มทั้งปากทั้งตา...

เป็นจอมารรายกาจที่ทำให้เธออยากละลาย...

 

แต่พี่เพลิงก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น...มากกว่าการมองสบตา และการจับมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมากุมไว้แน่น โดยมีผลุที่ถูกปล่อยขึ้นท้องฟ้าไม่หยุดหย่อนทอประกายอยู่เบื้องหลัง

 

แค่เท่านี้...ก็เพียงพอสำหรับเราสองคน...


 .............................

  

“ที่รัก...ไหนบอกว่ากลับมาถึงห้องจะให้ผมทำโทษตามใจไง ผมอยากเห็นคุณใส่ชุดสุดเซ็กซี่ให้ผมดู แต่คิดอีกทีผมว่าคุณไม่ใส่อะไรจะดูสวยที่สุดนะคนดี ไม่ปาๆ วางๆ” อเล็กซ์เซย์ต้องรีบห้ามที่รักของตัวเองที่กำลังยกหมอนมาปาใส่หน้าเขา แต่ไม่ทันไง หมอนใบนุ่มกระทบใบหน้าหล่อเหลาแรงๆ

“เธอมักเด็กบ้า เด็กลามก เด็กหื่น” โลคัสกลอกตาใส่ กำลังจัดการเสื้อผ้าที่คนของอเล็กซ์เอามาให้อยู่

“จุ๊ๆ คนดี ใครก็ตามที่มีคุณเป็นของตัวเองไม่เป็นอย่างผม...โง่ตายเลย ผมกินปลานะ”

“เธอหลงตัวเองได้ทุกวันจริงๆ” โลคัสส่ายหน้ายิ้ม “ฉันเอาบัตรของเธอรูดไปนะ”

“ตามสบายเลยคนดี บัตรใบนั้นผมให้คุณไปแล้ว มันเป็นของคุณให้ดีคือคุณไม่ต้องเอาเงินตัวเองมาใช้ รูดไปเถอะมันวงเงินไม่จำกัด” สำหรับคนของเขาอเล็กซ์เซย์ไม่เคยงก ถึงเขาจะรู้ว่าคนแก่สุดเซ็กซี่น่ะมีพร้อมโดยไม่ต้องง้อเขาก็เถอะ...แต่คนของเขาก็คือคนของเขา

“เธอทำเหมือนฉันเป็นเด็กเสี่ยให้เธอเลี้ยง ฉันไม่ใช่ไอยรานะ” ส่ายหน้าเบาๆ

อเล็กเซย์หัวเราะขำๆ ที่จริงเพื่อนเขาก็ทำตัวเหมือนเสี่ยมากกว่ามาเฟียจริงๆ นั่นล่ะ ดวงตาสีเขียวคมกริบมองร่างขาวๆ ที่กำลังนั่งดูเสื้อผ้าอยู่บนเตียง ไม่รู้ทำไมที่รักของเขาทำอะไรก็น่ามองไปหมด

“ที่จริง มีเสื้อหลายตัวที่ฉันซื้อมาให้เธอ เนคไทด้วย” มือเรียวหยิบเสื้อสีขาวตัวใหญ่กว่าเขาขึ้นมา ก่อนจะกระตุกยิ้มนิดๆ ที่ทำให้อเล็กซ์เซย์ร้อนวูบวาบ

 

ที่รักของเขายิ้มแบบนี้เมื่อไหร่...เขาได้ร้อนจนหลอมละลายทุกที

 

โลคัสถอดเสื้อที่ใส่อยู่ต่อหน้าต่อตาอเล็กซ์เซย์ก่อนจะสวมเชิ้ตสีขาวนั้นลงบนร่างของตัวเอง...โดยที่ติดกระดุมขึ้นมายกเว้นสองเม็ดบน จากนั้นก็หันมายิ้มน้อยๆ ให้ร่างสูงที่ทำตาวาวๆ อยู่บนเตียง

“เป็นไงบ้าง....ดูดีไหม อเล็กซ์!” พริบตาเดียวร่างสูงใหญ่นั้นก็ตรงเข้ามารวบร่างของโลคัสขึ้นและวางลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะคร่อมทับ กักขังไว้ด้วยสองแขนแข็งแกร่งและท่อนขาแข็งแรง

“ดูดีมาก คุณดูดีที่สุดเลยที่รัก” เสียงทุ้มกระซิบ ถือโอกาสขบใบหูขาวเบาๆ “ผมอยากจูบคุณทั้งตัวตั้งแต่เห็นภาพคุณ ยิ่งคุณใส่เสื้อผ้าที่บอกว่าซื้อให้ผม...ผมยิ่งอยากขย้ำคุณ!

โลคัสยิ้ม มือเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง “ฉันรู้...เธอไม่ทำแค่จูบหรอก”

อเล็กซ์เซย์คำรามในลำคอ ก่อนจะฟัดแก้มขาวจนขึ้นสีแดง บดจูบลงบนเรียวปากสีสด ดูดดึงกลีบปากนั้นแรงๆ ทั้งบนและล่างก่อนจะสอดปลายลิ้นเข้าไปกระหวัดเลาะชิมความหอมวานข้างใน

 

ที่รักของเขาช่างยั่วไม่มีใครเกิน!!

 

“คนดี! คุณนี่มัน!” เสื้อเนื้อดีถูกกระชากแค่เพียงครั้งเดียวก็หลุดออกจากร่างขาว อเล็กซ์เซย์ไม่เคยสนใจว่ามันจะราคาเท่าไหร่ มือใหญ่ดึงกางเกงขาสั้นที่โลคัสใส่อยู่ออกไป เกี่ยวขอบกางเกงชั้นในโยนทิ้งไปไกลๆ จากนั้นก็ก้มลงบดเบียดริมฝีปากนั้นอีกครั้ง

 

อย่างที่เขาเคยบอก

ที่รักของเขาเซ็กซี่ที่สุดเวลาไม่ใส่อะไร!


_____________

CUT ส่วนที่หนึ่ง

____________


“คนดี...อรุณสวัสดิ์” เสียงทุ้มกระซิบออดอ้อน ก่อนจะมอบจูบหวานๆ ยามเช้าให้ร่างขาวเปลือยเปล่าที่เพิ่งปรือตาขึ้นมา ผิวขาวๆ ของโลคัสแต้มไปด้วยรอยจูบและรอยกัดจนแดงไปหมด

“อืม อรุณสวัสดิ์” มือเรียวโอบรอบลำคอแกร่ง ตอบรับจูบนั้นอย่างไม่เกี่ยงงอน เป็นธรรมดาระหว่างพวกเขาสองคนกับการมอนิ่งคิสยามเช้าในช่วงเวลาที่ได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของกันและกันแบบนี้

“วันนี้คุณจะกลับเลยใช่ไหม...ถ้าไม่ไหวค่อยกลับพรุ่งนี้ก็ได้” อเล็กซ์เซย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่เหมือนเด็กบ้าจอมวายร้ายเมื่อคืนที่กลืนกินคนอายุมากกว่าอย่างตะกละตะกลาม

“วันนี้ล่ะ ยังมีงานอีกเยอะที่ต้องจัดการ เธอก็ด้วย” โลคัสจับไหล่กว้าไว้แน่นก่อนจะใช้มันเป็นหลักยึดเพื่อดึงตัวเองขึ้น แม้เมื่อคืนจะเร่าร้อนแค่ไหน..แต่พวกเขาอายุก็ไม่น้อยแล้ว ไม่ใช่เวลาที่จะมาเขินอายหรือตะขิดตะขวงใจกับการเมกเลิฟกัน

“อา...ผมจะกลับไปอังกฤษก่อน เดือนหน้าโน่นถึงจะได้ไปหาคุณอีก เฮ้อ!” บ่นอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะยกร่างโลคัสขึ้นพาดบ่าแล้วเดินเข้าไปห้องน้ำด้วยกัน

 

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วไปอาบน้ำพร้อมที่รักดีกว่า ไม่ได้เจอกันตั้งเกือบเดือน อเล็กซ์เซย์ได้บ้าแน่ๆ!

 

คนอายุมากกว่าหัวเราะในลำคอ ทำตัวอ่อนให้อีกฝ่ายอุ้มได้ง่ายๆ เขาแก่แล้วบางทีก็ขี้เกียจออกแรงเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยเย้าๆ ตามนิสัยผู้ใหญ่มากประสบการณ์ “เธอไม่ว่างมาหาฉัน ฉันไปหาเธอเองได้น่า...อเล็กซ์!”ต้องปราบเสียงเข้มเพราะเสียงหัวเราะโรคจิตกับมือใหญ่ที่เคล้นคลึงก้นนิ่มๆ ทำให้โลคัสชักสังหรณ์ใจว่ามันน่าจะไม่จบแค่การอาบน้ำตอนเช้า

“แค่อาบน้ำเท่านั้น!!

“โธ่ คนดีคุณไม่สงสารผมเหรอ ไม่ได้เจอคุณตั้งนานเลยนะ”

“ฉันต้องนั่งเครื่องต่อหลายชั่วโมง!

“คุณกลับเฟิร์สคลาสคนดี อีกอย่างผมมีเพื่อนเป็นเจ้าของสายการบิน...เรามาค่อยๆ อาบน้ำตามประสาคนรักกัน แล้วค่อยแวะไปลาพวกเด็กๆ กัน”

“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!


...........................................


“พรุ่งนี้วันอะไร?” บอดีการ์ดชุดดำคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อนบอดีการ์ดด้วยกัน

“พรุ่งนี้วันจันทร์ คุณช้างไม่มีเรียนปฏิบัติมีแต่เรียนบรรยาย”

“ก็แสดงว่าให้คุณราเชนไปลาให้สินะ”

“ก็ต้องเป็นแบบนั้น”

เหล่าบอดีการ์ดซุบซิบกันไม่หยุด ทำเอาราเชนส่ายหน้าเบาๆ แต่ก็จริงนั่นล่ะ จะไม่ให้ทุกคนสุมหัวซุบซิบกันได้ยังไง บอสไปรับคุณช้างก็อุ้มมาขึ้นรถ แถมไม่ยอมให้เด็กเขาลงจากตัก กลับมาถึงเพนเฮาส์ก็อุ้มเข้ามาแล้วหายไปบนห้องกันสองคนอีก

ส่วนเรื่องตารางเรียนของคุณช้าง บอดีการ์ดทุกคนจำได้ขึ้นใจ ถ้าใครจำไม่ได้ก็มีติดไว้แผ่นใหญ่ในตัวบ้าน เผื่อวันไหนราเชนติดธุระสำคัญไปลาให้ไม่ได้ คนอื่นจะได้ไปแทน แต่ปกติบอสจะรู้ว่าควรปล่อยให้นายหญิงไปเรียนบ้าง แม้บอสต้องอดทนเพราะนายหญิงที่ว่าชอบท้าทายบอสเสียเหลือเกินก็ตาม

ส่วนคนสองคนที่หายขึ้นไปนานแล้วน่ะเหรอ...สถานการณ์ไม่ได้ร้อนแรงเหมือนที่เหล่าบอดีการ์ดคิด คุณไอยราแค่ว่ายน้ำเล่นในสระเล็กๆ ริมระเบียงห้อง ส่วนสิงหไกรสรก็แช่น้ำนิ่งๆ ดวงตาคมมองเพียงเด็กน้อยของตัวเองไม่ละไปไหน

“ตาแก่...” ไอยราว่ายน้ำมาใกล้ ห้องตาแก่มีสระน้ำแบบโอเพนส์ที่สามารถมองวิวทะเลได้ชัดเจน ยิ่งยามนี้ท้องฟ้าของพัทยาถูกย้อมไปด้วยสีสันของผลุนับร้อย ทำให้บรรยากาศโรแมนติกมาก แต่ปกติเขาชอบลงไปว่ายน้ำข้างล่างมากกว่า กว้างกว่าลึกกว่า แต่เมื่อกี้พอกลับมาถึงคนแก่ก็บอกว่าเขาน่ะเหม็นเหงื่อจับโยนลงน้ำและพาตัวเองลงมาด้วย

ดวงตาคมจ้องมองเด็กน้อยที่ยิ้มซุกซน จนเขาต้องถอนหายใจ มือใหญ่รวบเอวนั้นมาใกล้ จมูกโด่งไล้ไปตามขมับเรื่อยมาจนถึงซอกคอ

“ผมหอมหรือยัง?”

“อืม...” ที่จริงไอยราก็หอมเสมอนั่นล่ะ เขาแค่อยากดุเด็กน้อยบ้างเท่านั้นเอง

“งั้นเสี่ยสิงห์หายเคืองน้องช้างหรือยังครับ” น้ำเสียงซนๆ ที่ออดอ้อนและเสียงหัวเราะเบาๆ นั้นทำให้ใบหน้านิ่งๆ ของสิงหไกสรขยับยิ้มตาม ไม่รู้ทำไมเขาชอบเวลาที่เด็กน้อยของเขาเรียกว่าเสี่ย...มันน่าฟังจริงๆ อีกอย่างก็รู้ว่าไอยราน่ะรู้ว่าเขาไม่โกรธ

“ฉันไม่ได้เคืองเธอ” ปลายนิ้วไล้ไปตามแผ่นหลังเปียกชื้น ค่อยๆ ถอดเสื้อกล้ามและกางเกงที่ไอยราใส่อยู่ออกอย่างชำนาญ

“ผมรู้ ตาแก่แค่หวง...เอาน่า ถึงผมจะรู้สึกว่าตัวเองหล่อ และก็ในสายตาพี่ผมน่ะน่ามองมากๆ ส่วนคนอื่นนี่ผมก็ไม่รู้อ่ะนะว่าเขาคิดอะไรหรือรู้สึกยังไง เพราะถึงจะคิดหรือรู้สึก...พวกเขาก็ทำได้แค่มอง เพราะผมเป็นของพี่” ยิ้มน้อยๆ ยักคิ้วใส่ด้วยสองจึก

“เธอไม่ควรอยู่กับคุณโลคัสบ่อยๆ เลยจริงๆ” สั่งสอนให้เด็กน้อยของเขาเป็นปีศาจชอบยั่วคนอื่นเหมือนตัวเอง แล้วทุกครั้งที่อีกฝ่ายเอ่ยอะไรน่ารักๆ แบบนี้สิงหไกสรไม่เคยปล่อยให้เด็กน้อยหลุดรอดสักที ริมฝีปากร้อนๆ ค่อยๆ ขบเม้มไปตามซอกคอสีน้ำผึ้ง แขนแกร่งช้อนร่างไอยราขึ้นให้นั่งบนเขนเขา เพราะอยู่ใต้น้ำทำให้น้ำหนักที่ทิ้งไปบนแขนแกร่งนั้นไม่มาก ใบหน้าของสิงหไกสรตรงกับแผ่นอกพอดี ร่างสูงเลยไม่รอช้าที่จะครอบครองยอดอกนั้นด้วยริมฝีปากตัวเอง ทั้งดูดดึงและขบเม้ม จนไอยราต้องเอามือกุมไหล่หนาไว้แน่น

_____________

CUT ส่วนที่สอง

____________


“ผมต้องถูกไอ้เพชรกับไอ้ชาล้อแน่ๆ เลย” ไอยรากลิ้งตัวไปมาบนเตียง ส่งสายตาขวางๆ ไปยังร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดกางเกงสบายๆ เพราะวันนี้สิงหไกรสรมีงานช่วงบ่าย ทำให้เขาใช้เวลาเช้าอยู่กับเด็กน้อยของตัวเองได้

“หึๆ”

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ตาแก่ พี่มันหื่น! ถ้าเจอพี่อเล็กซ์ครั้งหน้าผมจะต่อยเพื่อนพี่จริงๆ ด้วย ทำพี่หื่นเหมือนตัวเองขึ้นทุกวัน” ก้อนปอเปี๊ยะที่ชื่อไอยรากลอกตา “นี่ดีนะที่ผมแข็งแรง เมื่อคืนตั้งหลายรอบ”

“เธอผิดแล้วเด็กน้อย” สิงหไกสรกดจูบเบาๆ บนกลุ่มผมสีดำยุ่งเหยิงนั่น “เมื่อเช้า...เราเพิ่งเมกเลิฟเสร็จกันเมื่อเช้า” เอ่ยด้วยใบหน้านิ่งๆ แม้ถ้อยคำจะลามกชวนให้แก้มคนอื่นร้อนก็เถอะ

“ตาแก่!” ถึงจะเรียกเสียงหงุดหงิดแต่ก็ยอมให้แขนแกร่งโอบร่างเขาไปกอดอยู่ดี เด็กน้อยเอาใบหน้าที่โผล่พ้นผ้านวมมาไถไปกับไหล่กว้าง เขาชอบที่หลังจากเมกเลิฟกันทุกครั้ง ตาแก่จะตื่นมาอยู่ข้างๆ ต่อให้งานยุ่งแค่ไหนก็จะนั่งให้คุณไอยราเอาแต่ใจใส่แบบนี้

 

เป็นมาเฟียตาแก่ที่บางทีก็น่ารักมาก

แน่นอน...ผู้ชายของคุณไอยราเสียอย่าง ไม่อยากจะคุยหรอก เดี๋ยวเจ็บคอ

 

“ผมว่าไปเรียนคาบบ่ายล่ะ”

“ฉันรู้ว่าเธอไหว” สิงหไกสรหอมแก้มนิ่มเบาๆ ลำคอที่โผล่พ้นผ้านวมนั้นเต็มไปด้วยรอยแดง ที่เห็นแล้วคนเป็นมาเฟียก็ขยับยิ้มชอบใจ เด็กน้อยของเขาตอบรับเขาได้ดีเสมอ ต่อให้เมื่อคืนหลายครั้งมากไอยราก็มักจะตื่นมาบ่นและต่อว่าเขาเล็กๆ น้อย เจ้าตัวบอกเสมอว่าตัวเองก็เป็นผู้ชาย ไม่ได้อ่อนแออะไร แค่บางครั้งเท่านั้นล่ะที่สิงหไกรสรจะจัดการจนเด็กน้อยตื่นไม่ไหว...ถ้าไอยราชอบก่อเรื่อง หรือบางทีเขาก็หมดความอดทนกับเด็กน้อยที่ชอบท้าทายเขาน่ะนะ

“ฉันจะไปส่งเธอ”

“คร้าบๆ เสี่ยสิงห์ ผมหิวแล้วอ่ะ...ป้านิ่มทำอะไรเอ่ยวันนี้”

“ของโปรดเธอทั้งนั้น ไปอาบน้ำได้แล้วเด็กน้อย” ดวงตาคมทอประกาย ก่อนจะยกยิ้มนิดๆ “หรือเธออยากให้ฉันอาบให้?”

“ตาแก่หื่นเอ๊ย!


........................


“เจ้าดื้อ...ไหนบอกว่าจะนวดให้พี่ครับ นั่งตาปรือเหมือนจะหลับแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน หืม?” น้ำชาเอ่ยยิ้มๆ เขาขับรถพาน้องกลับมาห้องพักของตัวเอง โดยที่ขอนุญาติพี่ชายเจ้ากระต่ายทั้งสองคนเรียบร้อยแล้ว

เกรย์ที่นั่งตาปรือๆ อยู่เพราะรอน้ำชาอาบน้ำทำตาโตทันที เขาตบมือแปะๆ ที่ว่างบนเตียง “ผมไม่ได้ง่วงนะ พี่ชามาเร็วๆ ครับ”

น้ำชาส่ายหน้าเบาๆ ยอมทำตามเจ้ากระต่ายดื้ออย่างง่าง่าย ร่างสูงใหญ่นอนคว่ำลงข้างๆ ส่วนเกรย์ก็คุกเข่าเอากำมือเบาๆ แล้วทุบไปตามแผ่นหลังกว้างนั้นเบาๆ แรงของน้องไม่มากเท่าไหร่ เพราะคนนวดไม่รู้จุดหรือเส้นอะไร แต่ก็แค่อยากทำอะไรเพื่อดอกทานตะวันบ้างเท่านั้นล่ะ เอาไว้คราวหลังเกรย์จะไปลงเรียนคร์อสนวดแผนไทย เพราะรู้สึกว่าทั้งพี่ชายและดอกทานตะวันจะเรียนหนักกันเสียเหลือเกิน ส่วนเขาน่ะไม่เป็นไรอ้อนพี่อัณณ์กับพี่ชาเอาไว้

“พี่ชารู้สึกดีขึ้นไหมครับ?”

“อืมๆ...ไปทางซ้านหน่อยเกรย์ อาๆ นั่นล่ะ” น้ำชาส่งเสียงตอบรับเบาๆ ที่จริงแรงนดของเจ้าดื้อน่ะก็เหมือนเวลาไอ้ดื้อขนฟูที่เชียงรายขึ้นมานอนขดบนตัวเขานั่นล่ะ ไม่ค่อยต่างกันหรอก แต่น้ำชาชอบให้น้องอ้อนเขาไง...เลยยอม

“ที่จริงวันนี้ ผมเลือกเสื้อเชิ้ตมาเผื่อพี่ชาด้วยนะ พี่ใส่แล้วต้องดูดีแน่ๆ พ่อก็ช่วยเหลือ ถึงพ่อจะบ่นนิดๆ เพราะพี่ชาซี้กับพี่อเล็กซ์ก็เถอะ” เกรย์เล่าไปกดแรงตามแผ่นหลังกว้างไป

น้ำชาหัวเราะเบาๆ คุณโลคัสชอบถลึงตาใส่เขาว่าวางแผนร้ายกับพี่อเล็กซ์บ่อยๆ แต่ช่วยไม่ได้ พอดีพวกเขาสองคนดันมาหลงรักกระต่ายคนพ่อกับกระต่ายคนลูก เลยต้องสามัคคีกันระวังให้พ่อลูกฮิลารีสักหน่อย

“เราไม่ต้องซื้ออะไรให้พี่ก็ได้นะเจ้าดื้อ เป็นกระต่ายของพี่ชา พี่ชาเปย์เอง”

เกรย์รู้สึกหมั่นไส้ดอกทานตะวันขึ้นมานิดๆ เหมือนกัน ทุกวันนี้นะใครๆ ก็ชอบล้อเขาตลอด เพราะพี่ชาเป็นคนดูแลคนอื่นดีมาก อบอุ่นมาก ใจดีมาก ถ้าซื้อของกินให้เขาก็จะเผื่อเพื่อนๆ เขาด้วย แล้วทั้งรุ่นพี่ ทั้งเพื่อนก็จะเรียกเกรย์ว่ากระต่ายของพี่ชาตลอดเลย!

“โอย เจ้าดื้อ...พอแล้วครับ พอแล้ว” น้ำชาหัวเราะ ลุกขึ้นนั่งก่อนจะยื่นมือมายีหัวสีเทาๆ ของเกรย์เบาๆ เมือ่เจ้ากระต่ายดือ้เริ่มจะเกรี้ยวกราดขึ้นมา “วันนี้อยากดื่มอะไรก่อนนอนครับ?”

“นมน้ำผึ้งก็ได้...ผมทำเองได้ พี่ชานั่งๆ” เกรย์รีบออกตัว เขาให้พี่ชา พี่อัณณ์สอนให้แล้ว แถมยังไปเรียนสูตรอร่อยกับคุณแม่ของพี่ชาถึงเชียงรายมาด้วย ดวงตาคมมองตามร่างน้องที่เดินไปหยิบอุปกรณ์ชงชาออกมาวางบนโต๊ะข้างเตียง ท่าทางคล่องแคล่วน่าเอ็นดู จนน้ำชาเท้าคางมองยิ้มอย่างเอ็นดู

เกรย์เปลี่ยนไปมาก...น้องเรียนรู้ที่จะทำเพื่อตัวเอง ทำเพื่อคนอื่น เจ้าเด็กดื้อตาขวางคนเดิมก็ยังมีอยู่ แล้วไม่ยอมใครเลยล่ะหากมีใครมว่ากล่าวหรือแตะต้องคนสำคัญของน้อง แค่ขี้อ้อนขึ้น ทำอะไรด้วยตัวเองพร้อมๆ กับการพึ่งพาคนอื่นมากขึ้น

“ลองชิมดูครับ” มือขาวยื่นแก้วนมน้ำผึ้งมาให้ กลิ่นหอมนมและน้ำผึ้งอ่อนๆ ชวนให้ผ่อนคลาย...

“พี่จะชงให้เราไม่ใช่ให้เราทำให้นะเจ้าดื้อ...ดื่มด้วยเลย” น้ำชาเอาแก้ของตัวเองให้น้องก่อน แน่นอนว่าเกรย์ทำตาขวางใส่แต่ก็ยอมดื่มไป คราบนมขาวๆ เปื้อนปากของเกรย์ จนน้ำชาหัวเราะ ปลายนิ้วเคาะที่ริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงบอก เกรย์ตาโตก่อนจะตวัดลิ้นไปรอบๆ ท่าท่าตลก ทำให้น้ำชาหัวเราะเบาๆ

“พี่ชา! คราบนมออกหรือยังอ่ะ”

“ยังครับ...เอาล่ะๆ ไม่ต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้นะเจ้าดื้อเอ๊ย” น้ำชาหัวเราะ จับใบหน้าน้องให้อยู่นิ่งๆ ดึงทิชชูที่วางไว้บนหัวเตียงมาซับเบาๆ ความอ่อนโยนของมือใหญ่นั้นทำให้เกรย์แก้มร้อนผ่าว ยิ่งมองสบดวงตาคมอันแสนอบอุ่นคู่นั้นก็ยิ่งแก้มร้อน

 

ดอกทานตะวันนี่เจิดจ้าเกินไปจริงๆ!!

 

“มะ...ไม่ต้องหัวเราะผมเลย พี่ชาดื่มเลยครับ” คราวนี้น้ำชารับมาอย่างว่าง่าย พอรสสัมผัสแตะปลายลิ้นก็ต้องเลิกคิ้ว หันไปมองดวงตาที่กำลังทอแววลุ้นๆ นั่นก็ยิ้มขำ แกล้งขมวดคิ้วนิดๆ

“พี่ชา...ไม่อร่อยเหรอ...ผมกินเมื่อกี้ก็โอเคดี อ้ะ! พี่ชาแกล้งผมอีกแล้ว!!” พอเห็นดวงตาคมวิบวับกับริมฝีปากที่ยกยิ้มอย่างเอื้อเอ็นดูนั้นแล้วเกรย์ก็โวยทันที น้ำชายักไหล่ ดื่มนมรวดเดียวหมด ก่อนจะยื่นมือมาดึงแก้มน้องเบาๆ

“อร่อยมากครับ เหมือนที่คุณแม่พี่ชงให้ดื่ม”

“แน่นอนสิ!” เกรย์ยืดไหล่ จนน้ำชาส่ายหน้าเบาๆ ไม่รู้ว่าเขาปล่อยให้น้องอยู่กับไอ้แมวเพื่อนเขามากเกินไปหรือเปล่านะ นับวันเกรย์ยิ่งมีพฤติกรรมบางอย่างเหมือนขึ้นทุกที ต่างที่ไอ้เพชรมันเป็นแมวขี้อวด ส่วนน้องเป็นกระต่ายดื้อของพี่ชา “ผมอุตส่าห์ไปให้คุณแม่พี่ชาสอน จริงด้วย...คราวหลังเราไปหาคุณพ่อ คุณแม่พี่ชากันอีกนะครับ ผมคิดถึงน้องหนมกับน้องกาแฟด้วย” เกรย์ชอบครอบครัวของพี่ชา แม้ว่าทุกคนจะชอบแกล้งให้เขาเขินไปสักหน่อย แต่เป็นบ้านที่อบอุ่นมาก เหมือนกับบ้านของพี่เพชร...

“ไม่คิดถึงไอ้ดื้อเหรอ? ไอ้ดื้อก็คิดถึงเกรย์นะ” น้ำชาหัวเราะขำๆ

“เหอะ! ไม่คิดถึงหรอก วันก่อนน้องหนมวีดิโอคอลมาหาผม ไอ้ดื้อยังส่ายก้นใส่เลย พี่ชาคิดดูสิ กระต่ายนิสัยเสีย!”พูดแล้วเกรย์ก็ดึงแก้มเจ้าของกระต่ายเบาๆ “เพราะพี่ชาตามใจ”

“ไม่เกี่ยวเลยครับ ไอ้ดื้อน่ะชอบรบกับเกรย์ต่างหาก” มือใหญ่กุมมือน้องไว้หลวมๆ ไม่ให้ประทุษร้ายแก้มเขา น้ำชาดึงแก้มน้องได้เพราะน้องเป็นกระต่าย “ก็กระต่ายเหมือนกัน”

“ผมไม่ใช่กระต่ายนะพี่ชา! เดี๋ยวผมข่วนหรอก!...ยังจะยิ้มอีก!

น้ำชายกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้...โอเคครับเจ้าดื้อ คนคูลไม่สู้ก็ได้ บอกแล้วว่าเป็นกระต่ายของพี่ชาน่ะดีจะตายไป พี่ชาเปย์และตามใจแบบถูกต้องตลอด

“งั้นเดี๋ยวหยุดยาวคราวหน้า ถ้าคุณโลคัสมาก็พาคุณเขาไปบ้านพี่ด้วยแล้วกันครับ” บ้านเขาเอ็นดูเกรย์มาก เพราะน้องน่ารัก แม้วันแรกๆ จะเกร็งๆ ไปบ้าง แต่พอนานๆ เข้าเจ้าดื้อก็อ้อนทุกคนได้อย่างเป็นธรรมชาติ จนคุณพ่อคุณแม่แทบจะขโมยน้องไปเล่นทุกทีที่ไป ยิ่งยายหนมกับกาแฟน่ะตัวดีเลยครับ

“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ พ่อต้องชอบแน่ๆ พี่ชา...งั้นพี่ชานวดให้ผมด้วยนะ วันนี้รู้สึกกล้าเนื้อล้าๆ ยังไม่รู้ ทั้งเดินเล่น ทั้งต่อยมวย เพลียจริงๆ”

“คราวหลังก็ไม่ทำแบบนี้แล้วนะ”

“ได้ครับ ผมเชื่อพี่ชา” เกรย์พยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่ถ้าพ่อลากไปอีก เขาจะให้พ่อมาเจรจรากับพี่ชาเอาเองล่ะกัน

“เด็กดีของพี่ชา งั้นก็มานอนครับ เดี๋ยวพี่นวดให้” น้ำชาตบตักตัวเองแปะๆ ส่วนเกรย์น่ะแก้มแดงให้เห็นอีกรอบ พลางขึงตาใส่

“ผมนอน...ปกติก็ได้ ไม่ต้องตักพี่ชา”

“หึๆ เขินอีกแล้วนะเจ้าดื๊อเอ๊ย พี่ไม่ทำอะไรหรอก แค่นวดให้เอง”

“ฮึ!” น้องแค่นเสียงก่อนจะนอนคว่ำโดยเอาหัวเทาๆ นั้นวางบนตักอุ่น แล้วก็รู้สึกดีมากเมื่อมือใหญ่กดไปตามจุดต่างๆ ของร่างกาย ส่วนคนที่กำลังบริการให้เจ้ากระต่ายดื้อน่ะเหรอ บางทีก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกๆ ไม่ใช่เพราะอะไร...น้ำชาก็เป็นคนมีความรู้สึก มีความต้องการ มีกระต่านตัวขาวๆ เนื้ออุ่นๆ มานอนบนตัก ส่งเสียงอืออาเพราะแรงนวดของเขาแบบนี้ก็...กระตุ้นอารมณ์เหมือนกัน

“หือ” เกรย์สะดุ้งนิดๆ เมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวไล้ซอกคอเขาเบาๆ สัมผัสแผ่วๆ นั่นทำให้ขนในกายพากันลุกซู่ จนต้องพลิกตัวนอนหงาย...แต่รู้สึกว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมาก เพราะพอเห็นดวงตาคมของพี่ชาในระยะประชิด...

 

ก็แก้มร้อนผ่าว...

 

“เกรย์...” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะเคลื่อนมาทาบทับบนปากของเขา พี่ชาขบเม้มปากล่างเบาๆ จากนั้นก็สอดปลายลิ้นเข้ามากวาดไปทั่วในโพรงปาก เกรย์กำชายเสื้อคนที่โน้มตัวลงมาแน่น เจ้ากระต่ายดื้อตอบรับจูบหวานๆ นั้นอย่างเต็มใจ...

 

นี่ไม่ใช่จูบครั้งแรกระหว่างพวกเขา...

 

“แย่จังเจ้าดื้อ...ทำไงดี พี่อยากกินเราจะแย่อยู่แล้ว” แก้มขาวแดงระเรื่อกับคำพูดจานั้น แต่น้ำชากลับหัวเราะเบาๆ ยืดตัวนั่งตรงแล้วช้อนตัวน้องมากอดเบาๆ

“พี่ชา” เกรย์ไม่รู้ว่าพี่ชาพูดอะไรกับพี่เพลิงไว้ แต่เขาก็รู้สึกดีนะที่พี่ชารักษาสัญญา เพราะมันทำให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ให้ความสำคัญกับเขา ใส่ใจและทะนุถนอมทุกความรู้สึกของเขา

 

เป็นดอกทานตะวันที่อบอุ่น อ่อนโยนในชีวิตของเกรย์

 

น้ำชาถอนหายใจเบาๆ ไล้ปลายจมูกไปตามขมับของเกรย์...เขาสัญญากับพี่เพลิงไว้ว่าจะรอจนน้องครบอายุยี่สิบ ถึงจะกินเจ้ากระต่ายลงท้องได้ ถึงจะเติบโตมาจากต่างประเทศแต่แต่ก็ยังใสซื่อ แม้บางทีเรื่องพวกนี้จะเป็นธรรมชาติของคนรักกันแต่น้องก็ยังเด็ก...

 

น้ำชาไม่อยากเอาเปรียบน้อง...

 

“สำหรับลูกผู้ชายอย่างเรา คำสัญญาก็ไม่ต่างอะไรกับคำสาบาน พี่สัญญากับพี่เพลิงว่าจะไม่รังแกเรา...พี่ก็ยังยืนยันตามนั้นครับ”

“พี่ชาเป็นดอกทานตะวันที่ดีมาก” เกรย์ชม ก่อนจะให้รางวัลคนเลี้ยงคูลๆ โดยการมอบจูบหวานๆ ให้เบาๆ จากนั้นก็ผละมาหอมแก้มแรงๆ แล้วล้มตัวลงนอน เอาหน้าซุกหมอน คว้ามานวมมาคลุมโปงชนิดที่ว่าไม่ยอมโผล่ออกมาแม้ปลายเส้นผมทิ้งให้น้ำชากระพริบตาปริบๆ เรียกสติอยู่หลายนาที ก่อนจะหัวเราะในลำคอ ส่ายหน้าเบาๆ

 

คุณโลคัส...คุณสอนอะไรให้น้องบ้างครับเนี่ย!!

 

แล้วเจ้าดื้อของพี่ชาจะขยันน่ารักไปไหนกัน แค่นี้พี่ชาคนคูลก็แทบจะต้องนับหนึ่งถึงพันในใจแล้วนะครับ

แต่ถึงจะคิดยังไง น้ำชาก็นอนลงข้างๆ กระต่ายของตัวเอง รวบตัวน้องเข้ามากอด แล้วหลับลงโดยมีเจ้ากระต่ายดื้อขนเทาในอ้อมแขน...


............................


“คุณพ่อ คุณแม่กับคนอื่นๆ หลับกันหมดแล้วหรือครับ?”พอมาถึงบ้านสกุลกุสลา แมวเจ้าของบ้านก็จับจูงมือเจ้าของเดินขึ้นมายังห้องตัวเองทันที มองดูนาฬิกาข้อมืออัณณ์ก็พอจะได้คำตอบ นี่เกือบห้าทุ่มครึ่งแล้ว...

“น่าจะครับ” เพชรน้ำหนึ่งมองอัณณ์ที่กดรหัสห้องของเขาเข้าไปอย่างชอบใจ เขาชอบที่อัณณ์จำได้ และชอบที่อัณณ์คุ้นเคยกับห้องเขา...ไม่สิห้องของเรา อะไรก็ตามที่เป็นของเพชรน้ำหนึ่งก็คือของอัณณ์นั่นล่ะ

พอเข้ามาในห้องกว้าง แสงไฟก็สว่างขึ้นมาทันที เพชรน้ำหนึ่งเดินเอาของที่ซื้อมาวันนี้ไปวางไว้บนเตียง ส่วนมากก็เป็นเสื้อผ้าที่ซื้อให้อัณณ ส่วนคนใจดีของเขาน่ะเหรอ อัณณ์ก็เลือกของเผื่อทุกคนไง ทั้งของเพชรน้ำหนึ่ง มีของคุณพ่อคุณแม่ พี่กาล พี่เพและเจ้าหลานชายด้วย นี่ถ้าไม่ห้ามไว้ต้องมีของไอ้ช้างไอ้ชาด้วยแน่ๆ พวกมันคนหนึ่งน่ะเป็นเด็กเสี่ย อีกคนก็บ้านรวยแต่ขี้งก ทำไมต้องให้อัณณ์ของเขาซื้อของให้ด้วย

“ไปอาบน้ำก่อนไหมครับเพชร?” อัณณ์หันมาถามเบาๆ แมวมึนส่ายหน้าไปมาทันที ยิ้มกว้างเจ้าเล่ห์

“อัณณ์สัญญาว่าจะใส่...ให้ผมดู” ชี้ไปที่ถุงเสื้อผ้าที่ซื้อมา “ไม่ผิดคำพูดนะ” มีการทวงพร้อมทำหน้าหงึกหงัก

“ตอนนี้เลยเหรอครับ?” อัณณ์เลิกคิ้ว เจ้าแมวเอาแต่ใจยิ้มน้อยๆ ชวนให้ทาสละลาย

“น้องเพชรอยากเห็นครับ” แทนตัวเองว่าน้องเพชรได้อย่างน่ารักน่าชัง เพราะรู้ว่าทำแบบนี้แล้วเจ้าของที่เป็นทาสแมวจะ...ละลาย และแน่นอนว่าอัณณ์แก้มแดงจัดให้แมวเจ้าเล่ห์ยิ้มอย่างชอบใจ ร่าสูงหยิบถุงกระดาษมาเลือกเสื้อยื่นส่งให้เจ้าของ

อัณณ์ส่ายหน้าเบาๆ ยอมทำตามใจแมวหน้าหล่อ...เอาเถอะ  วันนี้เขาก็เป็นทาสใจร้ายทิ้งแมวไปเที่ยวกับคนอื่นตั้งหลายชั่วโมง แต่แทนที่จะไปเปลี่ยนในห้องน้ำ อัณณ์กลับถอดเสื้อยืดตัวเองออกต่อหน้าต่อตาเพชรน้ำหนึ่ง ดวงตาคมวาววับขึ้นมาทันที จับจ้องร่างที่กำลังสวมเสื้อผ้า

 

มันเป็นวิธีเอาคืนนิดๆ หน่อยๆ ฉบับของอัณณ์

 

“ดูดีไหมครับ” อัณณ์ขยับยิ้ม เอ่ยถามเสียงนุ่ม มือพับแขนเสื้อขึ้นมา เชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพอดีตัวเนื้อผ้าใส่สบาย...ไม่เลวเลยจริงๆ

“ดูดี...” เพชรน้ำหนึ่งกระซิบเบาๆ เหมือนแมวละเมอ ยิ่งเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนกับคนที่เปลี่ยนชุดต่อหน้าเขาตัวแล้วตัวเล่าก็รู้สึกเหมือนสติกำลังน้อยลงเรื่อยๆ...จนกระทั่ง...

“ตัวนี้ไม่ใช่ของพี่นะครับเพชร...เจ้าแมว!!” ร่างกายถูกรวบมาชิดร่างแกร่ง ริมฝีปากร้อนแตะลงตรงแอ่งชีพจรแล้วขบเม้มเบาๆ ร่างสูงนั้นใช้แรงทำให้อัณณ์ต้องเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็หล่นลงบนเตียงนุ่ม ตามมาด้วยแมวที่บัดนี้กลายเป็นเสือตามมาอย่างแนบชิด

เพชรน้ำหนึ่งใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่อัณณ์สวมอยู่ออกไปช้าๆ ทุกครั้งที่ปลดเสร็จก็เผยให้เห็นผิวเนื้อเปลยอเปล่า เขาจึงอดไม่ไดที่จะกดจูบลงไปแรงๆ ทำให้คนใจเย็นสะดุ้งเบาๆ ที่จริงความอดทนของเขาก็หมดลงทุกๆ ทีและเริ่มมาอดทนไม่ไหวก็ต่อเมื่ออัณณ์เอาเสื้อผ้าของเขามาใส่นั่นล่ะ

 

ทุกครั้งที่เห็นเจ้าของกับเสื้อของเขา...เพชรน้ำหนึ่งก็รู้สึกอยากกลืนกินทุกที!


_____________

CUT ส่วนที่สาม

____________

  

เพชรน้ำหนึ่งตื่นมาตอนเช้าก็ไม่เห็นคนข้างกายแล้ว เขาเดาได้ไม่ยากว่าอัณณ์ต้องลงไปช่วยคุณแม่กับพี่สะใภ้เตรียมมื้อเช้าแน่ๆ เมื่อคืนเพชรน้ำหนึ่งแค่รังแกเจ้าของไปสี่รอบ อัณณ์เลยตื่นไหว มีเสื้อผ้าและน้ำอุ่นๆ ที่เตรียมไว้ให้เขาเรียบร้อย

 

จนแค่เห็นก็อบอุ่นหัวใจขึ้นมาทุกครั้ง

อัณณ์น่ารัก น่ารักมากๆ

 

เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เพชรน้ำหนึ่งก็เดินลงบันไดมาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม พอมาถึงห้องอาหารสมาชิกในครอบครัวก็นั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตา เห็นลูกชายคนเล็กของบ้านยิ้มหน้าบานแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องรังแกเจ้าของมาแน่ๆ แต่ไม่มีใครแซวให้อัณณ์เขิน

“อัณณ์” พอเห็นเจ้าของก็วิ่งมาหาทันที นั่งลงข้างอัณณ์แล้วยิ้มกว้าง

อัณณ์ส่ายหน้าเบาๆ ยื่นมือไปลูบหัวน้อง “อรุณสวัสดิ์ครับ”

“อื้อ อรุณสวัสดิ์ครับ” เพชรน้ำหนึ่งเอียงหัวให้อัณณ์ลูบ ก่อนจะเอ่ยอรุณสวัสดิ์คนอื่นๆ ดวงตาคมมองอาหารบนโต๊ะที่มีแต่ของชอบของเขาทั้งนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอัณณ์เป็นคนทำ

“อัณณ์น่ารัก” เพชรน้ำหนึ่งเอ่ยชม

“ไอ้เสือ กินข้าวพ่อไม่อยากกินน้ำตาล”

“ใช่เลยครับพ่อ แค่นี้เพก็หมั่นไส้เพชรจะแย่อยู่แล้ว ทำไมน้องเราเป็นแมวขี้อวดขนาดนี้ก็ไม่รู้”

“น้องเพชรนี่ล่ะก็! ทำพี่อัณณ์แก้มแดงอีกแล้ว จริงๆ เลยค่ะ รังแกพี่เขาแต่พี่เขาก็อุตส่าห์มาเตรียมมื้อเช้าให้เรา ถ้ายังแกล้งพี่เขาอีกคุณแม่จะตีแล้วนะคะ” คุณแม่ทำหน้าบึ้งใส่ผม

“ไม่ทำ” รีบส่ายหน้า “ผมเป็นแมวที่ดีของอัณณ์”

 

แมวที่ดีที่รังแกเจ้าของไปเมื่อคืน

 

อัณณ์ยิ้มเขินๆ ก่อนจะชวนทุกคนทานมื้อเช้า ตักอาหารให้ทั้งแมวที่เลี้ยงและคนในครอบครัวของแมว ทำให้สายตาแต่ละคนมองมาอย่างเอ็นดู เพชรน้ำหนึ่งก็ยิ้มหน้าบาน ฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มๆ จากเจ้าของ อัณณ์ทำได้เพียงดึงแก้มน้องกลับ แล้วก็ยิ้มแก้เก้อให้ทุกคน ชวนเปลี่ยนเรื่องพูดคุยระหว่างทานข้าว จากนั้นมื้อเช้าที่ปกติก็อบอุ่นอยู่แล้วก็อบอุ่นยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก...


.........................


เป็นตอนที่ยาวมากกกกกก ยาวที่สุดเท่าที่คนเขียนเคยเขียนมาเลยก็ว่าได้ค่ะ รวมๆ แล้วก็สามสิบหน้า A4 ได้...เพราะคนเขียนตั้งใจจะรวมทุกคู่เอาไว้ในตอนเดียวเลยยาวไปหน่อย 

เขียนตอนนี้แล้วก็รู้สึกว่าพี่ชาช่างน่าสงสารจริงๆ ต้องอดทนไม่กินกระต่าย 555 ต้องรอจนกว่าน้องจะยี่สิบเลยนะพ่อคนคูล ดูเจ้าแมวกับเด็กเสี่ย แล้วก็คุณพ่อสิ...

คู่ที่เขียนยากสุดคือเสี่ยกับเด็กของเขา แล้วก็พี่เพลิง คนเขียนห่างหายกับการเขียนนิยายชายหญิงมาสักพัก ต้องนั่งบิวท์อารมณ์อยู่นานเลยค่ะ พี่ชากับเจ้าดื้อก็จะอบอุ่นและดื้อๆ ตามประสาดอกทานตะวันกับกระต่าย ส่วนคุณโลคัสกับเด็กบ้าของเขาก็จะฮอทๆ ตามประสาคนอายุมาก(?) ส่วนเจ้าแมว...มึนๆ อ้อนๆ และบางทีก็กลายเป็นเสือร้ายตามสไตล์ เพราะเจ้าของน่ารัก เป็นคนดี(แมวว่าแบบนั้น)

ส่วนฉากที่หายไปนั้นเจอกันที่เดิมนะคะ เดี๋ยวคนเขียนปักหมุนในทวิตเอาไว้ ไม่รู้ว่าจะงงๆ กันไหมเพราะมีสามส่วน ต้องเปิดบล็อคแล้วก็กลับมาอ่านอีก งือออ

บ้านคนเขียนฝนตกทั้งวัน อากาศเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝน ทุกคนอย่าลืมรักษาสุขภาพตัวเองกันนะคะ อากาศประเทศไทยแปรปรวนเหลือเกิน ระวังป่วยกันได้


ป.ล. พี่บก. เพิ่งส่งแบบร่างปกเจ้าแมวเพชรมาให้คนเขียนดู คนเขียนเลยเอามาให้ทุกคนยลโฉมเจ้าแมวกับพี่อัณณ์ด้วยค่าาาา ^_^



 

 


สำหรับวันนี้...ฝันดีและราตรีสวัสดิ์นะคะ ^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 640 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3053 Airzaa1810 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 14:38
    อบอุ่นมากจริงๆนะ
    #3,053
    0
  2. #3022 Cjs (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 09:40

    ตามร้านยังสือยังมีขายอยู่ไหมเล่มนี้ มีเล่มกระต่ายจอมดื้อ คุณไอยราจอมซน ขาดแต่เล่มเจ้าแมวจอมซึน เท่านั้น ยังหาไม่เจอ

    #3,022
    0
  3. #2498 khunsom08 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 03:32
    น่ารักทุกคนเลยค่ะ
    #2,498
    0
  4. #2450 XMCB_BB (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 21:59
    ขอบคุณนะคะ เป็นอะไรที่พิเศษมากกกกกกกกกกเลย น่ารักน่าเอ็นดูกันทุกคู่เลย โดยเฉพาะคู่เด็กอนุบาลอย่างเจ้าต่ายและพี่ชา5555
    #2,450
    0
  5. #2299 ฟูจินางะ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:02

    น่ารักมาก นิยายดี ฟิน หมั่นไส้ สนุก อืม..... ขอบคุณค่ะ

    #2,299
    0
  6. #2298 LOVE IS THE SUN (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 11:54

    น่ารักกกกก
    #2,298
    0
  7. #2297 cat (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 01:24

    ทำไมมันรู้สึกหมั่นไส้พระเพลืงจัง

    เริ่มอยากให้พระเพลิงหึงบ้างแล้วอ่ะ

    ปล.ทุกคู่น่าร้ากกกก ใจละลาย

    #2,297
    0
  8. #2295 noowiwie (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:37
    น่ารักมากๆ อบอุ่นสุดๆๆๆๆ ><
    #2,295
    0
  9. #2294 qxtrx (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:34
    ฟินมากกก
    #2,294
    0
  10. #2293 SUNOBA (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:14
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนน แต่อ่านฉาก cut ได้ที่ไหนคะ
    #2,293
    0
  11. #2290 gerrad_8 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 00:18
    สนุกคร่า คู่เด็กเสี่ยมีเรื่องเต็มไหมค่ะ
    #2,290
    0
  12. #2289 yeefic (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 11:27
    เป็นตอนที่ ฟินเว่อร์ 555
    #2,289
    0
  13. #2288 mothergod (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 07:07
    งืออ ดีงามม
    #2,288
    0
  14. #2287 DaDa Suttida (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 02:19
    เล่มจะออกเมื่อไหร่ค่ะ​ หรืออกแล้ว​ อยากได้
    #2,287
    0
  15. #2286 MakiDear (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:11
    โอ้ยยย ใจบางไปหมดแล้วค่ะ! งื้มม
    #2,286
    0
  16. #2285 โคมวิเศษ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:59
    ปกสวยยย อย่าลืมทำเป็นอีบุ๊คด้วยนะคะ ><
    #2,285
    0
  17. #2284 wata-ame (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:46
    ยาวจนตกใจ อยากให้พี่ชาได้กินเร็วๆจัง แค่กๆๆ
    #2,284
    0
  18. #2283 Lalaland332221 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:35
    รออออออออออ
    #2,283
    0
  19. #2282 เเมวนางฟ้า (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:28
    พี่เพลิงผู้มาเหนือทุกคนจีจี
    #2,282
    0
  20. #2279 PLUEM09548 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:41
    ขอเลือดด่วนๆๆๆ55555
    #2,279
    0
  21. #2278 Kikky_kik (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:38
    ชอบทุกคู่เลยค่า
    #2,278
    0
  22. #2277 hidekeo!. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:30
    น่ารักมากกกกก...อบอุ่นด้วย
    #2,277
    0
  23. #2276 BABYBB (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:38
    ไม่แน่ใจว่าเขียนอายุคุณโลคัสผิดรึป่าวนะคะ แต่20กว่าๆนี่ไม่น่าจะเป็นพ่อเจ้าเกรย์ได้นะคะ
    #2,276
    0
  24. #2275 Nm'mi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:22
    สงสารชาอดกินกระต่าย 555
    #2,275
    0
  25. #2274 Nm'mi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:22
    สงสารชาอดกินกระต่าย
    #2,274
    0