fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 4 : Long Fic : AllKaga....かぞく (1) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 294 ครั้ง
    10 พ.ค. 58


 

Kurogo no basKet

Title : Family

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)

 

      เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ ก่อนที่ร่างสูงจะกระโดดจากเส้นชู้ตลูกโทษเพื่อดังด์ลูกลงห่วง จากนั้นก็กลับมายืนบนพื้นได้อย่างสวยงาม ท่าทางการเล่นบาสที่สนุกสนาน เป็นธรรมชาติ และทรงพลังขนาดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเอสแห่งเซย์ริน

คากามิ ไทกะ

คนที่มีพลังกระโดดได้สูงที่สุด...

เหล่ารุ่นน้องปีหนึ่งที่เพิ่งเห็นลีลาอันสวยงามของเอสคนเก่งมองตามด้วยแววตาเป็นประกาย รู้สึกอยากเล่นให้ได้อย่างนี้บ้าง

“น้ำครับคากามิคุง” เสียงเรียบๆไร้ที่มา ยังคงทำให้คากามิสะดุ้งตกใจอยู่ดี ก่อนจะหันไปขึงตาใส่เจ้าคู่หูตัวแสบอย่างคุโรโกะ เท็ตสึยะ

 จะเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ไม่ชินกับหมอนี่สักที! ไอ้นิสัยจืดจางชอบผลุบๆโผล่ๆนี่!!

“ขอบใจ...” รับน้ำมาดื่มอึกๆ หยดเหงื่อที่ไหลลงมาตามผิวสีน้ำผึ้งเรียบตึงนั้นเสริมให้คนตรงหน้าดูดีกว่าปกติ เส้นผมสีแดงเข้มชุ่มเหงื่อ ลมหอบหายใจนิดๆ

อืม...ค่อนข้างจะเซ็กซี่ล่ะมั้ง

คนเป็นเงาคิดในใจ

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้กลับได้แล้วล่ะ!!” โค้ชสาวประกาศเสียงดัง ประกาศิตที่ไม่มีใครในชมรมกล้าขัดคำสั่ง “ส่วนนายเจ้าบ้าคากามิ!” หันมาจ้องตัวปัญหา

“อย่าไป 1 On 1 กับใครก่อนกลับบ้านอีกล่ะ!! ไปพักผ่อนเสีย! ฝากด้วยนะคุโรโกะ!!

 ผมห้ามคากามิคุงอยู่เสียที่ไหนล่ะครับ ได้แต่ประท้วงในใจ เพราะโค้ชสาวนั่นสะพายกระเป๋าออกไปจากโรงยิมเสียแล้ว

“อะไร...มองฉันทำไมคุโรโกะ” คากามิที่กำลังจะถอดเสื้อออกกลางโรงยิม ท่ามกลางสายตาของเหล่าปีหนึ่งนับสิบถึงกับชะงัก เมื่อเห็นคู่หูเขม่นมองมานิ่งๆ

“ไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำครับ คากามิคุง”

“เห? ก็ตรงนี้มันสะดวกกว่า”

“อย่าโง่สิครับ”

“หา!! ว่าฉันทำไมอ่ะ!!” คนผมแดงโวยวายเมื่อถูกด่า

“รีบๆไปเปลี่ยนเสื้อเถอะครับ จะได้กลับกัน”

“เอ่อ...ก็ได้ๆ อย่าทำหน้าตาจริงจังสิคุโรโกะ”

“หน้าผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ”

“ไอ้บ้า!!” โวยวายทิ้งท้ายก่อนจะเดินลิ่วๆเข้าไปห้องน้ำ คุโรโกะถอนหายใจเบาๆ เหลือบสายตามองเหล่ารุ่นน้องในชมรมที่พากันสะดุ้งเป็นแถวๆเมื่อสบกับรุ่นพี่จืดจาง แหม...เห็นนิ่งๆอย่างนี้ก็น่ากลัวนี่นา

เฮ้อ...คุณอย่ามาซื่อ ไม่รู้ว่ารุ่นน้องมองอย่างหลงใหลได้ไหมครับ มันลำบากผมนะ...

แต่คิดไปคิดมาอีกที...คากามิคุงน่ะ ทั้งซื่อ ทั่งโง่ ทั้งงี่เง่านี่นา

~~peep peep~~

เสียงเมลล์มือถือเข้าทำให้ต้องล้วงหยิบมาดูพอเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มบางก็แต้มขึ้นบนเรียวปาก 

อืม...กลับดีกว่า

 

      “กลับมาแล้วครับ” เสียงสองเสียงที่ตะโกนพร้อมกันก่อนจะเปลี่ยนเป็นรองเท้าสำหรับใส่ในบ้าน และเดินเข้าไป คากามิหยิบของในตู้เย็นออกมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะบอก

“งั้นเดี๋ยวฉันไปเตรียมอาหารเย็นก่อนล่ะกัน วันนี้นายอยากกินอะไร?” คุโรโกะกำลังจะอ้าปากตอบ หากไม่ใช่เพราะเสียงโวยวายหน้าบ้าน

“เฮ้ยๆ! ทำไมให้เท็ตสึรีเควสของกินได้คนเดียวว่ะ!

“นั่นสิ...คากามิจจิใจร้ายที่สุด! ผมก็อยากกินของโปรดเหมือนกันน้าาา~~~~

“ไอ้พวกบ้า” คากามิพึมพำด่า ก่อนจะเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเล็กๆที่ห้องรับแขกจากนั้นก็โยนผ้าขนหนูสองผืนไปยังผู้มาใหม่ “เช็ดเหงื่อให้เรียบร้อย” ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้คนหัวน้ำเงินและหัวเหลือง ก่อนจะเอากระเป๋าที่ถูกโยนไปอีกทางมาถือ เอื้อมถอดเนคไทให้อาโอมิเนะอย่างเบามือ ก่อนจะปลดกระดุมเม็ดบนออกให้ จากนั้นก็หันไปทำแบบเดียวกันกับคิเสะ

“เอ้า! เรียบร้อย...เลม่อนอบน้ำผึ้งอยู่บนโต๊ะ”

ฟอดดดดด!

“ขอบใจ”

“ขอบคุณน้าคากามิจจิ...น่ารักที่สุด!

เอสแห่งเซย์รินหน้าแดงจัดเพราะถูกหัวขโมยสองคนหอมแก้มไปคนละข้าง

“อ่ะ...ไอ้...ไอ้พวกบ้า!! >///////<” คากามิโวยวาย ยกเท้าจะเตะไอ้ตัวปวดประสาททั้งสองคนที่หลบอย่างรวดเร็วไปที่โซฟา พร้อมหยิบเลม่อนแช่น้ำผึ้งที่ฝานบางๆไว้เจ้าปากอย่างกวนส้นเท้าที่สุด!!

“วันนี้พวกนายสองคนกินราเม็งถ้วยไปเลยนะ!!

“เขินแล้วอย่าพาลดิว่ะ” อาโอมิเนะว่า ยักคิ้วหน่อยๆ

“ใครเขิน!!

“นั่นสิน้าาา~~~~ ใครกันน้า คุโรโกจจิ อาโอมิเนจจิเห็นป่าวๆ ไม่รู้ใครยืนตัวแดง หน้าแดง แถมหัวยังแดงอีก”

“คิเสะ! แก๊!!!

“อย่าแกล้งคากามิคุงสิครับ”

“เงียบไปเลยนะนาย!

“อย่าพาลผมสิครับคากามิคุง” เสียงเอะอะโวยวายที่ไม่กลัวว่าจะทำให้ข้างบ้านอยากขว้างข้าวของมาใส่ยังคงดั่งลั่น ทำให้ผู้มาใหม่ที่ยืนนิ่งหน้าประตูได้แต่ถอนหายใจ

“สักประมาณ 10 นาทีน่าจะหยุดว่างั้นไหมชินทาโร่” คนถูกเรียกขยับแว่น

“ไม่เบื่อบ้างรึไงก็ไม่รู้...เถียงกันได้ทุกวัน”

“อ๊ากกกก! หยุดเลยนะอาโอมิเนะ! ถ้าอ้าปากพูดอีกคำเดียว วันนี้นาย...อ๊ะ อาคาชิ มิโดริมะ!” คากามิที่กำลังงับหัวคนผิวคล้ำ เงยหน้าไปมองทางประตู ก่อนจะส่งเสียงทักที่ทำให้ศึกย่อมๆชะงักไป

“กลับมาแล้ว” สองเสียงตอบพร้อมกัน คากามิเดินไปรับกระเป๋าจากทั้งคู่ ปลดเนคไนทออกให้อาคาชิ ถอดเสื้อคลุมออกจากมิโดริมะ แล้วก็ยื่นผ้าขนหนูให้

“ไปนั่งก่อน ฉันจะไปทำอาหารเย็นแล้ว”

“ตกลงผมยังรีเควสของกินได้อีกไหมครับคากามิคุง” คุโรโกะยกมือขึ้น ช้อนสายตาประหนึ่งเจ้าเบอร์สองมองคนผมแดงที่ชะงัก พลางมีริ้วสีสดพาดผ่านใบหน้า

“อ่ะ...อืม...นายอยากกินอะไรล่ะ?” หนุ่มจืดจางยิ้ม...คากามิคุงแพ้ลูกอ้อนเขาตลอดล่ะ

“ซุปมันฝรั่งครับ”

“โอเค...” พอได้รับคำตอบ คนผมฟ้าก็ยิ้มมากขึ้น เอ่ยคำพูดให้เอสคนเก่งหน้าแดงจัด

“คากามิคุงนี่...น่ารักจริงๆด้วยสิครับ”

“ไอ้บ้า!!!” ตวาดเสียงดังก่อนจะย่ำเท้าปึงปังเข้าไปในครัว ทิ้งให้หนุ่มๆส่ายหน้าทั้งๆที่อมยิ้มตาม

แหม...ก็เวลาเสือน้อนเขิน...มันน่าดูชมมากเลยนี่นา

“ว่าแต่ทำไมนายได้รีเควสของกินว่ะเท็ตสึ?” อาโอมิเนะยังไม่หายข้องใจกับปัญหานี้

เขาเองก็อยากกินคาราเกะ หรือไม่ก็ไก่เทอริยากิฝีมือคากามินะเฟ้ย!!

“ก็อาโอมิเนะคุงปากไม่ดี” คุโรโกะว่าอดีตแสงของตัวเอง

“คุโรโกจจิขี้โกงที่สุด!” คิเสะแบะปาก ทำท่าประหนึ่งลูกหมา แต่บังเอิญว่านี่คือเพื่อนๆที่ไม่ได้หลงไปกับหน้าตาประหนึ่งนายแบบเหมือนเหล่าสาวๆแฟนคลับ นอกจากหมั่นไส้มากขึ้นเท่านั้น

“ไปบอกไทกะสิว่าอยากกินอะไร เดี๋ยวก็ทำให้เองนั่นล่ะ” อาคาชิบอก

ถึงจะพูดโน่นพูดนี่...แต่ไทกะน่ะอ่อนโยนแล้วก็ใจดีที่สุด แม้พวกเขาจะเอาแต่ใจกันมากแค่ไหนก็ตาม

“ว่าแต่...ใครเห็นมุราซากิบาระบ้าง?” มิโดริมะหันมองรอบๆห้องแสนกว้างใหญ่ กลับไม่พบเจ้าคนตัวโตที่ชอบทำนิสัยเด็กๆแม้แต่เงา

อา...คงไม่ใช่ไปหลงทางอยู่ที่ไหนหรอกนะ ยิ่งมีนิสัยชอบเดินตามคนที่ให้ขนมเสียด้วยสิ

ปังงงง!!

ไม่ทันไรเจ้าคนที่ถามหาก็โผล่มาพร้อมเสียงเปิดประตูดังลั่น เล่นเอาสมาชิกคนอื่นๆมองตาม เห็นหัวม่วงๆกับตัวโตๆพร้อมหน้าตาเหมือนเด็กน้อยถูกขัดใจ

“เกิดอะไรขึ้นน่ะอัตสึชิ?” อาคาชิเลิกคิ้ว

“แงๆ...อาคาจินนนนนน”

 งอแงเป็นเด็กอีก

“ถามไปก็ไม่ได้เรื่องหรอกครับอาคาชิคุง” คุโรโกะถอนหายใจ

ส่วนคนที่เหลือนั้นไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ...อืมช่างรักกันดีจริงๆ

“มีอะไรน่ะมุราซากิบาระ?” คนที่หายเข้าไปในครัวชะเง้อคอออกมา ผ้ากันเปื้อนสีชมพูไม่เข้ากับร่างกายสูงๆนั่นเลยสักนิด แต่เพื่อเป็นการตัดปัญหาในหลายๆทางออกไป คากามิเลยต้องจำใจใส่มันอยู่ดี

“คากาจินนนนนน” ยกมือสองข้างขึ้นราวเด็กน้อยให้อุ้ม จนเพื่อนอดีตเพื่อนร่วมทีมอยากขว้างอะไรเข้าใส่

ตัวก็โตทำแล้วไม่เห็นจะน่ารักเลย!!

“หืม? มีอะไร” คากามิเดินเข้ามาใกล้ ก่อนร่างสูงจะถูกแขนแกร่งและยาวรวบเข้าไปกอดหมับ ใบหน้างอแงนั่นซุกลงหน้าท้องเรียบตึง ก่อนจะฟ้องเสียงอู้อี้

“มีคน...แย่งขนม ฉันล่ะ...”

“เล่าดีๆหน่อย” คากามิกรอกตา อยากจะขืนตัวออกอยู่หรอก แต่เดี๋ยวเจ้าเด็กโข่งนี่จะเป็นหนักกว่าเดิม

“ก็วันนี้...ฉันไปซื้อเค้กกับมุโรจิน แล้วเค้กเหลือชิ้นสุดท้าย...มีเด็กผู้หญิงอยากได้...มาก มุโรจินเลยบอกให้ยกให้ไป...ก็ฉันอยากกินนี่นา...คากาจินนน มุโรจินใจร้ายยยยย”

“ปัญญาอ่อน!!

“เสียเวลาเป็นห่วงจริงๆ”

“มุราซากิบารัจจิงี่เง่ามากครับ”

“เฮ้อ...นายโตแล้วนะอัตสึชิ”

“ดีนะครับที่ไม่ต่อยตีแย่งเค้กเขามา”

พอได้ยินพวกเพื่อนๆที่ไม่มีคำว่าปลอบใจแถมยังซ้ำเติมกันอีก เด็กตัวโตก็เริ่มแบะปากมากกว่าเดิม...ทำท่าจะงอแงหนัก...หากไม่ใช่เพราะมือเรียวที่วางแปะลงบนหัวแล้วโยกเบาๆ

“เอาน่า...เดี๋ยวฉันทำเค้กให้กิน วันนี้เลยก็ได้ ทัตสึยะทำถูกแล้วนี่นา นายจะใจร้ายกับผู้หญิงลงเหรอ? เดี๋ยวแถมคุกกี้กับพายแอปเปิลให้ด้วย โอเคไหม หืม?” พอได้ฟังคำตอบกับน้ำเสียงอ่อนโยนนั่นแล้วก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้น

“ชอบคากาจินที่สุดเลย ^_^

“เออๆๆ รู้แล้วๆ ปล่อยสักทีสิ” คากามิส่ายหน้าน้อยๆ มือแกร่งยอมปล่อยออกแต่โดยดี ก่อนจะโน้มคนในชุดผ้ากันเปื้อนลงมาแนบริมฝีปากลงไปบนปากสีพีชเร็ว

จุ๊บ

“รางวัลไงคากาจิน ^_^

“ไอ้เด็กบ้า!!” สีหน้าของเสือหนุ่มพลันแดงจัดแข่งกับสีผม ถลึงตาใส่คนหัวม่วง แล้วก้าวพรวดๆไปในครัว เสียงอุปกรณ์กระทบกันดังลั่นทำให้มุราซากิบาระยิ้มขำ

เขินได้รุนแรงเสมอเลย...แต่คากาจินก็ใจดีกับเขาที่สุด แม้เขาจะดื้อ งอแง หรือเอาแต่ใจแค่ไหนก็ตาม

“นี่เป็นแผนเรียกร้องความสนใจหรือเปล่าครับมุราซากิบาระคุง?” คุโรโกะขมวดคิ้ว

“นั่นสิ...ฉันกับคิเสะได้แค่หอมแก้มเองนะโว้ยยยย!!” อาโอมิเนะพาดขาบนโซฟา ท่าทางอยากมีเรื่องเต็มที

“ถูกต้องครับ! มุราซากิบารัจจิมาถึงก็กอดเลยแถมได้จุ๊บอีกอ่ะ ขี้โกงที่สุด!” คิเสะแบะปาก มองค้อนคนหัวม่วง

“พวกนายมันหื่นจริงๆ” มิโดริมะส่ายหน้า แย่งรีโมททีวีจากอาโอมิเนะมาเปิดช่องข่าว ดีกว่าดูสาวๆอกสะบึมของเจ้าหื่นมิเนะเยอะ

“ก็ขยันแกล้งไทกะกันจังเลยนะ เดี๋ยววันนี้ก็ได้กินราเม็งถ้วยกันทุกคนหรอก”

 หากพ่อเสือน้อยเขินมากๆเข้าจะพาลโมโหเอา แล้วพวกเขาจะลำบากน่ะสิ

“ไปเล่นบาสกันเถอะ?” มนุษย์บ้าบาสอย่างอาโอมิเนะเริ่มชวน ในเมื่อแย่งรีโมทกลับมาไม่ได้ก็หาทางอื่นแล้วกัน

“อืม...แบ่งกันสามต่อสามแล้วกัน ใครแพ้วันนี้ต้องล้างจานด้วยล่ะ”

“โอเค จัดไป!!” เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงดังขึ้น ก่อนทีวีจะถูกปิดแล้วร่างทั้งหกก็ย้ายไปยังสนามบาสข้างบ้าน เสียงที่เงียบจากห้องรับแขก ทำให้คนในครัวสงสัย ปกติเจ้าพวกบ้านั่นเคยเงียบกันสักวินาทีก็ไม่ได้นี่หว่า พอเห็นว่าไม่มีใครสักคน จึงเดินไปริมหน้าต่าง เมื่อเห็นพวกบ้าที่ว่ากำลังวาดลวดลายอย่างเอาจริงเอาจังในสนามเล็กๆ ประหนึ่งเป็นการแข่งระดับประเทศ รอยยิ้มขำประดับมุมปาก แววตาพลันอ่อนละมุน

     เขาชอบช่วงเวลาแบบนี้...แม้จะวุ่นวาย หรือเหนื่อยใจไปบ้าง...แต่ก็มีความสุข...
 

แถม

 

“เอ้าตกลงวันนี้ใครชนะ?” ร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูเดินไปในสนามบาสเล็กๆ ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นสภาพแต่ละคนที่เหงื่อท่วมตัวกันทั้งนั้น

“ยังเสมอกันอยู่เลยครับ...” คุโรโกะตอบ พลางส่งลูกด้วยอิกไนต์พาส ไค ให้อาโอมิเนะที่อยู่ทีมเดียวกัน

“งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนไหม? นี่ก็มืดแล้วนะ พวกนายยังไม่อาบน้ำกันเลย มานั่งกินข้าวพร้อมเหงื่อนี่ไม่ให้กินนะโว้ยย!

“เอ๋? ลืมดูเวลาไปเลยอ่า” คิเสะที่ครองบอลอยู่ยิ้ม ได้ประมือกับทุกคนแล้วมักจะสนุกจนลืมไปตลอด

“เลิกตอนนี้ก็หาคนล้างจานไม่ได้นะ” มิโดริมะหันไปบอกคากามิ

“เดี๋ยวฉันล้างเองก็ได้น่า” คากามิส่ายหน้า ก่อนที่ทุกคนจะเบนสายตาไปยังผู้มีอำนาจสูงสุดอย่างกัปตันราคุซัน อาคาชิเลิกคิ้ว ยิ้มบาง

“พอแค่นี้แล้วกัน...ส่วนเรื่องล้างจาน...” ดวงตาคมสีแดงเปล่งประกายวาวอย่างเจ้าเล่ห์ จนอดีตเพื่อนร่วมทีมรู้สึกขนลุก

“เดี๋ยวผมจัดการเองก็ได้...อย่ารบกวนไทกะเลย”

“เอ๋!!!” ทุกคนขมวดคิ้ว ใบหน้ามีเครื่องหมายคำถามขึ้นเต็มไปหมด

อาคาชิเนี่ยนะ...จะล้างจาน!!

เป็นไปไม่ได้!

ถึงพวกเขาจะดวลกันแบบนี้เสมอๆ แต่อาคาชิก็ไม่เคยถูกทำหน้าที่นั้นเลยสักครั้ง นี่อาสาเองเลยอ่ะ!!

“แปลกๆนะครับ” คุโรโกะเปรย หรี่ดวงตาอย่างไม่ไว้วางใจ

“เฮ้ยๆ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้โลกจะแตกนะ” อาโอมิเนะขมวดคิ้ว

“น่ากลัวอ่า...อาคาชิจจิเกิดเป็นคนดีขึ้นมาหรือไงกัน?” คิเสะยกมือลูบๆแขนตัวเอง

“ไม่น่าเป็นไปได้...อาคาชิไม่ใช่คนดีขนาดนี้ ลัคกี้ไอเทมของหมอนั่นวันนี้ก็ไม่ใช่จานด้วย” มิโดริดันแว่นอย่างคนคิดหนัก

“ฝนตก...แน่ๆ...น่ากลัว...อ่า” มุราซากิบาระคิ้วแทบจะชนกันอยู่แล้ว เหล่าทีมปาฏิหาริย์ต่างสุมหัวซุบซิบกับการทำตัวเป็นคนดีของกัปตันราคุซัน 

อาคาชิส่ายหน้าไปมา...

พวกบ้านี่คิดว่าเขาไม่ได้ยินหรือไง แต่ละคน...ความคิดดีๆกันทั้งนั้น

ก็ใช่ว่าอยากจะทำตัวเป็นคนดีอะไรหรอก...แต่

“เอ๋? แปลกนะที่นายอาสา” คากามิเลิกคิ้ว สีหน้าบอกว่าประหลาดใจ 

“ไทกะไม่เชื่อเหรอว่าผมทำได้น่ะ...แค่ล้างจานเองนะ”

“ก็ไม่เห็นว่าไม่มีอะไรที่นายทำไม่ได้สักทีนี่นา” ร่างคนผมแดงเข้มโน้มตัวลงมาก่อนจะแนบเรียวปากตัวเองลงไปบนปากอาคาชิเหมือนให้รางวัล

นุ่มนวล แผ่วเบา...

 ทำเอาพวกที่สุมหัวกันตาค้าง และยิ่งตาโตมากขึ้นเมื่อกัปตันปีศาจดึงคอเสื้อคากามิให้โน้มลงมามากขึ้น ก่อนจะมอบจูบร้อนแรงให้เป็นเวลาหลายนาทีจนเอสเซย์รินหอบหายใจแฮ่กๆ ปรือตาเรียวลงอย่างยั่วยวน นิ้วโป้งของอาคาชิไล้ปากสีพีชเบาๆ

“เป็นรางวัลที่ดีมากเลยล่ะ”

“อ่ะ...” คากามิหน้าแดงจัด ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ “จะ...ทำ...จะไปทำซุปเต้าหู้ให้ รีบๆ...มาล่ะ”

 ซุปเต้าหู้ของโปรดของอาคาชิ

“ขอบคุณนะครับ...ไทกะของผม” จูบข้างแก้มใสฟอดใหญ่ จวบจนร่างสูงโปร่งเดินหนีความเขินเข้าไปในบ้าน อาคาชิจึงหันมายักไหล่ให้อดีตเพื่อนร่วมทีม

“รางวัลของการทำตัวเป็นคนดีไงล่ะ”

“เจ้าเล่ห์มากครับอาคาชิคุง!!” คุโรโกะส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ได้ทั้งจูบ ได้กินทั้งของโปรด

“แก๊!! เลวมากอาคาชิใช้วิธีขี้โกงนี่หว่า!” หนุ่มผิวดำโวยวาย คากามิเป็นคนจูบก่อนเลยนะเฟ้ย!! ปกติเจ้าคนขี้อายนั่นทำแบบนั้นเสียที่ไหน!

“วิธีไม่ซื่อไปนะอาคาชิ” คนหัวเขียวขมวดคิ้ว...วันนี้ราศรีธนูของอาคาชิดวงดีเป็นอันดับหนึ่งด้วย

“อาคาจิน...ขี้โกง...ขี้โกงมาก...มากๆๆ” เด็กผมม่วงแบะปาก

“ช่ายๆๆ อาคาชิจจิขี้โกงนี่นา เล่นทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าคากามิจจิอ่าแถมยังได้จูบอีกๆ ฮึ่ย!

“เชิญโวยวายกันให้พอนะทุกคน” เจ้าของดวงตาจักรพรรดิขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มากขึ้น

หึๆ...ได้แกล้งพวกนี้แล้วสนุกจริงๆด้วย

 “แต่เวลาไทกะ เริ่ม’ ก่อนน่ะ สุดยอด’ มากเลยล่ะ” ทิ้งท้ายเอาไว้แล้วเดินไปในบ้าน ทำเอาคนข้างหลังโวยวายด้วยความคับแค้นใจ

     “อาคาชิแก๊กกกกกก!!!


               มาต่อแล้วน้าาาาาาา ครบ 100% แล้วจ้าาาาา
พรุ่งนี้ตอนค่ำๆถ้าไม่น็อคไปกับข้อสอบจะมาต่อตอนที่ 2 ให้นะค่ะ (ช่วงนี้อัพบ่อย เพราะคาดว่าจะหายหน้าไปนาน แหะๆ)
      ป.ล. ใครเดาคนล้างจานถูกบ้างไหม? ฮะๆๆ คิดภาพนายน้อยล้างจานออกไหมเอ่ย ฮะๆๆๆ^_^
      ป.ล. 1 คนบ้านนี้หื่นจริงๆนั่นล่ะ...สงสารเสือน้อยเนาะ ^_^ ตอนนี้ลาสบอสต์ชนะเลิศ หุๆๆๆ
      ป.ล. 2 พรุ่งนี้สอบแล้ว...เหมือนเดินไปขึ้นเขียงดีๆนี่เอง =_= แหะๆ ใครกำลังสอบสู้ๆนะค่ะ ไฟท์ติ้ง!!
      ป.ล. 3 ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ ^_^ ดีใจที่ชอบกัน ^_^
      ป.ล. 4 ~~~~รักน้าาาาาาาาาาา~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 294 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5739 สีชาด. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:16

    อาคาชิ ร้ายกาจ !

    #5,739
    0
  2. #5637 Don't disappoint (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 00:43
    อ่านจบถึงกับต้องอุทาน "ร้ายกาจจจ!!!"
    #5,637
    0
  3. #5618 MartiniLubik (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 07:12
    ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่แต่ง กลับมาอ่านทีๆรก็อบอุ่นหัวใจทุกทีเลย อยากให้ไรท์กลับมาแต่งอีกจังค่ะ❤️
    #5,618
    0
  4. #5581 SARO1997 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 14:24

    ม่ายยยไหวแล้วจ้าาาาาาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-04.png

    #5,581
    0
  5. #5552 ยุนกิอปป้าน่ารัก^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:53

    ไม่ไหวแล้ววววววว
    #5,552
    0
  6. #5541 Don't disappoint (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:02
    ไม่ค่อยจะขิงเลยยย 555
    #5,541
    0
  7. #5426 Kuroshio (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:16
    ชอบบบบบบ รักโมเม้นนี้มากค่ะ
    #5,426
    0
  8. #5345 wiwitchayada2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 11:54
    อ่านหลายครั้งก็ยังชอบเหมือนเดิมเลย รักน๊าาา
    #5,345
    0
  9. #5127 velaz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:04
    อิจผช.บ้านนี้มากค่ะะะ !! โอยยยย อ้อนเสือน้อยกันใหญ่ แต่ก็ยังแพ้นายน้อยเขานะคะ ต้องไปฝึกลูกอ้อนกันมาใหม่ 55555555555
    #5,127
    0
  10. #5125 tsunayoshi4869 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:44
    555 ชอบ อาคากามิที่สุด!!! นายน้อยเจ้าเลห์มากมาย
    #5,125
    0
  11. #5005 hotaru29 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 18:23
    สมกับเป็นนายน้อยอาคาชิ เจ้าเล่ห์มากค่ะ
    #5,005
    0
  12. #4851 Nut .. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 11:23
    คางามิจังนี่....เป็นภรรยาที่ดีจริงๆ
    #4,851
    0
  13. #4598 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 11:08
    นายน้อยมาม้ามืดมาก อร๊ายยยย
    #4,598
    0
  14. #4421 Akasora genri (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 00:10
    และผู้ชนะเลิศได้แก่.... นายน้อยยยยย
    #4,421
    0
  15. #4293 Doublecore (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 07:50
    แรกๆครกวินนะนายน้อยโผล่มาปุ๊บ วินแบบขาดลอย55555
    #4,293
    0
  16. #3785 Tiar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 17:41
    lสมกับเป็นบจจัง
    #3,785
    0
  17. #3417 Devgodess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 14:40
    นายน้อยคะ ขี้โกงสุดๆอะ
    บ้านนี้หื่นทุกคน ฮ่าาา
    #3,417
    0
  18. #3227 panisra (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 00:58
    สนุกมากเลยค่าาาาา อ่านกี่รอบๆก็ยังสนุกเหมือนเดิมเลยน้าาา
    #3,227
    0
  19. #3205 thasinee38800 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 13:10
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด นายน้อยแยบยลมากเลยคร้าา
    #3,205
    0
  20. #2988 Bark_mnr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:08
    เยาะเย้ยมาก 555555555 สงสารพวกที่เหลือ คริๆ
    #2,988
    0
  21. #2515 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 22:08
    โอ้ยยยยยยย ชอบอ่าาาาาาา
    มันดูวุ่นวายดี 
    ตอนนายน้อยอาสาล้างจานนี่อึ้งมาก
    แแต่พอคางามิจูบนี่แบบ..ฟินแทนนนน
    นายน้อยแผนร้ายมากกกกกกกกกก
    #2,515
    0
  22. #1957 thairnee1234 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 06:37
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #1,957
    0
  23. #1103 ครีม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 06:37
    ชอบที่สุดชอบอ่านออลคางามิที่สุดแองเจิ้ลของช้านนน
    #1,103
    0
  24. #848 gee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 15:58
    นี้เหละฟิคที่ใฝ่ฝันjy__
    #848
    0
  25. #826 [T]h[E]_[E]m[P]res[S]_[Q]uee[N] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 08:24
    อ๊ายยยยยยยยยยยยย สุดยอดดดดดด อยู่รวมกันแบบครอบครัว!!!
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ สุดยอดอ่ะ ฟินมากๆ โฮกกกกกกกกกกกก
    จุดศูนย์รวมใจของทุกคนคือคากามิคุงสินะค้าาาาา
    แหม น่ารักกันจังเลย คากามิเนี่ยเป็นภรรยาที่ดีจริงๆแหละน๊าาา TwT #ร้องไห้อย่างซาบซึ้ง

    นายน้อยช่างร้ายกาจยิ่งนัก ใช้แผนการชั่วร้ายได้ทั้งหอมแก้มและอาหารที่ชอบไปเต็มๆเลยนะคะ....
    นายน้อยเนี่ยสุดยอดสุดๆเลย! ชั่วร้ายสุดๆด้วย
    #826
    0