fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 6 : Long Fic : AllKaga....かぞく (3) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    15 พ.ค. 58


 

III

 

“นายจะมาหาเหรอ ทัตสึยะ?” เสียงนุ่มกรอกลงไปในโทรศัพท์ แย้มรอยยิ้มเมื่อพี่ชายต่างสายเลือดบอกว่าจะมาหา

{ อืม...คิดถึงไทกะน่ะ ไม่เจอกันตั้งนานนี่นา }

“ฮะๆ เดือนก่อนนายก็เพิ่งมานะ”

 จำได้ว่าทัตสึยะมาลากคอเจ้าเด็กหัวม่วงให้กลับไปซ้อม

{ พอดีฉันมีคนอยากให้ไทกะรู้จักด้วยล่ะ }

“เห?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆ ขณะที่มือก็เปิดนิตยสารนายแบบดู

มันไม่ใช่สไตล์เขาหรอก...แค่มีเจ้าหมาตัวโตง้องแง้งๆบังคับให้ดูให้ได้แค่นั้นเอง

“ใครกัน...”

{ อืม... } น้ำเสียงพี่ชายมีแววเขินอายเล็กน้อย แสดงว่า...

“แฟนเหรอ?” คากามิลองเดา แต่ปลายสายที่เงียบไป ก่อนจะมีเสียงอึกอักตามมาก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเขิน

{ อ่ะ...อื้ม...เอ...ไม่แน่ใจเหมือนกัน...ชู...เขา }

ชู? ไอ้บ้านั่นใคร!! พี่ชายเขามีอาการแบบนี้แสดงว่าชอบแน่ๆ แต่ชูนี่มันใคร?

{ เห็นชูบอกว่ารู้จักกับคนบ้านไทกะทุกคนเลยนะ }

“หา?” คนบ้านเขา “พวกทีมปาฏิหาริย์...พวกตัวปัญหาน่ะนะ”

{ เรียกซะเสียเชียวไทกะ } ฮิมุโระ ทัตสึยะ หัวเราะ

กับเหล่าสมาชิกทีมบาสฯที่ยอดเยี่ยมถึงขนาดเป็นตำนานบาสฯของม.ต้นญี่ปุ่น ถูกน้องชายเขาพูดสะไม่มีอะไรดีเลย

“นั่นน่ะน้อยไปล่ะ!” คากามิ กรอกตา “พวกบ้านั่นเอาแต่ใจที่สุด!! มีดีอยู่ก็แค่เรื่องบาสฯ เท่านั้นล่ะ!! นิสัยแต่ละคนก็เพี้ยน!! น่าปวดหัวจะตาย!!” บ่นราวกับอัดอั้นตันใจมานาน จนคนเป็นพี่ชายได้แต่ยิ้มแหยๆ

 ดูเหมือนไทกะน้อยจะสะสมความเครียดเอาไว้เยอะ พอเขาโทรมาเลยได้โอกาสระบาย

{ ฮะๆ ใจเย็นๆน่า แล้วตอนนี้พวกนั้นไปไหนเสียล่ะ? }

“นอนน่ะ...วันนี้วันหยุดเลยตื่นสายได้ ยกเว้นอาคาชิที่กลับไปทำธุระที่บ้าน”

{ อ๊ะ...ชู งั้นฉันวางก่อนนะไทกะ ไว้เจอกัน See you Bro. }

See you” คิ้วเรียวสีแดงขมวดเข้าหากัน

หน็อย! การที่เท็ตสึยะวางสายจากเขาแบบนี้แสดงว่าชูบ้านั่นสำคัญพอๆกับน้องชายเลยนะ!!

คนที่รู้จักกับทีมปาฏิหาริย์ทุกคนนั้น...อย่างนั้นเหรอ

ชู...นี่มัน....ใครกันฟะ!!

“คิ้วขมวดเข้าหากันแล้ว...มีอะไร?” ชายหนุ่มผมสีเขียวในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาว และกางเกงสีดำสบายๆ เอื้อมมือมาคลึงตรงหว่างคิ้วเรียวให้ คากามิส่ายหน้า ก่อนจะถูกดึงไปเอนซบอกคนที่เปิดทีวีรายการทำนายดวงยามเช้า

“อื้ม...เปล่าหรอก...วันนี้นายตื่นคนแรกเลยนะ”

 มิโดริมะเลิกคิ้วนิดๆ “เพราะอาคาชิไม่อยู่น่ะสิ...” ปกติรายนั้นตื่นเช้าตลอด “แต่แปลกนะที่คุโรโกะยังไม่ตื่น”

“เมื่อวานเซย์รินซ้อมหนักมากๆ...โค้ชน่ะ ปีศาจชัดๆเลยล่ะ เห็นบอกว่าวันจันทร์จให้ไปซ้อมแข่งกับไคโจว”

“เจอคิเสะ?...ก็ดี จัดการเจ้าหมานั่นให้ยับเลย” คากามิหัวเราะ พริ้มตาอย่างสบายใจเมื่อมือเรียวๆลูบเส้นผมของเขาอย่างนุ่มนวล

มิโดริมะน่ะให้ความรู้สึกพึ่งพาได้...แม้จะกวนประสาทไปบ้าง ก็เป็นคนที่เข้าใจคนอื่น...

“ฉันไม่อยากฟังคำง้องแง้งๆของคิเสะหรอก...”

 นึกภาพออกว่าจะเจออะไร...ไม่ว่าผลการแข่งออกมาแบบไหน

 คนที่ลำบากสุดท้าย...ก็คากามิอยู่ดี

“นินทาแบบนั้นเดี๋ยวเช้านี้ก็มีเสียงน่ารำคาญหรอกครับ...” เสียงเรียบๆพร้อมร่างที่โผล่มาเอาจมูกแนบแก้มนวล ทำให้คากามิสะดุ้ง ถลึงตาใส่คู่หูตัวเอง

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

“มาแบบปกติบ้างสิว่ะ!! คุโรโกะ!!

“ผมปวดกล้ามเนื้อจนไม่อยากไปไหนแล้วครับ...”

 ริโกะซังโหดชะมัด...โหดสุดๆไปเลยล่ะ

 หนุ่มจืดจางเอนตัวลงบนโซฟานุ่ม โดยใช้ตักของแสงตัวเองต่างหมอน ทำท่าจะหลับตาพริ้มอีกรอบ “ไหวไหมเนี่ย?” มือเรียวลูบผมสีฟ้าอ่อนเบาๆ คุโรโกะมองสบดวงตาสีแดงสวยก่อนจะยิ้มน้อยๆ

เหมือนสีของพระอาทิตย์ยามอัสดง...นุ่มนวล อ่อนหวาน...และอ่อนโยน

คากามิคุงน่ะ...เจิดจ้ากว่าใครๆ

“ไหวครับ...ขอนอนต่อสักหน่อย” ยกมือแนบแก้มอุ่น

ความจริงก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก...แค่...อยากอ้อนเท่านั้นเอง ดูเหมือนว่ามิโดริมะจะรู้ เพราะคนผมเขียวเริ่มออกอาการหมั่นไส้เงามายาแล้วเหมือนกัน

“งั้นก็นอนไปก่อนแล้วกัน อีกสักพักค่อยไปปลุกคนอื่นๆ วันนี้ฉันทำอาหารไว้เยอะแยะ เสียดายที่อาคาชิไม่อยู่”

“หมอนั่นก็มีงานของเขา” มิโดริมะตอบ

“นั่นสิ...ถ้าไม่สบายกลับมานะจะให้อดข้าวไปสักสามวัน!!

 ทำไม่ได้หรอก...

หนุ่มหัวฟ้าและหัวเขียวคิดพร้อมกัน

เสือตัวนี้น่ะ...ขี้ใจอ่อนที่สุด แค่อาคาชิพูดไม่เกินสามประโยค...รับรอง...

“เอ๋? ทำไมคุโรจิน กับมิโดจินถึงได้นอนกอดคากาจินอ่ะ...ไม่เอา...ฉันจะกอดบ้าง” ทำท่าจะเข้ามาแย่งเหมือนเด็กน้อย จนคากามิต้องร้องเสียงหลง

หากเจ้าตัวยักษ์นี่ทับมาเขาหายใจไม่ออกนะ!!

“หยุดๆๆ เดินมาดีๆเลยมุราซากิบาระ” คนผมม่วงก็ว่าง่ายพาร่างยักษ์ๆไปนั่งบนพื้นพรม ก่อนจะเอาแขนยาวๆดันหัวคุโรโกะให้ขยับไป แล้วจัดการเอาหนาซุกลงบนหน้าท้องเรียบตึง

กลิ่นของคากาจินหอมที่สุด! หอมกว่าขนมไหนๆเลย...ชอบที่สุด!!

“เฮ้อ...นายเหมือนลูกหมาขึ้นทุกวันแล้วนะ” มิโดริมะถอนหายใจ เพิ่มเสียงทีวีขึ้น...เพราะคาดว่าน่าจะมีเสียงรบกวนในอีกไม่ช้า...  

“อ๋าาา~~ ฉันตื่นสายนิดเดียว ทุกคนก็แย่งคากามิจจิไปหมดแล้ว ฮึ่ยยยย!!

นั่นไง...เสียงรบกวนที่ว่า 

หนุ่มผมทองวิ่งตึงตังมา แบะปากมองภาพตรงหน้าอย่างขัดใจ ก่อนจะแหวกร่างคุโรโกะและมุราซากิบาระออก จากนั้นก็แทรกตัวเองไปนอนบนตักคากามิอีกคน ดีนะที่โซฟาใหญ่ขนาดรับน้ำหนักผู้ชายตัวโตๆได้หลายคน

“ฮ้า! ดีจัง...อรุณสวัสดิ์คากามิจจิ...อรุณสวัสดิ์ทุกคน ^_^

“คิเสะจิน ขยับออกไปนะ!

“ผมมาก่อนนะครับคิเสะคุง!

“ฉันหนักเฟ้ย! ลุกออกไปให้หมดเลย!! เจ้า...” เสียงโวยวายเงียบลงอย่าผิดวิสัย ทำให้คนอื่นๆเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่า...คนโวยนะถูกบังคับเชยคางขึ้นด้วยมือสีแทน แล้วริมฝีปากสีพีชก็กำลังถูกประกบจูบอย่างดูดดื่ม...เจ้าตัวดำเกรียมกำลังจูบคากามิอยู่!! พอได้ดั่งใจ อาโอมิเนะก็ถอนริมฝีปากออก แลบลิ้นสัมผัสความหวานที่ค้างอยู่เบาๆ ยักคิ้วให้คนหน้าแดงจัด

“อรุณสวัสดิ์...วันนี้มีอะไรกินบ้าง?”

“ไอ้หื่น!!” ประสานเสียงกันดังลั่น คนถูกว่าก็ไม่สนใจ ยักไหล่น้อยๆ เดินไปนั่งข้างมิโดริมะ

“อ่ะ...ตื่นกันหมดแล้ว....ฉันไปยกอาหารล่ะ พวกนายเอาหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย!!” พอเลิกเขิน ก็หันมาด่าพวกบ้าสามคนเสียงดัง

เสียดายจัง...

“ผมไปช่วยคากามิจจิเตรียมของดีกว่า” คิเสะอาสา

หมายมาดจะฉวยโอกาสกับเสือน้อยให้ได้

“ผมไปด้วยครับ”

 เรื่องอะไรจะยอมให้คิเสะคุงเอาเปรียบคากามิคุง ดวงตาสีฟ้าบอกโต้งๆ

“ฉัน...ช่วย...” เด็กโข่งอาสาอีกคน

“เออๆ มาช่วยก็ดี จะได้เสร็จเร็วๆ เดี๋ยวมานะมิโดริมะ อาโอมิเนะ”

“อือ...”

“ถ้าพวกนั้นกวนก็บอกล่ะ”

“มิเนะจินว่าตัวเอง”

“พอๆอย่าเถียงกัน” คากามิห้ามทัพ จากนั้นไม่นานอาหารหลากหลายก็ถูกเรียงรายบนโต๊ะ ทั้งปริมาณและรูปร่างหน้าตา ไม่น่าเชื่อว่าเป็นฝีมือคนๆเดียว แถมคนที่ว่ายังเป็นผู้ชาย...รสชาติไม่ต้องถามถึง อร่อยกว่าภัตคารอาหารห้าดาวอีก!!

“พวกนายมีคนรู้จักชื่อชูป่ะ?” เสียงใสถามขึ้นขณะที่พวกเขาย้ายมาอยู่ในสวนสีเขียวชอุ่ม มีทั้งดอกไม้หลายสายพันธ์ และต้นไม้ให้ความร่มรื่น

“ชู?” เหล่าอดีตทีมปาฏิหาริย์เลิกคิ้ว รู้สึกเหมือนคุ้นๆว่าเคยได้ยินที่ไหน

“ใครกันอ่า...ไม่รู้จักหรอก รู้แค่คากาจินก็พอ เนอะๆๆๆ” เจ้าตัวยักษ์อ้อน เอาใจคนผมแดงเข้มเต็มที่ คากามิหัวเราะ ยกมือขยี้หัวมุราซากิบาระอย่างขำๆ

“แล้วทำไมคากามิคุงถึงถามถึงล่ะครับ” คุโรโกะหรี่ตา

ไม่ยอมหรอกนะหากคากามิคุงจะสนใจคนอื่นน่ะ!!

“อ๋อ...นายอย่าคิ้วขมวดสิ ฉันแค่สงสัย ก็ทัตสึยะเห็นไอ้คนนี้สำคัญพอๆกับฉันนี่นา! สงสัยต้องเป็นแฟนแน่ๆ!!” แบะปาก และสะบัดหน้าอย่างแสนงอน จนคนอื่นๆหยักรอยยิ้ม

อ่า...น่ารักจริงๆนั่นล่ะ

“ชื่อชูนี่ไม่น่าจะใช้ผู้หญิงนะคากามิจจิ” คิเสะบอก พลางใช้สมองน้อยๆคิดถึงคนที่พอรู้จัก

“เพื่อนที่อเมริกาหรือเปล่า” อาโอมิเนะเสนอความเห็น แต่ทุกคนกลับมองเหมือนเป็นเรื่องประหลด “อะไร?” คนผิวดำขมวดคิ้ว

“นายพูดเรื่องฉลาดๆ” มิโดริมะดันแว่น “หน้าไม่ให้นะ”

“ไอ้หัวเขียวบ้า!!

“ฮะๆๆ เอาน่าๆ แต่จริงด้วยแฮะ...เหมือนเคยได้ยินทัตสึยะบอกว่าเจอคนๆนี้ที่อเมริกา”

“ทำไมนายถึงมาถามพวกเราล่ะ” เอสโทโอยืดขาบนผืนหญ้านุ่ม เปิดหนังสือไมจังขึ้นดูอย่างสบายใจ

“ก็ทัตสึยะบอกว่าคนๆนี้รู้จักพวกนายทุกคนเลยนี่นา ก็เลยมาถามอ่ะ”

“หืม?”

 รู้จักพวกเขา...ถึงความจริงรุ่นปาฏิหาริย์จะดังมาก ก็ใช่ว่าจะนิสัยเป็นมิตรกับชาวบ้านเขา...เพราะอย่างนั้นถามหาคนที่รู้จักแบบสนิทๆก็คงเป็นตอน ม.ต้น เท่านั้น

“เอ... ชู งั้นเหรอ?” มิโดริมะเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะทำท่าเหมือนนึกได้ “ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่านะ...แต่หากพูดถึงคนชื่อชูที่อยู่อเมริกา และรู้จักกับพวกเราทุกคน...ฉันก็คิดออกอยู่คนเดียว”

“ใครอ่ะมิโดริมัจจิ”

“ใครฟะ”

“อ่า...ใครกันมิโดชิน”

“นั่นสิครับ...”

“พวกนายไม่น่าจะลืมคนๆนี้นะ”

“หืม?”

“อดีตกัปตันของทีมบาสเทย์โคว...นิจิมูระ ชูโซ”

“ไอ้คนนิสัยน่ากลัวนั่นอ่ะนะ” อาโอมิเนะส่ายหน้า

เจ้ากัปตันปีศาจ...ต่างกับอาคาชิโดยสิ้นเชิง หมอนั่นเห็นใจดีๆ แต่ความจริงแล้วโหดสุดๆ “

นิจินกับมุโระจินเหมาะสมกันดี...บ้าเลือด...เหมือนกัน”

“แต่นิจิมูระซังเป็นคนอบอุ่นนะครับ...” ตอนคุโรโกะอยู่ก็ให้อะไรหลายๆอย่าง

“นิจิมูระซังสนิทกับอาคาชิที่สุด...นายลองโทรถามหมอนั่นดูสิ”

“แต่ตอนนี้อาคาชิประชุมอยู่...ฉันไม่อยากรบกวน” คากามิลังเล เพราะอาคาชิโทรมาบอกว่าคิดถึงอาหารฝีมือเขา เบื่อข้าวของเชฟที่โรงแรม อยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว

อีกอย่างเวลางานของหมอนั่น

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...ถ้าเป็นนาย อาคาชิรับสายตลอดเวลาอยู่แล้ว” อาโอมิเนะยักไหล่ ย้ำให้คากามิมั่นใจ

ไม่ใช่แค่อาคาชิ...แต่พวกเขาทุกคนก็เป็นอย่างนั้น หากคือสายจากคากามิ...ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะรับ...

ไม่ทันจะได้กดสายหาอาคาชิ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นเสียก่อน คากามิมองเบอร์ที่โทรเข้า...เบอร์ของพี่ชายเขานี่นา

“ว่าไงทัตสึยะ?”

{ ฮึก...ไทกะ...ขอโทษ...ที่...อื้อ...ไป...แฮ่ก.. }

“ทัตสึยะเกิดอะไรขึ้น!!” คากามิร้องอย่างตกใจ

[ พอแล้วทัตสึยะ... ] เสียงทุ้มที่ลอดเข้ามาทำให้มือเรียวกำโทรศัพท์แน่น คำราวเสียยงกร้าวจนคนอื่นๆหันมามองอย่างตกใจ

“นายเป็นใคร!!!” ไม่มีเสียงตอบแต่สายถูกวางไปทันที ดวงตาสีแดงเข้มวาวโรจน์

ไอ้บ้านั่นทำอะไรกับพี่ชายเขากัน!!

“พวกนาย...ฉันจะไปหาอาคาชิ!! เดี๋ยวนี้เลย!!” ออกคำสั่งอย่างเฉียบขาดเสียหนุ่มๆได้แต่พยักหน้าทำตามอย่างว่าง่าย

 

 

“ยังไงก็เข้าไม่ได้!!

“นั่นสิใครก็ไม่รู้...มาหลอกขายของหรือเปล่า”

“ที่นี่เป็นบริษัทใหญ่ หรือจะมาหาคนรวยๆล่ะเกาะล่ะไอ้หนู หน้าตาก็ไม่เลวนี่หว่า? เซ็กซี่เชียว...”

“เฮ้ย! พูดจากให้ดีๆหน่อยสินาย!!

“เอามือออกไปด้วย!!

 เสียงเอะอะโวยวายหน้าห้องประชุมที่ทำด้วยหินอ่อนสีขาว ทำให้ร่างที่นั่งเป็นประธานกรรมการอยู่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด จนสมาชิกคนอื่นๆ ขยับตัวด้วยความอึดอัด...

สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้ในการทำงานที่นี่คือ...

อย่าทำให้อาคาชิ เซย์จูโร่ โกรธ

“ผมออกไปดูเอง”

 ไม่ใช่สนใจอะไรหรอก...แต่ในบรรดาเสียงโวยวายเหล่านั้น...ก็มีเสียงเหล่าคนที่เขาคุ้นเคย

พอออกมาด้านนอก ภาพความวุ่นวายของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และเหล่าพนักงานที่ยืนออกัน เต็มไปหมด แต่ที่ชัดเจนที่สุด...คือร่างสูงที่ถูกใครบางคนจับเชยคางขึ้น แววตาสกปรกนั่นกวาดมองคนที่เขาห่วงอย่างหยาบโลน

“ปล่อยคากามินะ!” อาโอมิเนะแทบจะตวัดหมัดใส่หน้าไอ้คนบ้ากาม ตั้งแต่ที่พวกเขาก้าวมามันก็มองคากามิอย่างกับพวกตาเฒ่าหัวหู หากไม่ใช่มิโดริมะเตือนว่าอย่าพยามมีเรื่องในบริษัทของอาคาชิ มีหรือเขาจะใจเย็นน่ะ!!

“ปล่อย...” เสียงเย็นยะเยือก และแววตาวาวโรจน์ ทำให้ทุกอย่างเหมือนจะเงียบไปเพียงครู่ เด็กหนุ่มที่ตัวเล็กกว่ากระชากมือใหญ่สกปรกออกจากคางมน ก่อนจะดึงร่างสูงโปร่งมาใกล้ตัวเอง กวาดตามองเพียงครั้งแล้วส่งให้มิโดริมะไปดูอาการ

“ทำอะไรกับไทกะของผม...”

น้ำเสียงว่าเย็นแล้ว...แววตาก็เหมือนจะฆ่าคนได้ จนคนอื่นๆสะดุ้งเป็นแถบๆ...

ไม่น่าเชื่อว่านี่คือแรงกดดันของเด็ก ม.ปลาย

“คนพวกนี้ไม่ยอมให้พวกเราเข้ามาครับอาคาชิคุง” คุโรโกะเริ่มก่อน

ไม่ได้อยากจะทำให้ใครลำบากหรอกนะ แต่อย่างน้อยๆก็ควรจะให้เกียรติคนอื่นกันบ้าง ไม่ใช่เห็นเป็นแค่เด็ก ม.ปลาย แต่งตัวธรรมดาๆก็กีดกันกันแบบนี้ อีกอย่าง...กล้ามาว่าคากามิคุงของพวกเขาได้ยังไง!!

“เขาหาว่าพวกเรามาขายสินค้าอ่ะอาคาชิจจิ”

“แล้วก็ลวนลามคากาจินด้วย” สลับกันฟ้องราวเด็กๆ

“อ้อ...อาคาชิ” อาโอมิเนะ แตะไหล่กัปตันราคุซัน ท่าทางสนิทสนมที่ทำให้หลายคนสะดุ้ง เพราะคนอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่ ไม่ยอมให้ใครถูกเนื้อต้องตัวง่ายๆ แต่นี่...

 ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเล่นงานผิดคนแล้ว

“ตาแก่นั่นบอกว่าคากามิเป็นเด็ก...อืม...อย่างว่าน่ะนะ” ดวงตาสีแดงจัดวาวโรจน์...

กล้าดียังไงมาว่าไทกะของเขา!!

“เอ่อ...อาคาชิ พอเถอะน่า...ไม่มีอะไรสักหน่อย”

“คางนายเป็นรอยแดง แล้วที่สีข้างก็น่าจะช้ำด้วย...ถูกผลักไปชนขอบโต๊ะใช่ไหม?” คำวิจารณ์สภาพร่างกายจากคุณหมอดูหัวเขียวทำให้คากามิยิ้มแหย...

มิโดริมะนี่...สงสัยจบม.ปลายแล้วคงไปเป็นคุณหมอแน่ๆแค่ดูแป๊บเดียวก็รู้ขนาดนี้

“เจ็บมากไหม...ไทกะ?” มือแกร่งแตะที่คางเรียวเบาๆ คากามิส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากให้เรื่องราวมันใหญ่โต หากจบๆไปได้ก็จบไปเถอะ...อีกอย่างเจ้าพวกนี้ก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมาทำร้ายเขาอยู่แล้ว ยิ่งวิธีการจัดการของแต่ละคนนี่...

ไม่อยากจะนึก...จบไม่สวยสักราย

“ผมว่าคากามิคุงไปนั่งรอในห้องับผมดีกว่าไหมครับ? ให้มิโดริมะคุงทำแผลให้ด้วย” คุโรโกะชวน ดวงตาสีฟ้าสบกับอาคาชิที่พยักหน้าเข้าใจ...

ดึงตัวคากามิออกไป เพื่อที่จะสามารถจัดการเจ้าคนบังอาจได้เต็มที่

“งั้นเดี๋ยวผมไปเอากล่องปฐมพยาบาลให้นะคุโรโกจจิ”

“ฉันไปกับคิเสะจิน...”

 อาคาชิหันไปพยักหน้ากับเลขาส่วนตัว เพื่อให้นำทั้งหมดไปห้องส่วนตัวและเอากล่องปฐมพยาบาล เมื่อพ้นร่างคากามิไปแล้ว...บรรยากาศที่ผ่อนคลายลงก็เย็นจัดมากยิ่งขึ้น คนที่เอามือบีบคางเรียวของเสือน้อยถึงกับตัวสั่น... เหลือบตามองเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าอย่างกลัวเกรง

“กล้าดียังไง...ถึงมาทำให้ไทกะเจ็บตัว”

“แล้วก็กล้าว่าหมอนั่นอย่างนั้น?” อาโอมิเนะต่อ รังสีอำมหิตจากเด็กหนุ่มสองคนทำให้ไม่มีใครกล้าแม้กระทั่ง...หายใจ

“นายจะจัดการยังไงอาคาชิ?”

“ไดกิคิดว่าไง?”

“ตัดมือไหม? มือข้างที่ทำคากามิเจ็บน่ะ” แววตาเอสโทโอไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย

“ไม่เลว...”

“พะ...พวก...คุณ...ปะ...ปล่อยผมไป...ได้...โปรด” แทบจะยกมือไหว้และก้มลงจนหัวจะติดพื้น

“ความจริงผมอยากจะจัดการพวกคุณขั้นรุนแรง ทั้งหมดทุกคนด้วยซ้ำ!” น้ำเสียงเย็น

ไม่ใช่แค่คนที่ว่า หรือทำร้ายไทกะ แต่รวมถึงคนที่ดูถูกเพื่อนของเขาด้วย...คนพวกนี้เป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่อาคาชิมี...เพราะอย่างนั้นเขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเด็ดขาด...แม่แต่คำพูด!!

“นายทำอย่างนั้นคากามิคงไม่สบายใจ ที่เป็นสาเหตุให้คนอื่นเดือนร้อน” อาโอมิเนะพยักหน้าลงเข้าใจ

“ผมรู้...เคย์” อาคาชิเรียกเลขาอีกคนที่ยืนนิ่งรอรับคำสั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง

“ครับ...นายน้อย”

“เปลี่ยนพนักงานใหม่ยกชุด...ตั้งแต่คนรักษาความปลอดภัย และประชาสัมพันธ์ รวมทั้งคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกคน” คำตัดสินที่แต่ละคนอ้าปากค้าง อาคาชิก็ไม่สนใจชวนอาโอมิเนะเพื่อไปดูอาการของคนที่พวกเขาเป็นห่วง ทิ้งให้เหล่าคนที่ทำร้ายคากามิสำนึกผิดกับที่ทำลงไป...

คนสำคัญของพวกเขา...ไม่อนุญาตให้ใครแตะต้อง...

 

“เป็นยังไงบ้าง” อาโอมิเนะรีบเดินไปดูอาการของคากามิที่มีมิโดริมะดูแลอยู่ทันที การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของอาโอมิเนะทำให้อาคาชิส่ายหน้าน้อยๆ...ก็สมกับฉายาคนที่เร็วที่สุดในวงการบาสฯ ม.ปลาย น่ะนะ

“ไม่เป็นไรหรอก...พวกนายอย่าเว่อร์น่า” ห้ามพวกที่ห่วงเกินเหตุ สีหน้าแต่ละคนจริงจังกว่าตอนแข่งบาสฯในสนามอีก

“แล้วไทกะมาหาผมมีอะไรหรือเปล่า?”

“อ้อ...ขอบใจนะมิโดริมะ...อย่าขมวดคิ้วสิคุโรโกะ แล้วอีกอย่างคนเจ็บน่ะมันฉัน นายจะทำหน้าเหมือนคนร้องไห้ทำไมคิเสะ มุราซากิบาระด้วย ไม่ต้องมาทำแบะปากเลย”

“ก็ทุกคนเป็นห่วงนี่หว่า” อาโอมิเนะลูบใบหน้าคากามิอย่างเบามือ

“รู้แล้วไง...ขอบใจด้วย...ฉันน่ะ ดีใจนะที่พวกนายเป็นห่วง” แย้มรอยยิ้มกว้างขวาง ปล่อยออร่าวิ้งๆราวกับลูกแมว เล่นเอาเอาหนุ่มๆที่ได้รับโมเอ้แอทเทคของเสือน้อยหน้าแดงตาม

 อ่า...อยากขย้ำเสือตรงนี้จริงๆ

ความคิดของรุ่นปาฏิหาริย์ที่เหมือนกันเปี๊ยบ

“คืออย่างนี้อาคาชิ...นายรู้จักคนที่ชื่อนิจิมูระ ชูๆ อะไรสักอย่างนี่ป่ะ?” หากเป็นคนอื่นคงฟังไม่รู้เรื่องกันบ้าง...แต่นี่คืออาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้มีมันสมองอันแสนฉลาด

“คุณนิจิมูระน่ะเหรอ? มีอะไรหรือเปล่า?” คากามิสะบัดหน้า ก่อนจะเอ่ยเร็วและรัวราวกับฟ้อง ทำเอาคนอื่นๆส่ายหน้าขำๆ

“ก็...ไอ้หมอนี่น่ะน่าจะเป็นแฟนของทัตสึยะน่ะสิ นิสัยไม่ดีเอาเสียเลย อาคาชิ! จริงเหรอที่เคยเป็นกัปตันบาสเทย์โค น่ะ”

“หืม ? แฟนของพี่ชายไทกะ?”

“อื้อ!” ดวงตาสีแดงเข้มทอประกายประหลาดแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มน้อยๆ หอมแก้มใสฟอดใหญ่...

“ตอนค่ำนี้คงได้เจอกัน...เพราะคุณนิจิมูระจะมาเยี่ยมฉันพอดี...”




          เอาแล้วไง~~~~ ว่าที่พี่น้องเขยปะทะน้องสะใภ้(?) 55555 ตอนนี้พวกหนุ่มๆเขาโหดกันเนอะ แถมยังขี้หวงอีก
          ป.ล. ขอบคุณมากนะค่ะะะะะ ที่ช่วยดูคำผิดให้ ^_^ แล้วก็เสือน้อยๆน่ะอย่าหยิกน้าาา เดี๋ยวโดนหนุ่มๆเขากัดเอา ^_^
          ป.ล. 1 ขอบคุณทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจนะค่ะ ทั้งเรื่องที่ชอบงานเขียน เรื่องคำอวยพร เรื่องสุขภาพ ถึงไม่ได้ตอบกลับแต่ก็อ่านมุกเมนต์น้าาาา อ่านบ่อยๆด้วย แล้วก็ฉีกยิ้มกว้างจนจะถึงหู ดีใจมากๆๆเลยล่ะค่ะ ^__^
          ป.ล. 2 เดากันออกเร็วจังว่าชูนี่คือใคร ^_^ พอดีเคยอ่านว่าคุณพี่รุ้งเคยเจอฮิมุจังที่อเมริกา แล้วประโยคแรกที่ทักฮิมุจังก็คือ 'นายเป็นผู้ชายที่หน้าสวยจังนะ' ก็เลยรู้สึกฟินคู่นี้ขึ้นมา ^_^
          ป.ล. 3 ได้หยุดสามวันก่อนสอบ ปลื้มปริ่มมากค่ะ จะปั่นนิยายแล้วพยามมาอัพเนอะ ^_^ เป็นการขอบคุณที่ทุกคนคอยติดตาม ^_^ มีตอนพิเศษของครอบครัวนี้ด้วย 
คิดว่า...ถ้าเสือน้อยโกรธแล้ว...หนุ่มๆเขาจะง้อยังไงน้ออออออ (Spoil เยอะไม่ได้ ไว้เจอกันตอนพิเศษดีกว่า ^_^)
         ป.ล. 4 คิดว่าตอนหน้าคงเป็น Aokaga นะค่ะ พอไปนั่งดูหลายๆรอบ...แหม...สองคนนี้เขาเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ มีอารมณ์อยากแต่งคู่นี้มากๆๆๆๆๆๆ
         ป.ล. 5 ดูแลสุขภาพกันด้วยนะค่ะ ระวังป่วยกันน้าาาาา~~~~ ขอบคุณที่ติดตามค่าาาาาา
         ป.ล. 6 ~~~~~รักน้าาาาาาาา~~~~~


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5639 Don't disappoint (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 12:44
    พวกนายนี้น้าา โหดกันทุกคนจริงๆเลย ไม่เสียชื่อรุ่น555 แต่ยังยืนยันคำเดิมว่า......น้อยไป๊!!!
    #5,639
    0
  2. #5543 Don't disappoint (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:38
    ป้าดดดด แหมมลุงแลงทุกคนเลยย แต่...น้อยไป๊!!! 55
    #5,543
    0
  3. #5289 Naona (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:11

    ไไว้อาลัยแด่พนักวาน 3 วิ

    #บังอาบมาทำเสือน้อยได้เจอนายน้อยไป หึๆ

    ไดกิตัดมือออออ โหดดดด

    #5,289
    0
  4. #4295 Doublecore (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 08:38
    คือไม่รู้จะเม้นไงดีค่ะ แหะๆๆ ยิ้มแก้มปริแล้วเนี่ยยยเขินแทน>///< เฮียุร้งก้จะมาอีก อร๊ายยย
    #4,295
    0
  5. #3418 Devgodess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 16:14
    นายน้อยโหดอ่าา หนุ่มๆหวงพี่ันจังน้าาา
    #3,418
    0
  6. #2991 Bark_mnr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:30
    โหดมากกก หวงเสือน้อยกันขนาดนี้เอาไว้เล่นที่บ้านเลยค่ะ 55555555555 เขินแรงมากกก
    #2,991
    0
  7. #2517 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 22:46
    อยู่ม.ปลายก็เป็นประธาน(รึเปล่า) คือนายน้อยความสามารถเลิศไปแหละ
    ตอนไทกะคุยกะทัตสึยะนี่แบบ..ไทกะออย่าเพิ่งคิดไปเอง
    บางทีคุณพี่น้ำแข็งอาจจะกำลังสวีตกับพี่รุ้งอยู่ก็ได้
    ครอบครัวนี้แลดูเป็นห่วงกันเกินเหตุ ๕๕๕ ใครแตะเสือน้อย(?)ไม่ได้เลย ๕๕๕
    #2,517
    0
  8. #2189 thairnee1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 20:35
    อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา อ่านรอบสองก็ยังสนุกค่าาาาาา
    #2,189
    0
  9. #1979 thairnee1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:01
    น่าจะตัดมือทิ้งมากกว่าเปลี่ยนยกชุดนะ
    #1,979
    0
  10. #1105 ครีม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 06:51
    ตกงนี่ ใช่ชูที่เราคิดป่ะ อ่านต่อโลด
    #1,105
    0
  11. #847 fakanda (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 14:44
    มันน่ารักมากกกก ได้เห็นคนหวงของไปมา 555ลำบากคากะคุง
    แร่ดูเหมือนไม่ว่าจะตอนไหนอาโอก็ได้เเต้มไปดต็มๆ
    #847
    0
  12. #831 [T]h[E]_[E]m[P]res[S]_[Q]uee[N] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 08:44
    อื้ม ช่วงนี้เป็นช่วงน้องเสือติดพี่สินะคะ (=..=) ฮุๆๆๆ น่ารักจริงๆเลย~~~~~
    สมแล้วที่เป็นนายน้อย ทั้งเรื่องจัดการกับคนในบริษัทตัวเอง
    และเรื่องจัดการกับคากามิ สุดยอดมากๆ....

    พี่รุ้งคะ พี่น้ำแข็งค่ะ
    แค่ได้ยินเสียงไม่กี่ประโยคก็เดาได้แล้วค่ะ TT///w///TT
    ซิกๆๆๆๆๆๆ ตอนต่อไปเป็นน้องเขยปะทะพี่....พี่เขยสินะคะ
    #831
    0
  13. #800 irviny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 00:06
    พี่เขยvsน้องสะใภ้-...-
    #800
    0
  14. #671 Blood JOKER (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:01
    ว้าวว คุณน้องชายจะเจอพี่เขย 5555


    #671
    0
  15. #136 &#12411;&#12358;&#12375; (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 13:56
    ชูนี่ใช่พี่รุ้งแน่เลยยยยตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ พี่ดำกับนายน้อยโหดฟุดๆเลย ไล่พนักงานออกยกชุดเลยยยย ให้มันรู้เสียบ้างว่านี่ใคร เสื้อน้อยตัวแดงๆไ่ม่ใช่ใครมาแตะต้องได้ง่ายๆน้าาาาาา
    #136
    0
  16. #91 ปลาดาว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 11:33
    ฉากการปะทะกันของพี่เขยกับน้องสะใภ้สินะ
    #91
    0
  17. #75 greetlove (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:05
    เราควรไว้อาลัยแก่พนักงานพวกนั้นไม? ขอตอบเลยว่า"ไม่"มันเป็นอะไรที่สมควรมากกกกกก วะฮะ ฮ่า ฮ่า อาคาชิดีมากที่ทำแบบนี้ ไดกิของบอกเลยความคิดนายนี้แบบบรรเจิดโครต พนักงานพวกนั้นจะได้รู้ว่า อย่ามาริแตะของเจ้านาย ถ้าอยากแบมือของเงินเดือนอยู่ หึ!!!!

    แต่เราขำประโยคนี้มากกก "...แต่นี่คืออาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้มีมันสมองอันแสนฉลาด" โอ้ยย เจอคำนี้เราลั่นเลยค่ะ 5555

    ใช่แล้วค่ะ อาโอ กะ ไทกะ ดูยังไงก็เหมือนเกิดมาคู่กัน ส่วนสูงที่ห่างกันไม่กี่เซน บ้าบาส ควบตำแหน่งเอสด้วยกัน แล้วยังอีกมากมายที่ดูยังไงแล้วสมควรลงเอยกัน... มันใช่อะะะะะะ (เอามือปิดหน้า // ไม่ได้อวยนะคะ ไม่ได้อวยนะ)

    #75
    0
  18. #74 Blo_odyyy-BlO-Od (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 06:06
    พี่รุ้ง แหม ทำอะไรมุโระจังอยู่หรอคะ?//เค้ารู้เค้าเห็นน้า
    #74
    0
  19. #73 spongplhh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 07:21
    เปลี่ยนพนักงานใหม่ยกชุด555555555555555555555555 ตกงานแล้วค่า บังอาจไปกล่าวหาไทกะของนายน้อยว่าเป็นเด็กอย่างว่า สมควรโดนจ้าาาา แหมๆ อาโอมิเนะน่าจะตัดมือไปเลยนะ 5555555555555 ชอบมากค่า
    #73
    0
  20. #72 furi02 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 23:19
    โอ้ยยยยย น่ารักมากคะ แหมๆนายน้อยกับพี่เกรียมเรานี่ก็โหดชุงงงงง~ =w= ทุกคนบอกได้เลยคะว่า ขี้หวงสุดๆ // ไรต์คะ ท่าจะฉียยิ้มถึงหู เรากลัวว่าไรต์จะกลายเป็นผีปากฉีกไปเสียก่อนตอนใหม่เนี่ยแหละ ฮ่าาาาาาาๆๆๆๆๆ ^0^
    #72
    0
  21. #70 shinkin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 21:25
    55555 ขำคีจังมากเลยค่ะ
    "อ๋าาาา ฉันตื่นสายนิดเดียว ทุกคนก็แย่งคากามิจจิไปหมดแล้ว ฮึ่ยยยย"
    เรื่องนี้น่ารักมากเลยค่ะ ว่าแต่เอ้....ชูนี่"ชูโ--------//โดนปิดปากห้ามพูด
    #70
    0
  22. #69 Blo_odyyy-BlO-Od (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 21:23
    ชูเหรอ......... หรือว่า!!!!
    #69
    0
  23. #68 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 21:08
    สนุกม๊ากมาก. แล้วมาต่อเนอะ^^
    #68
    0
  24. #67 greetlove (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 20:30
    "แฟนแฟรอ"ประโยคนี้กลับไปแก้ด้วยนะคะ^^

    "ชู"ขอเดานะค่าา ว่าเป็น "นิจิมุระ ชูโซ"แน่ๆเลย (มันต้องใช่ // กำมือแล้วชกกับหน้าอก)

    แล้วก็อีกอย่างเราชอบรูปประกอบมากเลยค่าาาาาา น่ารัก น่าหยิก ถ้าได้จับสักครั้งเราจะรู้สึกมีบุญมากกกกกกกกกกกกกกกก (ก.ไก้ล้านตัว)

    # อีก 50% นะคะ สู้ๆ
    #67
    0
  25. #66 keta32 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 18:05
    อ้ออออ....ชูนี่ใคร(วะ)ครับ!!!????? เค้าม่ายยยยรู้วววส์
    #66
    0