OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 43 : SP.THANK VII.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 527 ครั้ง
    15 ก.ย. 61




SP. THANK VII.



ท้องฟ้าสีเทาของฤดูฝนนั้นทำให้บรรยากาศดูหม่นหมองและเงียบเหงา แม้จะเป็นในมหาวิทยาลัยก็มีผู้คนบางตา อาจเพราะวันนี้เป็นวันหยุดที่นานๆ ทีทางมหาลัยจะหยุดให้นิสิตนักศึกษา ผู้คนส่วนมากจึงอยากใช้เวลาวันหยุดในช่วงฤดูฝนพรำแบบนี้ในห้องหรืออยู่กับคนสำคัญมากกว่า

ดวงตาเรียวที่มักทอดประกายอ่อนโยนอยู่เสมอนั้นแหงนมองท้องฟ้าสีเทาหม่น ก่อนจะยิ้มน้อยๆ...รอยยิ้มที่ราวกับจุดประกายความอบอุ่นขึ้นมาในฤดูฝนพรำ

มือขาวเรียวกางร่มสีดำขณะที่เดินไปตามทางเดินที่รายล้อมด้วยแปลงผักหลายชนิด คิดไปแล้วก็ย้อนนึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ...ตอนเป็นนิสิตที่นี่ เป็นทีเอคอยดูแลแปลงผักของน้องๆ...ยังจำสระน้ำขนาดใหญ่ที่เวลาว่างทั้งสาขาจะมานั่งล้อมวงปรับทุกข์ จัดกิจกรรม หรือว่างๆ ก็ตกปลากัน บางทีก็มีคนเอาเจ้าน้องหมามาอาบน้ำที่นี่ด้วย จำโรงเรือนไฮโดรโปนิกส์ที่เขาปลูกสตรอว์เบอร์รีไฮโดรไว้ได้...

 

เกาะเชจู

เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้รู้จักกับเจ้าแมวขนฟูบางตัว

 

พอนึกเรื่องนี้แล้วอัณณ์ก็ยิ้มขำออกมา มือเก็บร่มพิงไว้ข้างๆ และไขกุญแจโรงเรือนไฮโดรโปนิกส์เข้าไป อาจเพราะเขาเป็นลูกศิษย์ที่ดี และบ้านก็อยู่บริเวณนี้อาจารย์เลยยกกุญแจโรงเรือนไฮโดรฯ ไว้ให้อัณณ์ด้วย เผื่อว่างจากการทำงานจะสามารถเข้ามาช่วยดูได้

สีเขียวชอุ่มของต้นสตรอว์เบอร์รีที่ได้รับการดูแลอย่างดี และกำลังรอออกดอก ออกผลสีแดงฉ่ำๆ ให้ทานในฤดูหนาวที่ใกล้จะมาถึง...

อืม...เห็นทีคราวนี้มีของโปรดให้แมวขนฟูแล้ว จะได้ลดความงอแงและความเอาแต่ใจที่นับวันจะเพิ่มขึ้น...แต่ทาสอย่างอัณณ์ก็ยังตามใจอยู่ดี

 

ช่วยไม่ได้หรอก...เป็นทาสแมวไปแล้ว รักษาไม่หาย และยังหมดหนทางเยียวยาแล้วด้วย แมวบางตัวถึงได้คิดจะครองโลก

 

อัณณ์เดินสำรวจไปรอบๆ ถ้าเจอใบที่กำลังเสียเขาก็เด็ดออกด้วยความชำนาญ ท่าทางคล่องแคล่วเพราะแม้ว่าจะจบออกไปแล้ว อัณณ์ก็ยังชอบปลูกผักผลไม้อยู่แบบเดิม จนแทบจะทำให้บ้านที่เขาอยู่กลายเป็นสวนผัก สวนผลไม้ขนาดย่อมๆ ได้แล้ว

ฤดูฝนแบบนี้ควรทำอะไรร้อนๆ ไว้ดีกว่า เขาเจ็บคอมาหลายวัน อยากทานอะไรร้อนๆ ให้โล่คอ แล้วเดี๋ยวเจ้าแมวบางตัวก็เลิกงานแล้วด้วย...ถ้าไม่มีของกินฝีมือเจ้าของ แมวหน้ามึนจะคว่ำปากงอแงอย่างน่าสงสาร

“กลับบ้านดีกว่า...หือ?” ต้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่ระอยู่บริเวณซอกคอ และอ้อมแขนแข็งแกร่งอบอุ่นอันแสนคุ้นเคยที่กอดรัดจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ทำให้อัณณ์ต้องหันกลับไปมองแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

 

รอยยิ้ม...ที่ทำให้โจรขโมยกอดต้องยกยิ้มตาม

 

“เพชรนี่รู้ตลอดเลยนะครับ...ว่าพี่อยู่ที่ไหน”

“ผมเป็นแมวของอัณณ์ ผมเก่ง” พยักหน้าหงึกหงัก ชมตัวเองด้วยความมั่นหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แม้จะอายุไม่น้อย มีธุรกิจเป็นของตัวเองและทำงานในตำแหน่งผู้บริหารแล้วก็ตาม

 

จะผ่านไปกี่ปีเพชรน้ำหนึ่งก็ยังเป็นแมวขนฟูของอัณณ์เสมอ ของอัณณ์คนเดียว

 

“เพราะเป็นแมวเลยใช้จมูกดมกลิ่นหรือไงครับ?” อัณณ์อมยิ้ม ลูบหัวน้องเหมือนเดิม แน่นอนว่าแมวตัวโตก็ก้มหัวให้เจ้าของลูบแล้วลูบอีก...เพชรน้ำหนึ่งชอบสัมผัสของอัณณ์ ชอบให้เจ้าของลูบหัวที่สุด ถึงจะโตแค่ไหนนิสัยนี้ก็ไม่เปลี่ยน...อ้อ เปลี่ยนไปตรงที่ว่าถ้าอัณณ์ลูบหัวใคร แมวจะเกรี้ยวกราดใส่เท่านั้นเอง

“งื่อ! ผมรู้เอง” ก็คนใจดีของเขาน่ะเดาไม่ยากหรอก อาจเพราะรู้จักกัน ใส่ใจกันและกัน หัวใจของพวกเขา...แทบจะเป็นหนึ่งเดียวกัน เพราะเวลาเพชรน้ำหนึ่งไปไหน อัณณ์ก็รู้เสมอนั่นล่ะ “ผมมารับอัณณ์” เพชรน้ำหนึ่งจูงมือเจ้าของออกมาจากโรงเรือนไฮโดรโปนิกส์ ที่แอบไปติดสินบนรุ่นน้องเอาไว้ให้ช่วยดูแลอย่างดี

“แต่พี่ก็เอารถมานะครับ”

เพชรน้ำหนึ่งเอียงหน้ามองเจ้าของ ดวงตาคมออดอ้อน เหมือนเห็นหูกับหางแมวขนฟูกระดิกยิกๆ ทำเอาทาสแมวอย่างอัณณ์ใจอ่อน...อีกแล้ว

“เดี๋ยวค่อยมาเอาตอนเย็นก็ได้ครับ”

“อัณณ์ใจดี” เพชรน้ำหนึ่งยิ้ม ยินยอมให้เจ้าของหยิกแก้มด้วยความมันเขี้ยว เขาเอาร่มคันใหญ่ในมืออันมาถือเอง เอาเสื้อคลุมของตัวเองคลุมไว้บนศีรษะของอัณณ์เพราะกลัวว่าละอองฝนจะทำให้เจ้าของไม่สบาย...

 

อืม...แต่ไม่อยากบอกเลยว่าเพชรน้ำหนึ่งชอบเวลาอัณณ์ไม่สบายมาก เพราะคนใจดีของเขาจะขี้อ้อนกว่าทุกที

 

“ตอนแรกพี่ว่าจะกลับไปทำอะไรร้อนๆ ให้เรา แต่เพชรกลับมาก่อนแบบนี้คงต้องหิ้วท้องรอแล้วล่ะครับ หิวหรือเปล่า” มือทั้งคู่สอดประสาน แม้ลมจะพัดพาละอองฝนให้ต้องผิวก็รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“ผมรอได้...ไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าอัณณ์แล้ว” ทุกวันนี้เพชรน้ำหนึ่งเป็นแมวเลือกกิน ถ้าอะไรไม่อร่อยจะคว่ำปากทันทีเลย อาจเพราะเขาชินกับรสมือของอัณณ์และรสชาติอาหารที่กินแล้วมีความสุขของอัณณ์ ทำให้ใครทำก็ไม่อร่อยเท่าเจ้าของ ดังนั้นทั้งคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย พี่สาว และเพื่อนๆ ถึงได้แขวะเขาอยู่บ่อยๆ

 

แต่เพชรน้ำหนึ่งไม่สนใจ ปล่อยกลุ่มคนขี้อิจฉาไว้ตรงนั้นแหละดีแล้ว

ไม่มีเจ้าของแสนดีทำอาหารอร่อยๆ แบบเขาน่ะ...ไม่เข้าใจหรอก

 

“พวกน้องชากับน้องช้างก็ฟ้องพี่ตลอดนะครับ” อัณณ์หัวเราะ สอดตัวเข้าไปในรถ เพชรน้ำหนึ่งเปิดฮีสเตอร์ในรถเพื่อให้ความอบอุ่นกับเจ้าของ ก่อนจะแบะปากเมื่ออัณณ์พูดถึงไอ้เพื่อนสนิทสองคนที่ถึงแม้จะเรียนจบแล้วก็ยังเจอหน้ากันบ่อยๆ เพราะทำธุรกิจร่วมกัน

“พวกมันอิจฉา” เพชรน้ำหนึ่งสตาร์ทรถก่อนขับออกไปช้าๆ “บู้บี้ไปสวิส เสี่ยไอ้ช้างก็ไม่อยู่” ไอ้เพื่อนสนิททั้งสองคนเลยหงุดหงิดและอิจฉาเขา เลยหาเรื่องแขวะและฟ้องอัณณ์ตลอดเวลา เหอะเวลากระต่ายบื้อกลับมาเพื่อนชาก็ทำตัวน่าหมั่นไส้ ส่วนไอ้เด็กเสี่ยน่ะเสียคนแล้วเสียคนอีก เพชรน้ำหนึ่งล่ะไม่อยากจะบ่นเลย

 

เขาเป็นแมวที่ดีกว่าพวกมันอีก!

 

อัณณ์หัวเราะในลำคอ เอนหัวพิงไหล่แกร่งของแมวมึนข้างๆ เหมือนตัวเองจะอาการปวดกล้ามเนื้อและเจ็บคอนิดๆ แล้วอากาศแบบนี้ก็รู้สึกอยากอ้อนขึ้นมาเหมือนกัน อีกอย่างพวกเขาสองคนก็ไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบอาทิตย์ได้

 

ย่อมต้องคิดถึงกันเป็นธรรมดา

 

“เกรย์เพิ่งกลับมาเมื่อวานครับกำลังหลับอยู่ที่บ้านเลย” เจ้าน้องชายเรียนวิศวะที่เมืองไทยจบก็ไปต่อเรื่องการโรงแรมที่สวิตเซอร์แลนด์ทันที เพื่อช่วยดูแลธุรกิจของคุณโลคัส อีกไม่กี่เดือนน้องก็จะเรียนจบจากที่นั่นแล้ว คาดว่าพวกเขาคงได้ลางานไปร่วมแสดงความยินดีกับเจ้ากระต่ายของน้องชาแน่ๆ

 เกรย์โตขึ้น มีความคิดความอ่านมากขึ้น ไม่มีเจ้าเด็กเอาแต่ใจเหมือนครั้งแรกที่อัณณ์เคยพบแล้ว แม้จะยังขี้อ้อนตามประสาน้องคนเล็กและกระต่ายทีได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีจากดอกทานตะวันของเขาก็ตาม

“ฮึ! เดี๋ยวไอ้ชาต้องมาบ้านอัณณ์แน่ๆ” เพชรน้ำหนึ่งเบ้ปาก และก็ตามคำพูดของเขาแป๊ะ พอจอดรถหน้าบ้านอัณณ์ก็มีรถคันคุ้นหน้าคุ้นตาของน้ำชาจอดอยู่จริงๆ ไม่พอยังแถมรถเต่าติดฟิลม์ทึบของมาเฟียด้วยอีกคน

“พี่สิงห์กับน้องช้างก็มา? งั้นพี่ต้องคิดเมนูมื้อเที่ยงเพิ่มแล้วล่ะครับ” อัณณ์เอ่ยยิ้มๆ ในวันฝนพรำแบบนี้ได้ทานข้าวกันหลายคน แลกเปลี่ยนเรื่องราวระหว่างกันก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เหมือนเจ้าแมวตัวโตจะไม่ค่อยพ่อใจเท่าไหร่นักที่มีคนมาขัดขวาง หน้าถึงได้มึนไม่หาย

“พี่อัณณ์กลับมาแล้วหรือครับ อ้ะ...พี่เพชรสวัสดีครับ” เกรย์วิ่งตึงๆ มาหาพี่ชาย กอดหมับแล้วคลอเคลียทันทีด้วยความคิดถึง แม้เมื่อวานจะกอดไปแล้วแต่เพราะนั่งเครื่องมาหลายชั่วโมงพี่ชายเลยให้เขาไปนอนหลับให้เพียงพอ เจอหน้าแบบนี้ต้องอ้อนให้หายคิดถึง

“หิวหรือยังครับเกรย์?” อัณณ์ตบหลังน้องชายเบาๆ ยิ้มๆ และส่งสายตาปรามเจ้าแมวที่กำลังรังแกน้อง

“หิวแล้วครับผมคิดถึงอาหารฝีมือพี่อัณณ์จังเลย เชฟโรงแรมพวกนั้นสู้ฝีมือพี่อัณณ์พี่เพลิงไมได้สักคน อ้ะ...จริงด้วยครับพี่เพลิงแวะไปหาผมด้วยล่ะครับ พาพี่ปายมาด้วย พี่เพชรอย่าดึงผมนะ! เดี๋ยวผมข่วนหรอก อย่าจิ้มหน้าผากผมด้วย!

“ไอ้เพชร มึงอย่ารังแกน้อง” น้ำชาที่เพิ่งเดินออกมาตีหัวเพื่อนทันที ข้อหารังแกกระต่ายของเขา เจ้ากระต่ายขนเทาตาฟ้าพอเห็นคนเลี้ยงก็พยักหน้าหงึกหงัก เอาดอกทานตะวันเป็นโล่รบรากับแมวสุดหล่อหน้ามึนทันที

“มึงดูบู้บี้”

“ก็พี่เพชรขี้หวงทำไมอ่ะ ตัวเองกอดพี่อัณณ์ได้คนเดียวหรือไง คอยดูผมจะฟ้องพี่เพลิง”

“ขี้ฟ้อง!” นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากเจ้าบู้บี้จึกๆ “อัณณ์เป็นเจ้าของแมวนะ”

“พี่อัณณ์ก็เป็นพี่ชายผมเหมือนกัน ฮึ่ม! พี่เพชรมาตีกับผมดีกว่า”

“มาเลย บู้บี้ไม่เจียม”

“พี่ชา! พี่ดูพี่เพชรสิครับ พี่ชาต้องช่วยผมจัดการนะ!

“ได้ครับเจ้าดื้อ เอาล่ะๆ ไอ้เพชร มึงทำหน้าผากน้องเป็นรอยหมดแล้ว ไอ้แมวนี่เดี๋ยวมึงจะโดนกู”

“ฮึ” เพชรน้ำหนึ่งเหยียดตามองครอบครัวกระต่ายสองตัวอย่างหมั่นไส้ ตีหัวเพื่อนและจิ้มหน้าผากบู้บี้ไปสองที จากนั้นก็ดึงเจ้าของมาไว้ด้านหลัง

“คือพวกมึงก็ตีกันแล้วตีกันอีกอ่ะนะ ตีกันไม่มีเบื่อจริงๆ” คุณไอยราล่ะเบื่อกับพวกมันจริงๆ ยกมือไหว้พี่อัณณ์คนดีก็ยิ้มกว้าง “พี่อัณณ์ครับวันนี้จะทำอะไรกินอ่ะ ผมคิดถึงฝีมือพี่อัณณ์จังเลย”

อัณณ์รับไหว้น้องแล้วยกมือไหว้สิงหไกรสร “ต้มยำกุ้ง หมึกยัดไส้ ผัดคะน้าหมูกรอบ ผัดเปรี้ยวหวานกระดูอ่อน แกงพริกกระดูกอ่อน ส่วนของหวานวันนี้พี่ทำสังขยาฝักทองให้ทานแล้วกันครับ”

 

แค่ได้ยินชื่อเมนูน้ำลายก็สอแล้ว

 

“พี่อัณณ์ไปทำครัวเลยครับ ถ้าให้ช่วยบอกนะ เดี๋ยวพวกมันผมดูแลเอง ถ้ามันตีกันแรงๆ ผมจะให้ตาแก่โยนออกนอกบ้านให้หมดเลย!” ที่จริงคุณไอยราคนเดียวก็โยนออกได้ แต่แบบ...มีตาแก่อยู่ด้วยก็ต้องใช้งานคนแก่สิ เดี๋ยวไมได้ออกแรงกระดูกจะเสื่อมหมด

“งั้นพี่ฝากด้วยนะครับน้องช้าง” อัณณ์ลูบหัวน้องชายและชะโงกแก้มมาหอมแก้มเจ้าแมวมึนหนึ่งที จากนั้นก็เดินเข้าครัว การกระทำเล็กๆ ที่ทำให้สงครามของแมวและกระต่ายจบลงง่ายๆ เกรย์ถลึงตาใส่เพชรน้ำหนึ่งก่อนจะลากคนเลี้ยงไปนั่งบนโซฟา ไอยราลากสิงหไกสรตามมาแย่งชิงรีโมททีวีด้วยอีกคน ส่วนเพชรน้ำหนึ่งก็ขึ้นไปห้องเจ้าของ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้เวลาไม่นานอาหารหลายชนิดก็วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมคนทำที่เดินถือข้าวร้อนๆ เดินเข้ามา

จากนั้นมื้ออาการที่แสนวุ่นวายแต่เปี่ยมความสนุกสนานและเลิศอร่อยไปด้วยรสชาติก็เริ่มต้นขึ้น โดยมีเรื่องเล่าจากแต่ละคนเป็นเครื่องเคียงชั้นดี

 

เมื่อกลับมาจากการทำงาน...นอกจากการพักผ่อนแล้ว การได้อยู่ด้วยกัน แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกันก็มีค่า...ยิ่งกว่าอะไร

 

 

“อืม” อัณณ์สะลึมละลือก่อนจะลืมตาขึ้นมา ร่างกายกำลังนอนบนเตียงกว้าง กระพริบตาปริบๆ เมื่อจำได้ว่านี่ไม่ใช่สภาพห้องของเขา แต่เป็นห้องกว้างอันแสนคุ้นเคยของเจ้าแมว

 

ทำไมอัณณ์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้...เขาหลับไปบ้านตัวเองนี่นา

 

“พี่อัณณ์ตื่นแล้วหรือคะลูก” น้ำเสียงอ่อนโยนของคุณพลอยไพลิน แม่แมวขนฟูเอ่ยขึ้น มือขาวเรียวแตะหน้าผากอัณณ์เบาๆ “ตัวอุ่นขึ้นแล้วนะคะพี่อัณณ์ ตอนน้องเพชรพามาน่ะตัวร้อนเชียว คุณแม่ตามอาหมอมาดูอาการแล้วค่ะ ไข้หวัดธรรมดาๆ ทานยาแล้วก็พักผ่อนให้เพียงพอก็หายแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องงานนะคะ น้องเพชรโทรฯ ไปลาให้เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ผมไม่สบายหรือครับ?” คนป่วยเหมือนจะยังงงๆ แต่ก็พอรับรู้สภาพร่างกายตัวเองดีว่าป่วยเมื่อยกล้ามเนื้อและเจ็บคอ วันนี้โดนละอองฝนไปอีกไม่แปลกหรอกที่จะไม่สบาย

“พี่อัณณ์นี่!” คุณแม่แมวดุอย่างอ่อนใจ คนรักของลูกชายใส่ใจคนอื่นจนละเลยตัวเองแบบนี้เสมอเลย ลูกชายตัวโตถึงได้เอาแต่ใจและร้ายกาจขึ้นทุกวัน เพราะมีเจ้าของใจดีแบบนี้น่ะสิ แต่เอาเถอะ...เห็นพี่อัณณ์เขายิ้มๆ ก็อย่าไปทำให้โกรธ คุณแม่ล่ะชอบสมน้ำหน้าเวลาแมวหงอยที่สุดเลย “ทานข้าวต้มก่อนนะคะ คุณแม่ต้มมาให้ น้องเพชรกำลังคุยงานกับคุณพ่อและพี่เพอยู่ค่ะ ถ้าไม่ไล่ก็ไม่ไปหรอก”

อัณณ์ยิ้มน้อยๆ เจ้าแมวนั่นขี้หวงยังกับอะไรดี

“เดี๋ยวตอนค่ำๆ คุณแม่มาดูอีกทีนะคะ ถ้าน้องอัณณ์รู้สึกไม่สบายตัวจะได้ให้อาหมอมาพักที่นี่เสียเลย” อัณณ์ยิ้มและกล่าวขอบคุณ คนบ้านเพชรดีกับเขามาก เสมือนอัณณ์เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ และที่นี่เองก็ไม่ต่างจากบ้านอีกหลังหนึ่งของเขาเหมือนกัน

คุณพลอยไพลินลูบหัวอัณณ์อย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินออกจากห้อง...ที่จริงนี่เป็นห้องเพชรน้ำหนึ่ง แต่เจ้าแมวหน้ามึนไม่เคยยอมให้เจ้าของไปพักห้องอื่น ทั้งๆ ที่บ้านหลังนี้มีห้องว่างไม่น้อย แถมนอกจากคุณแม่คุณพ่อกับเจ้าของแล้ว อย่าหวังว่าจะได้มีใครเข้ามาในห้องส่วนตัวนี้เลย

“คุณแม่ อัณณ์?” เพชรน้ำหนึ่งคุยงานเสร็จพอดีก็เห็นคุณแม่เดินออกมาจากห้อง

“พี่อัณณ์เพิ่งตื่นค่ะ น้องเพชรอย่ากวนพี่เขานะคะ”

“งื่อ! ผมเป็นแมวของอัณณ์” เพชรน้ำหนึ่งรีบเข้ามาดูเจ้าของ เขาเอารีโมทมาหรี่ให้แสงไฟสบายตาขึ้น จากนั้นก็เดินไปนั่งบนเตียงเอาหน้าผากตัวเองแตะกับหน้าผากอัณณ์เบาๆ “ตัวอุ่นแล้ว”

“ทำไมพี่มานอนห้องเราได้ล่ะครับ?” อัณณ์จำได้ว่าเขาพักสายตาที่บ้านตัวเองนะ

“ผมพาอัณณ์มา อัณณ์ป่วย อัณณ์ดื้อ” แมวทำหน้าดุ “พวกไอ้ชา ไอ้ช้างอยู่บ้านอัณณ์ ไม่ต้องห่วงครับ” ตอนเย็นหลังทานข้าวเสร็จเพชรน้ำหนึ่งสังเกตว่าเจ้าของค่อนข้างเบลอๆ ตอนอัณณ์หลับเลยพาอัณณ์มาบ้าน เพราะที่นี่มีคุณพ่อ คุณแม่ อัณณ์เกรงใจผู้ใหญ่เลยไม่ดื้อ

“พี่ดื้อตรงไหนล่ะครับ?” อัณณ์ยิ้มอ่อนๆ ก็รู้สึกค่อนข้างไม่มีแรงจริงๆ นั่นล่ะ อาจเพราะช่วงนี้เขาต้องออกพื้นที่บ่อย แถมฝนตกแทบทุกวันอีก

“ฮึ” เพชรน้ำหนึ่งกอดอก ก่อนจะกัดจมูกเจ้าของแรงๆ ให้เขาบรรยายความดื้อของอัณณ์น่ะเหรอ...ยาวมากๆ เลยล่ะ แต่เพราะอัณณ์เป็นเจ้าของแมว ทำอะไรก็ดีไปหมด ดีทุกอย่าง!

“พี่อัณณ์ดื้อยังไงครับน้องเพชร?”

เพชรน้ำหนึ่งทำตาวาวๆ มาอีกแล้ว...นิสัยคนป่วยที่ชอบอ้อนแบบนี้น่ะ! ไม่อยากบอกเลยว่าน่ารักมากๆ และเขาชอบมากๆ ถึงมันจะไม่ดีแต่บางทีเพชรน้ำหนึ่งก็อยากให้อัณณ์ป่วยทุกวันเลย! เขาจะดูแลเอง

“ไม่บอกหรอก” เพชรน้ำหนึ่งรวบคนป่วยมาซ้อนนั่งบนตัก โอบรอบเอวแน่น วางคางบนไหล่จากนั้นก็คลอเคลียแถวซอกคอหอมๆ “ผมรู้คนเดียวพอ”

“ขี้โกงนี่ครับ” อัณณ์ยิ้มเอียงหน้าให้น้องระรานตามใจ รู้สึกเหมือนสติไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไหร่

“ไม่โกง” เพชรน้ำหนึ่งยิ้ม ขบกัดใบหูขาวและเป่าลมหายใจร้อนๆ ใส่ รับรู้ได้ว่าคนที่เขาป่วยอยู่สะดุ้งนิดๆ ก็หัวเราะในลำคอเบาๆ ถ้าปกติอัณณ์มีวิธีหนีรอดจากเงื้อมมือเขาตลอดล่ะ แต่ถ้าเป็นตอนป่วยแบบนี้น่ะ...

หึๆ

“ป่วยแล้วไม่ดีเลยครับ” อัณณ์ปรือตาเมื่อริมฝีปากร้อนๆ แนบลงมาบนปากของเขา ฟันขาวขบกัดริมฝีปากเบาๆ จากนั้นก็สอดปลายลิ้นเข้ามาพัวพันและเลาะชิมความหวานอย่างช้าๆ มือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อแตะผิวกายอุ่นๆ ของคนป่วยเบาๆ “พี่ไม่มีแรงเลย...” ดวงตาฉ่ำๆ และริมฝีปากเปียกชื้นบวมเจ่อเมื่อเพชรน้ำหนึ่งถอนจูบออกมานั้นน่ามองมาก

 

ที่จริงเพชรน้ำหนึ่งคิดว่าให้อัณณ์อยู่กับคุณโลคัสบ่อยๆ ก็มีทั้งข้อดีข้อเสียน่ะนะ

 

“ถ่ายไข้...ให้ผม” ตาวาวๆ และน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของแมวที่กลายร่างเป็นเสือนั้นไม่ค่อยน่าไว้วางใจ แต่คนป่วยที่สติยังไม่เต็มร้อยกลับยิ้มหวาน โน้มลำคอแกร่งลงมาและจุ๊บเบาๆ

“แมวที่ดีของพี่อัณณ์”

 

แทนตัวเองว่าพี่อัณณ์ด้วยอ่ะ

น่ารัก! น่ารัก! ทำไมอัณณ์น่ารักขนาดนี้นะ!

ทำให้แมวกลายเป็นทาสแบบนี้ เป็นเจ้าของที่เก่งจริงๆ เลย

 

เพชรน้ำหนึ่งทำตาวาวๆ ก่อนจะบดจูบลงมาอีกครั้ง...คราวนี้ร้อนแรงและเรียกร้องยิ่งกว่าเก่า เสื้อผ้าที่อัณณ์สวมอยู่เริ่มถูกถอดออกช้าๆ และโยนทิ้งไปไกลๆ จมูก ริมฝีปาก และมือใหญ่นั้นระรานผิวกายของคนป่วยอย่างพร้อมเพรียงและชำนาญ

“อือ...” เสียงครางเบาๆ จากริมฝีปากนั้นกระตุ้นอารมณ์เจ้าแมว...ไม่สิตอนนี้เป็นเสือให้รุนแรงยิ่งขึ้น ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิด เสียงครางผะแผ่วและเสียงกระทบของร่างกาย ดวงตาที่มองสบกัน สองฝ่ามือสอดผสานแลกเปลี่ยนสัมผัสและลมหายใจระหว่างกัน

 

เพชรน้ำหนึ่งทำตัวเป็นแมวที่ดี ช่วยถ่ายไข้จากเจ้าของ...ตลอดทั้งคืน

 

 

“ไข้ลดแล้วครับ” เพชรน้ำหนึ่งแตะหน้าผากเจ้าของ ก่อนจะเอาปรอทวัดไข้ออกมาดู พอเห็นอุณหภูมิร่างกายของอัณณ์กลับเป็นปกติก็ยกยิ้มกว้าง ทำสีหน้าราวกับจะบอกว่า

 

ชมผมสิ ชมผมสิ

 

อัณณ์ขึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ทำไมวิธีของแมวลามกถึงได้ผลก็ไม่รู้ ไข้เขาลดลงแค่คืนเดียว...ทีนี้แมวมึนเลยได้แต่เอาความดีความชอบเข้าตัวเอง สงสัยคราวหลังถ้าป่วยเพชรได้หาเรื่องรักษาแบบนี้อีกแน่ๆ เลย

“จะเป็นหมอหรือไงครับเจ้าแมว” อัณณ์หยิกแก้วน้องอย่างมันเขี้ยว ปู้ยี้ปู้ยำแก้มเพชรน้ำหนึ่ง เพราะสติเขาไม่เต็มร้อยเลยปล่อยให้แมวเอาแต่ใจรังแกได้

“เป็นหมอของอัณณ์ เป็นแมวของอัณณ์ เป็นทุกอย่างของอัณณ์” แน่นอนว่าการถ่ายไข้แบบนี้ไว้ใช้กับอัณณ์คนเดียว เพราะเวลาเขาป่วย เพชรน้ำหนึ่งก็ชอบหลอกล่อให้เจ้าของช่วยถ้ายไข้ให้ ยิ้มกว้างแล้วก็โน้มใบหน้ามาจูบจมูกเจ้าของ จากนั้นก็จุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปาก

“แฮ่มๆๆ” เสียงกระแอมของพี่ชายคนโตบ้านสกุลกุสลาทำให้อัณณ์แก้มแดง ส่วนเพชรน้ำหนึ่งหันไปคว่ำปากใส่พี่ชายทันที “อะไร...พี่ก็แค่หมั่นไส้ น้องอัณณ์หายป่วยแล้วเนอะ”

“ครับพี่เพทาย” อัณณ์ยิ้มทั้งๆ ที่แก้มแดง น่าเอ็นดูจนเพทายอดไม่ได้ต้องยื่นมือไปลูบหัว แต่แมวมึนขี้หวงนั่งแยกเขี้ยวกางเล็บจะข่วนอยู่ข้างๆ เลยต้องรีบเอามือออก

 

เฮ้อ...เจ้าน้องชายนี่ไม่ไหวเลย ทำเสียสถาบันแมวจริงๆ โตขนาดไหนก็เป็นทาสเจ้าของ!

 

“พี่อัณณ์ หายแล้วหรือยังครับ”

“อ้าวเกรย์”

“เจ้าดื้อเป็นห่วงพี่อัณณ์น่ะครับ ผมเลยพามา” น้ำชาเดินตามหลังมาบอกยิ้มๆ ยกมือสวัสดีพี่เพทายกับอัณณ์

“ผมกับตาแก่ซื้อรังนกมาฝากพี่อัณณ์ด้วยครับ ทานเยอะๆ นะ”

“ขอบคุณนะครับน้องช้าง พี่สิงห์”

“อืม ให้คนไปเอารถให้แล้วนะ”

“อ้าว...วันนี้ทุกคนมากันเกือบพร้อมหน้าพร้อมตาเลย เดี๋ยวรอกินมื้อเช้าพร้อมกันนะคะเด็กๆ คุณแม่ไปลงครัวก่อน ใครอยากกินอะไรก็รีเควสมาได้นะคะ”

“คร้าบบบบบ ขอบคุณครับคุณแม่”

“มาทำไมอ่ะ กลับไปเลยนะ” เพชรน้ำนึงขึงตาใส่บรรดาเพื่อนสนิทกับบู้บี้ ทำไมมาถึงต้องแย่งกอดอัณณ์ด้วย เขาอยากอยู่กับอัณณ์ ตัวแถมทั้งหลายไม่เอา!

“เสียใจไอ้แมวพวกกูมาเยี่ยมพี่อัณณ์ ไม่ได้มาหามึง”

“นั่นดิ นั่งเป็นแมวไปเถอะ”

“ฮึ่ม!

อัณณ์หัวเราะ มองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นแล้วก็ยิ้มขำ ลูบหัวแมวมึนเบาๆ เบนสายตาออกไปด้านนอกก็ยังเห็นฝนตกลงมาไม่ขาดสาย ท้องฟ้ายามเช้าเป็นสีเทาหม่น เสียงฝนกระทบพื้นดินเปาะแปะฟังคล้ายบทเพลงอันแสนไพเราะ

 

ฤดูฝนพรำก็ไม่ได้เงียบเหงาหรือโดดเดี่ยวเลย

แค่ได้อยู่ด้วยกัน

แค่มีกันและกัน...



นี่เป็นตอนพิเศษของคุณยอด Favorites ครบ 7,000 ค่ะ ตอนแรคนเขียนว่าจะลงอีกแค่สองตอน แต่ตามข้อตกลงเนอะทุกๆ 1,000 Favorites จะมีหนึ่งตอนพิเศษ ^_^

สำหรับตอนพิเศษที่ลงในเว็บคนเขียนจะไม่เอาไปไว้ในเล่มนะคะ ส่วนที่มีในเล่มก็จะไม่มีในหนังสือ ในเล่มมีตอนพิเศษทั้งหมดหกตอน 

1. เด็กเสี่ยหรือเมียมาเฟีย เป็นตอนพิเศษของเสี่ยสิงห์กับคุณไอยราเด็กเสี่ยค่ะ การเจอกันครั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นการพบกันที่เสี่ยสิงห์หลอกเด็กมาเป็นเด็กเสี่ยได้เช่นทุกวันนี้

2. ของขวัญ ตอนของเจ้าแมวกับเจ้าของ เป็นตอนที่ยกก๊วนไปเที่ยวเชียงรายบ้านพี่ชากันค่ะ นอกจากให้ของขวัญแล้วเจ้าแมวยัง...

3. กระต่ายกับกระต่าย เป็นตอนบ้านพี่ชาอีกตอน แน่นอนว่าเป็นการพบกันครั้งแรกของไอ้ดื้อกับเจ้าดื้อ กระต่ายต่างสายพันธุ์ที่ซี้กันตั้งแต่แรกพบ(?)

4. ไอ้เด็กเวรนั่น ตอนของคุณพ่อโลคัสและพี่อเล็กซ์ค่ะ ครั้งแรกที่คุณพ่อถูกหมาป่ากิน และมุมมองของคุณพ่อตอนน้องต่ายนอนไม่ตื่นค่ะ

5. วันเกิดของจอมมาร เป็นตอนของพี่เพลิงกับน้องปาย ตอนนี้รวมเพื่อนพี่เพลิงหลายคน และ  ก๊วนแมวด้วยค่ะ

6. แมวป่วย ไม่ต้องถามวิธีรักษานะคะ ดูจากตอนนี้ก็น่าจะรู้ 5555

คนเขียนอธิบายตอนพิเศษสั้นๆ เพื่อเป็นการประกอบการตัดสินใจนะคะ ส่วนเรื่องราคายังไม่ได้รับการยืนยันจากทางพี่ บก. ค่ะ แต่ว่าวันนี้เอาภาพปกมาอวดก่อน ^_^

ช่วงนี้บ้านคนเขียนฝนตกทุกวันเลยค่ะ พายุเข้า T_T พอเห็นฝนตกไม่หยุดก็อยากเขียนอะไรฝนๆ ดู ทุกคนอย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ตอนนี้คนเขียนไม่เป็นภูมิแพ้แล้วค่ะ ดีใจมาก แต่เดี๋ยวหน้าหนาวน้องภูมิคงมาหาคนเขียนอีกแน่ๆ T_T

พรุ่งนี้คนเขียนเอาเจ้าดื้อกับดอกทานตะวันของเขามาส่งนะคะ

สำหรับวันนี้...ฝันดีและราตรีสวัสดิ์ค่ะ ^_^


 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 527 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3055 Airzaa1810 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:52
    น่ารักมากกกกกก
    #3,055
    0
  2. #2501 khunsom08 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 16:23
    น่ารักตลอดเลยแมวเพชร
    #2,501
    0
  3. #2451 XMCB_BB (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 08:12
    โอ้ยยย ฮือออ น่ารักกกกก อบอุ่นอะ
    #2,451
    0
  4. #2396 rinriko (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 09:49
    ขอบคุณ
    #2,396
    0
  5. #2359 qxtrx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 04:52
    น่ารักมากกก
    #2,359
    0
  6. #2354 MakiDear (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:43

    งื้มมมม ละมุนนนนน
    #2,354
    0
  7. #2353 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 15:07
    น่าร้ากกกกก
    #2,353
    0
  8. #2350 Mint_Pitch (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 16:34

    มีขายที่B2sไหมคะ อยากได้แรง
    #2,350
    0
  9. #2347 Venus-Firry (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 11:27
    ยังคงคอนเซปเดิมอ่ะ อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมาก ไม่มีตอนไหนที่ไม่ยิ้มเลย มีความสุขไปกับตัวละครทุกคน
    #2,347
    0
  10. #2346 Cherdyl3e3r (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 10:30
    น่ารักกด
    #2,346
    0
  11. #2345 -roP (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 06:43
    แง อยากได้
    #2,345
    0
  12. #2344 Peridot/เพริดอต (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 23:57
    โอ๊ย! - อยาก! - ได้!
    #2,344
    0
  13. #2343 Nn-NTD (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 23:35
    รักพี่อัณย์ แงงงงงงง
    #2,343
    0
  14. #2342 DaDa Suttida (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 23:22
    อยากได้​
    #2,342
    0
  15. #2341 penniie (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:54
    รออออ อยากได้เล่มแล้ววว ปกเจ้าแมวหล่อมากกกกกกก
    #2,341
    0
  16. #2340 gerrad_8 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:47
    น่ารักตลอด
    #2,340
    0
  17. #2339 milksz (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:45
    น่าปกโคคาระน่าเปย์มากเว่อร์รรรรรร!!!!!
    #2,339
    0
  18. #2338 wata-ame (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:38
    จะมีebookไหมอ่า
    #2,338
    0
  19. #2337 mothergod (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:08

    งื่อออ รักกกก
    #2,337
    0
  20. #2336 vun_sudarat (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:54
    อยากให้มีss.2รักเจ้าแมวกับเจ้าของมากกกกก
    #2,336
    0
  21. #2335 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:26
    อยากได้!!!!//ถึงแม้จัไม่มีตังเลยก็ตาม//เศร้า TwT
    #2,335
    0
  22. #2334 Whatever it is (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:21
    น่าร้ากกกก คิดเถิงงงง ขอบคุณค่ะ
    #2,334
    0
  23. #2333 Recekalte (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:21
    ปกงามมากกกก
    #2,333
    0
  24. #2332 SUNOBA (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:03
    รักไรท์ค่ะ งืออออ
    #2,332
    0
  25. #2331 milde-mail (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 20:56
    พร้อมเปย์ทุกเล่มเลยค่ะ55
    #2,331
    0