fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 81 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear IX. 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    24 พ.ค. 60









...TEAT....
...IX...




“อาโอมิเนะ!!” เสียงตะโกนของคากามิทำให้ทั้งสามคนรีบวิ่งออกไปดูข้างนอกทันที

“หยุด!!” อาคาชิสั่งเพียงคำเดียวคนของพวกเขาทั้งหมดที่ขัดขวางพวกคากามิอยู่ก็หยุดตาม ดวงตาคมมองเพื่อนที่มีแขนอาบเลือดจนน่ากลัวนั่งอยู่กับพื้นกับร่างของคากามิที่ทรุดตัวลงมองคนผิวเข้มอย่างเป็นห่วง

ไดกิ?...”

“อา...โดนยิงที่แขนน่ะไม่หนักหนาสาหัสอะไรว่ะ”

“จะตายอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงอาโอมิเนจจิ?”

“อย่าปากเสียคิเสะ!” คากามิตวัดตาใส่โดยหนุ่มนายแบบยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้

“นายมันบ้าดีเดือดจริงๆอาโอมิเนะ” มิโดริมะจับแขนอีกฝ่ายขึ้นมาตรวจดูคร่าวๆด้วยสายตา เมื่อครู่มีคนกำลังเล็งปืนมาทางคากามิ...แต่ดีที่อาโอมิเนะตาไวส่งคากามิให้มุราซากิบาระส่วนตัวเองก็ใช้แขนกันไว้

“กระสุนฝังใน...ต้องผ่าออก นายเสียเลือดมาก”

“อืม...” คนเสียเลือดมากที่ไหนมันมานั่งหน้านิ่งทำเหมือนตัวเองไม่ได้เป็นคนเจ็บขนาดนี้

“อาโอมิเนะ”

“ไม่เป็นไร...อย่าร้องไห้ได้ไหมว่ะ ฉันเครียดนะโว้ย”

“ไม่ได้ร้อง! แต่...แผล...เลือด”

“เล็กน้อยน่า...ไม่เจ็บจริงๆนะ เลิกทำหน้าแบบนี้สักที ฉันไม่ชอบ”

เขาไม่อยากให้คนสำคัญต้องมามีสีหน้าเป็นห่วงและร้อนใจเพราะตัวเอง...มันทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองแย่ที่ดูแลคนของตัวเองไม่ดีพอ...โอเค อาโอมิเนะยอมรับว่าเขาแย่จริงๆก็ได้

“คนเป็นห่วงยังกวนประสาทอีก!!อยากทุบตีคนเจ็บที่น่าหมั่นไส้แบบเจ้าตัวเกรียมนี่นัก! แต่ก็ทำไม่ได้

“อย่าพูดมาก...ไปโรงพยาบาล”

“ห้ามเลือดก่อนดีไหม?” คินเอ่ย เห็นเจ้าตำรวจผิวแทนหน้านิ่งขนาดโดนกระสุนฝังในแล้วนับถือนิดๆไม่ได้ อีกฝ่ายตาไว

กล้าตัดสินใจและ...เป็นห่วงเจ้าไทกะจากหัวใจ

“อาคาชิในบ้านมีกล่องปฐมพยาบาลอยู่ใช่ไหม?”

ของที่มีเสมอในบ้านหลังนี้...เพราะคนบางคนชอบซนให้ได้แผลเสมอ

“ผมไปเอาให้ครับ...” คุโรโกะเดินออกไปสั่งการคนของตัวเองและอาคาชิรวมถึงของคิเสะให้ถอยไปทันที

“เจ็บมากไหม?” คากามิยังร้อนใจ

“ไม่เจ็บ...” มือแกร่งอีกข้าง คว้าคอร่างสีน้ำผึ้งเข้ามากอด “จริงๆ”

“นายมันเชื่อไม่เคยได้!!

เขากลัว...วินาทีที่เห็นเลือดของอาโอมิเนะ แม้จะเจ็บแค้นอีกฝ่าย แต่ไม่เคยอยากเห็นเขาบาดเจ็บหรือเป็นอันตราย

แล้วแผลนี้ก็เกิดขึ้นเพราะ...ปกป้องเขา

“นี่ครับมิโดริมะคุง” คุโรโกะส่งกล่องสีขาวที่ใหญ่กว่าปกติให้คุณหมอ พร้อมอุปกรณ์การแพทย์อีกเล็กน้อย

มิโดริมะใช้ Stethoscope ฟังเสียงอวัยวะต่างหรี่ตา “นายเสียเลือดมากควรเข้าห้องผ่าตัดด่วน เดี๋ยวฉันผ่าเอง”

“เออ...ตามสบาย อย่าทำฉันตายเป็นพอ”

“มิเนะจิน...บ้า...มาก”

“เออๆ...”

“ผมจะให้คนไปส่ง...โรงพยาบาลเครือของนายนะชินทาโร่”

“อืม...ห้องผ่าตัดพิเศษ” อาคาชิพยักหน้ากดโทรศัพท์

“รีบๆไปได้แล้วครับ...พวกผมไม่ได้ใจดีนานๆ” คุโรโกะไล่พยามไม่สบดวงตาสีแดงสวยที่มองเขาราวค้นหา

แสงสว่างของเขา...

“โชคดีล่ะอาโอมิเนจจิ” คิเสะโบกมือ ส่วนแนซกับคินนั้นมองสบตากันเอง

เมื่อเจ้าพวกนี้อยู่ด้วยกัน...ทั้งรุ่นปาฏิหาริย์...ทั้งไทกะ ทำให้คนอื่นๆต่างรู้ราวกับ...พวกเขาเหล่านั้นไม่อาจเข้ามาแทรกแซงสายสัมพันธ์นี้ได้ แม้จะใช้ปืนชี้ใส่กัน และมองเป็นศัตรูแต่เมื่อใครสักคนมีอันตราย ก็เห็นความห่วงใจที่เต้นระริกในดวงตาของทุกคน

“ผมจะไม่ขอโทษหรอกนะ...ไดกิ”

“ขืนนายขอโทษโลกก็แตกพอดี” อาโอมิเนะที่เริ่มรู้สึกหน้ามืดขึ้นนิดๆยังคงยียวน

“ไม่ได้รู้สึกผิดก็ไม่พูดสิ” คากามิขู่ฟอดๆอยู่ข้างๆเรียกรอยยิ้มบางๆปรากฎบนใบหน้าของอดีตกัปตันแห่งรุ่นปาฏิหาริย์

“มุราซากิบาระช่วยพยุงที”

“อ่า...ฉันทำคนเดียว คากาจินอยู่ข้างๆก็พอ อย่า...ห่วงเลย...มิเนะจิน...ถึก หน้าบึ้งแล้ว” มือแกร่งจิ้มตรงหว่างคิ้วคากามิ ส่วนอีกมือก็พยุงคนเจ็บที่ไม่เหมือนคนเจ็บขึ้นเมื่อคุณหมอปฐมพยาบาลเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อย

“ไทกะ...ไปก่อนเลยเดี๋ยวฉันจัดการตรงนี้ให้เอง” แนซบอก “นายเป็นห่วงหมอนั่น”

“อือ...รีบมานะแนซ คินด้วย” คากามิรู้ว่าสองคนนี้มีเรื่องอยากคุยกับพวกอาคาชิเป็นการส่วนตัว แต่เขาต้องพาอาโอมิเนะไปโรงพยาบาลอย่างเร่งเด่น เมื่อพ้นร่างของคนสามคนนั้นไปแล้วบรรยากาศก็กดดันหนักขึ้นทันที

“ไปห้องรับแขกดีกว่า...เชิญ” คิเสะกลอกตาเดินนำ

“มีธุระอะไร?” อาคาชิเอ่ยเสียงเย็นจัด

“จะไม่แข่งแล้วใช่ไหม?” หมายถึงบาสฯกระชับมิตร

“คงอย่างนั้น...ผมไม่มีอารมณ์ อีกอย่าง...นั่นก็เป็น...”

“เครื่องมือที่ใช้เพื่อให้ไทกะกลับมาญี่ปุ่น” แนซแทรกขึ้นมา

“หึ...” อาคาชิไขว้ห้างหรี่ตามอง

เขาเกลียดคนตรงหน้ายิ่งกว่าใครทั้งหมด...ยิ่งกว่าเด็กคาเสะนั่นเมื่อสามปีก่อน แนซ โกลด จูเนียร์ คนที่มอบอ้อมแขนให้ไทกะในวันที่อีกฝ่ายจากไป

ทำไมจะไม่เห็นว่าไทกะดีใจแค่ไหนตอนหมอนี่ปรากฏตัวมาช่วยภาพถ่ายและข้อมูลที่ได้รับมาตลอดทำให้เขายิ่ง...เกลียดมาก!!

“นายยอมลงทุนไปมากกับเรื่องนี้? น่าแปลกที่ยอมยกเลิก”

“เพราะทั้งมุราซากิบาระคุง มิโดริมะคุงและอาโอมิเนะคุงก็คงไม่ยอมเล่นเต็มฝีมือ เท่ากับเสียเปรียบไปเยอะสิครับพวกผมไม่ทำอะไรให้ตัวเองต้องหน้าแตกยับเยินขนาดนั้น”

การพ่ายแพ้เรื่องนี้...ยอมรับไม่ได้จริงๆ

แล้วถึงจะมีเรื่องขัดแย้ง บาดหมางกันยังไง...รุ่นปาฏิหาริย์ก็เชื่อในบาสฯที่แต่ละคนเล่นอย่างไร้ข้อกังขา

ไม่มีใครเป็นเอสของทีมได้อย่างที่อาโอมิเนะเป็น

ไม่มีใครชู้ตสามแต้มได้สูงเหมือนมิโดริมะ

ไม่มีใครเป็นเซ็นเตอร์ที่เก่งการได้เท่ามุราซากิบาระ

มัน...เป็นความจริงที่พวกเขารู้

“ทั้งที่รักขนาดนี้...ทำไมถึงทำร้าย” คำถามของคินทำให้คุโรโกะ อาคาชิ และคิเสะเงียบ

ไม่มีคำตอบ  ร่างสูงถอนหายใจ

“ครั้งแรกที่ฉันเจอไทกะที่อเมริกา...ไปเพราะคำขอร้องของพ่อหมอนั่น” แนซเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ “ไทกะบอบช้ำทั้งร่างกายและหัวใจ หมอนั่นอยู่โรงพยาบาลเกือบสองปี...แถมยังต้องพบจิตแพทย์อยู่บ่อยครั้ง นาน...กว่าจะเป็นไทกะที่พวกนายเห็นอยู่ได้อย่างทุกวันนี้” คำบอกเล่าที่ทำให้พวกเขากำหมัดแน่น

ต้นเหตุก็มาจากพวกเขาเอง!!

“เพราะอย่างนั้น...ฉัน...ไม่มีทางให้อภัยพวกนายง่ายๆ!

กับคนสำคัญของเขา เจ้าตัวป่วนที่เหมือนน้องชายคนนั้น...

“หากมีเรื่องอย่างวันนี้อีก...ต่อให้ต้องเสียอะไรไป หรือมีปัญหาระหว่างประเทศ ฉันก็จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก!!” เขาโกรธจนอยากฆ่าคนตอนที่คนของคินรายง่านว่าไทกะหายสาบสูญ หากไม่ใช่เพราะมี FBI มาบอกข้อมูลตามคำสั่งอาโอมิเนะ...

เขายอมเสียทุกอย่าง แต่จะไม่ยอมเห็นไทกะในสภาพราวซากศพไร้ชีวิตอีก!!

“มีเรื่องจะพูดแค่นี้...ใช่ไหมครับ?” คุโรโกะเปิดปาก แนซกดหัวคิ้วอย่างหงุดหงิด “คินกลับ!!

ร่างสูงมองเพื่อนที่โกรธจนลุกพรวดก่อนจะตามไปอย่างระอา “นายโมโหอะไรอีก?”

“ขัดใจน่ะสิว่ะ!! ถึงจะรู้ว่าพวกนั้นรักไทกะ!! แต่ก็เห็นอยู่ว่านิสัยโคตรจะบิดเบี้ยว! ยิ่งอาคาชิกับคุโรโกะ...สองคนนี้อันตราย!!

ถึงจะสำนึกผิด...แต่แววตาบอกว่าไม่ยอมจบแค่นั้นแน่ๆ

“เจ้านายแบบหัวทองนั่นยังไม่เท่าไหร่ หมอนั่นอันตรายแต่ไม่ได้เจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมอย่างอีกสองคน”

“นายกังวล?”

“ไม่รู้ไทกะต้องเจอกับอะไรอีกน่ะสิว่ะ! หงุดหงิด!!

“ใจเย็น...น่า” คินปลอบเพื่อน “มีคนดูแลไทกะตั้งมาก...แถม FBI นั่นก็เก่งมากด้วย”

“เออ...” แนซถอนหายใจ

อาโอมิเนะ ไดกิ...เป็นนายตำรวจที่เก่งกาจหาตัวจับยากจริงๆ หากไม่ได้อีกฝ่ายช่วยกันลูกกระสุน เกรงว่าคนที่เป็นอันตรายก็คือไทกะเอง

“ปัญหาอยู่ที่อาคาชิกับคุโรโกะ ภาวนาให้สองคนนั้นมีสำนึกแบบคนปกติเถอะ”

คำภาวนาที่พวกเขารู้ดีว่า...เป็นไปได้ยาก...        

 



“อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว...” ร่างสูงในชุดผ่าตัดเดินออกมาพร้อมถอดถุงมือลงถังขยะ รับแก้วน้ำดื่มจากคากามิมาดื่ม “ฉันให้ยาสลบจะได้พักผ่อน พาไปห้องพิเศษแล้ว” คุณหมอบอก...ถอนหายใจเบาๆ

เจ้าเพื่อนตัวดีถูกยิงจนต้องผ่าตัด...แต่ไม่ต้องใช้ยาชาผ่าสด เล่นเอาหมอผู้ช่วยเขามองอย่างกับสัตว์ประหลาด แถมผ่าเสร็จมันก็ทำเหมือนแค่หกล้มไม่ใช่โดนยิง สุดท้ายเขาเลยต้องวางยาสลบให้คนซ่าส์พักผ่อน

“นิสัยหมอนั่นก็เป็นแบบนั้น...” ร่างโปร่งที่พิงไหล่มุราซากิบาระบอก แต่เพราะความเหนื่อยล้าที่ไม่ได้นอนมาตลอดทั้งวันทั้งคืนทำให้ถูกมือแกร่งจับพิงอีกรอบ พร้อมส่งสายตาดุๆให้

“คากาจิน...พักผ่อนไม่เพียงพอ ดื้อจะให้มิโดจิน...ฉีดยา” คำขู่เหมือนขู่เด็ก

“แนซกับคินไปไหน?”

“พวกเขาสองคนไปพักผ่อนน่ะ ฉันไล่ไปเอง เห็นบอกไม่ต้องไปห่วงอาโอมิเนะหน้าตาอย่างหมอนั่นกระสุนนัดเดียวไม่เป็นอันตรายหรอก”

“จริงของสองคนนั้น” มิโดระมะบอก นั่งลงข้างๆ “ขอโทษ...ที่ปล่อยให้ถูกจับตัวไปห้องนั้น” มือแกร่งบีบมือเรียวแน่น

เขาไม่อยากให้คากามิต้องเผชิญถึงความทรงจำที่เจ็บปวด

“ถ้าหากไม่ปล่อยนายไว้... มิโดริมะ” เสียงขัดคนที่กำลังโทษตัวเอง “นายต้องทำงานแล้วนายจะรู้อนาคตล่วงหน้าได้หรือไง? อีกอย่างฉันถูกคุโรโกะใช้แผนเจ้าเล่ห์หลอกเอาด้วย!! นิสัยเสียชะมัด!!

“งื้อ...นอน!” มือแกร่งจับหัวทุยๆให้นอนซบไหล่

“ปลอมตัวเป็นผู้หญิงชื่อรุยคิดดูสิ! ลงทุนชะมัด!!

“พวกนั้นทำได้ทุกอย่าง...เพื่อได้เจอกับนาย ดีที่อาโอมิเนะไม่คิดเข้าร่วมด้วยอีกคน”

“เหอะ! ยาสลบมาจากหมอนั่น!” กอดอกอย่างหงุดหงิด “เจ้างี่เง่ามิเนะนั่นล่ะตัวดี!!

“ลองคิดดูสิ...หากอาโอมิเนะไม่ทำแบบนี้ ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะสรรหาวิธีอันตรายอะไรมาอีก พอนายไปคนของหมอนั่นก็มาส่งข่าวให้พวกเรารู้”

“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าตัวเกรียมจอมอู้จะเป็น FBI และน่าจะทำได้ดีมารวมถึงมีตำแหน่งสูงด้วย” ดูจากบรรดาคนของอาโอมิเนะที่เข้ามาในโรงพยาบาลตอนรู้ว่าหัวหน้าตัวเองถูกยิงเล่นเอาหมอและพยาบาลทั้งหลายตกใจกันเป็นทิวแถว

“งานใช้แรง...ใช้กำลัง ก็เหมาะกับมิเนะจิน...อยู่แล้ว” มุราซากิบาระว่าไม่ดูแลตัวเอง

“นายไปนอนพักสักหน่อยเถอะ...” มิโดริมะบอกแตะแก้มนิ่มอย่างห่วงใย

“แต่... อาโอมิเนะ...”

“เจ้านั่นสบายดีเกินไปด้วยซ้ำน่า ไปนอนเถอะนะ...ฉันเป็นห่วง มุราซากิบาระก็เป็นห่วง แนซกับคินด้วย อีกอย่างหากเจ้าคนเจ็บตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่านายไม่หลับไม่นอนเดี๋ยวก็เถียงกันโรงพยาบาลแตกหรอก”

“อาโอมิเนะปากเสียมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว!! กวนประสาทด้วย!!

“ครับๆ...”

“อือ...ไปนอนก็ได้ พวกนายด้วย” คากามิพยักหน้า

“งั้น...ฉันพาคากาจินกลับบ้าน”

“นอนที่โรงพยาบาลได้ไหม?” ดวงตาสีอาทิตย์อัสดงมองอย่างออดอ้อนหน่อยๆ มิโดริมะส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“มีห้องพักแพทย์...นายพักที่นั่นได้”

“ขอบคุณ” ยิ้มแป้น “เฮ้ย!” ร้องเสียงหลงเมื่อร่างถูกคนตัวสูงกว่าอีกคนช้อนขึ้นในท่าน่าอาย

“มุราซากิบาระ!!

“จะอุ้มไปนอนอ่า...มิโดจินนำทางเลย” ตาสีเขียวมองอย่างระอา

“ปล่อยเลย ไม่เอาท่านื้ น่าอายจะตายไป!!

เจ้ายักษ์กับหมอดูหน้าไม่อายแต่เขาอาย!!

แค่นี้พวกหมอพยาบาลก็มองเขาแปลกๆอยู่แล้ว!!

“ขี่คอนะ...ขี่คอก็พอนะอัตสึชิ นะๆ” กระพริบตาปริบๆแถมยังเรียกชื่อจนคนผมม่วงสตั๊นท์ไปสิบวินาทีอดไม่ได้ก้มลงไปหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่

“ก็ได้...” วางร่างคากามิลงแล้วย่อตัวให้อีกฝ่ายขึ้นขี่คอ โดยมีคุณหมอเจ้าของโรงพยาบาลเดินนำ

คากามิยิ้มมองคนสองคนด้วยดวงตาระยับ นึกถึงคนเจ็บอีกคน ความสุขที่เคยสูญเสียไป รอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มเสียนาน เริ่มกลับมา แต่พอนึกถึงอีกสามคนที่เหลือเขาก็ขมวดคิ้ว ไม่ต้องรู้อนาคตเขาก็บอกได้ว่า

พวกนั้นไม่หยุดแค่นี้หรอก...ต้องมีวิธีที่คนดีๆไม่ทำกันมาอีกแน่

แต่เขาเองก็ไม่ยอมให้ตัวเองต้องถูกทำร้ายอีก...และจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องคนสำคัญของเขาเด็ดขาด!!

 



ร่างสูงของนายตำรวจหนุ่มนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง มือกัดแทะแอปเปิ้ลที่ใครบางคนบอกตั้งไว้ให้กินอย่างสบายใจดูสภาพแล้วไม่เหมือนคนป่วยสักนิด...

อาโอมิเนะลาพักงานเอาไว้หนึ่งเดือน แต่เพราะบาดเจ็บเขาเลยได้พักเพิ่มอีกหนึ่งเดือน...นับว่าหัวหน้าใหญ่ที่อเมริกาก็ไม่ได้ใจร้ายกับเขานัก เจ้าพวกลูกน้องของเขาก็มาเยี่ยมกันทุกวัน ขนของฝากมาจนเก็บไม่ไหวแล้ว คาดว่าตอนนี้ทั้งหมอและนางพยาบาลได้ลือได้ไปหมดล่ะว่าเขาเป็นพวกมาเฟีย...

“ดูเหมือนไม่ใช่คนป่วยเลยนะครับ” น้ำเสียงเรียบๆไม่ได้ทำให้อาโอมิเนะสะดุ้ง รู้ดีว่าเพราะรอบตัวเขามีคนเดียวที่ชอบปรากฏตัวแบบนี้...จืดจางจนไร้ตัวตน

คุโรโกะ เท็ตสึยะ

เงามายาแห่งรุ่นปาฎิหาริย์

บางทีเขาก็สงสัยนะว่าอดีตคู่หูเขาคนนี้น่าจะไปเป็นโจรแทนที่จะไปเป็นนักธุรกิจด้านโรงเรียน

“อา...เท็ตสึ?” ปรายตามองไปอีกสองคน “อาคาชิ คิเสะด้วย มาเยี่ยมเหรอว่ะ?”

“ก็...คงอย่างนั้นครับ” อาคาชิวางตะกร้าผลไม้ลง ส่วนอาโอมิเนะหยิบมาทันที

ของที่อาคาชิเอามาย่อมต้องของชั้นเลิศแน่นอน...

“ไม่กลัวผมวางยาพิษเหรอครับ?” เจ้าของตะกร้าผลไม้ว่านั่งลงข้างเตียง

“เป็นถึง FBI และหัวหน้าหน่วยหากยังถูกวางยาพิษก็สมควรตายมากเลยอาโอมิเนจจิ”

“อย่ามาปากเสียว่าฉันสิว่ะ!

“อาการเป็นยังไงบ้างครับอาโอมิเนะคุง?”

“ไม่มีปัญหา หายดีแล้ว”

คนอื่นๆถอนหายใจเบาๆ มีแค่อาโอมิเนะ ไดกิ คนเดียวนี่ล่ะที่เพิ่งถูกยิงมาคืนเดียวก็หายได้ราวไม่เคยเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

 แกร๊ก!!

 เสียงเปิดประตูพร้อมร่างของคุณหมอเจ้าของไข้กับบุรุษพยาบาลจำเป็นที่เดินเข้ามาทำให้เป้าสายตาหันไปมองทันที ดวงตาสีเขียวภายใต้กรอบแว่นเห็นคนทั้งสามก็ขมวดคิ้วนิดหน่อย

“มาเยี่ยมอาโอมิเนะเหรอ?”

“อืม...”

“มิเนะจินของกินเยอะไปหมดเลย แบ่งฉัน...บ้าง”

“อยากกินอะไรก็หยิบไปสิว่ะ...เฮ้ยๆ! อันนั้นไม่ได้! ของฉัน!

มุราซากิบาระแบะปาก “จะเอาอ่า...” เขาอุตส่าห์มาเฝ้า

“คากามิอุตส่าห์ทำมาฝากฉัน ห้าม! อยากกินก็ไปบอกหมอนั่นสิ!

“เชอะ! ไปขอคากาจินก็ได้ มิเนะจินขี้งก...”

“เออ!!” ดวงตาสามคู่มองการทะเลาะเล็กน้อยที่เห็นจนเคยชินแต่ในใจขมปร่า...

อาหารของคนๆนั้น...พวกเขาไม่ได้กินมานานแค่ไหนแล้วนะ รสชาติที่ราวเยียวยาหัวใจ

อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว...รอให้น้ำเกลือหมดก็ออกจากโรงพยาบาลได้” มือของคุณหมอถอด Stethoscope  คู่ใจวางไว้ข้างๆ “ส่วนแผลระวังอย่าให้โดนน้ำ...นายไม่ชอบกินยา...”

แต่ยาบำรุงเลือดก็จำเป็น เขาค่อยบอกคากามิแล้วกัน คนๆนั้นสามารถบังคับอาโอมิเนะหรือไม่ก็หาวิธีอื่นได้

“มันขม...แหวะมาก”

“ฉันว่าไม่ต้องกินอาโอมิเนจจิก็หายดี” คิเสะกลอกตา ไม่เคยเห็นใครถึกทนเท่านี้มาก่อน

“คิเสะจิน...ปากเสีย”

“มุราซากิบารัจจิอย่ามาใส่ร้ายกันสิ”

น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะได้อยู่ร่วมกันแบบนี้...ตั้งแต่วันที่แสงสว่างหนีหายจากไป เรื่องขัดแย้งบางอย่างทำให้การเผชิญหน้ากลายเป็นความกระอักกระอ่วน เคยถึงขั้นโกรธจนอยากฆ่ากัน...หันอาวุธเข้าใส่กัน

แต่ถึงอย่างไร...สายสัมพันธ์ของคำว่ารุ่นปาฎิหาริย์นั้นก็ยังคงอยู่

ไม่อย่างนั้นคิเสะก็ไม่เรียก จิเติมท้ายเช่นเคย และมุราซากิบาระก็คงไม่มี จินอยู่ในชื่อแบบที่เจ้าตัวชอบเรียก ถึงปากจะบอกว่าไม่ชอบและเป็นศัตรูกัน

แต่หากช่วงเวลานั้นยังมาไม่ถึง...พวกเขาก็ยังคง...เหมือนเดิม

“ผมจะกลับแล้ว...แค่มาเยี่ยมเยียน” อาคาชิลุกขึ้นเช่นเดียวกับคนอื่น

“ไว้เจอกันครับ...”

“หายเร็วๆนะอาโอมิเนจจิ...”

“ไดกิ...ชินทาโร่ อัตสึชิ ที่ผมพูดไปน่ะ...เอาจริงนะ”

เขาพร้อมจะเล่นงานทุกวิถีทาง...

พ้นร่างของทั้งสามไปแล้วคุณหมอก็ถอนหายใจเฮือก... ในความรู้สึกกังวลยังปนไปด้วยความ...เห็นใจ

“จะดื้อดึงให้เกิดอะไรขึ้นมาว่ะ...พวกนั้น” อาโอมิเนะบ่น รู้ดีว่าพวกนั้นรักเจ้าเสืองี่เง่า...และ...รู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อสามปีก่อน แต่...ไม่ยอมพูด แถมยังโกรธคากามิเรื่องเจ้าเด็กคาเสะนั่นอยู่...ทั้งๆที่เรื่องมันก็ง่ายนิดเดียว...

หากปล่อยวางและรู้จักขอโทษ

คากามิไม่ใช่คนใจแข็ง...กับคำที่หมอนั่นรัก...ไม่เคยเลยด้วยซ้ำ

“ทั้งสามคนต่างถือทิฐิ เรื่องมันก็ใหญ่...”

“งี่เง่าจังเลยอ่า อาคาจิน คิเสะจิน คุโรจิน...ทำตัว...ไม่ฉลาด”

“นั่นสิ...” มิโดริมะหัวเราะ

คนที่ฉลาดมาก...พอมีเรื่องของคนสำคัญก็ทำตัวไม่ฉลาดได้

“จะออกจากโรงพยาบาล...ก็ไปหาคากามิหน่อย หมอนั่นนั่งเล่นอยู่ห้องพักแพทย์ของฉัน”

“คากาจินเป็นห่วงมิเนะจินมาก...”

“ฉันรู้” ตอนเขาตื่นมาก็เห็นมือตัวเองถูกมืออีกคนกุมไว้จนชื้นเหงื่อ อดยกยิ้มไม่ได้...

แสงสว่างนั่น...กลับสู่อ้อมแขนของเขาแล้ว

“อาโอมิเนะ!” เสียงใสพร้อมมือเรียวที่เปิดประตูเข้ามา ร่างปราดเปรียวสีน้ำผึ้งพุ่งมานั่งบนเตียง

“เป็นยังไงบ้าง!

“หายดีแล้ว...ค่ำๆจะออกจากโรงพยาบาล” มือแกร่งขยี้หัวสีแดงดำเบาๆ “นายกินอะไรหรือยัง?”

“กินแล้ว...มิโดริมะบังคับ แต่ก็หิวนะ” คากามิเอาผลไม้ในตะกร้าสานอย่างหรูขึ้นมา พลิกๆมองไปสองสามรอบก่อนจะขมวดคิ้ว

“พวกอาคาชิมาเยี่ยมนายเหรอ?”

หนุ่มๆเลิกคิ้ว “นายรู้ได้ยังไง?”

“ก็เนี่ย...” ชี้ไปที่ตะกร้าผลไม้ “ของดีและแพงทั้งนั้น มีแต่พวกรสนิยมหรูหรามีเงินเหลือใช้จนเกินไปเท่านั้นล่ะที่จะเอามาเป็นของเยี่ยม” ตะกร้านี้รวมๆกันแล้วเกือบห้าหมื่นเยนได้

“เหรอ?...นายดูฉลาดขึ้นนะ”

คากามิหยิกแขนอีกข้างที่ไม่เจ็บทันที “เพราะนายงี่เง่าน่ะสิ! โกงหรือเปล่าห่ะ! ตอนสอบเข้า FBI

“ไม่โกงโว้ยยยย! คะแนนฉันสูงสุดด้วย”

“มิเนะจิน...ขี้อวด” มุราซากิบาระเอื้อมมือมากอดเอวคากามิกระซิบเบาๆแต่ได้ยินทั่ว

“ฉันก็ว่างั้น” คนในอ้อมแขนพยักหน้า

“เฮ้ยๆ! นี่พวกนายว่าฉันเรอะ!

“ก็ไม่โง่นี่หว่า” เสียงทะเลาะและบรรยากาศเดิมๆที่ห่างหายไปนานหลายปีเริ่มกลับมาอีกครั้ง คุณหมอร่างสูงที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ยกยิ้มบาง ดวงตาคมทอแววอ่อนโยน

จะดีแค่ไหน...หากพวกเขากลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้

รุ่นปาฏิหาริย์...และแสงสว่างแสนงดงาม

เจ็ดคน...ในบ้านหลังนั้น

ความปรารถนา...ที่อยากให้เป็นจริงในสักวัน...

 

 

“มีเรื่องด่วนอะไรไหม?” ร่างของบอสใหญ่เดินเข้ามาในห้องทำงานบนตึกหรู มือแกร่งคลายปมเนคไทออกให้หลวมๆ นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมอย่างดี

“งานส่งออกผ้าไหมญี่ปุ่นครับนายท่าน...ทางบริษัทที่จีนเขาขอเพิ่มยอดสั่งซื้อ”

“แสดงว่ากำลังเป็นที่ต้องการ?”

“ครับ...”

“ขึ้นราคาได้สินะ...หึ” รอยยิ้มบางที่มุมปากไม่ได้ทำให้เลขาหน้านิ่งหน้าเปลี่ยน...เขาติดตามรับใช้คนๆนี้มาตั้งแต่เป็นนายน้อยตระกูลอาคาชิ...จวบจนตอนนี้อีกฝ่ายเข้ามามีอำนาจสูงสุด เด็กหนุ่มที่เพิ่มรับตำแหน่งได้ไม่กี่ปีก็ทำให้วงการธุรกิจสั่นสะเทือน

ด้วยมันสมองที่เรียกได้ว่าอัจฉริยะ การตัดสินใจที่เด็ดขาด...และบางคราก็...เข้าขั้น...อำมหิต

“ขอกาแฟให้ผมสักแล้ว...หากมีเรื่องด่วนก็นำเข้ามาได้”

“ครับ...นายท่าน” เลขาคนสนิทออกไปแล้ว อาคาชิก็เริ่มลงมือทำงานอย่างจริงจัง

ตอนอยู่ม.ปลาย ว่างานของเขาหนักแล้ว...มหาลัยงานยิ่งหนักกว่า ยิ่งเรียนจบมา...แทบจะไม่มีเวลาให้พักผ่อน ภาระหน้าที่ซึ่งต้องรับผิดชอบ...ผู้คนมากมายที่อยู่ใต้บังคับบัญชา ทำให้เขาลืมรอยยิ้มที่แท้จริงไป...

“นายท่าน...” เลขาคนเดิมกลับเข้ามาพร้อมกาแฟแก้วเล็ก “มีคนมาขอพบครับ”

“ผมไม่รับแขก...เชิญกลับไปเลย” ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารสำคัญ

“แต่เขาบอกว่านายท่านต้องอยากพบ”

“หืม?” อาคาชิกดหัวคิ้ว มีคนอยากมาหาเรื่องอีกแล้ว “ใคร?”

“คากามิ ไทกะครับ เขาบอกว่าชื่อคากามิ ไทกะ และฝากบอกว่าหากนายท่านไม่ให้เข้าพบจะเข้ามาเอง” ชื่อที่ทำให้มือแกร่งหยุดชะงัก ร่างผุดลุกขึ้นทันที

“เขาอยู่ไหน!

ไทกะงั้นเหรอ? ทำไมเสือสีแดงคนนั้นถึงได้มาหาเขา!

ทั้งๆที่บอกว่าจะปล่อยไปแล้วและหากเจอกันอีกครั้ง...จะไม่อยู่เฉยแน่!

“รออยู่ห้องรับรองด้านล่างครับ” เห็นท่าทางนายท่านก็พอจะคาดการได้ว่าคนๆนั้น...

เป็นคนสำคัญ น่าอยู่หรอก...

“ฉันจะไปพบเขาเอง” อาคาชิรีบร้อนเดินไปที่ลิฟท์กดชั้นรับรองล่างสุด ไม่เคยรู้สึกว่าลิฟท์ที่บริษัทเคลื่อนตัวช้าขนาดนี้มาก่อน เขาอยู่ตั้งชั้น 50! กว่าจะถึงชั้นล่าง...เสียเวลา! ลิฟท์แก้วเปิดออกพร้อมร่างแกร่งที่ก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นร่างของใครบางคนที่นั่งจิบชาอยู่ตรงโซฟาสีขาว

แม้มองจากด้านหลัง...แต่บรรยากาศรอบตัวอันเป็นเอกลักษณ์เขาก็รู้ได้ทันทีว่า...ไทกะจริงๆ

 คนไม่เคยมีอะไรมาสั่นคลอนความตั้งใจได้ต้องสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะก้าวช้าๆ

“มาหาผมถึงที่นี่...ต้องการอะไรเหรอ....ไทกะ?” น้ำเสียงทุ้มเยียบเย็นแสนคุ้นเคยทำให้คากามิเอี้ยวตัวไปมอง

“ทำไม? คิดถึงเลยมาหาไม่ได้งั้นเหรอ?” ยักคิ้วข้างหนึ่งจิบชาร้อนหอมอร่อยต่อ

บริษัทอาคาชินี่ใช้แต่ของดีๆจริงๆ...ชาร้อนนี่หอมหวานกลิ่นดอกไม้ แถมรสชาติยังนุ่มลิ้น

อาคาชิเลิกคิ้วหัวเราะในลำคอ “ไทกะน่ะเหรอคิดถึงผม?” เขานั่งข้างร่างปราดเปรียวทันที มองสบดวงตาเรียวสวยราวค้นหา

แสงสว่างนี้เป็นคนมองออกง่าย...มีอะไรก็มักแสดงออกมาทางสีหน้าทั้งหมด...และเหมือนคากามิเองก็จะรู้ เลยยกชาขึ้นจิบอีกครั้ง... ดวงตาคมกวาดมองขึ้นๆลงๆ ไม่มีอาการหวาดกลัวเหมือนตอนแรกที่อีกฝ่ายเข้าหาเขา...แต่อาคาชิรู้ว่าไทกะไม่ได้มาเพราะแค่คิดถึงแน่ๆ

“นายไม่เชื่อ...โอเค...แค่อยากคุยด้วยนิดหน่อย” ยกมือยอมแพ้ วางถ้วยกระเบื้องสวยลงเมื่อดื่มหมดแล้ว

“เรื่องอะไรล่ะครับ?” อาคาชิยกมือไล้แก้มเนียนใส สัมผัสอุ่นร้อนทำให้เขาค้างมือไว้เช่นนั้น

“เอ...เรื่องอะไรดีน้าาา~~” มือเรียววางทับมือแกร่ง เอียงหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจแทบจะผสานกัน ปลายจมูกเฉียดผ่านน้อยๆ

“ไม่คุยกันในที่ส่วนตัวหน่อยเหรอ?” รอยยิ้มยั่วเย้า...ดวงตาแฝงแววออดอ้อนปนท้าทาย กระตุ้นบางอย่างให้เต้นเร่า

รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ...แต่ก็ยังคิดที่จะเล่นกับไฟ

ช่วยไม่ได้...ใครให้คนตรงหน้าทำให้เขาเป็นแบบนี้ล่ะ

อาคาชิกระตุกยิ้ม หยุดมือเรียวที่ไล้ใบหน้าเขาก่อนจะดึงท้ายทอยของอีกคนให้เข้าใกล้มากขึ้น กัดจมูกรั้นอย่างหมั่นเขี้ยวและ...จุมพิตเบาๆบนเรียวปาก

“หากคุยกันในที่ส่วนตัว...ไทกะ...แน่ใจเหรอ?” กระซิบเสียงแหบพร่า

คากามิยิ้ม... มือเรียวที่ถูกหยุดบิดออกและไล้ไปตามอกแกร่ง...เงยหน้ามองสบดวงตาคม “แน่ใจสิ...มากด้วย” เขากระซิบกลับ จุมพิตปากอีกฝ่ายเบาๆแล้วผละออกช้า ก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนแล้วฉุดเจ้าของบริษัทให้ลุกขึ้นตาม

“นำไปสิอาคาชิ...ที่ส่วนตัวของนาย” อาคาชิมองร่างปราดเปรียว ตาคมวาววับ

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าไทกะต้องการอะไร...มาหาเขาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง...คนเดียว

ไฟ...ที่กล้าเล่นกับ...ไฟ

 

 


        ครบแล้ววววววววววว ครบ 100% แล้ววว ถัดจากนี้ไปคือการเอาคืนของน้องเสือค่ะ!!! หึๆ...มาดูกันว่าไทจังจะเอาคืนยังไง แต่ไม่มีเลือดตกยางออก แค่อาจมีมาม่าน้ำใส(?) 

             ช่วงนี้หน้าฝน แต่อาการตอนเที่ยงร้อนมากกกกก!! ร้อนจนเป็นไข้แดด! รักษาสุขภาพนะคะ ระวังอย่าให้ตัวเองป่วยน้าาาาา 

             ตอนนี้ยังคงเดินทางออกต่างจังหวัดอาจมาได้อาทิตย์ละครั้งหรือสี่วันครั้ง...ยังก็จะพยามมานะคะ ส่วน Bloody Rose เดี๋ยวคราวหน้ามาต่อให้ครบคะ ส่วน Baluster Blue Light ไม่ได้ทิ้งน้าาาา น้องคอมใช้การไม่ได้แล้วจริงๆ จึงต้องพิมพ์ใหม่เท่านั้น...เศร้า...ทั้งที่พิมพ์เกือบจบแล้ว ยังดีนะทุกวันยังยืมคอมเพื่อนใช้ T_T 

            วันนี้มาไม่ดึกเพราะกำลังจะเดินทาง...กลัวไปถึงต่างจังหวัดแล้วเหนื่อยจนหลับไม่แรงอัพ หลับฝันดีล่วงหน้านะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่าาาาาาาาาา ^_^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #5761 MartiniLubik (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 08:39
    เอาสิ ใช้เสน่ห์ให้เปนประโยชน์้ลยไทกะ พวกนี้หลงเทอมากนะ เอาให้อยู่หมัดเลยค้าบ 555 แต่จนตอนนี้มิโดริมะยังไม่ได้จูบเลยจริงๆนะ โอ้ยยย พ่อคนดี แต๊ะอั๋งบ้างก็ได้ แค่กก ละเนี่ยมาถึงที่คงไม่โดนอะไรน้าาา
    #5,761
    0
  2. #5042 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:48
    อาโฮ่เป็นคนเจ็บที่ชิวมาก ชิวจนไม่อยากจะเชื่อว่าเอ็งโดนยิงกระสุนฝังแขนมา ในตอนท้ายนั้น ไทกะคิดจะทำอารายยยยยย อย่าไปเล่นกับไฟมากสิลูก เกิดไรขึ้นมาไม่คุ้นนะลูกนะ วอนต่อหลายๆอย่างขอให้นังสามคนที่เหลือเลิกทิฐิค่ะ เลิกได้เมื่อไร รับรอง อาหารฝีมือคางามิมาประเคนถึงหน้าค่ะ
    #5,042
    0
  3. #4967 IDear (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 00:35
    โห๋ยสะตั๊นไป 9 วิ คร้า อ่านๆไปเรื่อยๆคิดอยู่ว่าอย่างให้ น้องเสือเข้าไปหาชายน้อยเอง

    เพราะถ้าชายน้อยหาเองนี่คงไม่ใช่เรื่องดี เพราะชายน้อยคนนี้แข็งมาก...

    ทั้งปากแข็ง ใจแข็ง แต่อยาจะได้มาครอบครองใจ อ่อนก่อนไม่เป็นจริงๆคนนี้ ยอมใจเลยค่ะ ได้ใจจริงๆคะไรท์



    รอลุ้นติดตามตอนต่อไปอย่าใจจดใจจ่อเลยคร้าาาา

    งานเขียนของไรท์ดีต่อใจสุดสุดเลยคร้า สู้สู้ และดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์ จะคอยเป็นกำลังใจให้เสมอคร้าาา^^
    #4,967
    0
  4. #4958 blackkiller00 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:36
    ขอ NC ไว้ทุกเรื่องเลย หนูรอได้ค่ะไรท์ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ! ฝากอีเมลล์ไว้อีกรอบนะคะไรท์
    obk_nlo@hotmail.com
    #4,958
    0
  5. #4957 blackkiller00 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:35
    ชอบทุกเรื่องที่่อ่านมากๆเลยค่ะไรท์ ><
    #4,957
    0
  6. #4956 blackkiller00 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:34
    อ่านมาจนถึงตอนล่ากสุดแล้วดีใจจจจ
    #4,956
    0
  7. #4952 snow97 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:04
    มิเนะนี่ถึกจริงไรจริงอ่ะ ไทกะเอ้ยยนไปยั่วนายน้อยแบบนั้นคิดอะไรอนู่เนี่ยยระหว่างแก้แค้นกับคืนดี ตื่นเต้นมากกกก มาต่อให้อ่านเร็วๆน้าาารออยู่ค่า สู้ๆนะคะ
    #4,952
    0
  8. #4944 cumira (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:53
    ง่า ชอบชินอ่ะ เสือน้อยอย่าหนักนะ กลับมาดีกันไวๆ สงสารเซย์อ่า
    #4,944
    0
  9. #4937 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:16
    เอาแล้วๆๆ ไทกะเอาคืนให้หนักๆไปเลยนะ
    #4,937
    0
  10. #4935 codep (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:06
    เอาแล้ว ๆๆๆ ลุ้นมากว่าคางามิจะแก้แค้นยังไง//เคี้ยวป๊อปคอร์น
    เล่นมาหาถึงที่และมายั่วอีกฝ่าย ไม่รู้คางามิคิดอะไรอยู่จริง ๆ หึหึ เอาคืนในหนักเลยคางามิ !!!!! 
    #4,935
    0
  11. #4933 gemello (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 16:51
    เหมือนมีอะไรเข้าสิงคางามิ5555 เอาเลยคางามิ จัดเต็มที่
    #4,933
    0
  12. #4926 Yui-na (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 01:37
    มาต่อไวๆนะค่ะไรท์ ยอมพักโซตัสกลับไปอ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนแรกจนมาถึงตอนนี้เลยคร้าาาาาาาา  ชอบมากกกกก นานๆทีจะเห็นน้องเสือเอาคืน ในหัวเรานี้จิตนาการไปเยอะมากเลยค่ะ
    1.น้องลับมาเอาคืนให้รักแล้วจากไปแบบเจ็บแสบสุดๆ(ตอนจากไปทำหน้าเหมือนตัวโกงด้วย)
    2.น้องเสือแอบซ่อนสกิลนักฆ่าเอาไว้พอถึงเวลาก็ ตูม! เฉลยแบบสะใจสุดๆ
    3.น้องเสือมีอีกบุคลิกที่ซ่อนไว้ อีกบุคลิกเป็นพวกฉลาด ตามคนทัน เป็นเหมือนบุคลิกที่เอาไว้ป้องกัน วางแผนตลบหลังมาตั้งแต่แรกแล้วถึงเวลาค่อยออกมาเหมือนบอสใหญ่
    ฯลฯ. อีกมากมายเลยค่ะ ชอบเรื่องนี้มากกกกกก กำลังดูเมะเรื่อง Bungou Stray Dogs แนวบู้ๆนี้จินตนาการไปไกลหนักเลยค่ะขอบอก 5555+  เป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆนะค่ะ ช่วงนี้ฝนตกแบบอยู่ๆก็ตกมากค่ะ นี้นี่หวัดขึ้นไม่หยุดเลยค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
    #4,926
    2
    • #4926-1 SayumiKanasa(จากตอนที่ 81)
      22 พฤษภาคม 2560 / 19:25
      มโนไว้คล้ายๆกันเลยค่ะ ต่างกันตรงที่เราเอาเรื่องAssassination Classroomในการมโนเอาค่ะ5555+

      ปล.นึกว่ามโนแบบนี้อยู่คนเดียวซะอีก
      #4926-1
    • #4926-2 Yui-na(จากตอนที่ 81)
      24 พฤษภาคม 2560 / 22:39
      5555+ ใช่จร้า ยิ่งดูอนิเมะพวกบู้ๆนี้จิ้นไปไกลสุดขีดเลยจ๊ะ แบบมันลุ้นว่าน้องเสือจะเอาคืนยังไงมากๆเลยล่ะ
      #4926-2
  13. #4925 อิสระ_ (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 17:32
    วันเกิดเราพึ่งผ่านมา???8พฤษภา ขอตอนพิเศษหน่อยนะคะตามใจไรท์เลย///ยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากรู้ตอนจบว่าน้องเสือจะเป็นยังไง รออ่านนนน
    #4,925
    0
  14. #4922 codep (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:22
    มิเนะอย่างถึก.. แต่ดีที่ปลอดภัย !!!! 
    นี่คุโรโกะ กับอาคาชิจะไม่หยุดจริง ๆ ใช่ไหมเนี้ย... เอาจริง ๆ แอบอยากให้ทั้งอาคาชิ คุโรโกะและคิเสะ ได้รับผลที่ตามมาจังเลยค่ะ ฮาาาา 
    เกิดเดือนนี้พอดีค่ะ (แต่ผ่านไปแล้ว 555) ขอไม่รีเควสเพิ่มแต่อยากให้กลับไปเขียน Baluster Blue Light ต่อจังเลยค่ะ ;w; มันค้างมาก และ Bloody Rose SP อยากให้ต่อให้จบเหมือนกันอีก60%เอง ฮืออออ ;w;  
    ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะไรท์
    #4,922
    0
  15. #4921 M.D. MayDay (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    อาโอมิเนะนี่ถึกจริง ตอนที่แล้วใจหายหมด รอดูไทกะเอาคืน
    #4,921
    0
  16. #4920 preaw231 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    ชอบบบบบบบ อ่านละฟินจังเลยยย
    #4,920
    0
  17. #4917 Bark_mnr (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:57
    งือออ ถึงจะโกรธอยู่แต่ก็เป็นห่วงเขา ไทกะน่ารักจังงง แต่คุโรโกะน่าจะมีแผนต่อนะ คงไม่ปล่อยไปเฉยๆแน่ๆ ไรท์ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ อย่าให้ตัวเองไม่สบายนะ ^___^
    #4,917
    0
  18. #4915 gemello (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:50
    งื้อ~~ ฉันควรจะโกรธไอ3ตัวนั่นสิ แต่ทําไมตอนทั้ง7คนคุยกันมันดูน่ารักขนาดนี้~~~~~
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ เสียใจวันเกิดเขาผ่านไปแล้ว T T
    กระซิบเบาๆ *อยากอ่านkikagaจังเลยยยย*
    #4,915
    0