OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 19 : หลั่งฮอร์โมนครั้งที่...19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 970 ครั้ง
    2 ก.พ. 61

Cr. TW ของคุณ @sharecats



19.

 


“อากาศดีจริงๆ” ผมพึมพำเบาๆ สูดกลิ่นอายสดชื่นเข้าปอด กลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นลมทะเลทำให้รู้สึกเป็นยามเช้าที่สบายมาก บ้านสกุลกุสลาดูดีอย่างที่คิด ใกล้ทะเลขนาดนี้แต่บ้านไม้สีขาวยังเงาวับ แสดงว่าต้องได้รับการดูแลอย่างดี

 

ส่วนเจ้าของบ้านที่พาผมมาที่นี่น่ะเหรอ?....ยังไม่ตื่นหรอกครับ

 

นี่เพิ่งจะหกโมงเช้า...ผมตื่นเช้าจนชินเสียแล้ว อีกอย่างเมื่อคืนก็หลับอย่างสบายมากแม้ก่อนนอนจะถูกแมวที่กลายร่างเป็นเสือระรานเอาก็เถอะ...ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแก้มร้อนๆ

เพชรจูบผมอยู่นานมาก และพอผมปล่อยให้น้องเอาแต่ใจ...เจ้าเสือมึนก็เลยได้ใจ เริ่มระรานใบหูกับซอกคอของผม ทำให้ต้องจัดการใช้แรงเรียกสติก่อนที่จะเลยเถิดไป

 

ผมไม่ได้ทำร้ายน้องนะครับ ผมเป็นทาสแมวนะ ไม่ทำร้ายเจ้าเหมียวหรอก...แค่เข่าใส่ท้องและเตะลงจากเตียง...อย่างนุ่มนวล

 

เพราะผมรู้ดีว่าระหว่างเรามันมากกว่าแค่รุ่นพี่รุ่นน้องธรรมดามาไกลแล้ว...

ผมใจดีกับทุกคนก็จริง แต่ไม่เคยมีใครก้าวล้ำพื้นที่ส่วนตัวเหมือนอย่างที่เพชรทำ ไม่เคยตามใจ และใส่ใจใครได้เท่าน้องหากไม่ใช่คนในครอบครัวและเพื่อนสนิท และผมเองก็รู้ว่าตัวเองได้รับสิทธิพิเศษจากเจ้าแมวมากกว่าใครด้วย

 

ไม่ได้ใสซื่อจนไม่รู้ว่าอาการแบบนี้...คือกำลังชอบใครสักคน

ความรู้สึกที่ราวฝีเสื้อนับร้อยกำลังกระพือปีก ทั้งอบอุ่น ทั้งนุ่มนวล...และวาบหวามหัวใจ

 

พี่เพลิงมักบอกเสมอว่าผมน่ะดื้อ ปากแข็ง เอาแต่ใจแบบเงียบๆ แต่เป็นพวกเก็บความรู้สึกเก่ง มักซ่อนทุกอย่างไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มๆ และท่าทางใจดี ทำให้ไม่มีใครรู้ว่าผมคิดอะไร ผมไม่ค่อยเรียกร้อง ไม่ค่อยแสวงหา

ดังนั้นแม้จะเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อแต่ผมคิดว่าตัวเองพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้...เพื่อให้โอกาสตัวเอง และโอกาสเพชร

 

เพราะความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายกับผู้ชายมันซับซ้อนกว่าที่คิด

ผมไม่ใช่เด็กที่คิดว่า แค่รักหรือชอบก็สามารถชนะทุกสิ่งได้

 

และเพชรก็เหมือนจะเข้าใจผมตรงจุดนี้...ดังนั้นน้องจึงไม่เร่งเร้า ทั้งๆ ที่ดูก็รู้ว่าเจ้าแมวน่ะเอาแต่ใจน้อยไปเสียเมื่อไหร่...แต่ก็เพิ่งมีเมื่อคืนนี่ล่ะที่เจ้าแมวมึนนั่นรุกผมหนักขนาดนี้

ผมยกมือแตะริมฝีปากตัวเอง...

 

ไม่ได้รังเกียจ...แต่รู้สึกดีมากด้วย

 

“จะปล่อยเอาไว้แบบนี้เรื่อยๆ...”

“อ้าว...เราอัณณ์ มากับเพชรเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มเครงขรึมจากร่างสูงกำยำที่เหมือนจะเพิ่งวิ่งออกกำลังกายเสร็จเพราะอยู่ในชุดวอร์ม รองเท้าผ้าใบ และมีผ้าขนหนูพาดอยู่ที่ไหล่

 ทั้งเค้าโครงใบหน้า ดวงตา เหมือนเพชรและพี่เพทายมาก ใบหน้าที่แม้มีริ้วรอยแห่งวัยก็ยังดูดี ดวงตาที่ฉายประกายสุขุมและเปี่ยมประสบการณ์จากกาลเวลา

 

นี่คงเป็น...

คุณพ่อของเจ้าแมว

 

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “ผมชื่ออัณณ์ครับ เป็นรุ่นพี่ของเพชร เมื่อคืนมากับน้อง ขอโทษที่ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้านะครับ” ผู้มีอายุกว่ามองผมอย่างเอ็นดูแวบนึง

“สวัสดี ไม่เป็นไรหรอก ดึกขนาดนั้น อีกอย่าง...” คุณลุงท่านเว้นวรรค “คงถูกเจ้าเพชรบังคับมาล่ะสิ”

ผมยิ้มเอ่ยรับคำ เป็นคุณพ่อแมวย่อมต้องรู้จักนิสัยแมวดี “ครับ...”

“ออกมาสูดอากาศใช่ไหม เข้าไปข้างในด้วยกันสิ”

“ครับ ที่นี่อากาศดีมาก” ผมเดินตามคุณพ่อของเจ้าแมวไปด้านในตัวบ้าน ทางเดินที่เมื่อคืนเห็นไม่ชัด ประดับตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวและดอกกุหลาบหินเล็กๆ น่ารัก พื้นเป็นการเรียงรายด้วยหินหลากสี ผมเคยเห็นการจัดแบบนี้...

“หินนวดฝ่าเท้าเหรอครับ”

“รู้จักด้วยเหรอเรา?” คุณลุงหันมามองผมอย่างแปลกใจ

“ครับ ผมเคยไปเดินตอนม.ปลาย ชอบมาก แต่เดินไปเดินมาหลายรอบพอตื่นขึ้นมาตอนเช้าปวดเท้ามากเลยครับ” พี่เพลิงน่ะบ่นผมแทบตายเลย

“หายากนะที่มีคนสนใจอะไรแบบนี้ พอดีแม่เขาชอบน่ะ ปลูกต้นไม้เก่งด้วยใช่ไหมเรา?” นี่คนบ้านนี้รู้จักความชอบส่วนตัวและเรื่องของผมกันทุกคนหรือเปล่านะ? ดูคุณลุงท่านพูดออกมาได้เป็นธรรมชาติมากกับเรื่องการสืบประวัติใครแล้วมาพูดกับเจ้าตัวน่ะ

“ผมชอบปลูกต้นไม้ครับ” ผมยิ้มกว้าง “อยู่กับต้นไม้ใบหญ้าแล้วผ่อนคลาย สบายใจดีครับ”

“ว่างๆ ก็มาบ่อยๆ สิ” ท่านมองผมอย่างอ่อนโยน เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กๆ ที่น่าเอ็นดู

“ครับคุณลุง”

“เรียกพ่อดีกว่านะ” ดวงตาคมคล้ายจะฉายประกายหยอกล้อ เหมือนจะรู้อะไรหลายๆ อย่าง จนผมถึงกับยกมือขึ้นเกาแก้ม

“อัณณ์!” ร่างผมถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขนพร้อมกับกลิ่นมินต์ที่คุ้นเคย “พ่ออย่าแกล้งอัณณ์” เจ้าแมวขู่ฟอดๆ

“เพชรเราอย่าขี้หวงเกินไป” คุณพ่อปรามอย่างระอา เอามือผลักหน้าผากเจ้าแมว “แล้วทำไมตื่นเช้าปกติวันหยุดไม่เที่ยงไม่ตื่น?”

“พ่อใส่ร้าย...อัณณ์อย่าเชื่อ ผมเด็กดี” ดูเพชรแก้ตัวสิ

“เอาเข้าไป...หน้าไม่อายมากเจ้าลูกชาย”

“พ่อใส่ร้าย ก็อัณณ์ไม่อยู่ด้วย...หนาว” ผมรู้สึกว่าน้องจะขยันทำให้แก้มผมร้อนบ่อยๆ เสียแล้ว ดูคำพูดคำจาสิ “ไม่ได้กอดอัณณ์”

“เพชร...” ปรามให้น้องเกรงใจคุณพ่อท่านบ้าง แต่ดูเหมือนท่านจะไม่ซีเรียสอะไรกับการที่ลูกชายเกาะติดผมแบบนี้ ซ้ำดวงตายังมองผมเหมือนเห็นใจอีกด้วย

“ดูหน้าพี่เขาก่อน จะร้องไห้แล้ว อย่าเอาแต่ใจนักเลย ส่วนคำถามเรา พ่อเพิ่งวิ่งเสร็จ เจอกันพอดี เลยพาพี่เขามาด้วย จะไปอาบน้ำแล้วล่ะ หมั่นไส้ลูกชาย”

“หือ?” น้องชะโงกหน้ามาใกล้ผม เห็นดวงตาคมวิบวับ ในระยะใกล้

“ทำไมครับ?”

“อัณณ์จะร้องไห้...ผมอยากเห็น”

ผมดีดจมูกโด่งไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ “พี่ไม่ได้ร้องสักหน่อยครับ...ปกติก็ไม่ค่อยร้อง”

“งื้อ! อัณณ์ร้องต้องน่ารังแกแน่ๆ” เสียงเพชรพึมพำเบาๆ

“มาตามเจ้าของใช่ไหม?” คุณพ่อท่านมองลูกชายตัวเองอย่างเอือมระอา ยิ่งเพชรพยักหน้าหงึกหงักคลอเคลียผมไม่ห่างท่านยิ่งส่ายหน้า ก่อนจะหันมายิ้มบางๆ ให้ผม “ลูกชายพ่อโม้ไว้เยอะว่าอัณณ์ทำอาหารอร่อย ปกติบ้านนี้ตั้งโต๊ะแปดโมง ถ้าไม่รบกวนอยากลองชิมสักครั้ง...”

“อัณณ์ทำนะ! ผมช่วยเอง!” น้องทำตาวาว อาสาอย่างจริงจัง ท่าทางจะชอบฝีมือผมมากเลยสินะ เห็นเดี๋ยวนี้ทานอะไรก็ไลน์มาบ่นตลอดว่าไม่อร่อยเหมือนผมทำ

 

ไม่รู้ว่าจริงจังหรือแค่อ้อนกันแน่

“เลี้ยงมายี่สิบปีไม่เคยรู้ว่าลูกชายเข้าครัวเป็นด้วย?”

“พ่อแกล้งผม”

คุณพ่อหัวเราะ ลูบหัวน้องเบาๆ “อ้อนเจ้าของตามสบาย พ่อจะไปปลุกแม่เขาแล้ว บ้านนี้ทานได้ทุกอย่างนะอัณณ์”

“ได้ครับคุณพ่อ” ร่างคุณพ่อท่านเดินหายเข้าไปในตัวบ้านแล้ว

“อัณณ์เรียกคุณพ่อ?” เพชรเอียงหน้ามองผม และ...จ้องที่ปากผมไม่เลิก แถมยังทำตาเป็นประกายอีก

“ก็คุณพ่อท่านบอกให้เรียกแบบนี้....ทำหน้าแบบนั้นทำไมครับ?”

“คุณพ่อจะแย่งความสนใจจากอัณณ์ ขี้แกล้ง” ผมยกมือขึ้นลูบผมน้องเบาๆ....

“ขี้หวงไปแล้วครับ”

“หวงอัณณ์...คนเดียว” แถมยังหน้าตาจริงจังมากๆ จนทาสแมวอย่างผมระทวยอีกแล้ว...

 

แพ้ตลอดเลย...เป็นทาสแมวนี่ใจบางหมดแล้ว

 

“ไปทำอาหารเช้าให้คนบ้านเพชรกันดีกว่าครับ เพชรต้องบอกพี่ด้วยว่าใครชอบอะไรบ้างพี่จะได้ทำถูกนะครับ”

“ได้เลย! อัณณ์ทำอร่อยกว่าคุณแม่ พี่สะใภ้ ป้านมอีก” น้องชมแล้วจับจูงมือผมเดินเข้าไปในครัว ก่อนจะชะงักกึกแล้วหันมามองหน้าผม

“ครับ?”

“อัณณ์ไม่มองหน้าผมตรงๆ” ผมนิ่งไปนิด ใช่ครับ...ผมมองแค่ครู่เดียว แล้วจะเสหลบ เพราะดวงตาคมนั้นจ้องผมแล้วหลุบตามองแต่ริมฝีปากผมไม่หยุด

 

ก็...เขินนั่นล่ะ

 

“อัณณ์เขิน” ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยแก้มผม น้ำเสียงแมวมึนฟังออกว่ามีความรื่นเริง “เขินผม...”

“พี่...”

“เขินผมมากด้วย” มือใหญ่จับมือผมแนบแก้มตัวเอง “ถ้าอัณณ์ไม่หยุด...เมื่อคืนผมก็ไม่ทำหรอกครับ” น้องเอ่ยด้วยเสียงนุ่มๆ ออดอ้อน “ค่อยทำ...เจ็บ” ผมหยิกแก้มน้องด้วยความหมั่นไส้

“ตกลงเป็นเสือสินะครับไม่ใช่แมว” พอเพชรมาพูดแบบนี้ก็ไม่ค่อยจะเขินเท่าไหร่แล้ว เลยมองสบตา มองหน้าน้องตรงๆ ได้ แต่ไอ้ดวงตาวิบวับน่ามองนั่นก็...เห็นมากๆ แล้วทาสแมวจะละลายอีกแล้ว

“งื้อ! เป็นแมวของอัณณ์” เอามือผมไปลูบวางบนหัวตัวเอง แล้วส่งสายตาให้ลูบอีก “ปากอัณณนุ่ม หวานด้วย”

“เพชรครับ...ไม่พูดแล้วนะ” ไม่ต้องมองก็รู้ว่าตัวเองแก้มแดงไปหมดแน่ๆ

“อัณณ์เขิน...ผมชอบ” เป็นแมวขี้แกล้งจริงๆ เลย “อัณณ์หมัดหนัก เข่าหนัก”

ผมหัวเราะเพราะเจ้าแมวหน้าบึ้ง คงคิดถึงตอนโดนผมเข่าใส่และเตะน้องลงจากเตียงแน่ๆ “ก็พี่เรียนศิลปะการป้องกันตัวแบบทหารจากพี่เพลิงมานี่ครับ เรานั่นล่ะ...ถ้ามองปากพี่ไม่เลิกแบบนี้ พี่จะตีแล้วจริงๆ นะ”

 

ขู่ไว้ก่อน...แล้วน้องก็ทำตาละห้อย มองผมเหมือนเจ้าเหมียวน้อยใจ ราวกับผมเนี่ยทำความผิดใหญ่หลวงมาก

เอาเข้าไป...

 

“ก็อยากจูบอีกนี่นา” เจ้าแมวหน้ามึนไร้ยางอายตัวนี้นี่! ผมขยำแก้มน้อง เพชรยิ้มยอมให้ผมประทุษร้าย ก่อนจะจับมือผมหมับและโน้มใบหน้ามาใกล้ๆ...

“แฮ่มๆๆ แค่กๆๆ” 


...................50%..................



:: เพชร ::

 

ผมหันไปมองคนที่ทำเป็นไอเสียงดังขัดขวาง ก่อนจะย่นคิ้วใส่อย่างไม่ชอบใจ “พี่เพ”

พี่ชายยิ้มอย่างยียวน ไม่สนใจหน้าบึ้งๆ ของผม ทักทายอัณณ์อย่างร่าเริง “น้องอัณณ์ คุณพ่อบอกว่าน้องอัณณ์จะเข้าครัว พี่อยากทานฝีมือน้องอัณณ์มากเลย ฝากท้องด้วยนะครับ”

อัณณ์ยิ้มเหมือนทุกที แต่แก้มมีรอยแดงๆ มือเอื้อมมาหยิกแก้มผมเบาๆ “ครับพี่เพทาย ถ้าอย่างนั้นผมไปในครัวก่อนนะครับ”

“น้องอัณณ์นี่ใจดีจริงๆ เลย เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายก็เป็นครัวแล้วครับ”

“พี่ไปทำอาหารก่อน เพชรอยู่คุยกับพี่เพทายไปนะครับ”

ไม่ทันได้ค้านอะไร อัณณ์ก็ก้าวยาวๆ ไปเสียแล้ว ผมเบ้ปากใส่พี่ชาย “อัณณ์กำลังหนีผมอ่ะ! เพราะพี่เพเลย”

“เอ้า! แค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันอย่าเกินเลยสิไอ้เสือ พี่ชายเขายิ่งดุๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?” ไม่ช่วยแล้วทำไมต้องดูมีความสุขที่ผมต้องรบรากับพี่เพลิงด้วยนะ

 

ตกลงนี่เป็นพี่ชายผมจริงๆ หรือเปล่า?

 

“ก็อัณณ์อยากให้เป็นแบบนี้นี่นา” ผมถอนหายใจเบาๆ ก็รู้นิสัยคนใจดีคนนั้นหรอกนะ ว่าอยากให้ทั้งโอกาสตัวเองและโอกาสผม เผื่อผมจะเจอใครที่ ใช่มากกว่า แต่ว่าผมน่ะ...มั่นใจตั้งแต่เข้าไปทักอัณณ์วันนั้นแล้ว

 

ว่าคนนี้ล่ะ...อีกครึ่งหนึ่งที่ผมตามหา

หากผมเป็นแมว...เจ้าของเพียงคนเดียวที่มีก็คือ...อัณณ์

 

"เพชรเป็นหนักขนาดนี้แล้วไม่พูดให้ชัดไปเลยล่ะ" พี่เพทายทำตัวเป็นกูรูให้คำปรึกษา คราวตัวเองกับพี่กาลก็ตั้งนานกว่าจะขอพี่สะใภ้เขาแต่งงาน ผมเลยคว่ำปากใส่เสียเลย

“คิดอยู่” ผมถูกพี่เพทายคว้าคอลากให้ไปยังห้องรับแขก พอดีกับที่ช้อปเปอร์วิ่งโถมเข้าใส่ และปีนขึ้นมานั่งที่นั่งตัวเอง

“ถ้าไม่คิดจะทำให้ชัดเจน...เมื่อคืนไม่จูบไปหรอก” พอคิดถึงใบหน้าอัณณ์ตอนนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ คนอะไรใจดีและน่ามองได้ขนาดนี้... อัณณ์กับชุดของผม ในห้องของผม ปากนุ่มๆ หวานๆ กลิ่นกายของอัณณ์อบอุ่นมาก ที่จริงก็ตั้งใจแค่จะจูบ ใครให้อัณณ์ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงล่ะ

 

แต่ยิ่งสัมผัส...สัญชาตญาณในตัวก็บอกว่าแค่นี้น่ะ...ไม่พอ

 

ผมก็เป็นคนธรรมดา เมื่ออยู่ใกล้คนที่เรารู้สึกดีด้วยความยับยั้งชั่งใจต่างๆ เหตุผลนาๆ ล้วนถูกลบออกไปครึ่งหนึ่งเลย ดีนะที่อัณณ์เข่าใส่ท้องและเตะผมลงจากเตียงน่ะ แถมแรงไม่น้อยอีก เล่นเอาคนออกกำลังบ่อยอย่างผมจุกไปไม่น้อยเหมือนกัน สมแล้วที่จอมมารพี่เพลิงเขาสอนให้

 

แล้วที่บอกว่าหากอัณณ์ไม่หยุดก็ไม่ทำน่ะ...โกหกหรอก พูดให้ตัวเองเป็นแมวที่ดีของอัณณ์นั่นล่ะ


“ร้ายจริงเพชร! อย่าบอกนะว่ารังแกน้องอัณณ์ไปแล้ว! นิสัยไม่ดี ไม่เป็นสุภาพบุรุษ พี่จะฟ้องคุณพ่อคุณแม่ แล้วพี่ไม่ช่วยเพชรต่อกรกับพระเพลิงเขานะ หมากล้อมก็บอกแล้วนี่ว่าคนนี้จอมมาร!

หมากล้อมคือลูกพี่ลูกน้องที่ร่วมงานและอยู่ทีมเดียวกับพี่เพลิง

“เปล่ารังแก” ผมรีบเถียงทันที “ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย พี่เพจิตอกุศล” แล้วยังมาป้ายความผิดให้ผมอีก พี่ชายขี้แกล้ง  

“เพชรเป็นเสือที่อยู่ในร่างแมว พี่ไม่เชื่อหรอก เดี๋ยวค่อยถามน้องอัณณ์ดีกว่า อ้อ! แล้วคนของเราก็โทรฯ มาบอกว่ามีคนจะค้นบ้านน้องอัณณ์ แต่พวกพี่เขาสกัดไว้ให้แล้ว”

ผมหรี่ตาลงนิดๆ คนของเกรย์นี่เล่นไม่เลิก คงเพราะผู้หญิงคนนั้นกำลังจะมาถึงที่นี่แล้วด้วยสินะ

“หมดทุกคนไหมครับ?”

“แน่นอน ส่งมาสิบห้าคน ลงทุนไม่เบาเลยทีเดียว” พี่เพทายลูบหัวช้อปเปอร์แล้วก็เอามือมาลูบหัวผม...ข้างเดียวกันเลย เดี๋ยวให้ช้อปเปอร์กัดเสียหรอก

“แล้วให้เอายังไงดี...พี่ไม่ได้ออกคำสั่งอะไรไป ไหนๆ ก็ให้เพชรเล่นตามใจแล้ว เลยให้เราตัดสินใจเองเลย”

“โยนลงอ่าวไทย” ผมบอกง่ายๆ ส่วนพี่เพทายหัวเราะขำ ตบหัวช้อปเปอร์แปะๆ อืม...คิดอีกทีไม่เอาดีกว่า อัณณ์เรียนเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม หากโยนลงอ่าวไทยเดี๋ยวจะเป็นมลพิษทางทะเล ลำบากให้อัณณ์ไปศึกษาอีก

 

ผมเป็นแมวที่ดี...ผมไม่ทำให้เจ้าของลำบากหรอก

 

“เล่นไม้แข็งสักหน่อย ให้พวกเขาไม่มายุ่งรอบตัวอัณณ์อีก” ปล่อยให้อัณณ์จัดการเองแบบครั้งก่อนน่ะไม่เอาแล้ว ผมเป็นห่วง

“ผมสั่งการเองนะ” บอกพี่เพทายที่ยักไหล่

“ตามสบายเลยน้องชาย ว่าแต่รู้ไหมว่าเจ้าของเรามีเรื่องอะไร คนพวกนี้จึงจ้องหาเรื่อง”

“ไม่รู้” ผมส่ายหน้า ทั้งพี่เพลิงทั้งอัณณ์ก็ไม่ได้บอกอะไรผม แต่คิดว่าหากถามอัณณ์ก็บอกนั่นล่ะ อัณณ์ไม่ใจร้ายกับผมหรอก

“ค่อยถามอัณณ์...ครอบครัว...ค่อนข้างอ่อนไหว”

“อา...นั่นสิ” พี่เพทายจิบชาร้อนที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ คว้ารีโมทมาเปิดทีวีฟังข่าว

“พี่กาล?”

“ถ้าไม่ช่วยน้องอัณณ์ในครัวก็ คงออกกำลังกายยามเช้ากับเจ้าลูกลิงและคุณพ่อนั่นล่ะ”

“อัณณ์ทำอร่อย” ผมรีบคุยโว “พี่กาลสู้ไม่ได้หรอก”

“วะ! ไอ้เสือนี่อวดอ้างเจ้าของกับพี่ชายเรอะ!” พี่เพทายเอามือยีหัวผม “เมียพี่ก็ทำอาหารอร่อยนะ ไม่อยากคุย”

ผมแบะปาก “อัณณ์ทำอร่อยกว่าเยอะ” จับขาหน้าช้อปเปอร์ตีแขนพี่เพทาย ซึ่งอลาสกันของผมก็ให้ความร่วมมืออย่างดี พี่เพทายมองผมกับช้อปเปอร์อย่างหมั่นไส้มาก แล้วการออกกำลังกายยามเช้าของเราสองพี่น้องก็เริ่มขึ้นทันที...

“โตๆ กันแล้วนะ” คุณพ่ออุ้มน้องไนท์เข้ามาแล้วบ่นเบาๆ เอื้อมมือมาแย่งรีโมทจากพี่เพทายก่อนจะนั่งดูข่าวอย่างไม่สนใจพวกเราสองคน

“อาเพชร คุณพ่อ สู้ๆ นะครับ!” เจ้าลูกลิงของบ้านยิ้มแฉ่งอวดฟันหลอ ออดอ้อนคุณปู่จะดูการ์ตูน

“ไนท์ต้องเชียร์พ่อคนเดียวสิครับ”

“ลูกยังเมินเลย” ผมบ่นงึมงำ พี่เพทายเลยหยิกแก้ม ใช้ความเป็นพี่รังแกกันชัดๆ เลย ผมดันช้อเปอร์ไปให้ทับพี่ชาย ก่อนจะเอาหมอนอิงมาตีแรงๆ...

 

 

“ดูสิเล่นกันเหมือนเด็กๆ จริงเลยน้องเพกับน้องเพชร เกรงใจพี่อัณณ์เขาบ้างสิคะลูก” เสียงของคุณแม่ที่นำเหล่าแม่บ้านถืออาหารมาวางบนโต๊ะ ด้านหลังคุณแม่มีอัณณ์กับพี่กาลยิ้มขำ อัณณ์ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ ทำให้ผมเอาหมอนทับหน้าพี่เพทายและมายืนยิ้มอ้อนช่วยอัณณ์ถือของทันที

“หอมจัง...” แก้มอัณณ์นะไม่ใช่อาหาร

“มีของโปรดเพชรด้วยนะครับ” คนใจดีส่งรอยยิ้มเอ็นดูมาให้ เมื่อทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยก็ได้เวลาลงมือทานอาหาร บนโต๊ะมีอาหารแค่สี่ห้าอย่าง แต่ส่งกลิ่นหอมน่าทานมาก

“น้องอัณณ์เขาทำอาหารเก่งมากเลยจ้ะ คล่องแคล่วจนแม่กับกาลกลายเป็นลูกมือไปเลย อร่อยมากด้วยจ้ะ” คุณแม่ยิ้มกว้าง ดวงตามองอัณณ์ด้วยความเอ็นดู ผมยักคิ้วให้พี่เพทายทันที

 

อัณณ์ของผมดีที่สุด

 

“อืม...รสชาติกลมกล่อมอย่างที่ลูกชายพ่อโม้ไว้จริงๆ” ผมยิ้มกว้างประหนึ่งตัวเองเป็นคนทำเสียเอง ทุกคนเลยมองหน้าผมแบบเบื่อๆ ทันที...แต่ผมไม่สนหรอก อัณณ์ยิ้มให้ผมก็พอแล้ว

“วันนี้น้องอัณณ์จะไปไหนไหมจ้ะ? ขอบใจจ้ะ...” พี่กาลยิ้ม เอ่บขอบคุณเมื่ออัณณ์ตักผักต้มให้ไนท์ที่เอื้อมฮึบๆ “ปกติน้องไนท์เขาไม่ค่อยชอบผักเพราะขม แต่พอน้องอัณณ์ทำแล้วเหมือนจะกินได้เยอะเลย คราวหลังบอกเคล็ดลับให้พี่บ้างสิจ้ะ”

“ได้ครับพี่กาล”

“รู้สึกว่าเรียนศิลปะป้องกันตัวแบบทหารด้วยใช่ไหมอัณณ์?” คุณพ่อถามอัณณ์อย่างสนใจ “ถ้าว่างมาลองฝีมือกับคนของพ่อหน่อยสิ จะได้พัฒนาฝีมือด้วย”

“ได้เลยครับคุณพ่อ...”

“คุณล่ะก็! จะให้ชวนน้องอัณณ์ให้เจ็บตัว แค่น้องเพกับน้องเพชรคุณแม่ก็ปวดหัวอยู่แล้ว จริงสิคะ? วันนี้น้องอัณณ์จะเข้ามหาลัยใช่ไหมคะ?”

“ครับคุณแม่ กำลังจะมีงานเปิดรั้ววิทยาศาสตร์ เลยต้องเตรียมงานกันยาวๆ ครับ หากคุณพ่อ คุณแม่ สนใจแวะไปได้นะครับมีหลายอย่างเลย”

“น่าสนใจมากค่ะ ถ้าคุณแม่ว่างจะไปแน่นอน” คุณแม่ยิ้มกว้าง ดูสดใสมากเลย

“ให้เพชรไปส่งสิอัณณ์ เอาน้องชายพี่ไปใช้แรงงานได้เลย ป้าครับผมเติมข้าวอีกจานนะ อาหารฝีมือน้องอัณณ์อร่อยมาก”

“ผมไปช่วยนะ" เอียงหน้ามองอัณณ์ เห็นมือขาวๆ จะเอื้อมมาลูบหัวผม แต่คงเกรงใจคุณพ่อคุณแม่ ผมเลยเอียงไปใกล้ให้อัณณ์ลูบได้ตามสบาย

 

ชอบ...

 

“หมั่นไส้” คุณพ่อพึมพำ มองผมอย่างระอาใจ

“เพชรพักผ่อนก็ได้นะครับ งานพี่ไม่เยอะแล้ว” ห่วงใยและใส่ใจผมตลอดเลย

“งื้อ...ไปนะ อยากอยู่กับอัณณ์”

“คุณแม่ก็หมั่นไส้แล้วเหมือนกันค่ะ”

“ให้น้องเพชรไปช่วยถูกต้องแล้วจ้ะน้องอัณณ์” พี่กาลยิ้ม "มาค้างที่บ้านเราแล้ววันจันทร์ค่อยไปเรียนกับเพชรก็ได้จ้ะ ที่นี่ทุกคนยินดีต้อนรับน้องอัณณ์ เห็นเพบอกว่ามีคนไม่ดีมาเฝ้าดูน้องอัณณ์อยู่ด้วย”

พี่กาลพูดถูกต้องเลย ผมยิ้มให้พี่สะใภ้ที่ค้อนขวับใส่ เมื่อพูดในสิ่งที่ผมต้องการ

“มาทุกวันศุกร์เลยนะ” ผมหันไปกระซิบกับอัณณ์ เห็นปากที่เคยชิมนั้นแย้มยิ้ม แล้วดวงตาก็มองผมอย่างระอาปนเอ็นดู

“ทำงานกันเป็นขบวนการเลยนะครับ”

ผมไม่ตอบ ตักของโปรดตัวเองให้อัณณ์ “กินเยอะๆ”

“พี่อัณณ์หอมจังครับ” เจ้าลูกลิงทำจมูกฟุดฟิดๆ ผมเลยขึงตาใส่หลายชายไปหนึ่งที อัณณ์ของผมนะ เป็นเด็กผมก็ไม่ให้ได้กลิ่นหรอก ผมหอมได้ดมได้คนเดียว

“อาเพชรขี้หวง”

“ถูกเลยไนท์! ลูกพ่อเก่งที่สุดเลยครับ!

“คุณพ่อก็ขี้หวง ไม่ยอมให้ไนท์อ้อนแม่กาล”

“พูดถูกเลยจ้ะ”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ ปกติบ้านผมก็มักมีกลิ่นอายของความสุขอยู่แล้ว เพราะพวกเราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันและปรับตัวเข้าหากัน ยิ่งพอมีอัณณ์เข้ามายิ่งทำให้ผมมีความสุขมากขึ้น ผมชอบยามอัณณ์เรียกคุณพ่อคุณแม่ได้อย่างคล่องปาก เข้ากับพี่ชาย พี่สะใภ้และหลานชายผมได้

 

อีกไม่นาน...ก็คงเป็นแบบนี้ทุกวัน

 

 

 

 

“ทำไมโทรมาหาปายแต่เช้าแบบนี้ละคะ? ที่นั่นยังค่ำอยู่เลยนี่นา” หญิงสาวที่มือหนึ่งกินโจ๊ก มือหนึ่งถือโทรศัพท์เอ่ยเบาๆ โดยมีสายตาของเพื่อนมองมาอย่างล้อเลียน

( ไม่มืดนะ เวลาเดียวกับเรานั่นล่ะยายหมี )

“เมื่อไหร่พี่เพลิงจะเลิกเรียกปายว่าหมีสักทีนะ พูดแบบนี้แสดงว่าอยู่ไทยแล้วเหรอคะ?”

( เปล่า ) เสียงปลายสายรื่นเริงและฟังดูชั่วร้าย ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเขาปายยิ่งขมวดคิ้ว หมั่นไส้จอมมาร

( พี่อยู่ปีนังน่ะ แวะมาทำธุระ อากาศดีมากเลย เอาอะไรเป็นของฝากไหม? )

“อยากกินโรตีน้ำแกงค่ะ ซื้อมาฝากด้วยนะคะ ไม่เอาเนื้อวัวนะ”

( อืมๆ หมีกินเนื้อวัวไม่ได้ กินแล้วแพ้เป็นไข้ พี่รู้ครับ )

ปายขึงตาใส่โทรศัพท์ ราวมันจะส่งถึงคนปลายสายได้ ส่วนเพื่อนที่นั่งกินอยู่ก็ส่ายหน้าให้กับคนที่พัฒนาทะเลาะกับโทรศัพท์

“ตกลงต้องการอะไรคะพี่เพลิง นอกจากโทรมาแกล้งปาย”

( พี่คงถึงกรุงเทพฯ ตอนบ่าย แล้วจะนั่งรถไปที่โน้น น่าจะถึงไม่เกินสี่โมงเย็น )

“แล้ว?”

( มารับหน่อยสิยายหมี )

ปายหัวเราะทันที ทำไมเหมือนรู้สึกถูกอ้อนนะ “ปายไม่มีรถสักหน่อย อีกอย่างพี่เพลิงต้องโทรบอกพี่อัณณ์ต่างหากนะคะ”

( บอกอัณณ์แล้ว อัณณ์ให้ไปเอากุญแจรถที่เกาะเชจู ปายก็มารับพี่ที่สถานีด้วยนะครับ ) ดูจอมมารช่างวางแผนสิ

“ทำไมต้องแกล้งปายด้วยนะ”

( ไม่ได้แกล้งสักหน่อย ) เสียงทุ้มที่ทำให้ทางนี้หัวใจเต้นผิดจังหวะ แก้มร้อนผ่าว เพราะปายนึกหน้าคนพูดได้เลยว่าตอนนี้สีหน้าเขาเป็นยังไง ( แค่อยากให้คนมารับเป็นคนที่คิดถึงมาก...ก็เท่านั้นเอง )




บอกแล้วว่าแมวเจ้าเล่ห์! แมวร้ายกาจ! แมวสตรอเบอรี่! 5555 พี่อัณณ์คนดีนี่เข้ากับบ้านแมวได้ดีจริงๆ เลยค่ะ อยากบอกเพชรว่ารีบๆ เอาเปรียบเจ้าของไว้นะ เดี๋ยวจอมมารเขากลับมาจะลำบากแล้ว 55555

ที่จริงจะอัพตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่เมื่อวานไฟดับค่ะ ดับยาวเลย ฝนตกหนักมาก แถมเช้านี้อากาศหนาวอีก แปรปรวนอย่างไม่เห็นใจคนเป็นภูมิแพ้เลย T__T ดังนั้นทุกคนต้องรักษาสุขภาพดีๆ นะคะ อย่าให้ป่วยได้

สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์นะคะ ^_^

1/02/2561

  


แมวขยันทำให้เจ้าของเขินจังเลยน้าาาาาา แต่...คนเขียนหมั่นไส้แมว ไม่ให้รังแกพี่อัณณ์คนดีไปมากกว่านี้แล้ว 555555 ที่จริงแมวเพชรเขาเอาแต่ใจ เขานิสัยไม่ดี เขาร้ายกาจ...แต่ทาสแมวทุกคนก็ยอมตลอดดดดด เนี่ย! ดูสิ ความเจ้าของไปที่ไหนใครก็เอ็นดู ส่วนความแมวใครๆ ก็หมั่นไส้

ช่วงนี้อัพทุกวันเลยยยย คนเขียนเป็นเด็กดี(?) แฮ่มๆ...ถ้าไม่มีอะไรติดขัดก็คงอัพติดๆ กันไปจนถึงวันที่ 4 กุมภานั่นล่ะค่ะ ^_^ 

อากาศแปรปรวนมากมายเลย รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ระวังอย่าให้ป่วยน้าาาา

สำหรับคืนนี้...ฝันดีและราตรีสวัสดิ์ค่ะ ^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 970 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3034 Airzaa1810 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:58
    แมวก็เจ้าเล่ห์ จอมมารยิ่งเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่า
    #3,034
    0
  2. #2974 Kim-kibom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:38
    คนพี่ ร้ายกาจๆๆๆ
    #2,974
    0
  3. #2909 RealThxnB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:00
    ร้ายยยยยย
    #2,909
    0
  4. #2830 Miki_milky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 15:28
    น้องเพชรเจ้าเล่ห์นะ
    #2,830
    0
  5. #2550 pcy921 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 19:35
    ครอบครัวดีเว่อ
    #2,550
    0
  6. #2476 khunsom08 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 15:41
    เข้าขากันดีมากเลย
    #2,476
    0
  7. #2456 Soul dragon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 13:36
    ชอบน้องไนท์ น่ารักกกก
    #2,456
    0
  8. #2436 XMCB_BB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 21:01
    หมั่นไส้แมวเว้ยยยยยยย 555
    #2,436
    0
  9. #2373 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 16:07
    ชอบเรื่องนี้จริงๆ
    #2,373
    0
  10. #2313 filmfilm12123 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 16:11
    หมั่นไส้!
    #2,313
    0
  11. #1544 liver2541 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:53

    พี่เพลิงขาาาาาาาา

    แมวน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก

    #1,544
    0
  12. #1476 SUNOBA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 15:50
    แมวร้ายกาจ จอมมารกำลังจะกลับมาหาน้องหมีกับคนเลี้ยงแมวแล้ววว
    #1,476
    0
  13. #1451 angle-wing (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 15:18
    พี่เพลิงแย่งซีนนนน
    #1,451
    0
  14. #1387 Mint_Pitch (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:59
    เพชรคือแมวป่าดีๆนี้เอง
    #1,387
    0
  15. #899 ัyoyo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 20:12
    แมวร้ายกาจ!

    พี่เพลิงทำหนูใจละลายอีกแล้วววววว อยากดั่ย!
    #899
    0
  16. #848 __b.bam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 22:42
    พี่เพลิงงงงงงง
    #848
    0
  17. #711 พชรพล ประทุมรัตน์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:37
    โหหหห คู่รองมาแรงแซงทางโงมากค่ะ
    #711
    0
  18. #707 mothergod (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:30
    โห จอมมารคุณยังมีน้องชายอยู่นะ...
    #707
    0
  19. #594 Mint Sch (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:43
    ครอบครีวแมวน่ารักมากเลยค่า
    แมวร้ายแล้วแต่จอมมารน่าจะร้ายกว่านะคะ
    เล่นยายหมีเขินแล้ววว
    #594
    0
  20. #510 แบคแมน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:04
    ครอบครัวแมวน่าร้ากกกกกกก
    #510
    0
  21. #407 Oneooe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:06
    น่ารักกก อบอุ่นมากเลยจ้า
    #407
    0
  22. #399 rannydewppO5 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:06
    เพชรเป็นแมวขี้อวดจริงๆ ขี้อวดม๊ากมาก 5555

    พี่เพลิงแย่งซีน ชอบคู่นี้มากค่ะไรท์ปกตินิยายวายไม่ค่อยเจอคู่นอร์มอลเท่าไหร่ แต่ดีมากค่ะ อยากได้พี่เพลิงมาเป็นของรีดเหลือเกิน
    #399
    0
  23. #322 mimimimi1007 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:20
    ยอมพี่เพลิง ตั้งเป้าละจะหาสัมมีเเบบนี้
    #322
    0
  24. #320 วายคือสายกู (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:09
    หวานครับหวานเกินน้ำตาลหมดโลกเเล้วครับ55555
    #320
    0
  25. #319 unloveable_m (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:59
    จอมมารก็หวานเว่อร์นะเออ
    #319
    0