fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 5 : Long Fic : AllKaga....かぞく (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    11 พ.ค. 58



 

Kurogo no basKet

Title : Family

Allkaga All คากามิ ไทกะ)




“อรุณสวัสดิ์ครับไทกะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักร่างคนที่กำลังผัดอะไรสักอย่างอยู่ในครัว กลิ่นหอมของอาหารยั่วยวนน้ำย่อยในกระเพาะให้ส่งเสียงร้อง คนผมแดงเดินเข้าไปใกล้พ่อบ้านหนุ่ม อมยิ้มนิดๆ

ไทกะกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูก็เหมาะสมดี

“อรุณสวัสดิ์ครับคากามิคุง” เสียงเรียบๆอีกหนึ่งพร้อมสัมผัสอุ่นข้างแก้มคากามิ อดจะตกใจเล็กๆไม่ได้...

โผล่มาแบบนี้ทุกทีสิน่า...เจ้าคุโรโกะ

“นับวันนายยิ่งจืดจางนะ” บ่นคู่หูเบาๆ มองสภาพผมสีฟ้าอ่อนที่ชี้ไปมาไม่เป็นทรง คุโรโกะผมยุ่งแบบนี้ทุกเช้า

“ไปนั่งก่อนไป ทั้งสองคนนั่นล่ะ ทำข้าวเช้าเสร็จจะเรียก”

“โอเค” อาคาชิตอบรับ ขโมยหอมแก้มใสไปหนึ่งที ก่อนจะลากคุโรโกะไปที่หน้าทีวี

ปล่อยไว้ไม่ได้หรอก...เท็ตสึยะชอบหาลูกอ้อนมาให้ไทกะใจอ่อนเสมอล่ะ 

“ฮ้าวววว~~ ง่วงนอนชะมัดเลยอ่า...ขี้เกียจไปโรงเรียนจัง” นายแบบหนุ่มเดินออกมาด้วยสภาพที่หากเหล่าสาวๆแฟนคลับมาเห็นคงมีการเลือดกำเดาไหลกันบ้าง...ก็เสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นถูกปลดกระดุมจนเห็นแผงอกอุ่น และกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยอย่างนักกีฬา ดวงตาสีเหลืองปรือๆเหมือนหมาตัวใหญ่ขี้เซา

“มิโดริมัจจิยังไม่ตื่นเหรอครับเนี่ย?” ปกติคนหัวเขียวต้องมานั่งเฝ้าทีวีเพื่อดูรายการอาโฮ่อาสะแล้วนี่นา ไหงวันนี้ไม่เห็น

“วันนี้หมอนั่นมีสอบน่ะ เมื่อคืนเลยอ่านหนังสือดึกไปหน่อย” คนในครัวตะโกนกลับมา

“เห?...มิโดริมัจจินี่ขยันจริงๆน้า”

“ไม่เหมือนนายที่ขี้เกียจสินะเรียวตะ” อาคาชิว่า

“ผมเรียนเก่งนะอาคาชิจจิ!” คิเสะแบะปาก นั่งกระแทกลงบนโซฟา คว้าแก้วนมสำหรับของตัวเองขึ้นมาดื่มอึกๆ

“คิเสะคุงคะแนนดีอยู่วิชาภาษาอังกฤษวิชาเดียวไม่ใช่เหรอครับ? วิชาอื่นนี่เฉียดศูนย์นะ” หนุ่มหน้าตายพูด วางแก้วนมกลิ่นวานิลาลง เมื่อถูกเอาความจริงมาตีแผ่ หมาโกลเด้นตัวโตก็เริ่มจะงอแงที่ไม่มีใครเข้าข้าง ทำท่าจะวิ่งไปฟ้องคนในครัว หากไม่ใช่เพราะอาคาชิและคุโรโกะรู้แกว ปาหมอนใส่ไปคนละหนึ่งที

“ทุกคนรุมผมอ่ะ!! T_T

“เสียงดังจังเลยคิเสะจิน...ฮ้าวววว~~  เด็กโข่งหัวยุ่งตัวโต เดินโซเซมาฟุบหน้าลงบนโซฟาตัวยาว ท่าทางเหมือนคนยังไม่ตื่นดี ถึงแม้จะอยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อย ในมือมีขนมของโปรดด้วย

“เดี๋ยวหายใจไม่ออกหรอกครับมุราซากิบาระคุง” คุโรโกะส่ายหน้า

“อ้าว...ตื่นกันจะครบแล้วนี่นา” คากามิโผล่หน้าออกมา ถอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแขวนไว้ข้างเคาน์เตอร์ ก่อนจะเดินมารวมตัวกับสี่หนุ่ม

“คุโรโกะหวีผมให้ดีหน่อย...” คนจืดจางยิ้มน้อยๆ ลุกไปนั่งใกล้ๆคู่หู แล้วยื่นหัวออกไปข้างหน้าเหมือนจะบอกว่า...หวีให้ผมหน่อยนะครับ คากามิกลอกตา

“ไม่เคยหวีผมเองตลอดล่ะ...” มือเรียวสางผมสีฟ้าอ่อนอย่างแผ่วเบาราวกลัวเจ้าของเจ็บ คว้าหวีมาสางให้ ไม่นานผมที่ยุ่งเหยิงก็เข้าทรง คุโรโกะยิ้มน้อยๆ

ทำไมต้องหวีผมเองล่ะ...ในเมื่อให้คากามิคุงทำให้น่ะดีกว่าตั้งเยอะ ถึงจะบ่นโน่นบ่นนี่ก็ดูแลอย่างดีตลอดนั่นล่ะ...แล้วเขาก็ชอบด้วย ^_^

“เอ้าเรียบร้อย”

“ขอบคุณครับคากามิคุง”

“คิเสะ...ผูกไนคไทให้ดี เสื้อก็ใส่ให้มันเรียบร้อย” หันมาจัดการกับคนต่อไป หนุ่มนายแบบดึงคนพูดมานั่งบนขาข้างหนึ่งของตัวเอง มือใหญ่โอบเอวเรียบตึงของคนที่กำลังติดกระดุมเสื้อให้ ผูกเนคไทสีเทาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะจรดจมูกโด่งลงบนแก้มใส

“ขอบคุณน้าา~ คากามิจจิ ^_^

 หอมที่สุดเลยล่ะ...รู้สึกดีเวลาที่คากามิจจิเอาใจใส่แบบนี้

“เออๆ หอมกันเข้าไปแก้มฉันจะสึกหรอเพราะพวกนายแล้วรู้ไหม หา!!” โวยวายเสียงดัง แต่เหล่าคนถูกโวยไม่ยักกะตกใจ ในเมื่อคนพูดน่ะมีริ้วสีแดงพาดผ่านใบหน้าอย่างน่ารักนี่นา

“ฉันหิวแล้วอ่า~~ คากาจินนน” เด็กตัวยักษ์ขมวดคิ้ว ลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ บอกด้วยเสียงเนือยๆ

“รออีกสองคนตื่นก่อน”

“แงะ...” มุราซากิบาระแบะปาก

“เอาน่าอัตสึชิ...เดี๋ยวชินทาโร่กับไดกิก็ตื่น”

 คนแรกน่ะตื่นแน่ๆ แต่คนหลังน่ะ...เฮอะๆ

“เออ...คิเสะนิตยสารที่นายขึ้นปกมาแล้วนะ อยู่ใกล้ทีวีน่ะ พี่สาวนายเพิ่งส่งมาให้”

“ผมดูดีใช่ไหมมมม คากามิจจิ!

คากามิยิ้ม... “ขี้เก๊กเสียมากกว่า”

“หึๆๆ” เสียงหัวเราะเอฟเฟคของคนที่เหลือทำให้คิเสะแบะปากอีกคน

“มุราซากิบาระ...ทัตสึยะบอกให้นายไม่ซ้อมด้วย ไม่งั้นจะกระโดดก้านคอจริงๆแล้ว” พี่ชายต่างสายเลือดที่ถูกฝากฝังให้เป็นกัปตันของโยเซ็นโทรมาย้ำนักย้ำหนา เพราะเด็กบ้าเอสของทีมชอบโดดไปหาขนมกินบ่อยๆ

“แล้วทัตสึยะก็พูดจริงทำจริงด้วย...ตอนนี้กำลังเรียนมวยไทยเอาไว้จัดการนายโดยเฉพาะเลยล่ะ”

“มุโระจิน...หมัดหนัก...” คิ้วสีม่วงแทบจะผูกโบว์ได้แล้ว

มุโระจินน่ากลัวจะตาย ฮึ่ย!

“อืม...แล้วก็อาคาชิ” คนที่นั่งดูข่าวยามเช้าหันมาหา

“ครับ?”

“มีรายงานการประชุมอะไรไม่รู้ ฉันจัดไว้ให้แล้ว อยู่ในกระเป๋าเอกสารนาย”

เห็นเป็นแค่ปีหนึ่ง แต่อาคาชิโคตรจะสุดยอดเป็นประธานกรรมการนักเรียนของราคุซัน กัปตันชมรมบาสฯ ประธานชมรมโชงิ แล้วก็ที่ปรึกษาด้านธุรกิจอะไรมากมาย จนคากามิชักสงสัยแล้วว่าหมอนี่อายุเท่าเขาจริงๆหรือเปล่า...ความสามารถจะเยอะไปไหน =_+

“เฮ้ออออ...เป็นนายฉันละปวดหัวตายชัก” มือเรียวผูกไนคไทสีดำที่พาดไว้หลวมๆให้เข้าที่ “งานเยอะไปไหนเนี่ย”

“หึๆ...ผมไม่เป็นไรหรอก...ถ้าไม่ไหวก็จะกลับมาที่นี่”

 สถานที่อันแสนอบอุ่น...หากเหนื่อยล้าก็กลับมาเติมพลัง...มีคนให้พึ่งพิง ให้กำลังใจ... มีคนที่พร้อมมอบอ้อมแขนและตักให้ทรุดลงเสมอ...

 ต่อหน้าไทกะ...เขาจะสามารถอ่อนแอได้...

“โอเคๆ ยังไงฉันก็เชื่อนายอยู่แล้ว งั้นรออยู่นี่ล่ะกันพวกนาย เดี๋ยวฉันไปปลุกอีกสองคนก่อน ฝากดูดวงให้มิโดริมะด้วยล่ะ”

“ครับบบบบบ” เสียงตอบรับจากสี่หนุ่ม ก่อนจะมองหน้ากันยิ้มน้อยๆแต้มบนใบหน้า

“เหมือนภรรยาเลยเน้ออออ คากามิจจิเนี่ย”

“นั่นสิครับ...ดูแลเรื่องส่วนตัว เรื่องอาหาร แล้วก็เป็นที่พึ่งพิงอีก” คุโรโกะยิ้ม

 ก็แสงคนนั้นดูแลพวกเขาอย่างดีนี่นา เตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ให้ตลอดไม่ว่าจะไปไหน เตรียมอาหารเช้า-เย็น ทำน้ำอุ่นให้อาบ อยากได้อะไรก็บอก...สมฉายาแองเจิลที่คุณฮิมุโระแอบเรียกเลยล่ะ

“เจ้าสาวในอุดมคติเลย...ไทกะน่ะ” อาคาชิหัวเราะเบาๆ

“อืมๆ น่ารักที่สุดล่ะ...คากาจิน”

จากนั้นก็พูดนินทาคนที่ออกไปแล้วอย่างสนุกสนาน

 

“อ้าว...ตื่นแล้วเหรอ?” คากามิทักคนผมเขียวที่ใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหันมามอง

“อืม...โทษทีที่วันนี้ตื่นสาย”

“ไม่เป็นไรหรอก...นายมีสอบนี่ ตั้งใจเข้าล่ะ อย่าเอาแต่ใช้ดินสอเสี่ยงดวง” คนยิ้มยากอย่างมิโดริมะขยับยิ้ม

“ได้ข่าวจากคุโรโกะว่านายก็เคยใช้ดินสอของฉันนะ...” คากามิอ้าปากค้าง มีตอนหน้าร้อนเมื่อปีที่แล้ว คะแนนเขาห่วยมาก โค้ชบอกว่าหากเขาไม่ผ่านจะไม่ได้ลงแข่ง อ่านยังไงก็ไม่เข้าหัว สุดท้ายเจ้าคุโรโกะก็เลยเอาดินสอเสี่ยงดวงของมิโดริมะให้ยืม...

มันช่วยชีวิตเขาไว้!!

“เรื่องมัน...เรื่องมันนานมาแล้วนะ!!

“หึๆ...รายการมายัง? เขาถามถึงอาโฮ่อาสะ”

“มาแล้วมั้ง...ฝากพวกอาคาชิดูให้แล้ว” คิ้วเรียวสีเขียวเลิกขึ้นนิดๆ “คุโรโกะกับคิเสะ แล้วก็มุราซากิบาระก็อยู่ด้วย”

“แปลกนะวันนี้ที่เจ้าโกลเด้นกับเด็กยักษ์นั่นตื่นก่อน ฉันไปดีกว่า”

ก่อนที่พวกบ้านั่นจะหาเรื่องแกล้งเขาโดยการเปลี่ยนดวงรายวันเสียเอง 

“นายจะไปปลุกอาโอมิเนะใช่ไหม?” เจ้าตัวดำสายโด่งนั่น!

“อืม...รอกินข้าวแป๊บนึงนะ”

“ขอบคุณที่มาปลุก” มิโดริมะฝังจมูกลงบนแก้มแรงๆคนหัวแดงเข้มหนึ่งที ก่อนเดินออกไป คากามิยกมือลูบแก้ม

เฮ้อออ~~~....เจ้าพวกนั้นเห็นแก้มเขาเป็นอะไรเนี่ยหอมได้หอมดี!!

ถอนหายใจหนัก แล้วไปเผชิญหน้ากับตัวปัญหาใหญ่...

 อาโอมิเนะ ไดกิ

มนุษย์ขี้เซาอันดับหนึ่ง....

 

“อาโอมิเนะ...ตื่นได้แล้ว” คากามิเขย่าคนผิวดำที่นอนกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงแต่ไร้วี่แววว่าคนถูกปลุกจะขยับ เส้นผมสีน้ำเงินเข้มยุ่งเหยิง เสื้อนอนก็ถูกถอดโยนไปปลายเตียง...

มันก็นิสัยเสียของอาโอมิเนะอีกนั่นล่ะที่ขี้ร้อน ชอบถอดเสื้อนอน

ตอนนี้เลยอวดผิวคล้ำที่มีมัดกล้ามเรียงตัวสวย...

“เจ้าคนขี้เซา” คากามิถอนหายใจ...ดีดปากร่างสูงกว่าเขาไม่กี่เซนต์ไปหนึ่งที...

อยากให้นอนต่ออยู่หรอก...แต่นี่มันจะสายแล้ว...อีกอย่างคนอื่นๆก็รอกินข้าวอยู่ด้วย ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเขาก็ต้องปลุกเจ้านี่ทุกเช้า...แทบจะสรรหาสารพัดวิธีมาได้แล้ว “ตอนหลับนี่ดูไม่มีพิษภัยอะไรแท้”

คากามิมองใบหน้าคมนั้นอย่างขำๆ เอื้อมมือแนบแก้มแผ่วเบา ตอนตื่นนี่มีแต่ยียวนหาเรื่อง...เอาแต่ใจก็เท่านั้น ความจริงคนบ้านนี้ก็เอาแต่ใจกันหมดนั่นล่ะ...อยู่ที่ว่าจะแสดงออกมาในรูปแบบไหน...แต่อาโอมิเนะเป็นคนที่คิดอะไรง่ายๆ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ...เหมือนเขา เจ้าตัวเกรียมนี่เลยเรียกร้องและเอาแต่ใจมากกว่าใครๆ

ถึงอย่างนั้นตอนที่มาอยู่ด้วยกัน...คนแรกที่ยอมรับเขา...ก็คือหมอนี่

“ไดกิ...ถ้านายตื่น เย็นนี้จะมีของโปรดนายนะ” เรียกเสียงหวาน จนคนที่หลับอยู่เริ่มขยับยิกๆ ก่อนจะปรือตาคมขึ้นมามอง...เห็นรอยยิ้มสว่างจ้าอยู่เบื้องหน้า ไม่ทันได้ประมวลอะไรมือแกร่งก็คว้าหมับเข้าที่ต้นคอจนอาคากามิร้องเสียงหลง ร่างสูงเซลงมาแปะบนอกแกร่ง ก่อนจะถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นเพื่อรับจูบอันเอาแต่ใจ...เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามา เกี่ยวกระหวัดในโพรงปาก ไล้ตามแนวสันฝันไปทุกซอกทุกมุม ก่อนจะทวีความรุนแรงมากขึ้น...มือหยาบเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้มาปลุกออกช้าๆ

ความเร่าร้อนถูกจุดขึ้นภายในชั่วพริบตา...และมันอาจดำเนินต่อไปหากไม่ใช่...

“โป๊กกกก!! โอ๊ยเจ็บนะเฟ้ย!!” อาโอมิเนะร้อง ผละออกมาจากความหวานอย่างเสียดาย...

อา...ยิ่งเห็นเจ้าเสือตัวน้อยหอบแฮ่กๆ ตาปรือลงอย่างเซ็กซี่ แถมยังเซมาซบอกเขาจนต้องโอบเอาไว้ ยิ่งเสียดาย!!

กำลังจะได้โอกาสแท้ๆ!!

ตาสีน้ำเงินเข้มตวัดมองไปที่ประตู “โยนอะไรมาฟะ มิโดริมะ!!

 ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือใครชู้ตเตอร์สามแต้มที่แม่นที่สุดของรุ่นปาฏิหาริย์!!

“ดัมเบล กิโลกรัม ลัคกี้ไอเทมของวันนี้ไงล่ะ...ไอ้หื่น!!

“อืม...เป็นไอ้หื่นจริงๆ...มิเนะจิน” มุราซากิบาระเดินไปยกร่างคากามิมาโอบเอาไว้...ด้วยส่วนสูงและแรงที่มากกว่าโข ทำให้เด็กโข่งผมม่วงสามารถอุ้มคนสูง 190 ได้สบายๆ

“ไม่ให้กินคากาจินหรอก...”

“โรคจิตมากกว่านะอาโอมิเนจจิน่ะ ไปหาหมอบ้างนะครับ...วันๆคิดแต่เรื่องลามก”

นี่หากไม่ใช่เพราะอาคาชิจจิสังหรณ์ว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้คากามิจจิต้องถูกคนโรคจิตรังแกแน่ๆ 

“ผมว่าแล้ว...นิสัยไม่ดีเลยนะไดกิ”

“นายไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันนะเฟ้ยอาคาชิ”

เพราะไอ้คนพูดมันก็ไมได้นิสัยดีสักเท่าไหร่หรอก เจ้าเล่ห์เหมือนกัน!!

“อาโอมิเนะคุงเป็นจอมหื่นสินะครับ” คุโรโกะว่าอดีตแสงตัวเอง “ตื่นแล้วก็ลุกได้แล้วครับ พวกผมหิวแล้ว นี่รอคุณคนเดียวเลยนะ”

“ชิเท็ตสึ!” ร่างแกร่งลุกขึ้นจากเตียง แต่ตอนเดินสวนกันก็มิวายฉกจูบปากสีพีชของคากามิเร็วๆ เดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำอย่างสบายใจ เหล่าสมาชิกทีมปาฏิหาริย์เหลือบตามองร่างสูงที่ถูกมุราซากิบาระอุ้มเอาไว้...แล้วพลันเบือนหน้าไปทางอื่น

อา...ภาพคนตรงหน้าดูยั่วยวนเกินไป...ตาปรือปรอยนั้นเหมือนเชิญชวน เสียงหอบหายใจแหบพร่ากระตุ้นอารมณ์ให้พุ่งสูง

อืม...ความจริงจะโทษที่เอสโทโอหื่นไม่ได้

เพราะว่า...

เสือตัวนี้น่ะ...โคตรจะน่ากินเลยนี่นา...

 

“ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างอ่ะเท็ตสึ” อาโอมิเนะที่ขอเติมข้าวเป็นชามที่สามถามขึ้นมา

“ก็เป็นโรงเรียนเซย์รินน่ะสิครับ อย่าถามอะไรโง่ๆได้ไหมครับอาโอมิเนะคุง”

 กัดเจ็บใช้ได้

 ผู้ร่วมโต๊ะคนอื่นๆคิดเหมือนกัน

“ฉันรู้เฟ้ยว่ามันเป็นโงเรียน” อดีตแสงและเงากำลังจะต่อยตีกันอีกครั้ง หากไม่ใช่คนมีมารยาทในการกินอาหารอย่างอาคาชยื่นตะเกียบมาตรงกลาง ดวงตาสีเข้มก็ฉายแววอำมหิต

“ไดกิคงอยากถามว่ามีคนมายุ่งกับไทกะหรือเปล่าที่โรงเรียน...ใช่ไหม?” 

“นายฉลาดนี่หว่าอาคาชิ!

ก็ไดกิพูดไม่ชัดเจน...เอาง่ายๆก็โง่อย่างที่เท็ตสึยะบอกนั่นล่ะ

“อ๋อ...ก็อ้อมค้อมทำไมไม่รู้...ทำยังไงอาโอมิเนะคุงก็ไม่ดูฉลาดขึ้นหรอกครับ”

“ดีนะที่คากามิจจิอยู่ในครัว” คิเสะส่ายหน้า หากเอสเซย์รินออกมาเห็นว่ามีการแง่งๆใส่กันนี่คงถูกโวย...ดีแล้วที่คากามิไปยกของหวานมาให้พวกเขา

“แล้วตกลงว่าไงล่ะคุโรโกะ?” มิโดริมะวางตะเกียบอย่างเรียบร้อยเมื่อทานเสร็จ

“ก็...เยอะครับ โดยเฉพาะพวกรุ่นน้อง ยิ่งคากามิคุงซื่อๆ บ้าๆอยู่ด้วย ใครเข้าไปหาก็คุยกับเขาไปทั่ว ถูกลวนลามโดยไม่รู้ตัวอีก...” บรรยากาศบนโต๊ะกินข้างดูจะเย็นยะเยือกขึ้นมาเมื่อหนุ่มจืดจางพูดจบ  คิ้วแต่ละคนขมวดเข้าหากันจนแทบจะผู้โบว์ได้อยู่แล้ว...

“เกิดอะไรขึ้น” ตัวต้นเหตุที่เดินเอาเค้กนมสด และแอปเปิ้ลเชื่อมมาวางไว้เลิกคิ้วนิดๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีเย็นๆ

จะว่าข้าววันนี้ไม่อร่อยก็ไม่ใช่...ในเมื่อแต่ละคนเติมกันอย่างน้อยสองจานแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกครับ...ไทกะ วันนี้ผมจะไปรับที่โรงเรียนแล้วกัน” อาคาชิยิ้มน้อยๆ แม้แววตาสีเข้มจะฉายประกายน่ากลัวก็ตาม

 คงต้องประกาศให้รู้กันหน่อยว่าเอสเซย์รินเป็นของใคร พวกรุ่นน้องวอนตายนั่นจะได้ไม่ต้องมาเจาะแจ๊ะ

“อืม...วันนี้ฉันเลิกเร็ว เดี๋ยวไปด้วย” มิโดริมะบอก ค่อยบังคับเจ้าทาคาโอะให้ขับรถลากไปให้ล่ะกัน  

“ฉันไม่มีซ้อม” อาโอมิเนะคว้าแอปเปิลเชื่อมมาเข้าปาก ก่อนที่เด็กโข่งจะแย่งของหวานกินคนเดียวไปหมด

“นายไม่มีซ้อมหรือโดดเจ้ามิเนะ” คากามิส่ายหน้า “แล้วไม่ต้องไปรับก็ได้...กลับกับคุโรโกะเหมือนเดิมก็โอเคแล้วนี่หว่า พวกนายก็ไมได้อยู่ใกล้ๆ จะเสียเวลาเดินทางทำไม”

 ซื่อบื้อ...

 ว่าไปในใจกันทุกคน...

ก็ไม่เคยรู้ตัวล่ะนะ...ว่าคนอื่นเขามองตัวเองยังไง...

“ทุกคนไม่ต้องลำบากหรอกครับ...ผมดูแลคนเดียวไหว” คุโรโกะกัดของหวานไปนิดหน่อย บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง พอเห็นตาสีฟ้าอ่อนโชนแสงนั้นอดีตเพื่อนร่วมทีมก็วางใจ...

 เอาเถอะ...เห็นอย่างนี้ ก็อย่าทำให้คุโรโกะ เท็ตสึยะ โกรธ...

เพราะผลลัพธ์ไม่เคยออกมาสวย...

“เอ๋? พวกนายพูดอะไรกันน่ะ ฉันงงนะ นี่มันกีดกันทางความคิดกันชัดๆ เลยนี่หว่า!!” คากามิเริ่มโวยเมื่อเจ้าพวกบ้านี่เอาแต่พูดเรื่องที่เขาไม่รู้กันอยู่ได้

“คากามิจจิคิดมากไปแล้วครับ...ผมไปโรงเรียนก่อนน้า” คิเสะเอาเสื้อคลุมพาดไหล่ ลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะชะโงกหอมแก้มนวลไปแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว

“เจอกันตอนเย็นนะครับ...คากามิจจิ ^_^

“อ่ะ...อื้ม อย่าหาเรื่องเดือดร้อนนะคิเสะ!!

“ใส่ร้ายผมนี่นา” นายแบบหนุ่มแบะปาก ท่าทางน่าหมั่นไส้จนอาโอมิเนะทนไหว ยกเท้าเตะไปแรงๆหนึ่งที

“ฉันก็ไปล่ะ...มาหอมทีดิ๊” ดึงร่างที่เตี้ยกว่านิดหน่อยมาหอมแก้มซ้ายขวาแรงๆ จากนั้นก็หันไปยักคิ้วให้คิเสะ

กวนประสาททั้งคู่...

“ทะเลาะกันได้ทุกวัน เหมือนเด็กจริงๆ” มิโดริมะส่ายหน้า แต่ก็หอมแก้มคากามิเบาๆหนึ่งทีเหมือนกัน...

ไม่ได้หรอกนี่เป็นลัคกี้ไอเทมของเขา ถ้าไม่ได้หอมแก้มเสือน้อยก่อนออกไปเรียน...จะโชคร้ายทั้งวัน

“ไม่อยากไปเรียนเลยอ่า...คากาจิน” แขนแกร่งโอบร่างสูงแล้วโยกไปมาเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจ

“เดี๋ยวเท็ตสึยะก็ฆ่านายเอาหรอก”

“มุโระจิน...ใจร้าย คากาจินใจดีกว่า...ตั้งเยอะ”

ไม่รู้มาเป็นพี่น้องกันได้ยังไงเหมือนนางฟ้ากับปีศาจ!!

คนหัวม่วงหอมแก้มนวลแรงๆ ชอบกลิ่นของคากาจินที่สุด...น่ากิน!!

“อาหารอร่อยมากไทกะ...ขอบคุณ” จบด้วยอาคาชิที่สัมผัสแผ่วเบาตรงหน้าผากนูน... อาคาชิทำแบบนี้เสมอ...อาจเพราะหมอนี่เป็นผู้ใหญ่กว่าใครทุกคนในบ้านหลังนี้ เลยกลายเป็นเสมือนผู้นำไปโดยปริยาย

จูบที่หน้าผาก...คือการอวยพร

“พวกนายจะติดรถผมไปลงสถานีไหมล่ะ? ตอนนี้สายมากแล้วนะ”

“เอาก็เอา ขี้เกียจเดิน” ตอบกลับอย่างพร้อมกัน

“เท็ตสึ!! ดูแลคากามิด้วยนะ!!

“ไม่ต้องห่วงครับ...”

“อย่าให้ใครเข้าใกล้คากามิจจินะคุโรโกจจิ”

“อย่าบาดเจ็บมาละ ทั้งคู่” หนุ่มหัวเขียวส่งลัคกี้ไอเทมของแต่ละคนให้ 

“ใครมาก็...ขยี้ให้เละ...ไปเลย”

“พวกนายเห็นฉันเป็นเด็กหรือไงหา!! ไม่ต้องให้คุโรโกะมาดูแลหรอกเฟร้ยยยยย!!

“จ้าๆๆ” เหล่าหนุ่มๆโบกมือลา เดินไปที่ประตูบ้าน ทิ้งให้คากามิยืดฟึดฟัดอยู่คนเดียว พอเห็นคู่หูหัวฟ้าส่งเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มบางๆ ก็ค้อนขวับเข้าให้ จนคุโรโกะยิ้มอย่างเอ็นดู

ทุกคนนี่ก็น้า...ทิ้งเสืองอนให้เขาแก้ปัญหาอีกแล้ว

“คากามิคุงไม่ใช่เด็กแล้วครับ...อย่าโกรธผมสิ”

 เด็กที่ไหนจะน่ารัก น่ากิน ได้ขนาดนี้ล่ะ คิดในใจ

“ไม่ได้โกรธ...ฮึ่ย!

“งั้นก็เขิน...”

“ฉะ...ฉันไม่ได้...ไม่ได้เขินสักหน่อย”

“แต่แก้มแดงนะครับ” เย้านิ่งๆ

การได้แกล้งคากามิคุงคือความบันเทิงใจของเขาล่ะ

“เจ้าคุโรโกะ!!!” หันมาโวยวายใส่ แต่กลับถูกดึงคอเสื้อลงมาแล้วแนบริมฝีปากลงไป ขบกัดเบาๆและหยอกเย้า...ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปภายในโพรงปากหวาน...ถึงอยากทำแค่ไหนก็ตาม

ไม่อย่างนั้น...วันนี้คงไมได้ไปโรงเรียนกันทั้งคู่

“ผมง้อแล้ว...หายโกรธนะครับ...คากามิคุง” เอสหนุ่มหน้าแดงจัด ยกหลังมือขึ้นปิดปาก ตาเรียวค้อนขวับใส่คนหน้าตาย

ดูวิธีง้อของมันสิ!! ไอ้บ้า!!

“ไปโรงเรียนกันดีกว่านะครับ...” ดึงมือคนตัวสูงให้ลุกตามไปด้วย

อืม...แต่ละวันของพวกเขาก็ไม่มีอะไรมากมาย... ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นบ้านและสถานที่ซึ่งพวกเขาจะกลับมาอย่างสบายใจได้...

ธรรมดาแต่พิเศษ...ความสุขเล็กๆ...ซึ่งเกิดขึ้นในทุกวัน...


 

คิดว่าตอนนี้ใครวินกันเอ่ย? ^_^ เป็นยามเช้าที่วุ่นวายมากๆเลยเนอะ น่าสงสารคากามิจริงๆ ฮะๆๆ ^_^
    วันนี้สอบเสร็จไปแล้วหนึ่งวิชา พอเห็นมีคนเมนต์ มีคนอ่านก็ดีใจมากๆๆๆๆ จนแอบหนีการอ่านหนังสือมาอัพนิยายนี่ล่ะค่ะ ^_^ ขอบคุณนะค่ะ ^_^ เป็นปลื้มจริงๆๆๆๆๆ ^_____^
          
ป.ล. ใครที่กำลังสอบ สู้ๆนะค่ะ ไฟท์ติ้งๆๆๆๆ

                 ป.ล. อากาศร้อนมากกกกกกก เมืองไทยนี่สุดยอดจริงๆ มิน่าถึงไม่มีแวมไพร์หล่อๆสักคน ออกไปถูกแดดแค่สามสิบนาทีก็เหมือนจะละลายให้ได้ TT__TT ดูแลสุขภาพกันด้วยนะค่ะ ^_^
                ป.ล ขอบคุณที่ติดตามน้าาาาาาาา
                ป.ล. เจอกันตอนน้าค่าาาาาาา ^_^ (มีใครจะโผล่มาน้าาาา~~~)
              ป.ล. 4 รักน้าาาาาาาาาา~~~~~~ >///////<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5638 Don't disappoint (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 12:33
    โอ้ยยยหน่อออ คุโรโกะโคตรขี้แกล้ง น่าจะรู้ได้ตั้งแต่เอาเจ้าเบอร์สองวิ่งไล่แล้วเนี่ยย😂😂
    #5,638
    0
  2. #5542 Don't disappoint (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:17
    ขอบอกเลยว่า..... หื่นยกบ้าน 55
    #5,542
    0
  3. #5288 Naona (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:08

    อร้ายยยยยย เขิน เสือน้อยน่ารักน่ากินน่ากดมากเลย

    #5,288
    0
  4. #5273 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 12:29
    งื้อน่ารักอ่ะ
    #5,273
    0
  5. #4854 Nut .. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:03
    มิเนะหื่นจริง
    #4,854
    0
  6. #4422 Akasora genri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 00:32
    วินทุกฝ่าย 55555+
    #4,422
    0
  7. #4294 Doublecore (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 08:07
    ครกวินไปค่ะ55555 ฟินมากมาย
    #4,294
    0
  8. #3703 ZANDRO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 22:07
    มีความเสน่ห์เเรงค่ะคากามิจจิ~~~
    #3,703
    0
  9. #2990 Bark_mnr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:19
    รุ่นน้องวอนตายจริงๆ 555555 ไม่รู้สะแล้วว่าเสือน้อยเป็นของใคร คริๆ
    #2,990
    0
  10. #2516 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 22:28
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    มีแต่เรื่องฟินๆ แต่เรื่องฮาก็มี
    อาโฮ่ตื่นมาก็หื่นเลย
    ลักกี้ไอเทมวันนี้คือ..ดัมเบล ๕๕๕
    หัวแตกมั้ยอาโฮ่
    #2,516
    0
  11. #2188 thairnee1234 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 20:22
    อ่านกี่รอบก้สนุกคะ
    #2,188
    0
  12. #1509 daikitaiga2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 02:23
    อาโอมิเนะนี่เยอะนะ5555555แต่เราชอบบบฟ้าไฟจงเจริญ
    #1,509
    0
  13. #1104 ครีม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 06:41
    ไทกะชั้นจะไม่ไหวแล้วน่ะ นายน่าร้ากกกก
    #1,104
    0
  14. #828 [T]h[E]_[E]m[P]res[S]_[Q]uee[N] (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 08:37
    อิย๊าาาาาาาาาาาา เขินอ่าาาาา ฟินโฮกกกกกก >///[]///<

    ครอบครัวนี้น่ารักกันจริงๆเลยนะคะ

    โอโฮ่มิเนะ ความหื่นไม่เคยลดน้อยไปเลยนะคะ มีแต่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน...

    อาคาชิคุง สมแล้วที่เป็นจักรพรรดิ โผล่มาขัดจังหวะได้พอดิบพอดีเลยค่ะ!
    คาดการณ์ไว้ว่าอาโฮ่มิเนะจะต้องทำแบบนี้สินะคะ ฮึก สมแล้ว...

    มิโดริมะคุง ความแม่นนั่น สมแล้วที่เป็นชู้ตเตอร์ของรุ่นปาฏิหาริย์นะคะ
    แล้วดัมเบลที่หยิบมาใช้ง่ายนั่นก็รู้สึกว่าน่ารัก(?) อะแฮ่ม เลือกได้ดีเยี่ยมมากเลยค่ะ
    ตามจริง ดูจากขนาดและน้ำหนักของดัมเบลแล้ว.... น่าจะเล่นอาโฮ่มิเนะให้สลบไสลได้เลยนะคะ น่าเสียดายจัง...


    #828
    0
  15. #799 irviny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 00:03
    ครอบครัวสุขสันต์~
    #799
    0
  16. #670 Blood JOKER (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 19:58
    ไม่ว่าใครจะ วิน ยังไงๆคากาจังก็โดน กิน อยู่ดี 5555 //ไม่ค่อยเลย

    สนุกจังค่ะ
    #670
    0
  17. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 15:23
    เมียข้าใครอย่าแตะ! 555
    #227
    0
  18. #135 &#12411;&#12358;&#12375; (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 13:51
    เหล่ามนุษย์คิเซกินี่ขี้หวงที่สุดเลยยย ตอนนี้พี่ดำของเราเหมือนจะวินหรือเปล่าน้ออออ คือแบบถ้าไม่มีคนมาขัดจังหวะนี่พี่ท่านคงกินเสือไปแล้ววว ตอนท้ายๆน้องดำเราก็มาแรงแซงทางโค้งเหมืิอนกันน้าาาา
    #135
    0
  19. #134 &#12411;&#12358;&#12375; (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 13:50
    เหล่ามนุษย์คิเซกินี่ขี้หวงที่สุดเลยยย ตอนนี้พี่ดำของเราเหมือนจะวินหรือเปล่าน้ออออ คือแบบถ้าไม่มีคนมาขัดจังหวะนี่พี่ท่านคงกินเสือไปแล้ววว ตอนท้ายๆน้องดำเราก็มาแรงแซงทางโค้งเหมืิอนกันน้าาาา
    #134
    0
  20. #101 เสี่ยอาร์ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 12:40
    อัพเยอะๆน๊าา รออยู่นะก๊าบบบ >3<
    #101
    0
  21. #90 ปลาดาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 11:24
    เป็นครอบครัวที่วุ่นวายดีแท้ แต่ล่ะคนนี่ช่างเอาเปรียบันจางงงง หุๆๆๆ
    #90
    0
  22. #62 keta32 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 20:03
    เป็นตอนที่อบอุ่นมากเลย ประหนึ่งครอบครัวสุขสันต์ 5555+++
    #62
    0
  23. #61 furi02 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 17:30
    ตอนนี้เท่าที่คิดมีวิน2คน อาโฮ่และน้องครก ถถถถถ รอตอนหน้าาาาา อยากให้เรื่องนี้อยู่ยาวๆ 55555555 
    #61
    0
  24. #60 greetlove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 15:05
    อื้มฮื้ม อาโอมิเนะเกือบวิน แค่เกือบอะนะ... // แต่ถ้าไม่ถูกคนที่เหลือช่วยไว้ก็คงไม่รอดเช่นกัน..(ก็ดีนี้ // เอ๊ะ?!)

    ทำไม? ส่วนมากมีแต่คนหอมแก้มเสือ ทำไมไม่มีใครได้กินเสือสักทีอะ!!(มีแต่แค่เกือบอะ) // หรือเก็บไว้กันนะ....หรือโดนไปแล้ว...

    พอพูดเรื่องมีคนมายุ่งกะเสือ ทุกคนนี้แบบแผ่รังสีอาฆาตกันเต็มโต็ะเลย // หวงอะดิ ฮิ ฮิ

    #เป็นกำลังใจให้ต่อไปค่ะ สอบให้ผ่านนะคะ ^^
    #60
    0
  25. #58 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 11:46
    น่ารักมากมายอ่ะ>///<
    #58
    0