fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 79 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear VIII. 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    13 พ.ค. 60


TEAR...

VIII.



ทำไม...ถึงต้องทำอย่างนี้ เสียงของเขานั้นแหบพร่า ร่างเปลือยเปล่าขึ้นสีช้ำไปทั่ว เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทจากมือเจ้าของรอยเหล่านั้นยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะสวมลงบนหัวของเขาเพราะขาเรียวถูกโซ่สั่งทำพิเศษคล้องขาพันธนาการอยู่

โทษตัวนายเองเถอะ...คากามิร่างสูงผิวสีแทนที่กำลังใส่เสื้อเชิ้ตให้เอ่ย หากนายไม่คิดไปจากฉัน...ไปจากพวกเรา...ก็คงไม่ต้องเป็นอย่างนี้ กระซิบเบาๆข้างใบหู

พวกนายต่างหาก...ที่เห็นฉันเป็นแค่ของเล่น...เป็นแค่ตัวหมาก!’ น้ำตาหยดลงบนท่อนแขนแกร่ง มือหยาบกำเข้าหากันแน่นอย่างอดกลั้นอารมณ์

แต่นายก็ไม่ควรไปคบกับไอ้เด็กเวรนั่น!!’

 



 ความฝันจากในอดีตแล่นปราดเข้ามาในห้วงสำนึกของร่างที่กำลังสะลึมสะลือ คากามิกระพริบตากวาดมองไปรอบๆ

ห้องกว้าง...โทนสีขาวสะอาด มีเฟอร์นิเจอร์เป็นเตียงคิงไซส์ สระน้ำซึ่งโรยด้วยกลีบกุหลาบ โซฟาเนื้อดีบุนวม ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวและดอกไม้สีแดงเป็นส่วนใหญ่ หน้าต่างกระจกบานโตซึ่งสามารถมองวิวสวนได้ชัดเจน

พลัน...ประสาทสัมผัสทุกส่วนในการก็เต้นเร่าด้วยความหวาดกลัว

ที่นี่...ห้องนี้!!

ห้องที่เคยกักขังเขาเอาไว้ให้ไร้อิสรภาพเมื่อสามปีก่อน!!

“ไม่...จริง...” คากามิกอดตัวเองแน่น งอเข่าเข้าหากัน...ต่างเพียงแค่...เขาไม่ได้ถูกล่ามด้วยโซ่

ภาพก่อนสลบนั้นเข้ามาสู่จิตสำนึก ร่างสูงคุ้นตา...คนหนึ่งเส้นผมสีทอง ดวงตาสีอำพัน รอยยิ้มเจิดจ้า...ส่วนอีกคนผิวแทน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มโชนแสง เส้นผมสีน้ำเงิน

คิเสะ กับอาโอมิเนะ

“ต้องรีบ...หนี” คากามิพึมพำอย่างหวาดกลัว คว้าหามือถือของตัวเองก็ไม่เจอ บ้าเอ๊ย! ไม่ต้องเสียเวลาไปดูประตูหรือหน้าต่างเขาก็รู้ว่ามันล็อคสนิท! ห้องนี้มีทางออกแค่ทางเดียวคือประตูใหญ่...และมันไขได้จากด้านนอกเท่านั้น!!

อึก...!! เขาจะไม่ยอม...อยู่ในสภาพนั้นอีกแล้ว

เขายอมรับความจริง...กล้าที่จะเผชิญหน้าได้แล้ว...เพราะอย่างนั้น...

แกร๊ก...

เสียงไขกุญแจจากด้านนอกที่ทำให้คากามิสะดุ้งเฮือก ก่อนจะปรากฏ...ร่างสูงในชุดเครื่องแบบตำรวจสากล เส้นผมสีน้ำเงินนั้นดูยาวกว่าแต่ก่อน ดวงตาคมสีเข้มดุดันและร้ายกาจ เรือนร่างสูงใหญ่ขึ้น ดูทรงพลัง...มากขึ้น

อาโอมิเนะ ไดกิ...

ยังคงเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบจนผู้ชายด้วยกันยังอิจฉา

“คิดจะหนีอีกหรือไง ฮึ?” ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้...ด้วยสัญชาตญาณ คากามิถอยหลังหนีอัตโนมัติ...เขายิ่งหนี อาโอมิเนะยิ่งก้าวตาม

กึก!

ร่างชนกับเตียงกว้าง แต่คนตัวสูงกว่าเพียงแสยะยิ้ม ใช้มือแกร่งดันร่างปราดเปรียวลงบนเตียง แผ่นหลังสัมผัสเตียงนุ่มก่อนร่างสูงจะคล่อมทับ ใช้แขนแกร่งกักร่างเขาไว้

“ไม่เจอกันนานนะ...หึ”

“ทำไม...”

ทำไมต้องจับเขามาที่นี่!!

“นายหนีไป...หายไป...สามปีกว่า!” ดวงตาคมคุ้มคลั่ง แค่วันนั้นที่กลับมาไม่เห็นใครบางคน สติราวดับวูบ เหมือนโลกกลายเป็นสีดำสนิท เขาโมโหจนใช้ปืนยิงถากแก้มเพื่อนไป...ยังดีที่จิตสำนึกยั้งไว้แค่นั้น

ไม่เคยโกรธหรือโมโหอะไรแบบนั้นมาก่อนในชีวิต

แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็น ไม่ได้เจอ เขาก็แทบจะคลั่งตาย!!  

“ต้องตามหาแทบพลิกแผ่นดิน...รู้ไหม!!” คากามิยิ้มอย่างเจ็บปวด ยกมือแตะแก้มสีแทน แม้จะหวาดกลัว...แต่เขาเคยรัก...อาโอมิเนะเป็นผู้ชายที่เขายอมรับ ฝีมือและความสามารถ คู่แข่งที่เขานับถือ

เพราะอย่างนั้นสัมผัสนี้จึงผสานไปด้วย...ความคิดถึง

“กับตัวหมากที่นายไม่คิดจะสนใจ...”

“แกมัน...บ้า!!” ร่างสูงกัดฟันตัวเองแน่น ข่มอารมณ์ไม่ให้ทำอะไรเจ้าคนน่าโมโหใต้ร่าง

“หึ...บ้าไม่เท่าพวกนายหรอก!!

“อย่ามายอกย้อน นิสัยเสียขึ้นเยอะนะ”

“เหอะ!! นายไม่มีสิทธิ์มาว่าฉัน!!

“ทำไม...ฉันเป็นสามีนาย!! หรือว่าสามปีกว่านี่มีคนใหม่แล้ว แต่ไม่น่านะ...เห็นยังกลับมาซบอดมิโดริมะ กับมุราซากิบาระอยู่เลย อ้อ! หรือว่าไอ้กัปตันทีมอเมริกากับแนซนั่นด้วยอีกคนล่ะ!!

“อาโอมิเนะ!!” คากามิตวาดอย่างโมโห

ทำไมต้องมาดูถูกเขาด้วยว่ะ!! ไอ้ที่จับเขามานี่ก็เกินพอแล้ว แถมยังกล้าพูดจาไม่ดีกับเขาอีก!!

มือเรียวผลักคนตัวสูงออกแต่ราวกับผลักหินเพราะร่างแกร่งไม่ขยับแม้แต่น้อย แถมยังรวบข้อมือของเขาไว้ด้วยมือข้างเดียวอีก

“รับความจริงไม่ได้เหรอ...หึ!!

“นายไม่ใช่สามีฉัน! กับแค่มีอะไรกันไม่กี่ครั้ง...อย่ามาใช้คำนั้นเลย!!

“ไม่กี่ครั้งงั้นเหรอ!!...จะให้นับจริงๆไหม ปีกว่าในห้องนี้...เรามีอะไรกันแทบจะทุกวัน!! หรือนายลืมไปแล้ว หา!!” มือแกร่งบีบข้อมือเรียวแน่น

เมื่อก่อนเขารวบมือหมอนี่ไม่หมด...แต่ตอนนี้แค่มือเขามือเดียวก็รวบข้อมือทั้งสองข้างนั้นเข้าไว้ด้วยกันได้ ร่างของเขาสองคนสูงไล่เลี่ยกัน...

ตอนนี้...คนใต้ร่าง...เปราะบางกว่าเดิมมากนัก 

“ฉันถือว่านั่นคือการทำบุญ!!

“คากามิ!!” อาโอมิเนะก้มลงบดขยี้เรียวปากอวดดีนั้นด้วยปากของเขาเอง ยิ่งอีกคนดิ้นหนี สัมผัสก็ยิ่งดุดันรุนแรงขึ้น ฝันคมขบกัดเรียวปากจนคากามิรับรู้ถึงกลิ่นคาวในปาก ความแสบยิ่งกระตุ้นให้นึกถึงเหตุการณ์ในอดีต จนร่างกาย...สั่นกลัวอีกครั้ง

พอเห็นปฏิกิริยานั่นดวงตาคมก็ไหววูบ ก่อนผละออกช้าๆ เห็นดวงตาสวยที่เขาชอบมองฉ่ำน้ำและจ้องกลับด้วยความหวาดกลัวปนเคียดแค้น เห็นเรียวปากสีพีชที่ชอบโวยวายและตามบ่นนั้นห้อเลือด

“อย่าปากดีอีก...” เขาก้มลงซบใบหน้าที่ไหล่...ซึ่งในอดีตเคยเป็นที่พักพิงยามเหนื่อยล้า “ฉันไม่ได้อยากทำร้ายนายขนาดนั้น...” เสียงทุ้มที่เคยตวาดนั้นอ่อนลงจนคากามิแปลกใจ

“อาโอมิเนะอย่ามาทำมึนนะ! ฉันจำได้ว่านายเป็นคนใช้ยาสลบ!

“เท็ตสึต่างหากที่เป็นคนใช้” ยังคงโยนความผิดให้อดีตคู่หู

“แต่มันเป็นของนาย!!

“อ้อ...ใช่...ยึดมาได้ตอนจับของกลาง”

“อาโอมิเนะ!

“อย่าโวยวายได้ไหมว่ะ...คนกำลังใช้สมอง”

“อะไรของนายเนี่ย!!

“เดี๋ยวพวกอาคาชิจะเข้ามา อย่าปากเสียหาเรื่อง”

“ฉันต้องยอมให้พวกนายต้มยำทำแกงเหมือนเมื่อก่อนงั้นเหรอ!! ไม่มีทาง!!

“เออ...ยอมให้ถูกแกงไปก่อน ฉันให้ลูกน้องติดต่อมิโดริมะแล้ว...เดี๋ยวพวกนั้นก็มา” เสียงตอบอย่างหน่ายๆ แต่ใจความทำให้คากามิทำตาโตมองหัวสีน้ำเงินที่ซุกไหล่เขาอยู่อย่างไม่อยากเชื่อ

“ทำไม! นายทำแบบนี้ทำไม!!” เป็นหนึ่งในตัวการที่จับเขามาแท้ๆ แล้วแบบนี้คืออะไร!!

เขาไม่เข้าใจ!!

“เงียบน่ะ...ฉันกำลังใช้สมอง พูดแล้วก็ฟังบ้างสิว่ะ! สามปีกว่าไม่พัฒนานิสัยเลยนะนาย อย่าดื้อให้มากนัก!” ร่างสูงเริ่มหงุดหงิดเหมือนกัน

เจ้าเสือพยศก็ยังพยศไม่เลิก เขาต้องคิดอะไรมากๆแล้วปวดหัวนะโว้ย!!

คากามิฉุนกึกทันที ดึงมืออกจากมือใหญ่ที่กุมหลวมๆ ก่อนจะตีบนแผ่นหลังกว้างอย่างไม่แรงนัก

“อย่ามาสั่งสอนฉันได้งี่เง่ามิเนะ แล้วก็อย่ามาทำฉลาดด้วย!! มันไม่เหมาะกับนาย!!”  ได้ยินคำด่าแสนคุ้นเคย...รอยยิ้มน่ามองก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่คากามิไม่มีทางเห็น

บางสิ่งบางอย่างที่สูญเสียไป...เขา...ปรารถนา...ให้ได้รับมันคืนมา

รอยยิ้มที่เจิดจ้านั้น...เขาคาดหวังที่จะมองและจับจ้องเป็นเจ้าของ...

“ได้ยินว่านายเล่นบาสฯ...ไม่ได้แล้ว?” เอ่ยถามเบาๆ

“อืม...”

ร่างสูงหัวเราะเสียงขื่น สำหรับคนที่เห็นบาสฯเป็นชีวิตอย่างคากามิ...สิ่งนี้คงเจ็บปวดเจียนตาย เขาเข้าใจดี...เข้าใจหมอนี่ยิ่งกว่าใครทั้งหมด

“แต่มิโดริมะบอกว่า...ฉันจะหาย”

“ดีแล้ว...เพราะฉันเอง...” ใบหูนิ่มถูกขบกัดเบาๆอย่างหยอกเย้าเอ่ยคำพูดให้ทำนบในใจคนพยามเข้มแข็งพังทลาย

“ก็อยากเล่นบาสฯ...กับนายอีกครั้ง” พลันเสียงฝีเท้าแว่วเข้าหูนายตำรวจคนเก่ง อาโอมิเนะรวบข้อมือเรียวไว้อีกครั้ง คากามิตกใจก่อนจะถูกดวงตาสีน้ำเงินเข้มสะกดให้...นิ่งงัน

รอยยิ้มน้อยๆ แสนอวดดีและซุกซนนั้น...

เหมือนอาโอมิเนะที่เขาคุ้นเคย

“มาเล่นละครกันสักหน่อยดีกว่าคากามิ พูดจบอาโอมิเนะก็จู่โจมเรียวปากช้ำทันทีคราวนี้ไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนแรก แต่นุ่มนวลเปี่ยมความคิดถึงและโหยหา มือแกร่งปล่อยข้อมือเรียวก่อนจะเลื่อนไปตามผิวเรียบตึง พอคากามิจะผลักออกอาโอมิเนะก็ส่งสายตาดุๆ ปราม เลื่อนใบหน้ากระซิบเบาๆ

“ดิ้นหน่อย...เอาให้เหมือนจริง” ตาสีอาทิตย์อัสดงมองคนลามกที่กำลังลวนลามเขาอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก แต่รับรู้ได้ว่าสัมผัสนั้นไม่ได้โหดร้าย ไม่ได้หยาบคาย แต่ทะนุถนอม

“ให้เหมือนฉันกำลังปล้ำนายอ่ะ” คากามิถลึงตาใส่ทันที

ไอ้ที่ทำนี่ไม่เรียกว่าปล้ำงั้นเหรอ!!

พลันเสียงไขประตูก็ดังอีกครั้งผู้มาใหม่นั้นพาบรรยากาศที่ทำให้ร่างกายคากามิสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ คนที่เขาหวาดกลัวที่สุด...

เจ้าของความคิดที่พรากอิสระไปจากเขา ผู้พันธนาการเขาไว้ด้วยห้องกว้างและโซ่ขาว

“บอกว่าจะมาดูเฉยๆ แต่นี่จะกินไปแล้วนะ...ไดกิ”

อาคาชิ...

 


...ต่อจ้า...


“อาคาชิ?” อาโอมิเนะเพียงเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะ...ซุกไซร้ซอกคอหอมต่ออย่างไม่สนใจ

“ไดกิ...จะเอาแต่ใจไปหน่อยแล้วนะ” อาคาชิกอดอก “ทุกคนอยากเจอไทกะทั้งนั้น” เอ่ยเรียบๆ พร้อมรังสีเย็นๆที่พุ่งใส่แผ่นหลังกว้างแบบเจาจะจง ทำให้อาโอมิเนะถอนหายใจหนึ่งทีแล้วยันตัวขึ้นเต็มความสูง

“เออ...แล้วยังไง” อดีตจักพรรดิแห่งราคุซันไม่สนใจเพื่อน ใช่ดวงตาคมมองอย่างที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพชวนให้หมดความอดทน

ร่างสีน้ำผึ้งแดงเรื่อ ผิวแก้มเนียนขึ้นสี ดวงตาฉ่ำน้ำ เรียวปากบวมช้ำ และท่าทางที่ราวกับแมวหวาดกลัวต่อผู้ล่า...กระตุ้นสัญชาตญาณของเขาให้พุ่งสูง

“ไม่เจอกันนาน...ใช่ไหมไทกะ” อาคาชิเดินไปนั่งที่ปลายเตียง ยิ่งเห็นร่างคากามิถอดหนีเขาก็ชอบใจ เอื้อมมือเพียงนิดก็จับข้อมือเรียวที่เล็กขึ้นกว่าเดิมได้ คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆ

“ไทกะยังชอบหนีผม...ไม่เปลี่ยน”

ตอนนั้นคนๆนี้ก็ตั้งใจจะจากเขา...จากพวกเขาไป

 รอยยิ้มบางอ่านไม่ออกปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา “ยิ้มสิ... ในวันนั้นก่อนที่ไทกะจะไปกับเด็กนั่น...ก็ยิ้มใช่ไหม?”

ไปจากอ้อมกอดของพวกเขา...หาคนอื่น

อาคาชิจำอะไรไม่ได้มาก...นอกจากความโกรธอย่างที่ไม่เคยโกรธ นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาแทบจะคลั่ง...กับอีกครั้ง...ตอนที่อีกฝ่ายหนีออกมาจากห้องนี้ เขาถึงขั้นใช้ปืนจ่อเพื่อนสนิท...สติหลุดอย่างที่ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ

“อึก!!...นาย...จับฉันมาทำไม!” คนที่พยามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงความหวาดกลัวต่อหน้าคนตรงหน้าเอ่ยตวาด

“ผมไม่ได้จับตัวนายมา แต่...อะไรที่เป็นของผม...ก็เป็นของผมไม่เปลี่ยน ต่อให้บินหนีหายไปไหน...ก็...ต้องกลับมา”

“ฉันไม่ใช่ของนาย!!

“หึ...” อาคาชิบีบคางเรียวเบาๆ ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นจนคากามิรู้สึกเจ็บ “นายเป็นของผม!

“ปล่อย...อย่ามาจับ ขยะแขยง!!

“ไทกะ!” คนอารมณ์เย็นและสุขุมเริ่มหงุดหงิดกับอาการดื้อและพยศของเสือตรงหน้า

“เฮ้ยๆ...มาห้ามฉันเองไม่ใช่เหรอว่ะ แล้วอารมณ์เสียทำไม” อาโอมิเนะค้าน ห้ามพลางกรอกตาไปมา

เออ...เอาเข้าไปคนหนึ่งก็หงุดหงิดอยู่ลึกๆ อีกคนถึงกลัวก็ปากร้ายอย่างน่าแปลก ต่อให้อาคาชิมันสุขุม ใจเย็นมากจากไหน เขาก็รู้ว่าหมอนี่คิดถึงและอยากเจอคากามิมาก...เพียงแค่ไม่แสดงออกมา แล้วพอถูกเจ้าเสือดื้อพูดจาแบบนี้ใส่ก็คง...

”ตอนแรกคิดว่าจะเจอเฉยๆ แต่คงต้องเตือนความจำสักหน่อยแล้วมั้ง...ไทกะ”

ว่าคนตรงหน้าเป็นของใคร...แค่ระยะเวลาไม่กี่ปี ก็ปากกล้าขึ้น

“รังเกียจสัมผัสจาก สามีอย่างผมขนาดนั้น...หึ”

“นายไม่ใช่สามีฉัน! อย่ามาอ้าง!

“คนที่มีอะไรกันทุกวัน...อีกอย่าง...ครั้งแรกของนาย...เป็นของผม”

“เหอะ!” คากามิแค่นยิ้ม ดวงตาฉายแววเยาะหยัน “ถ้าอย่างแค่นับมีอะไรกันแล้วเรียกสามี ก็ไม่ใช่แค่นาย แค่พวกรุ่นปาฎิหาริย์หรอกนะ ทำไมไม่คิดล่ะว่าฉันไปอยู่อเมริกาสามปีกว่าจะมีสามีคนอื่น!!!

“ไทกะ!!

“อีกอย่าง...ถ้านายคิดอย่างนั้นคาเสะก็เป็นสามีอีกคนของฉันเหมือนกัน เราก็มีอะ...” พูดไม่ทันจบคางเรียวก็ถูกบีบแน่น ดวงตาของอาคาชิวาวโรจน์

“อย่าพูดถึงเด็กบ้านั่น!!

“หึ...รับไม่ได้หรือ? อ้อ...นายแค่ไม่ชอบใจสินะที่ ของเล่นอย่างฉันไปหาคนอื่น?”

อาคาชิเป็นพวกทะนงตัวอย่างที่สุด รับไม่ได้ที่จะใช้ของเล่นตัวเองร่วมกับคนอื่น ขนาดทีมปาฎิหาริย์เองหมอนี่ก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นักอยู่แล้ว!

“อย่าพยามทำให้ผมโมโหเลยไทกะ...เด็กนั่นสารภาพกับผมทุกอย่างว่าว่าไม่เคยมีอะไรกับไทกะ...สักครั้ง” คากามิเบิกตา ความเป็นไปได้บางอย่างแวบผ่านมาในสมอง

“นายทำอะไรกับคาเสะ!! เกิดอะไรขึ้นกับเขา!!

“หึ...กับคนที่บังอาจแตะต้องของๆผม...ไม่เคยมีชะตาชีวิตที่ดีหรอก” แสยะยิ้มโรคจิต ก้มลงกัดใบหูนิ่มแรงๆ จนคากามิสะดุ้ง “ในเมื่อกล้าแย่งไทกะไป...ก็ต้องรับผลที่ตามมา”

“เขาไม่เคยแย่ง!! พวกนายไม่เคยให้อะไรฉันนอกจากตัวหมากที่ทำให้คนรักพวกนายยอมมีอะไรด้วย!! เป็นแค่เชื้อเพลิงที่กระตุ้นแฟนพวกนายเท่านั้น!! ในวันที่ฉันถูกทิ้งเอาไว้คนเดียว...มีแค่คาเสะที่อยู่กับฉัน!!

“แล้วเด็กนั่นรักไทกะจริงงั้นเหรอ!! ถ้ารักจริงมันคงไม่คุกเข่าขอร้องชีวิตตัวเองกับผมหรอก!!

“ปล่อย!!” คากามิไม่อยากพูดกับคนเอาแต่ใจตัวเองอย่างอาคาชิ ขอบตาเขาร้อนผ่าว

“ไม่มีวัน!” มือแกร่งรวบร่างที่ดิ้นเข้ามาในอ้อมแขน

สัมผัสที่หายไปหลายปี...เขาโอบคนๆนี้ด้วยสองแขนจนรอบ...เสือสีแดงของเขาผ่ายผอมลงไปอย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ

“ถ้าหากไม่อยากถูกล่าม...ก็อยู่เฉยๆ” กระซิบเบาๆ คากามิสะดุ้ง

เขาไม่เคยชอบการถูกพันธนาการ และเกลียดที่สุดคือ...โซ่สีขาวสั่งทำพิเศษที่ล่ามขาเขาเอาไว้!!

เรียวปากร้อนประกบลงมาอย่างรวดเร็ว กัดชิมเรียวปากเขาอย่างตะกละตะกลาม ปลายลิ้นแทรกผ่านไปด้านในกลาดชิมความหวานอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นเลือดคาวคลุ้งในริมฝีปากจนคากามิอยากร้องไห้ ปลายเล็บจิกบนหลังของอีกฝ่ายที่ราวกับไร้ความรู้สึก

“อาคาชิ!! พอสักที!” อาโอมิเนะเอ่ยอย่างเหลืออด ร่างแกร่งผละออกจากคนดื้อช้าๆ ปลายน้ำใสที่เชื่อมเรียวปากทั้งสองคนเข้าด้วยกันขาดสะบั้น ดวงตาสีแดงอาทิตย์อัสดงนั้นทอแววรังเกียจกับสัมผัสของเขาจนเห็นได้ชัด

“คิเสะกับคุโรโกะไปไหน?”

“ผมอยู่นี่ครับ...” เสียงเอ่ยเรียบๆ ทำเอาคนในห้องถอนหายใจ บรรยากาศที่ดุเดือนเมื่อครู่...เย็นลง...เพียงนิด ซึ่งอาโอมิเนะเดาได้ว่าไม่นานหรอก เดี๋ยวเดือดพล่านกว่าเดิม เพราะทั้งคิเสะ ทั้งคุโรโกะ...ก็อยู่พร้อมแล้ว

“อาคาชิจจิรุนแรงจังเลยนะ” คิเสะยิ้มเดินไปใกล้เตียง ก่อนจะรั้งร่างคากามิมากอดและหอมแก้มอย่างคิดถึง

“คิเสะ?”

“ใช่แล้ว...ฉันเองล่ะคากามิจจิ...คิดถึงฉันไหม?”

“ปล่อยฉัน...” รอยยิ้มเจิดจ้าที่ซ่อนเร้นความร้ายกาจเอาไว้...เขาไม่มีทางหลงเชื่ออีกเป็นครั้งที่สอง!!   

“ให้ปล่อยเหมือนเมื่อสามปีก่อน...ไม่มีทาง!

“อย่ามาจับ! ไม่ชอบ!” ผลักคนตรงหน้าออก ดวงตาสีอำพันหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจ

“ดื้อขึ้นนะครับ...คากามิคุง” เสียงเรียบๆพร้อมมือเรียวที่เอื้อมกอดจากด้านหลัง คากามิสะบัดหนีและถดไปที่หัวเตียงทันที เว้นระยะห่างจากคนสามคน เงยหน้าขึ้นมอง...

“นาย...รุย?” อะไรบางอย่างทำให้เขาคิดอย่างนั้น แม้คากามิจะไม่ใช่คนฉลาด แต่เขาก็รู้ว่าโลกนี้ไม่มีความบังเอิญเกิดขึ้นซ้ำๆหรอก

“นายปลอมตัวเป็นรุย!!

“ฉลาด...สมเป็นแสงของผม” คุโรโกะยกยิ้มบาง

“ทำไม!!

“เพื่อให้ได้เข้าใกล้คุณ...เพื่อที่จะได้เจอคุณ” ต่อให้ต้องทำอะไร...ต้องเป็นปีศาจร้ายแค่ไหน...เขาก็จะทำ!

“ใครให้คนพวกนั้นวางกำลังไว้รอบๆตัวคุณจนน่ารำคาญล่ะครับ ผมต้องหาวิธี...ให้คุณวางใจที่สุด”

“วิธีชั่วร้ายเหมาะสมกันดีเหลือเกิน!!” วาจาเราะร้ายจากปากคากามิทำให้ทั้งสามคนกดหัวคิ้วลงนิดๆ

“ดูเหมือน...จะพยศกว่าที่เป็นนะ” คิเสะย่นคิ้ว

“ผมเอาของเล่นมาด้วยล่ะ...อาคาชิคุง” ยกกล่องสีขาวสะอาดขึ้นมาเปิด...

โซ่...โซ่เส้นยาวที่กลืนไปกับสีกล่องปรากฏในครรลองสายตา

คากามิมองมันอย่างสั่นกลัว ดวงตาทอแววหวาดหวั่น “อย่างที่บอกไทกะ...หากไม่อยากถูกล่ามก็อย่าปากกล้า”

“อึก...ต้องการอะไร! ฉันก็ไม่ได้ยุ่งกับพวกนายแล้ว!!” คากามิมองผ่านดวงตาของแต่ละคน...เขาเห็นแววคิดถึง โหยหาที่ปรากฏขึ้น

ไม่หรอก...ไม่มีทางเป็นไปได้

 พอมองดวงตาอาโอมิเนะอีกฝ่ายก็สื่อให้เขาอยู่นิ่งๆ สิบนาที... คากามิอ่านปากได้แบบนั้น หมายความว่าเขาต้องถ่วงเวลาอีกสิบนาทีสินะ...

เขาจะเชื่อใจ...อาโอมิเนะได้ใช่ไหม?

อาโอมิเนะแค่นยิ้มเมื่อเห็นแววตาสั่นไหวราวไม่ไว้ใจของอีกฝ่าย โทษตัวเองเถอะไดกิ...นายเป็นคนทำเอง

“ทำไมต้องหนีพวกผมล่ะครับ คากามิคุง?”

“ถามพวกนายสิคุโรโกะว่าจะขังฉันไว้ทำไม!! หรือต้องทนอยู่ในห้องนี้เป็นแค่ของเล่นบำบัดความใคร่ที่พวกนายไม่สามารถทำกับแฟนตัวเองได้งั้นเหรอ? เห็นแก่ตัว!!

“ผมเคยบอกรักคุณ!” คนหน้าตายอารมณ์เริ่มไม่ดี “คุณไม่เคยเชื่อ!

“เหอะ!” คากามิแค่นยิ้ม “รัก? พวกนายใช้ฉันเป็นตัวหมากทำให้แฟนพวกนายหึง อย่ามาอ้าง!!

หลอกให้เขาคิดว่าถูกรัก...แม้จะผิด หลอกให้เขาคิดว่าตัวเองสำคัญ

“คากามิจจิเอง...กล้าไปคบกับเด็กบ้านั่นเหมือนกัน”

“คาเสะ?...อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยทิ้งฉันเหมือนที่พวกนายทำ”

“แม้ตอนนี้มันจะหายไปไหนไม่รู้ ไม่คิดจะสนใจคากามิจจิเลย!!

“หากไม่ใช่พวกนายไปขู่อะไรสักอย่าง...คงไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก!

“เชื่อใจจนน่าหมั่นไส้เลยนะ”  อาคาชิแค่นยิ้ม “รู้ไหม?...ผมจับไทกะมาในห้องนี้ได้เมื่อสามปีก่อน เพราะคนที่ไทกะเชื่อใจคนนั้นยังไงล่ะ? ยอมบอกแลกกับชีวิตตัวเอง น่าสมเพชนะ” คากามิกัดปาก ถึงแม้เขาจะไม่ได้ชอบรุ่นน้องอย่างคาเสะ แต่ในช่วงเวลาที่จมอยู่กับความเจ็บปวด ก็มีเด็กคนนี้คอยดูแล

“ที่จริง...หากคุณไม่มีคนอื่น คุณก็ไม่ต้องถูกพันธนาการแบบนี้หรอก” วินาทีที่แสงสว่างแสนงดงามเดินมาพร้อมเด็กรุ่นน้องและบอกว่า...คบกัน จะย้ายกลับไปอยู่บ้านเดิม สติของพวกเขาทุกคนก็ไม่มั่นคง ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ควรเป็นของพวกเขายิ้มให้คนอื่น

ความบ้าคลั่งก็ย้ำว่า...ไม่มีวันยอม!!

“มันก็แฟร์ดี...จะได้เลิกยุ่งกันไป พวกนายมีแฟน ฉันก็มีแฟน!

“แต่คากามิจจิเป็นของพวกผม!!

“หึ...นายเป็นแบบเดียวกับอาคาชิ กับอาโอมิเนะหรือไงคิเสะ? แค่มีอะไรกันไม่กี่ครั้งนี่เรียกสามี? ถ้าอย่างนั้นฉันต้องเรียกทุกคนที่นอนด้วยแบบนี้หมด?”

“อึก!” ลำคอเรียวถูกบีบอย่างไม่เบานักจากนายแบบหนุ่มที่อารมณ์เสียจนรอยยิ้มหายไปจากใบหน้า

 “นอนกับคนอื่น? คากามิจจิมีความต้องการสูงขนาดนั้น?” รวบข้อมือเรียวเอาไว้

“ตอนแรกตั้งใจจะคุยดีๆนะไทกะ แต่นายทำให้ผมเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่อีกแล้ว”

“คงต้องรื้อฟื้นสักหน่อยล่ะมั้งครับ...คนดื้อจะได้รู้ตัวสักที”

“ตอกย้ำสถานะสามีให้ชัด!!

“ปล่อย!!” เมื่อคุโรโกะหยิบโซ่ขึ้นมาคากามิก็ดิ้นสุดแรง

เขาจะไม่ยอม...ให้ตัวเองอยู่ในสภาพนั้นอีก!! ไม่มีทาง!

“พอสักที!” มือแกร่งฉุดร่างคากามิขึ้นมาก่อนจะใช้ร่างกายกำยำบังไว้ ดวงตาคมกล้ามองหน้าเพื่อนๆอย่างหงุดหงิด

“ไดกิ?”

“คิดจะทำอะไรน่ะครับอาโอมิเนะคุง?”

“นั่นสิ...อาโอมิเนจจิ”

“อาโอ...มิเนะ” คากามิกระซิบเกาะแขนแกร่งแน่น

“หมอนี่จะช้ำคามือพวกนายแล้วนะเว้ย!!

“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจไม่ใช่เหรอไดกิ? การสั่งสอนเมียที่พยศก็ต้องทำแบบนี้”

“ฉันไม่ใช่เมียของพวกนาย!

“ไทกะ...มาทางนี้หากไม่อยากถูกล่ามก็มาหาผม!

“ไม่ต้องไป...” อาโอมิเนะกันไว้

“นายจะเป็นศัตรูกับผมอีกคนใช่ไหม?” อาคาชิหรี่ตา บรรยากาศเย็นยะเยือก

“ทำอะไรโง่ๆเหมือนมิโดริมะคุง มุราซากิบาระคุงอีกแล้วนะครับ”

“อาโอมิเนจจิไม่ฉลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“โทษที...ฉันแค่ไม่ชอบวิธีการแบบนี้เท่าไหร่ว่ะ” ที่เขายอมเล่นด้วยตอนแรกเพราะรู้ว่าหากไม่มีนายตำรวจอย่างเขาก็ลำบากที่จะเข้าหาคากามิ และทำแบบนี้จะได้จำกัดแผนให้มีความเสี่ยงน้อยที่สุด

“ตอนแรกคนของผมรายงานว่าเห็นตำรวจไปที่โรงแรมของไทกะ ผมยังนึกแปลกใจ หักหลังผมสินะไดกิ?”

“จะยังไงก็ช่างเถอะ...ฉันไม่ชอบใจก็เท่านั้น” ยักไหล่อย่างไม่สนใจ เสียงรถที่ดังขึ้นรอบๆ บ้านทำให้ต้องหรี่ตา คิเสะก้าวไปเปิดผ้าม่านริมหน้าต่าง

“มิโดริมัจจิ มุราซากิบารัจจิ แนซ แล้วก็...ซิลเวอร์...” ตวัดดวงตามองคนผิวเข้มทันที

“ส่งข่าวบอกพวกนั้นสินะครับ!” คุโรเกะแค่นเสียง มาถูกคนอย่างอาโอมิเนะคุงตลบหลัง...ยิ่งคิดยิ่งหน้าหงุดหงิด ยิ่งเห็นร่างของแสงคนสำคัญเบียดตัวเองจนแทบจะรวมร่างกับผิวสีแทนนั่นก็ไม่ชอบใจ  

“กันไว้...” อาคาชิออกคำสั่งกับคนของตัวเอง เช่นเดียวกับคุโรโกะและคิเสะ

“คิดว่าจะออกไปได้งั้นเหรอ ไดกิ?” ปืนสีเงินยกขึ้นชี้มายังอาโอมิเนะที่ยกยิ้มนิดๆ อาคาชิก็สงสัยในตัวเขาอยู่แล้ว...ไม่อย่างนั้นคงไม่พกบาเร็ตต้าคู่ใจเข้ามาหรอก

“ลองดูกันไหมว่ะ? ลูกปืนของนายกับฉัน...ใครจะเร็วกว่ากัน”

“อย่านะ...อาโอมิเนะ” คากามิกระซิบ “เมื่อสามปีก่อนนายก็เอาปืนชี้หน้ามิโดริมะกับมุราซากิบาระแบบนี้ แล้วยังทำอีกงั้นเหรอ!!

“สำหรับคนที่กล้าแย่งของผมไป...ไม่มีทางปราณีหรอก!!

“งั้นก็ยิงสิ...” คากามิเดินมาตรงหน้าอาโอมิเนะ “คนที่นายแค้นที่สุดไม่ใช่ฉันเหรอ?”

“ไทกะ...ถอยไป” มือแกร่งกำลัง...สั่น...เพียงนิดอย่างที่ไม่มีใครเห็น

“คากามิคุง...ถอยไปครับ” คุโรโกะเอ่ยปราม

“ไม่กล้างั้นเหรอ? ฉันเกือบตายเพราะพวกนายมาแล้ว ทำไมไม่ล่ะ? หึ!” ร่างปราดเปรียวเดินเข้ามาใกล้

กึก... หยุดหน้าอาคาชิเพียงแค่ก้าวเดียว จุมพิตบนปากของอีกฝ่ายหนึ่งทีแล้วผละออก “จะเสียใจอะไรล่ะ...จริงไหม?” เดินผ่านไปยังคุโรโกะ จุมพิตเบาๆที่เรียวปากซีด และทำเช่นนั้นกับคิเสะ

“ตอนออกไปจากที่นี่...ต้องอยู่ไอซียู ต้องผ่าตัด ทำกายภาพบำบัด ไม่รู้เหรอว่านั่น...ก็ไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป็น” คำพูดที่ทำให้สามคนชะงัก บรรยากาศราวหยุดนิ่ง น้ำเสียงของคากามิไม่ได้เจ็บปวด แต่เนิบช้า...กรีดแทงหัวใจของเหล่าคนฟัง

ตอกย้ำให้รู้ว่า...คนที่ทำลายแสงสว่างให้มอดดับ...คือพวกเขาเอง  

“ไทกะ!!

“คากามิ!!

“คากาจิน!!

เสียงเรียกของกลุ่มคนที่ดังขึ้นพร้อมอ้อมแขนที่โอบรอบตัวเขาไว้...อ้อมกอดที่ปกป้องเสมอมา “แนซ...”

“ขอโทษที่มาช้า”

คากามิกอดอีกฝ่ายแน่น “ไม่เป็นไร...” เชื่อว่าอีกฝ่ายต้องมา

“ไม่เป็นไรนะ” เสียงของมิโดริมะพร้อมดวงตาที่มองมาอย่างห่วงใยสำรวจร่างกายเขาราวหาสิ่งผิดปกติ “ปากนาย...ช้ำหมดแล้ว” ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ

“จะรักษาให้นะ”

“ฉันเชื่อใจนาย”

“คากาจิน...เจ็บไหม?” เจ้ายักษ์ตรงหน้าราวกับจะร้องไห้จนคากามิต้องกลั้นยิ้ม คนเจ็บมันเขา...แต่มุราซากิบาระทำเหมือนเจ็บเองเสียได้ จนต้อง...เอื้อมมือไปปลอบลูบผม ลูบแก้มเด็กโข่งเบา

“ฉัน...ไม่เป็นไร”

“กว่าจะมาได้...เสียเวลาไปเยอะเลยไทกะ”

“คิน...”

“ขอโทษที่มาช้านะ”

“ขอบคุณที่มาช่วย...”

 ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้นทำให้คากามิสะดุ้งร่างถูกแขนแกร่งรวบไว้ในอ้อมแขนเพียงข้างเดียว ส่วนแขนอีกข้างยกปืนประจันหน้ากับอาคาชิ ดวงตาสีน้ำเงินโชนแสง

“หมดเวลาแสดงความลึกซึ้งกันแล้วครับ”

“เป็นละครที่เห็นแล้วน้ำตาแทบจะไหลเลยนะ” คิเสะประชด

“ครั้งนี้ผมต้องใช้ปืนกับนายงั้นเหรอ...ไดกิ”

“หึ ก็คงไม่แปลกเท่าไหร่” อาโอมิเนะยักไหล่ “ฉันรู้ว่านายยิงปืนแม่น ไม่เคยดวลกันสักที วันนี้ลองหน่อยไหม?”

“อาโอมิเนะ!” คากามิปราม นิสัยชอบท้าทายนี่ไม่หายไปเลย

“เป็นห่วงฉันเหรอ?” ยักคิ้วอย่างล้อเลียน เสียงปืนดังลั่นอีกรอบอาโอมิเนะเบี่ยงหลบ รู้ว่าท่าทางของตัวเองคงกระตุ้นอารมณ์เพื่อนให้พุ่งสูงแน่ๆ

“อาคาชิ! พอสักที ปล่อยฉันไป!

“ให้ผมเห็นคุณจากไปอีกครั้ง...ไม่มีทางหรอกนะครับ” คุโรโกะพูด

“ยังไงก็ต้องมีการแข่งบาสฯ กระชับมิตรเกิดขึ้น คิดเรื่องนี้ไว้ด้วยก็ดี”

“มันจะไม่มีอีกแล้ว!” อาคาชิบอกเสียงเย็น ทิ้งปืนในมืออย่างแรง “คนสนับสนุนคือตระกูลของพวกผม ในเมื่อประกาศสงครามกับผมแบบนี้...ก็เตรียมรับผลที่ตามมาไว้ด้วย!!

“อาคาชิจจิจะปล่อยไปเหรอ?” คิเสะหรี่ตา

“ไทกะ...หากผมเจอนายอีกครั้ง...นายจะไม่มีวันหนีไปจากผมได้อีก!!

อึก!!...รังสีกดดันและความน่ากลัวนั้นทำให้ทุกคนขนลุก ดวงตาสีแดงสดโชนแสงกล้า

“คงต้องเป็นอย่างนั้น” คุโรโกะบอก “พวกเราปล่อย...แต่ไม่ได้หมายความว่าข้างนอกนั่นจะปล่อย คนของพวกผมล้อมที่นี่เอาไว้ ปะทะกับคนของพวกคุณเมื่อครู่ จะออกไปได้ไหมแล้วก็พวกคุณเอง” ดวงตาสีฟ้าอ่อนหรี่ลง

“คากามิคุง...จะไม่มีครั้งหน้าอีกที่ผมยอมให้คุณไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้!!” มือเรียวกำเข้าหากันแน่น คากามิกวาดตามองทั้งสามคนอย่างลังเล

ทำไม...เห็นความเจ็บปวด

ทำไม...ถึงเห็นความเสียใจ

“ไปได้แล้ว...” ร่างถูกอาโอมเนะยกขึ้นให้ก้าวเดิน โดยมีคนอื่นๆคอยระวังไว้ให้

 เมื่อพ้นกลุ่มคนเหล่านั้นไปอาคาชิก็ตวัดหมัดชกกำแพงทันที ไม่สนใจเลือดที่ไหลออกมา “อาคาชิคุง?”

“เจ็บนะ...ว่าไหมเท็ตสึยะ เรียวตะ?”

ไม่ได้หมายถึงมือ แต่...หัวใจ

คิเสะหัวเราะทั้งที่แววตา...เศร้าหมอง “นั่นสิ...เจ็บ”

“หึ...”

แสงสว่างที่เดินออกไปต่อหน้าต่อตา...

 ปัง!! ปัง!! ปัง!!

เสียงปืนจากด้านนอกทำให้ทั้งสามชะงัก ก่อนเสียงตะโกนอย่างตกใจและปวดร้าวจากคนที่พวกเขาเพิ่งปล่อยให้หลุดมือไปเมื่อครู่

“อาโอมิเนะ!!!

 



ตอนนี้เครี๊ยดเครียดเนอะ...เขียนเองยังเครียดเอง...เหมือนฉากการปะทะกันของมาเฟียเลย 555 จบตอนนี้...ค้างไหม ไม่ค้างเนาะ เพราะจะบอกว่าช่วงนี้เดินทางอีกแล้ว...เดินทางทั้งที่ป่วยและฝนตกนี่ล่ะ หึๆ ตอนต่อไปอาจต้องรออีกสักสี่ห้าวันเลย ไม่ค้างหรอก (หรือเปล่า) แล้วจะชดเชยโดยเอา Sotus มาส่งสักตอนพร้อมๆ Tear ด้วยเลยนะคะ

ช่วงนี้ฝนตกเหลือเกิน...เข้าหน้าฝนแล้วหรือเปล่านะ? แต่หากเค้าป่วยก็น่าจะ...รักษาสุขภาพนะคะ ดูแลตัวเองกันด้วยน้าา

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ ทุกกำลังใจ และทุกความห่วงใยของทุกคน ปลื้มมมมมมมมมม อยากหาเวลาว่างตอบเมนท์จังเลยยยยย อยากคุยยยยย แต่แค่หาเวลานอนกับเวลาพิมพ์นิยายก็แบบ...ยากแล้ว

วันนี้...ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะคะ 




     

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,747 ความคิดเห็น

  1. #5669 Shipnielong (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 14:08
    ไม่ยกโทษให้ได้ไหมอ่ะ... คือมันสาหัสมากเลยนะ
    #5,669
    0
  2. #5161 หงลี่ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 21:03
    ยิ่งอ่านยิ่งปวดกระบาล ดีที่อาโฮ่เปลียนฝั่งน่ะ

    แต่เสียงปืนเนี้ย อาโฮ่โดนยิงป่าว

    ปล.ป ปีกว่า มีอะไรกัน โอยย จะเปนนลม ไทจังจะทรมาณขนาดไหนเนี้ยย~
    #5,161
    0
  3. #5041 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:20
    ด้วยความที่ติ่งฟ้าไฟเป็นพิเศษ พออ่านตอนนี้เข้าไป ม่ายน้าาาาาาา อาโฮ่ห้ามเป็นไร ใบหน้าอิฉันตอนรู้ว่าโฮ่ทำเพื่อไทกะนั้น ยิ้มแด้มปริเลยค่ะ แต่ตอนจบค้างมากบอกเลย
    #5,041
    0
  4. #4914 คิโดะ คาจิ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 20:52
    ถ้ามีใครสักคนโดนยิงไม่รู้มำไมอยากให้ไทก(อยากให้พวกมันสำนึก
    #4,914
    0
  5. #4911 ThanapornKlaharn (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:45
    ค้างมากค่ะ
    #4,911
    0
  6. #4909 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 09:45
    อ่านตอนนี้แล้วทั้งสงสารคากามิ สงสารพวกอาคาชิเหมือนกันนะ แต่ว่าก็เป็นตอนที่ลุ้นสุดๆเลยว่าจะเป็นไงต่อ โชคดีนะที่มิเนพของเราเปลี่ยนฝั่งซะก่อน ขอชื่นชมมิเนะซักนิดแล้วกัน ตอนสุดท้ายมิเนะโดนยิงสินะ[เศร้าจังงง] แต่ก็ชอบสุดๆเหมือนกันไม่งั้นคงไม่อ่านแล้วอินขนาดนี้นะ (มาต่อเร็วๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้แต่งต่ออยู่ค่ะ สู้ๆ) :)
    #4,909
    0
  7. #4908 Tasanee Buram (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 09:42
    ฮือออ มาม่ามาเต็ม
    #4,908
    0
  8. #4907 Harumi (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 07:37
    ยังไงก็รออยู่นะคะ สนุกมาก <3
    #4,907
    0
  9. #4906 Harumi (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 07:36
    จริง ๆ พวกอาคาชิก็ไม่ได้โหดร้ายนะ ถ้ารู้ว่าสื่งที่ทำอยู่คืออะไร ถ้ารู้ใจตัวเองตั้งแต่แรก แล้วแสดงออกมาให้ถูกต้อง เชื่อว่าคางามิก็ต้องอยู่กับพวกอาคาชิไม่ไปไหนแน่ ๆ
    #4,906
    0
  10. #4905 โยรุยูกิ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 02:27
    โอคาเอริค่ะไรท์

    มันปวดตับได้อีก อย่าให้ถึงทีหนูมิมั่งละกัน
    #อาโฮ่ยังกลับใจอ่ะ

    มาค่อค่ะๆๆๆ รอน้า~ สู้ๆ
    #4,905
    0
  11. #4903 NINEE (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:10
    อาโฮ่โดนยิงเหรอ??? จะบอกว่าสงสารพวกอาคาชิก็สงสารแต่พอนึกถึงสิ่งที่ไทกะเจอไม่สงสารแล้ว ชอบตอนไทจังต่อปากต่อคำกับอาโอมิเนะหวานๆแปลกๆ ชอบที่กล้าเถียงอาคาชิ หึๆ นายน้อยเงิบไปเลยสิหึๆ เอาคืนให้เยอะๆนะไทกะ ดูแลตัวเองนะไรท์
    #4,903
    0
  12. #4902 คิมดงจุน (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 20:31
    อาโฮ่โดนยิงเหรอ!?
    #4,902
    0
  13. #4901 Tiger_taiga (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 18:48
    ถเาจะค้างไว้แบบนี้ เอามีดมาแทงกันดีกว่าไรต์ 5555
    #4,901
    0
  14. #4899 dragun2 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:26
    มิเนะโดนยิง!
    #4,899
    0
  15. #4898 snow97 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:04
    จริงๆนะไดกิโคตรหล่อเลยอ่ะ ทำไมออกไปปุ๊บไดกิเป็นไรรรรรรร ก็สงสารอาคาชิ คุโรโกะ คิเสะ แต่ทำกับไทกะขนาดนั้นก็ไม่ไหวนะ เป็นตอนที่เครียดมากอ่ะ5555 มาต่อให้อ่านเร็วๆน้าาา
    ps.ขอncตอนก่อนทุกตอนเลยได้มั้ยอ่าคะT^Tมีความอยากอ่านมากกก ขอบคุณล่วงหน้าค่า snow97autumn@hotmail.com
    #4,898
    0
  16. #4897 0630759230 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 13:42
    ไม่นะ!!มิเนะอย้าเป็นอะไรนะ!!!
    #4,897
    0
  17. #4896 0804359592 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 13:42
    ต่อนะค่ะรออยู่นะค่ะชอบตอนคากามิต่อปากต่อคำกับอาคาชิ
    #4,896
    0
  18. #4895 kwang040147 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:40
    สนุกมากค่ะสู้นะคะไรท์
    #4,895
    0
  19. #4894 Lykourgos (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:23
    อย่าทำร้ายยยยยยยยย มิเนะของช้านนนนนนนนนนนน TvT

    เป็นห่วงไรท์จัง เดินทางบ่อยมาก รักษาสุขภาพเข้าไว้ล่ะ อย่าหักโหมเกินไปมันจะหนักเอาน้าาา

    //ฮือ อาโฮ่ TvT
    #4,894
    0
  20. #4893 codep (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:56
    อาโอมิเนะนึกว่าจะอยู่ในกลุ่มซาตานซะอีก คนดีเกินคาด

    ตอนนี้มิเนะพระเอกมาก ให้อภัยเลย TT ถึงจะเป้นคนฉุกคิดความคิดอาคาชิเรื่องทำให้แฟนหึงก็เถอะ...

    ช่วงที่มิเนะกับคางามิอยู่ด้วยกัน2คนอารมณ์กดดันหายไปเลย แบบสถานการณ์แบบนั้นยังเถียง ยังหยอกเล่นได้อีกอะ 555

    คางามิหนูสุดยอดมากที่ต่อปากต่อคำกับพวกอาคาชิ แอบสะใจแปลก ๆ คำก็สามี สองคำก็สามี มาเสนอเป็นเจ้าของเต็มที่เลยนะเจ้าพวกนี้ ฮึ้ยยย

    เด็กคาเสะคนนั้นอีก ก็หักหลังคางามิอีกคน... ต่างกับมิโด มุคคุงและมิเนะมากที่หักหลังเพื่อนตัวเองเพิ้อช่วยคางามิโดยไม่ลังเลเลย

    แต่มิเนะ อย่าเป็นอะไรไปนาาาา (ยอมกลับมาเชียร์เพราะตอนนี้มาก พระเอกจริงมิเนะ TT)



    ไรท์ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ อย่าหักโหมมาก 
    #4,893
    0
  21. #4891 gemello (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:06
    อาโอมิเนะเป็นอะไรรรรร ไม่น้าาาบา
    #4,891
    0
  22. #4890 Phatonepiece (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 10:45
    มาทำให้ค้างแล้วจากไปรรร โอ่ยยยย ตับไตฉันจะพังแล่ววว
    #4,890
    0
  23. #4889 mykkkk (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 10:22
    หวงก้างป่ะ
    โทษตัวเองดิ อินหนักมาก
    #4,889
    0
  24. #4887 yugjae10051 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:37
    นายน้อยเลวมาก
    #4,887
    0
  25. #4886 MakiDear (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:17
    ง่าาา ความมาม่านี้! #เดี๋ยววว
    พวกนายจะว่าเสือน้อยไม่ได้น่ะ เพราะพวกนายเป็นคนทำเอง...มันสมควรที่พวกนายจะได้รับแล้วล่ะ......
    .
    .
    ดูแลตัวเองด้วยนะครับ อย่าลืมกินยาแล้วพักผ่อนให้เยอะๆน่าา สู้ๆครับผม! ^ ^/
    #4,886
    0