fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 80 : SP. Longfic 2 YEAR...SOTUS KNB...II.สายคิเซกิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    18 พ.ค. 60

SOTUS KNB...

II.




บ้านหินอ่อน....ไม่สิคฤหาสน์หินอ่อนสไตล์โมเดิร์นที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี ต้นซากุระที่กำลังบานสะพรั่งทั้งสองข้างนั้นปลิดปลิวมีกลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาตามกระแสลม ดอกไม้นับร้อยสายพันธุ์ชูช่อแข่งกันอวดโฉม สระน้ำใหญ่ที่ราวกับไม่ได้สร้างขึ้นจากฝีมือมนุษย์แต่เกิดจากการรังสรรค์ของธรรมชาติสะท้อนเห็นคฤหาสน์หลังงาม...

 “นี่คือ?” คากามิทำตาโตอ้าปากค้าง เมื่อลงจากรถคันหรู

นี่มันราวกับปราสาทในเทพนิยาย!! ไม่น่าเชื่อ!!

“บ้านผมเอง...เข้ามาสิไทกะ ไปรอก่อน สักพักนิจิมูระซังก็คงมา ผมบอกคนอื่นๆในสายให้แล้ว”

“ขอบคุณ...ครับ” คากามิเดินตามรุ่นพี่ของตนเข้าไปด้านใน เห็นสาวใช้น่ารักในชุดเมดโค้งต้อนรับ

อืม...บางทีการ์ตูนก็มีอะไรที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง...

เขาเคยเห็นคนรวยมามาก ใน LA ก็มีเศรษฐีเยอะ...แด๊ดของเขาก็มีถือว่าร่ำรวย แต่...ไม่เคยเห็นใครที่มีมาดคุณชายแบบรุ่นพี่อาคาชิ เซย์จูโร่ คนนี้มาก่อนเลย

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ? ผมจะบอกพ่อครัวให้”

“ไม่...อ่า...ผมกินได้ทุกอย่างล่ะ” คากามิถูกนำมายังห้องรับแขกที่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นขัดกับลักษณะภายนอกแต่ดูลงตัว อาคาชิยิ้มบางมองท่าทีสำรวจราวกับเสือที่หวาดระแวงของคนตรงหน้าอย่างรื่นเริง

“ดื่มชาก่อนไหม? ชากุหลาบขาวนี่ถือว่าชั้นดี” มือแกร่งยื่นมาชงชาให้...ท่าทางสุขุม น่ามอง คล่องแคล่วราวกับชนชั้นสูงในสมัยก่อน เหล่าเมดสาวที่ยกของว่างเข้ามาต่างพากันตกใจ

นายน้อยไม่ชงชาให้ใครดื่มบ่อยนัก...หากไม่ใช่คนสำคัญ ญาติผู้ใหญ่บางท่านเองก็ไม่มีโอกาส แล้วเด็กหนุ่มท่าทางปราดเปรียวคนนี้...เป็นใครกันนะ

คากามิจิบชาที่รุ่นพี่ยื่นให้พอแตะลิ้นเขาก็ทำตาโตอีกรอบ “อร่อย...” เสียงชมเปาะที่ทำให้ใบหน้านิ่งเรียบยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้

น่าเอ็นดู...

คิดพลางตักของกินเข้าปาก คากามิกวาดมองของว่างบนโต๊ะ เห็นของทานเล่นสามสี่อย่าง...แต่เขาเดาว่าราคามันต้องแพงหูฉี่แน่นอน  ไหนจะเห็ดรูปช้อคโกแลตที่ตั้งบนอะไรสีเขียวๆคล้ายๆมอสดูราวอยู่ในป่า เดนิชโดนัทในถาดน่ารัก มองเผินๆ เหมือนทาโกยากิ ส้มในจานกระเบื้องท่าทางหน้าทาน และตบท้ายด้วยน้ำคั้นสีขาวราวหิมะ

“วันนี้ผมไม่ได้บอกว่าจะทานทาร์ตซากุระเหรอ?” เสียงเย็นกดลงที่ให้สาวน้อยใจเสีย

ปกตินายน้อยใจเย็นและไม่โกรธใครก็จริง...แต่หากไม่ได้อะไรดั่งใจขึ้นมา...ก็...น่ากลัว

คากามิที่กำลังเพลินๆสะดุ้งเฮือกเห็นรุ่นพี่หนุ่มใช้สายคมกดดันบรรดาเมดสาวแล้วก็หวั่นแทน เหมือนกำลังถูกปีศาจรังแกอ่ะ...

“วะ...วันนี้...พ่อครัว...”

“พ่อครัวหยุดเหรอครับ? แล้วพ่อครัวคนอื่น บ้านหลังนี้ไม่ได้มีพ่อครัวแค่คนสองคน...ผมควรไล่ออกให้หมดดีไหม?

น้ำเสียงไม่ได้ตะคอก คำพูดจาก็ยังสุภาพน่าฟัง

แค่เย็น...จัด จนเรียกให้เหงื่อซึม  

“คะ...คือ...”

“ว่ายังง์”

“เอ่อ...พี่เซย์...ใจเย็นๆก่อนนะ...ครับ” สุดท้ายคนที่ทนกดดันไม่ไหวก็คากามิเองนี่ล่ะ เขายกมือขึ้นราวกับขออนุญาตคุณครูทำให้ทุกเป้าสายตาหันไปมองทันที ยิ่งเมื่อตาคมสีแดงตวัดสบ...คากามิก็ยิ้มแหย

“ผม...พี่เซย์อยากกินอะไรอ่า” นิ้วเรียวเกาแก้ม ท่าทางที่ทำให้รังสีอึมครึมของอาคาชิหายไป

ความจริงเขาเองก็ไม่ใช่คนเอาแต่ใจหรือวางอำนาจอะไรขนาดนั้น แต่บางทีการปกครองคนโดยเฉพาะเขาเขาเองที่อายุยังน้อยจำเป็นต้องเด็ดขาดไว้บ้าง จะได้ไม่มีใครพูดจานินทาหรือทำผิดลับหลัง

“ทาร์ตซากุระครับ” คากามิยิ้มกว้างทันที...รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศเย็นๆหายวับไป

ราวแสงสว่างที่เข้ามาไล่ความมืดมิด...

“ผมทำให้เอง...อย่าไปโทษพี่ๆเลย ผมทำอาหารเป็นนะ”

“หืม?” คิ้วเรียวเลิกขึ้น ถึงเขาจะรู้จากในประวัติมาก็เถอะ...แต่ถือเป็นเรื่องดี

“ก็ได้ครับ” ยอมรับในที่สุดทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหนุ่มรุ่นน้องยิ่งคลี่กว้างขึ้น ร่างปราดเปรียวลุกขึ้นทันที

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม? ผมทำมื้อเย็นเอง เผื่อพี่คนอื่นในสายด้วย”

 คิ้วเรียวเลิกขึ้นเพียงนิดประสาทหูได้ยินเสียงรถที่แล่นเข้ามาเขาก็ยกยิ้ม “ตามสบายครับไทกะ ผมจะให้คนนำไปที่ครัว...”

“อื้ม...เดี๋ยวมานะ...ครับ”

พ้นร่างคากามิไปแล้วอาคาชิก็จิบน้ำหัวเราะเบาๆในลำคอ เห็นหนุ่มรุ่นพี่ที่ตอนนี้เรียนปีเดียวกันเดินเข้ามาพอดี

“นิจิมูระซัง...เสร็จงานแล้วหรือครับ?” ร่างสูงในชุดสูทสีเทานั่งลงก่อนจะจิบชาที่เจ้าบ้านส่งให้ มือแกร่งคลายปมเนคไทแล้วยกยิ้ม

“แน่นอน...งานบ่าเบื่อหรือจะสู้การได้เจอเด็กคนนั้น หึๆ ตอนนี้ไปไหนเสียล่ะ?” ดวงตาคมสีดำสนิทกวาดมองรอบๆ

“ไทกะอยู่ในครัวครับ...พอดีผมอารมณ์เสียเรื่องของว่างนิดหน่อย น้องเขาเลยอาสาทำให้”

“อ้อ...” นิจิมูระมองของว่างบนโต๊ะ  “Citrus and Long Pepper,  Ebleskiver,  Wild Cinnamon and Fermented Mushroom ตบท้ายด้วยน้ำสตรอเบอรี่ขาว” คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆ ส่ายหน้าหน่อยๆ “รู้จักกับนายมาหลายปีทำไมไม่เคยจำได้ว่านายชอบทานอาหารว่างมื้อละ 30,000 เยนฮึ? (ราวๆ 9,150 กว่าบาท) สั่งมาจาก Noma?


 อาคาชิยักไหล่ “ต้องต้อนรับรุ่นน้องที่นารักทั้งที...ผมต้องเต็มที่หน่อยสิครับ”

“นายคงไม่เอา Bring H2O มาชงชาหรอกนะ?” เขาหมายถึงน้ำดื่มที่แพงที่สุดในโลกนั่น

“ทำไมจะไม่ล่ะครับ?” อาคาชิเองก็ตอบกลับเรียบๆ

“น่าหมั่นไส้แหะ” นิจิมูระเคาะโต๊ะ ก่อนจะยักไหล่ “หึๆ คนอื่นๆจะมาแล้ว” ดวงตาสองคู่สบกัน

“บอกพวกนั้นให้รอไป” ใช้อำนาจในฐานะคนที่อาวุโสที่สุดในสาย “ฉันจะไปดูน้องเสือ...อืม...ไทกะหน่อย” อาคาชิหัวเราะในลำคอ

“ตามสบายครับ” ไหนๆ เขาก็พอใจกับการพบเจออีกฝ่ายแล้ว ให้คนตรงหน้าไปแกล้ง...อ้อ...ไปดูหน่อยก็ได้  

“อย่ารังแกมากไปนะครับ...” ถึงจะน่าแกล้งมาก็เถอะ อาคาชิคิดในใจ ส่วนคนผมดำนั้นหันหลังและโบกมือเดินไปในครัวเรียบร้อยแล้ว...




 

 

“อืม...นอกจากทาร์ตซากุระแล้วฉันต้องทำอะไรอีก?” คากามิเกาแก้ม นึกคิดเมนูอยู่ในใจ เขาไม่รู้ว่ารุ่นพี่คนอื่นๆชอบกินอะไร จำได้แค่พี่มิโดริมะที่เคยบอกว่าชอบกินซุปถั่วแดง กับพี่หมีที่ชอบของหวาน

มือเรียวนวดแป้งอย่างช่ำชอง ห้องครัวหรูนี่มีทุกอย่างพรั่งพร้อมไปหมด ทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศ อุปกรณ์ที่ครบครัน

“ถ้ารู้ว่าแต่ละคนชอบอะไรก็ดีสิ...

“ฉันรู้นะ...ให้บอกดีไหม? เสียงทุ้มที่ดังข้างหูทำให้คากามิสะดุ้งถอยห่างโดนพลัน

มีคนเข้ามาข้างหลังโดยที่เขาไม่รู้ตัว!!

กลิ่นน้ำหอมเย็นสดชื่นแตะจมูก “คะ....พี่?” กำลังจะเอ่ยปากว่าคุณ แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าอีกฝ่ายน่าจะคือรุ่นพี่ในสายรหัสของเขา...

รูปร่างสูงโปร่ง เส้นผมสีดำสนิทราวกับขนนกกา ดวงตาสีดำคมกริบ อยู่ในชุดสูทอย่างดี เนคไทที่ถูกปลดหลวมๆทำให้ดูราวกับหนุ่มอารมณ์ดี แต่บรรยากาศรอบตัวนั้น...

ราชา

“พี่คือ...นิจิมูระ ชูโซ?” ประกายตาแปลกใจแวบผ่านก่อนจะกลายเป็นถูกใจในพริบตา เด็กคนนี้สัญชาตญาณดี

มิน่าทัตสึยะจึงเอาแต่พร่ำบนให้เขาฟัง

“ใช่แล้ว...คากามิ ไทกะ ยินดีที่ได้รู้จัก” มือแกร่งยื่นมาตรงหน้า คากามิเองก็ยื่นไปจับ และถูกรุ่นพี่หนุ่มยกไปจุมพิตเบาๆทันที เท่านั้นไม่พอยังดึงเขาเข้าไปใกล้และฝังจมูกลงบนแก้มของเขาอีก กลิ่นหอมของแสงแดดของผิวอ่อนนั่นทำให้นิจิมูระตาพราวระยับ ผละออกช้าๆ มองท่าทีคนอึ้งด้วยความเอ็นดู มือแกร่งยกขึ้นขยี้ผมสีแดงเข้ม

“ที่อเมริกาไม่ได้ทักทายแบบนี้หรอกเหรอ?

“อ้ะ...เอ่อ...ก็ใช่” เรื่องแบบนี้ปกติของเด็กนอกแบบเขา แต่เอิ่ม...ทำไมสัมผัสได้ถึงความไม่น่าไว้วางใจก็ไม่รู้ รุ่นพี่เซย์ก็อีกคน

“พี่...เอ่อ... เรียกว่าชูโซ หรือชูเฉยๆ ก็ได้เอาตามที่ไทกะสะดวก”

“งั้นผม...เรียกพี่ชูนะ...ครับ”

“อือ” ตาคมสีดำทอประกายระยิบระยับ “ไทกะมาทำทาร์ตให้เจ้าคนเอาแต่ใจนั่นใช่ไหม?

“พี่เซย์? คากามิเลิกคิ้ว ส่วนคนตัวสูงแทบจะกรอกตา

เจ้าเล่ห์ไม่พ้นอาคาชิจริงๆ ไปวางแผนตกล่อเจ้าเสือซื่อให้เรียกชื่อตัวเองสั้นๆมาตอนไหนล่ะเนี่ย

“เอ่อ...ที่พี่ชูจะบอกว่าคนอื่นในสายชอบกินอะไร?” คากามิทวงขึ้นมา เขาเองก็ไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยว่าจะทำอะไร สบายไปตั้งเยอะ

“อ๊ะ! อย่าลืมเซ็นสมุดให้ผมนะ...แลกกับข้าวมื้อนี้” เห็นตาสีแดงสวยของรุ่นน้องทอแววเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มตรงมุมปากก็กดลึกขึ้น

“สมุดอยู่ที่คิเสะนี่? อีกอย่าง...อาคาชิแลกลายเซ็นกับอะไรน่ะหืม?

“มาทานข้าวที่บ้านพี่เซย์กับ...หอมแก้ม”

เจ้าคนเจ้าเล่ห์!! สบถสรรเสริญรุ่นน้องในใจทันที “แล้วไทกะคิดว่าจะทำยังไงให้ฉันเซ็นให้ล่ะ?

“ข้าวมื้อนี้ไงพี่ชู...เอาหอมแก้มด้วยไหม? หอมได้เลย ผมทำอาหารอร่อยนะ พี่ชูอยากกินอะไรบอกผมเล้ยยย!!” กุมแขนคนตัวสูงอย่างไม่รู้ตัว อีกมือก็ตบอกตัวเองแปะๆ เป็นเชิงบอกให้เชื่อใจได้เลย

“สองเรื่องนั้นนายต้องทำอยู่แล้ว” เขาพูดราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาๆ

“เอ๋?” คากามิขมวดคิ้ว “พี่ชูอยากให้ทำอะไร?

“ติดไว้ก่อนแล้วกัน...ฉันเซ็นให้ได้ แต่นายต้องทำตามที่ฉันบอกหนึ่งเรื่อง ซึ่งตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก”

“ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง? ผิดกฎหมายนะ” คากามิขมวดคิ้ว

“แน่นอน”

“ก็ได้...”

“ตกลง...มาสิ...ฉันจะบอกว่าคนอื่นๆ ชอบกินอะไรไทกะจะได้ทำสักที”

“อ้ะ...ขอบคุณครับ”

“อาคาชิน่ะชอบกินซุปเต้าหู้ เมนูที่มีเต้าหูทุกอย่างหมอนั่นกินได้หมดล่ะ อาโอมิเนะชอบกินคาราเกะกับไก่เทอริยากิ มิโดริมะชอบกินซุปถั่วแดง มุราซากิบาระรายนี้อะไรที่เป็นของหวานกินได้หมดแต่หากของหนักๆหน่อยก็เป็นพาสต้าเส้นหมึกดำ ส่วนคิเสะเป็นซุปหัวหอมกราเตง คุโรโกะก็กินซุปมันฝรั่ง ส่วนฉันไม่ค่อยเรื่องมากแต่ตอนนี้อยากกินปูอบเนยกระเทียม”

“อ่า...ทำไม่ยากเท่าไหร่ เดี๋ยวผมทำให้”

“ช่วยไหม?

“พี่ชูทำครัวเป็น?” คากามิมองอย่างไม่อยากเชื่อ

“ทำไม? ฉันทำเป็นน่า ไปแลกเปลี่ยนอเมริกามาตั้งหลายปี ขืนเอาแต่ซื้อกินก็อดตายสิ”

“เอ๊ะ...ไปอเมริกา? เมืองไหนเหรอ? ผมมาจาก LA ล่ะ” พอรู้ว่าอีกฝ่ายเคยอยู่ประเทศที่เขาโตมาคากามิก็เริ่มสนิทใจมากขึ้น ยกเรื่องราวต่างๆมาพูดคุย มือก็ทำอาหารไปอย่างคล่องแคล่ว โดยมีรุ่นพี่คอยช่วยงานอยู่ข้างๆ ดวงตาคมมองคนที่กำลังเจื้อยแจ้วอยู่อย่างเอ็นดู

หึ...ทัตสึยะหวงน้องชายคนนี้อย่างกับอะไรดี เตือนก็แล้วคาดโทษเขาก็แล้ว...แต่เขาเองก็ทำเป็นไม่สนใจ

 ในเมื่อไทกะคุ้มค่าที่จะเสี่ยง...

 

 

“น่าแปลกใจจังเลยนะครับที่เซมไปเกิดใจดีอยากเลี้ยงอาหารพวกผมขนาดนี้?” น้ำเสียงเรียบกับใบหน้าตายสนิท และบรรยากาศเจือจางราวกับไม่มีตัวตนเอ่ยกับรุ่นพี่ผู้ซึ่งนั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะ

“ไม่พอใจเหรอครับเท็ตสึยะ?” อาคาชิเลิกคิ้ว ยิ้มบาง

รุ่นน้องของเขาหมั่นไส้เขาอย่างกับอะไรดี เพราะตอนที่รับน้อง...อาคาชิกับนิจิมูระซังแกล้งเอาไว้เยอะ ช่วยไม่ได้...เป็นคนในสายรหัสของเขาก็ต้องทำได้ทุกอย่างสิ

“ใจดีสั่งของที่พวกฉันชอบให้ด้วยนี่หว่า” อาโอมิเนะกวาดตามอง

“น่าแปลกจังเลยนะ” คิเสะหรี่ตา

“มีขนมหวาน...ท่าทางอร่อย” มุราซากิบาระมองขนมบนโต๊ะตาละห้อย แต่คนเป็นรุ่นพี่ยังไม่ยอมอนุญาตให้กิน ผิดกับมิโดริมะที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง คนตัวสูงเลยเลือกจะเงียบเปิดอ่านหนังสือแพทย์ที่หยิบติดมือขึ้นมาอ่านแทน

“แล้วนี่เจ้ารุ่นพี่ตัวดีนั่นไปไหนว่ะ?”  ฟังจากน้ำเสียงแล้วไร้ซึ่งความเคารพโดยสิ้นเชิง

อาคาชิถอนหายใจ “ช่วยไทกะยกอาหารมาครับ...ของบนโต๊ะนอกจากผลไม้ฝีมือไทกะทั้งนั้นล่ะ”

“เจ้าปีหนึ่งนั่นน่ะเหรอ...โห...อยากเจอแล้วสิ หึๆ” คนผิวแทนหัวเราะในลำคออย่างถูกใจ

“ขนมด้วยเหรออาคาจิน”

“ครับ...”

“คากามิคุงนี่มีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนดีนะครับ” คุโรโกะยิ้มบาง รุ่นน้องดูเป็นคนอ่อนโยนอย่างที่เข้าใจ

“นั่นสิ...ว้า...อยากกินเร็วๆ แล้ว...”

“คงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆไปใช่ไหมครับ...รุ่นพี่” มิโดริมะเลิกคิ้วมองสบตาคมสีแดงอย่างไม่กลัวเกรง แต่คนเป็นรุ่นพี่ยักไหล่ หัวเราะในลำคอ เห็นนิจิมูระซังเดินเข้ามาพร้อมจานอาหาร กับพ่อครัวอีกคน สบตาคมสีดำเพียงครู่ ร่างของรุ่นพี่หนุ่มก็นั่งลงทางซ้ายมือ อาคาชิดึงมือคากามิให้มายืนข้างตนก่อนจะเอ่ยเสียงธรรมดา...แต่ได้ยินทั่ว

“นี่คากามิ ไทกะ ปีหนึ่งของสายรหัสเราครับ”

“อ่า...” คากามิเกาแก้มอย่างเคยชิน เหมือนบรรยากาศจะกดดันขึ้นนิดนึง... “เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จัก...ครับ ผมเพิ่งย้ายมาจากอเมริกา...ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ...ครับ”

“เจอกันอีกแล้วนะน้องคากามิ” รอยยิ้มเปล่งประกายออร่ามีความหล่อเหลาและความเจ้าเล่ห์ไปในตัว

“พี่คิเสะ! สมุดเซ็นผม! เซ็นให้หรือยัง...ครับ!” คากามิดึงมือออกจากากกอบกุมของอาคาชิไปนั่งข้างรุ่นพี่ผมทองทันที

“พี่คุโรโกะด้วย!

“เซ็นเรียบร้อยแล้วครับ...พวกผมรักษาสัญญาน่า” คุโรโกะยิ้มบางยกมือแตะแก้มนิ่ม “ได้ข่าวว่าทำอาหารให้พวกผมทานงั้นเหรอครับ?”

“งื้อ! ก็ผมเป็นน้อง...นี่”

ท่าทางที่รุ่นพี่ทุกคนฟันธงว่า...น่าเอ็นดูสุดๆ!!

“ผมทำซุปถั่วแดงให้พี่ชินด้วยนะ...สัญญากันแล้ว”

มิโดริมะยิ้ม “อืม...เหนื่อยไหมวันนี้?”  

“ไม่...สนุกดี ของกินอร่อย พี่เซย์ พี่ชูใจดี” รุ่นน้องคนอื่นๆ เลิกคิ้วทันที

จักรพรรดิกับราชาฟังดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่ใจดี

คนทั้งมหาวิทยาลัยหวาดกลัวสองคนนี้ยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก

“หืม? ไปสนิทกันตอนไหนว่ะเนี่ย?” อาโอมิเนะเลิกคิ้วอย่างกวนประสาท “อ้อ...ฉันอาโอมิเนะ ไดกิ ปีสาม”

“พี่ฉายามนุษย์เตาถ่าน?” อาโอมิเนะแยกเขี้ยว หากไม่ใช่เพราะเจ้าปีศาจขี้แกล้งอย่างอาคาชิกับนิจิมูระเป็นคนตั้งให้เขาหักคอไปนานแล้ว!

“เรียกไดกิสิว่ะ! เตาถ่านที่ไหนนี่ผิวแทน ฉันชอบเล่นกีฬาเว้ย!

คากามิยิ้มขำ ดูรุ่นพี่คนนี้ต่างจากทุกคน...ตรงที่ซื่อๆ ทื่อ เป็นคนตรงๆนี่ล่ะ

“ผมชอบเล่นบาสฯ”

“จริง? มาดวล 1 on 1 กัน!

“พี่ชินบอกแล้ว พี่จะเซ็นให้ผมต้องชนะก่อนหรือ?” คากามิหนักใจ

อาโอมิเนะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “หึ...น้องได้ถูกลงโทษไปก่อนสิ ฉันเซ็นให้ก่อนก็ได้นะแต่ต้องมาดวลกันทุกวัน จนกว่าจะชนะได้สามแต้ม”

“ตกลง!

“หึๆ...ดี!!

“เน่ๆ คา...กา...อืมๆ ขนม” เสียงงัวเงียของหนุ่มร่างยักษ์ทำให้คากามิหันไปมอง รูปร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรแถมยังแกะขนมกินเล่นอีก...

“พี่หมียักษ์?” มุราซากิบาระขมวดคิ้ว

“อัตสึชิ...”

“ครับ?”

“ไม่ใช่...หมี”

คากามิหัวเราะ... ไม่ใช่แต่ท่าทางเหมือนมากเลยนะ

“พี่ชอบกินของหวานผมทำไว้เยอะ อร่อยนะ”

“อ่า...ถ้าอร่อยจะเซ็นให้”

ทำไมหลอกล่อง่ายยิ่งกว่าเด็กอีก

“แน่นอนครับ...สัญญาว่าจะเซ็นนะ”

“อือ” ตาสีม่วงพราวระยับมองรุ่นน้องอย่างสนใจ

“พี่สองคนเซ็นให้คากามิคุงไปแล้วเหรอครับ?” คุโรโกะเอ่ยถาม

“แน่นอนสิ...ฉันกับอาคาชิใจดีจะตายไป”

ถ้าสองคนนี้ใจดีคนทั้งโลกคงเป็นนักบุญไปแล้ว!!

“ทำไมง่ายจัง! ทีของพวกฉันโดนไปตั้งเยอะ!!” อาโอมิเนะกรอกตาใส่

“ช่าย...ลำเอียง”

“ฉันยังแทบอยากย้ายมหาลัย” คิเสะส่ายหน้า...นึกถึงความทรงจำอันไม่น่าพิศสมัยเมื่อปีก่อน

“นั่นสิ...” ขนาดมิโดริมะยังเห็นด้วย

“เอ๋? เจอหนักกว่าผมอีกเหรอ...เล่าหน่อยสิ” คากามิสนใจขึ้นมาทันที

พอได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้รู้สึกว่าสายรหัสของตัวเองก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่ใครๆบอกเลยนี่นา พี่ๆแต่ละคนต่างก็ใจดีช่วยเหลือเขาตั้งเยอะ

วันนี้วันเดียวได้ลายเซ็นครบเลยด้วย!!

“เล่าไปทานไปดีกว่าไทกะ...ทุกคนทานข้าวกันเถอะครับ” อาคาชิบอก จ

ากนั้นมื้อเย็นที่เปี่ยมสีสันและความมีชีวิตชีวาก็เกิดขึ้น เมื่อรุ่นน้องคนซื่อถูกรุ่นพี่แกล้งแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ยกเรื่องราวเมื่อครั้งสมัยที่แต่ละคนยังเป็นปีหนึ่งใหม่ๆขึ้นมาเล่าถึงความโหดร้ายและความขี้แกล้งโรคจิตของสายคิเซกิ พร้อมอาหารแม้ไม่นับว่าเลิศรสแต่ต้องบอกว่าอร่อยและทานแล้ว...อิ่มเอมใจ

ดูจากรสชาติ การตกแต่ง ก็บอกให้รู้ว่าคนทำใส่ใจ สายตาที่มองน้องใหม่ปีหนึ่งในสายของตัวเองนั้นอ่อนโยนระคนเอ็นดู

ยินดีต้อนรับสู่สายคิเซกิ... คากามิ ไทกะ

ไม่รู้ว่าเป็นเด็กที่โชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่ได้สายรหัสนี้

หึ...




จริงๆแล้วหากเข้ามาในรั้วมหาลัย...แล้วมีพี่รหัส...มีสายรหัสแบบนี้ เป็นคนอ่านที่น่ารัก...จะทำยังไงดีคะ? 5555

ตอนนี้น้องๆ คงเปิดเทอมกันแล้วเนาะ มีความสุขกับการเรียนและการทำงานนะคะ ถึงแบบว่าจะน่าเบื่อ และเรื่องเยอะรวมถึงเครียดไปหน่อย แต่ก็...สนุกกว่าที่คิดมั้งนะคะ 5555 แค่อยากบอกว่า...มองทุกอย่างให้มีสีสัน มีความสนุกก็พอ ^_^



ป.ล. มี TEAR อีก 60% นะคะ >>>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #5725 spiral_sai (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:11
    น่ารักกกกก เพิ่งมาอ่านเจอ ♥️
    #5,725
    0
  2. #5468 WangXian (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 11:19
    อยากอ่านต่อแล้วค่าาาาาา คากามิคุง น่ารักมากกกกก
    #5,468
    0
  3. #5441 fanclub-tk (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:57

    อยากอ่านอีกกกกกกกกกก 8p ค่าาาาาาาฟ
    #5,441
    0
  4. #5196 nam_jkr (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 17:21
    โอ้ยยยย ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องเน้!!! ชอบอ่าาาาา
    #5,196
    0
  5. #5142 velaz (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:40
    จะสงสารหรืออิจคางามิจังดีคะเนี่ยเป็นน้องสายรหัสนี้ พี่ๆใจดีแบบหวังผลกันทั้งนั้นเลยค่ะ 555555555555555
    #5,142
    0
  6. #5123 tsunayoshi4869 (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:07
    ตอนนี้ 7p เหรอเนี้ย? 555 ไม่ค่อยชินกับชูสักเท่าไหร่แหะ อืมๆ สนุกมากค่ะ รอนะ ส่งฉากเลือดพุ่งให้ด้วยค่ะ sawadatsunayoshi4869@gmail.com 😍💋
    #5,123
    0
  7. #4953 ANuch TH (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:57
    แค่ตอนสองตอน ไทกะก็กลายเป็นคนสำคัญ สายคิเซกิเอ็นดูบวกๆๆๆ ไปแล้ว 555 จงรักจงหลงเข้าไปอีก~~
    #4,953
    0
  8. #4941 คิมดงจุน (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:40
    โคตรสองมาตรฐาน55555
    #4,941
    0
  9. #4929 โคฮาคุ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    ความเป็นจริงกับนิยายต่างกันมากเลยพูดก็พูดจำได้ตอนอยู่ปีหนืึ่งถูกสั่งให้ไปคุยกับมดแดงราวๆๆครึ่งชั่วโมงและได้คำใบ้มา แบบโรคจิตมาก ผู้หญิงตัวใหญ่กับไข้ในหอย กว่าจะเจอโดนลงโทษไปเยอะเหมือนกันลืมบอกพี่เขาตัวใหญ่มากๆๆเป็นสาวประเภทสองเจอกันครั้งแรกเราอยากจะวิ่งไปโดดน้ำเลยฮาๆๆๆๆๆตอนนี้ก็เรียนแพทย์ปีสองแล้วววแต่สนุกและดกดันจริงๆๆๆๆรอติดตามผลงานนะค่ะ
    #4,929
    0
  10. #4928 คิโดะ คาจิ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 19:23
    ไทึังฉันโดนล่อลวงงงง
    #4,928
    0
  11. #4924 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 11:43
    รอๆๆๆๆ
    #4,924
    0
  12. #4923 M.D. MayDay (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 01:40
    ดูจะรวมกัวกันหลอกเด็ก 555
    #4,923
    0
  13. #4919 KSMP824 (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:09
    เป็นเด็กที่โชคดี๊ดีเลยละน้ะ555+
    #4,919
    0
  14. #4918 gemello (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:01
    อาคาชิกับนิจิมุระซัง คือคํานิยามของสองมาตราฐานที่แท้จริง
    คางามิน่ารักไปแล้ววววววว
    #4,918
    0
  15. #4916 codep (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:55
    ทำร้ายกระเพาะมาก งือออ เป็นตอนนี้อ่านแล้วหิวมาก ;w;
    #4,916
    0