fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 45 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 6 กุหลาบแดง...และ...อ้อมกอด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    13 ก.พ. 59



kuroko no basket

Title : Bloody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 

      


     “คากามิคุง...วันนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอครับ? ตื่นได้แล้วนะครับ” เสียงนุ่มๆ ที่พยามปลุกคนบนเตียงซึ่งตอนนี้กำลังหลับสบาย มีการกอดตุ๊กตาหมียักษ์ตัวใหญ่ที่ขโมยมาจากห้องของมุราซากิบาระคุงแน่น แล้วยิ้มน้อยๆ อย่างเป็นสุข...

อืม...หลับสบายเชียว

ไร้ความระมัดระวังตัว คิดในใจ พลางส่ายหน้า ก่อนจะโน้มลงไปใกล้ๆ เพื่อสูดกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ... ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางทอประกายวาววับ ตัดสินใจทาบทับริมฝีปากลงบนปากสีพีชที่อ้าน้อยๆ

นุ่ม...เหมือนขนมมาสเมโล่...

“งึมๆ ง่ำๆ...งับ” คนถูกเอาเปรียบงับปากคุโรโกะเบาๆ ให้หนุ่มจืดจางสะดุ้ง ก่อนแววตาจะเปลี่ยนเป็นขำขันเมื่อรู้ได้ว่า...

กุหลาบแดงขี้เซากำลัง...ละเมอถึงของกิน...

และคงคิดว่า...ปากเขาเป็นขนม

“หึๆ...” แม้จะเสียดาย...แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เขาผละใบหน้าออกห่าง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มๆ อีกครั้ง

“คากามิคุง...วันนี้มีกุ้งลอปเตอร์สูตรพิเศษที่สั่งทำไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะครับ”

“กุ้ง...กุ้งตัวหย่ายยย...อืม...” พอพูดถึงของกินหูก็กระดิกยิกๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ปรือดวงตาสีอาทิตย์อัสดงขึ้นมามอง กระพริบตาหลายปริบๆ อยู่หลายรอบ

“คุโร...โกะ?”

“ครับ...ผมมาปลุกคุณน่ะ” ยิ้มน้อยๆ เอาผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับหน้าให้คนที่ยังคงง่วงอยู่เบาๆ

“อ่า...อืม...กี่โมงแล้ว”

“ก็...จะสิบโมงแล้วครับ วันนี้คุณมีเรียนนะครับ เมื่อวานทาคาโอะคุงก็ย้ำแล้ว”

“ขี้เกียจจังเลย...” บ่นงึมงำ “อยากนอนต่อจังอ่า...” เงยมองดวงตาสีฟ้าด้วยแววตาใสแจ๋วเหมือนกำลังออดอ้อน ที่ชวนให้ใจอ่อนและอยากทำตามที่เจ้าตัวพูดทุกอย่าง คุโรโกะกัดริมฝีปาก กลั้นยิ้ม

เฮ้อ...ทำตาใสแบบนี้เขานี่แทบอยากจะตกปากรับคำทันที

ถึงยังไงๆ...ในโรงเรียนพวกเขานี่ใหญ่สุดแล้ว แต่ให้เป็นอาจารย์ก็ไม่กล้าทำอะไร ออกปากให้คากามิคุงไม่เข้าเรียนน่ะ...ไม่ใช่เรื่องยากเลย

อืม...อาจเป็นการใช้อำนาจในทางที่ผิดไปสักหน่อย...

แต่ใครสนล่ะ...

“ไปนอนในห้องก็ได้นะครับ...ผมเรียนห้องเดียวกับคุณ”

“โอเค...ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน อะไร...ทำตาแบบนั้นทำไมคุโรโกะ?” คากามิขมวดคิ้วนิดๆ คว้าผ้าขนหนูมาห่อตัวเอง เอาจริงๆ ตอนแรก...เขาก็ไม่ได้คิดอะไร

แต่เห็นสายตาแบบนี้...เหมือนสายตาของเจ้าหื่นมิเนะ คนเจ้าเล่ห์อาคาชิ แล้วก็เจ้าคนหื่นเงียบมิโดริมะ...ก่อนที่จะ...จะ...จูบ...เอ่อ...จูบเขาเลย!!

“คากามิคุงง่วงๆ...ให้ผมไปช่วยอาบไหมครับ?” คุโรโกะเอียงคออย่างใส่ซื่อตาสีฟ้าสวยเป็นประกายวิบวับเจ้าเล่ห์

“ไอ้คนลามก!!” คนขี้เซาตะโกนลั่น คว้าหมอนบนเตียงเขวี้ยงใส่หน้าคุโรโกะ แต่มือเรียวบางแข็งแกร่งนั้นรับได้เสียก่อน พร้อมส่งเสียงสองหึในลำคอให้คากามิหน้าแดงแปร๊ด

“รับรองว่า...อาบสะอาด...ทุกซอก...ทุกมุม...โอ๊ะ!” หลบฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาและหายวับไปปรากฎอีกข้างของเตียง ก่อนจะมองคนที่กระทืบเท้าหนักๆ และตวัดตาดุๆ ใส่เขา จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำปิดประตูดังปัง ให้หนุ่มจืดจางหัวเราะขำๆ ยกยิ้มที่แผ่ไปถึงดวงตา

“เสียงโวยวายนั่นฝีมือนายล่ะสิเท็ตสึยะ” อาคาชิที่เดินถือตะเกียงหอมกลิ่นกุหลาบเข้ามา ก่อนจะวางบนหัวเตียงแล้วเลิกคิ้วนิดๆ

“อ่าครับ...พอดีกุหลาบแดงทำตัวน่าแกล้ง...ผมเลยอดใจไม่ค่อยไหว”

“ดูเหมือนไทกะจะทำให้นิสัยเสียๆ ของนายโผล่มานะ”

นิสัยที่ยิ่งชอบมากเท่าไหร่...ก็ยิ่งแกล้งมากเท่านั้น

“ก็เหมือนที่คากามิคุงทำให้นิสัยเสียเจ้าเล่ห์ของคุณกลับมานั่นล่ะครับ” ยักไหล่เบาๆ ไม่สนใจคำประชดประชัน

“คุณได้ข้อมูลนักเรียนใหม่คนนั้นมาหรือยังครับ?”

“เรียบร้อยแล้ว...รวมถึง...เรื่องของกุหลาบแดงด้วย”

“หืม?”

“หึๆ...ชินทาโร่กลับไปที่บ้าน...อีกอย่างไดกิก็ลงมือด้วยตัวเอง ต่อให้ยากแค่ไหน...ก็ไม่เกินมือสองคนนั่นหรอก”

 “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน...”

“ห้ามให้ไทกะรู้ล่ะ...”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”

“ห่ะ...รู้อะไร?” คนที่เดินออกมาจากห้องน้ำส่งเสียงขึ้นเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ทำให้สองหนุ่มหันไปมองก่อนจะเบิกตานิดๆ...

ร่างสูงโปร่งสีน้ำผึ้งที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพันรอบเอว เรือนผมสีแดงดำแนบลู่ลง หยดน้ำพร่างพราวไปทั่วผิว...ราวกับน้ำผึ้งอันหอมหวาน ยิ่งกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบผสมกับกลิ่นของครีมอาบน้ำและตะเกียงหอมในห้อง ชวนให้หลงใหลมากขึ้น อดอกสีชมพูสดตัดกับผิวสีน้ำผึ้งเหมือนขนมรสเลิศที่ชวนให้ลิ้มลอง

นี่ไม่รู้หรือไงว่าสภาพนี้ทำให้คนมองอยากกดลงเตียงแล้วฟัดแรงๆแค่ไหน!!

เซ็กซี่!!

สองหนุ่มยกมือจับใบหน้าแดงๆ ของตัวเองแล้วเสไปทางอื่น

“อะไรอ่ะ? มีความลับอะไรกัน! อย่าบอกนะว่าพวกนายมีของกินดีๆ แล้วไม่ยอมแบ่งฉัน!!

สมองคิดแต่เรื่องกิน...ความระมัดระวังตัวติดลบสิ้นดีเลย!!

“ไท...กะ...”

“คือ...คากา...มิคุงครับ...”

คุณช่วยถอยไปห่างๆ พวกผมไม่ได้หรือไงกันครับ...กลิ่นหอมกับสภาพความยั่วยวนตรงหน้ามันทำให้พวกผมไม่มีความอดทนนะครับ  

“ว่าไงอ่ะ! คุโรกะ! อาคาชิ!” ยื่นหน้ามาใกล้อีกขั้น กลิ่นดอกกุหลาบทวีความรุนแรงมากขึ้นจนทำให้ประสาทการรับกลิ่นของแวมไพร์ทั้งสองเริ่มทนไม่ไหว...และ...

เพียงพริบตาเดียวร่างของคากามิราวกับถูกสายลมหอบใหญ่พัดให้มานอนแปะอยู่บนเตียง!!

ดวงตาเรียวสีแดงเบิกกว้าง อุทานเสียงดัง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อมองเห็นดวงตาสีแดงสดอีกคู่ที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

ตาคมคู่นั้น...ฉายแววกระหายอย่างแจ่มชัด...

“อะ...อาคา...ชิ” เรียกเสียงแผ่วๆ

“คุณนี่...ทำให้ความอดทนคนอื่นหมดลงอยู่เรื่องเลยนะครับ” คราวนี้เป็นเสียงนุ่มๆ พร้อมสัมผัสเปียกชื้นที่ใบหู ซึ่งคากามิสะดุ้งเฮือกทันที

“คะ...คุโร...โกะ อ๊ะ!!

“ไทกะ...อย่ายั่วมาก...สิครับ” ริมฝีปากร้ายกาจแตะลงที่ซอกคอของเขาจากนั้นก็ขบเม้มเบาๆ...ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ... ส่วนอีกคน...เลื่อนใบหน้ามามองจนคากามิเห็นภาพสะท้อนของตัวเองอยู่ในดวงตาสีฟ้าสวย

“คุณ...น่ากิน...” กระซิบแผ่วเบาจากนั้นก็ทาบทับริมฝีปากลงไปบนปากสีพีช บนคลึงแผ่วๆ อย่างนุ่มนวลก่อนจะ...ทวีความรุนแรงมากขึ้นตามลำดับ ปลายเขี้ยวคมแตะนิดๆ จากนั้นก็สอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปเลาะชิมความหวานข้างในเรื่อยๆ...ขยับเกาะเกี่ยวกับลิ้นไร้ประสีประสาที่พยามถอยหนี

“อ่ะ...อืออออ...อื้ออออ!!” ร่างบนเตียงส่งเสียงครางเร้าอารมณ์ให้สัมผัสของทั้งคู่ทวีความเร้าร้อนยิ่งขึ้น คากามิกำผ้าปูที่นอนแน่นไม่อาจดิ้นขัดขืนได้เลย...

เหมือนร่างกายเองก็...รอสัมผัสเหล่านี้...

“อ่ะ...พะ...พอ...แฮ่กๆ” เอ่ยห้ามและชันตัวเองขึ้น เอามือกอดตัวเองหมับแล้วขึงตาฉ่ำน้ำใส่สองหนุ่มที่ผละไปยืนมองผลงานตัวเองเงียบๆ

ตอนแรกพวกเขากะจะแกล้งเล่น...ให้กุหลาบแดงระวังตัวกว่านี้...

แต่...ยิ่งสัมผัส...ยิ่งไม่อาจห้ามตัวเอง

“บ้าชะมัดเลยนะครับ...” คุโรโกะยกมือปิดหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เกือบฝังเขี้ยวและดูดชิมเลือดแสนหอมหวานนั่นมาแล้ว...เหมือนสติสัมปชัญญะทั้งหมดไม่อาจควบคุมได้

“เฮ้อ...คากามิคุงนี่...อันตรายจริงๆ”

“ห่ะ...หาา!” ตวัดตาฉับมองคนพูด

“พวกนายสองคนไม่ใช่เหรอที่อันตรายน่ะ!! ละ...ลามก...”

ด่าไปเขินไปมันน่ากลัวเสียเมื่อไหร่ล่ะนั่น...

อาคาชิกับคุโรโกะมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจพร้อมกัน

“ลำบากเลยนะแบบนี้”

“นั่นสิครับ...”

“เท็ตสึยะน่ะยังดีผมนี่...ตราพันธะร้อนมากเลย”

เมื่อผูกพันธะสัญญาไปแล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะรู้สึกไวต่อคู่สัญญาของตัวเอง...ยิ่งอยู่ใกล้...ยิ่งไม่พอ ต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ...

“แต่โทษพวกเราฝ่ายเดียวไม่ได้นะครับ”

“อืม...คากามิคุงน่ะยั่วมากๆนี่นา”

“นี่คุยอะไรกันหา!!!ไม่มีเรื่องสร้างสรรค์เลยแม้แต่น้อย

“เอาล่ะๆ...ไทกะครับ รีบๆ แต่งตัวเถอะลงไปทานมื้อเช้ากัน”

“หิวแล้วววว!!” ร้องเสียงใสทันที อารมณ์ที่เขินอายเมื่อครู่หายไปหมดทันที “ฉันจะรีบ!” คากามิคว้าชุดเครื่องแบบสีขาวมาใส่อย่างเร่งรีบ ยอมให้อาคาชิกับคุโรโกะช่วยแต่งตัว

“อ้อ...ไทกะ...” อาคาชิเอาเข็มกลัดรูปพระจันทร์เสี้ยวมากลัดที่เนคไทคากามิ

“คือ?”

“เครื่องรางแล้วกันนะครับ...”

“ติดตัวไว้ตลอดเวลานะครับคากามิคุง” คุโรโกะย้ำ

เข็มกลัดที่ถูกสั่งทำขึ้นมาและเจือไปด้วยพลังอำนาจของพวกเขาทั้งหกคน อย่าน้อย...ก็ไว้คุ้มครองกุหลาบแสนซื่อยามที่พวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้ๆ

“สวยดี...” ยิ้มชอบใจ

“เรียบร้อยครับ” หนุ่มผมฟ้าติดกระดุมข้อมือให้เสร็จก็เปลี่ยนมากระชับมือเรียวและจูงออกไปนอกห้อง สบตากับท่านหัวหน้าผู้คุมกฎที่ยืนยิ้มนิดๆ

ไทกะไม่รู้หรือไงว่าสภาพของตัวเองชวนให้เข้าใจผิดแค่ไหน...ไอ้ปากบวมช้ำสีแดงที่คนมองก็รู้ว่าถูกโหมจูบมาแน่ๆ ส่วนซอกคอ...ก็มีรอยปื้นสีแดงขนาดใหญ่แสดงสัญลักษณ์ชัดเจน...

หึๆ...คราวหลังทำมากกว่านี้แล้วกัน

 

      “พวกนายสองคนไปแกล้งอะไรคากามิ?” มิโดริมะเอ่ยถามเมื่อเห็นอาคาชิกับคุโรโกะเดินตามหลังกุหลาบแดงที่มาถึงก็ปรี่ไปทำตาใสมองอาหารบนโต๊ะด้วยตาแวววาว

“หืม? ทำไมคิดอย่างนั้นครับชินทาโร่?” อาคาชิพับแขนเสื้อก่อนจะนั่งประจำที่

“ก็เสียงโวยวายลั่นเลยนี่ฮะ” คิเสะหัวเราะ พวกเขาเกือบขึ้นไปดูแล้วนะเนี่ย ยังไม่นับสภาพแสนเซ็กซี่ๆ ที่โผล่มานั่นอีกนะ

“กดลงเตียง?” อาโอมิเนะเลิกคิ้วถามคุโรโกะ ความรู้สึกต่างๆ ของคากามิส่งผ่านตราพันธะสัญญาอยู่แล้ว เขากับมิโดริมะรู้ดีจึงยังนั่งเฉยอยู่ข้างล่างกัน

“ก็...ครับ”

“เห...คราวหลังชวนบ้างสิว่ะ หึๆ”

“เจ้าหื่นมิเนะ!!” คากามิเรียกเสียงเข้ม พอดวงตาสีน้ำเงินคมมองสบ ประกายตาวิบวับกับท่าทางแลบเลียริมฝีปากแบบนั้นก็ทำให้เขาเขินหน้าแดงทันที

“แกล้งคากาจินทำไมอ่า?” มุราซากิบาระออกตัวปกป้อง ทำให้คากามิยิ้มกว้างให้ทันที

“ขอบคุณนะมุราซากิบาระ เลิกเรียนแล้วจะกลับมาทำเค้กให้นายด้วย!

“ชอบคากาจินที่สุดเลย!!

“สร้างภาพนะครับ” คิเสะประท้วง “

พวกนายเลิกพูดกันแล้วกินข้าวเหอะ! ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว!!” เสียงคนตะกละว่า พอได้รับสัญญาณพยักหน้าจากทุกคนคากามิก็ลงมือจัดการอาหารเลิศรสบนโต๊ะทันที กินเร็วประหนึ่งในท้องมีหลุมดำ

“ง่ำๆ...จริงสิ...ที่นี่เขาเรียนรวมกันเหรอ? เครื่องแบบขาวกับดำ? เห็นคุโรโกะบอกว่าจะไปเรียนกับฉัน”

“ความจริงก็ไม่” มิโดริมะดันแว่นเอื้อมมือมาเช็ดคราบอาหารข้างปากคากามิให้ ท่าทางเป็นธรรมชาติ

“เรียนแยกกันน่ะ...เครื่องแบบขาวจะเรียนตอนกลางวัน ส่วนเครื่องแบบดำจะเรียนตอนกลางคืน อย่างที่ฉันบอกนาย...แวมไพร์บางคนก็ไม่อาจสัมผัสแสงแดดได้นานๆ”

“อ่า...แล้วทำไมคุโรโกะถึงมาเรียนกับฉัน?” เลิกคิ้วอย่างสงสัย

“จะได้เป็นเพื่อนคากามิคุงไงครับ อยู่กับผมน่ะสะดวกหลายอย่างนะ เข้าเรียนสายได้ กินขนมในห้องก็ได้ หลับก็ได้ ไม่มีใครกล้าว่าอะไรคุณหรอกครับ”

“โห...สิทธิพิเศษชะมัด!” คากามิตาพราว

“เสียดายว่ะ...ฉันก็อยากไปอยู่ห้องเดียวกับนายนะ...แต่บังเอิญงานเยอะ” อาโอมิเนะยักไหล่

กว่าพวกเขาจะตกลงกันได้นี่เถียงกันแทบตายเถอะ!

“นายมีงานด้วยเหรอ? ไม่ใช่วันๆเอาแต่อู้นะ?” เลิกคิ้วมองคนตัวดำอย่างไม่อยากเชื่อ

“นี่คิดว่าฉันเป็นคนยังไง!

“แวมไพร์ตัวดำปิ๊ดปี๋ที่มีนิสัยเอื่อยเฉื่อย” ตอบตาใสทำให้คนอื่นๆ หัวเราะในลำคอทันที

ดูเหมือน...อาโอมิเนะ ไดกิ จะมีฉายาเพิ่มขึ้นนะ

“คากามิจจิเจ๋งมากเลยฮะ” คิเสะชมหัวเราะชอบใจ เอียงคอหลบแก้วคริสตัลที่ถูกมือสีแทนเขวี้ยงมาก่อนจะใช้พลังส่งกลับไปหาเจ้าของ

“ระหว่างไทกะเรียนพวกผมก็จะเคลียร์งานอยู่ที่บ้านนี่ล่ะครับ”

“อืม...พวกนายนี่เก่งจัง....” ชมอย่างไม่คิดอะไร คิดดูสิเจ้าพวกนี้ก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนเขานะ ตื่นนอนก็พร้อมกันแต่นอนดึกกว่าเขาอีก! กว่าจะเลิกเรียนทีๆต้องดึกมากแหงๆ แล้วไหนจะงานนอกงานในอีกล่ะ ได้หลับได้นอนวันละไม่ถึงสี่ชั่วโมง เป็นเขานี่มีหวังกลายเป็นซอมบี้แน่ๆ

ภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบจากสายเลือดอันทรงอำนาจ...

บางทีการเกิดมาเหนือคนอื่นมันก็...ต้องเหนื่อยกว่าเป็นการทดแทน

“งั้นวันนี้จะกลับมาทำอาหารไว้ให้นะ” คากามิเอียงหน้า อย่างน้อยเขาก็อยากช่วยอะไรบ้าง

“ไม่ต้องลำบากหรอกฮะคากามิจจิ พวกผมน่ะเป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชานะฮะ ไม่นอนติดกันสักเดือนสองเดือนยังไหวเลยนะ” มองดวงตาสีแดงคู่สวยที่ฉาบความเป็นห่วงนั้นก็รู้สึกอิ่มเอมในหัวใจ

คนๆนี้...ไม่ใช่เพียงกุหลาบงามล้ำค่า...ไม่ใช่แค่แสงสว่างอันแสนสดใส

แต่ยังเป็น...สมบัติที่แสนสำคัญของพวกเขาด้วย

“แค่ทำอาหารไม่ลำบากนี่นา...” ค้านเบาๆ พยักหน้ากับตัวเองอย่าตัดสินใจก่อนจะ...สั่ง “ฉันจะทำ...ห้ามขัดด้วยนะพวกนาย!

“คร้าบๆๆๆๆ~~” หนุ่มๆ ขานรับ อย่างไม่น่าเชื่อว่านี่คือแวมไพร์ที่ใครๆ ต่างก็กลัวเกรง...หากทาคาโอะมาเห็นได้บอกว่าเป็นลูกแมวน้อยอีกแน่ๆ

“ถ้าไม่ไหวก็พักนะครับ” คุโรโกะยิ้มให้

“ไปเข้าเรียนได้แล้ว...หนังสือของนายถามจากทาคาโอะเอานะ มิโดริมะบอก”

“อืมๆ...ขอบคุณนะพวกนาย คุโรโกะ! ไปกันเถอะ!

“อยากเดินไปหรือวาร์ปไปดีครับ คากามิคุง?”

“เดินไปได้เหรอ?...แต่นี่จะเข้าเรียนแล้วนะ?” เขาก็อยากเดินชมบรรยากาศบ้างอะไรบ้าง

“แหม...คุณกำลังพูดอยู่กับใครล่ะครับ” คุโรโกะจูงมือคากามิออกไป กุหลาบแดงโบกมือลาคนในห้อง พอพ้นร่างของทั้งสองคนบรรยากาศก็พลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที อาคาชิโบกมือหนึ่งครั้งก็ปรากฎอาณาเขตสีแดงเข้มขึ้นมาล้อมรอบห้องอาหารไว้

“นักเรียนใหม่นั่นมีปัญหาจริงๆ สินะฮะ” คิเสะขมวดคิ้ว มุราซากิบาระเองก็นั่งหลังตรง ตาคมสีม่วงไร้วี่แววความง่วงงุน

“เรื่องกุหลาบแดง...อ่า”

“ดูเหมือนว่าทั้งสองเรื่องนี้จะ...เชื่อมโยงกัน” มิโดริมะเอนตัวพิงพนักโซฟานุ่ม

“ซานาดะ ชินนุ เป็นแกะดำของตระกูลซานาดะ แต่กลับถูกเลือกให้เป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูล”

“แกะดำ?”

“ใช่...สายเลือดผสมระหว่างแวมไพร์บริสุทธิ์...และนักล่าแวมไพร์” ดวงตาทุกคนเบิกขึ้นนิดๆ ก่อนจะวาววับเมื่อได้ยินประโยคต่อไป

“และแน่นอนแล้วว่าเป้าหมายของหมอนั่น...คือ...สมบัติล้ำค่าอย่าง...กุหลาบแดง”

คากามิ ไทกะ... 


.........................50.................


     “เมื่อไหร่จะถึงมื้อค่ำสักทีอ่า ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว!!” เสียงบ่นงึมงำๆ ขณะที่ปากกำลังกัดเบอร์เกอร์ชิ้นใหญ่พิเศษพลางเดินไปพลาง

“คากามิจัง...นายจะเห็นแก่กินเกินไปแล้วนะ” ทาคาโอะมองเพื่อนอย่างระอา “ระวังจะถูกหลอกเพราะของกินเข้าสักวันล่ะ”

“ไม่มีทางอ่ะ...คนที่ให้ของกินเป็นคนดีทั้งนั้นล่ะ!” ค้านสุดกำลัง

“ตรรกะบ้าบอน่ะสิ” ส่ายหน้าขำๆ ก่อนจะหัวเราะ

“งั้นไปนั่งเล่นที่บ้านฉันก่อนแล้วค่อยไปห้องอาหารด้วยกันนะทาคาโอะ” เพราะวันมีสอบย่อยวิชาภาษาอังกฤษตั้งแต่วันแรก พวกเขาที่ทำเสร็จเร็วเลยได้กลับมาก่อน...

เสร็จแต่ไม่รู้ว่าจะถูกไหมนะ

คากามิต้องยอมรับว่าสมองเขาไม่ได้เลิศเลออะไร พนันได้เลยว่าต้องมีสักวิชาที่เขาได้ศูนย์ ไม่ต้องไปถามทาคาโอะรายนี้ก็พอๆกัน แต่เห็นบอกว่ามีคนติวที่สุดยอด...

“นี่คุโรโกะไปไหนล่ะ?”

“อ๋อ...เห็นบอกว่างานยุ่งน่ะ” หมอนั่นมาส่งเขาปุ๊บก็กลับไปปั๊บ ที่สำคัญอาจารย์ยังพินอบพิเทาเสียเหลือเกิน!

“พวกนั้นงานยุ่งมากเลยอ่า”

“พี่ฮานามิยะกับพี่อิมาโยชิก็งานยุ่งเหมือนกัน...เออ...นี่คากามิจัง ว่างๆสอนฉันทำอาหารหน่อยสิ จะทำให้คนที่บ้านกิน”

 เขาอยากช่วยในส่วนที่...ทำได้

“ไม่มีปัญหา” คากามิยิ้มกว้าง “เรียนวันนี้เลยก็ได้ยังมีเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง!!

“จ้าๆ...ฮะๆ ทำท่าทีใจเหมือนเด็กๆเชียว”

“หา!! นายก็อายุเท่าฉันนะเฟ้ย!!

“เหรอ? แต่อายุสมองฉันเยอะกว่าคากามิจังนะ” เสียงเถียงกันของสองเพื่อนสนิทที่ดังเรื่อยๆไปตามทางเดินนั้นทำให้ดวงตาหลากหลายคู่หันมามอง แม้อยากจะจัดการสองคนที่ขวางหูขวางตานี่ขนาดไหน...แต่ไม่อาจทำได้...

เกลียด...โดยเฉพาะรอยยิ้มกว้างขวางและดวงตาเปล่งประกายเหล่านั้น...

แวมไพร์...ไม่อาจมี

“อ้าว...ทั้งสองคน...สวัสดีครับ” เสียงทักจากนักเรียนใหม่ที่เดินมากับกลุ่มตัวเองทำให้คากามิกับทาคาโอะชะงัก ก่อนจะมองร่างสูงที่ราวกับผู้นำกลุ่มนั้นโบกมือลาและเดินมาทางพวกเขาทั้งสองคน ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของคนในกลุ่มหมอนั่น

“มีอะไร?” คากามิส่งเสียงเย็นยังจำได้ว่าหมอนี่ทำเพื่อนเขากลัวมาแล้ว!

“ผมแค่มาทักทายครับ” ยกมือสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ อมยิ้มกับท่าทางเหมือนเสือขู่ฟอดๆ

“หา?...”

“ทาคาโอะคุงขอโทษที่คราวก่อนทำให้กลัวนะครับ”

บรรยากาศรอบตัวคราวนี้ไม่เหมือนตอนนั้น...เหมือนพวกพี่อิมาโยชิมาก

“เอ่อ...ไม่เป็นไร” ทาคาโอะส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจเบาๆยกยิ้มน่ามอง “ฉันเองก็ขอโทษเหมือนกันที่ทำท่าแบบนั้น”

 แต่เขาก็ยังเชื่อลางสังหรณ์ตัวเองว่าหมอนี่...ไม่น่าเข้าใกล้

“ถ้าทาคาโอะไม่ว่าอะไรนายฉันก็ไม่ว่าอะไรเหมือนกัน” คากามิยักไหล่

“อืม...ถ้าอย่างนั้นให้ผมเลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษดีไหมครับ?” ตาสีแดงสวยของคนเห็นแก่กินวาวขึ้นมาทันที แต่เพื่อนสนิทดึงเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ไม่ดีกว่า...เดี๋ยวต้องกลับไปทำอาหารกันที่บ้านอีก แล้วก็จะถึงมื้อค่ำด้วย”

“อ่า...ทาคาโอะ ฉันอยากไปกินของฟรีนี่นา” พึมพำเบาๆให้เพื่อนค้อนขวับ

“เงียบไปเลยนะเจ้าตัวตะกละ”

“หา! หน็อย! ว่าฉันอีกแล้วนะ!!

 “ก็คากามิจังน่ะตะกละจริงๆนี่นา เห็นแก่กินชะมัดเลย! บอกแล้วนะว่าอย่าเดินตามคนให้ของกินง่ายๆน่ะ”

“ก็ของฟรีเลยนะ!!

“คนบ้านนายรวยจะตาย! อย่ามางกสิ!

“ก็ไม่ใช่เงินฉันสักหน่อย!

“นายก็ขอเอาสิ! อ้อนนิดอ้อนหน่อยพวกนั้นก็ทำตามนายหมดแล้ว!

“จริงเหรอ?! นี่ฉันไม่เคยรู้เลยนะ”

“เพราะนายมันซื่อบื้อน่ะสิ!” เห็นสองคนที่ยืนเถียงกันหน้าเคร่งราวกับเป็นวาระแห่งชาติ คนถูกเมินก็กระพริบตาปริบๆ ก่อนเรียวปากจะยิ้มขำๆ ประกายตาฉายแววระริก

งดงามจริงๆนั่นล่ะ...เป็นความอ่อนโยนที่อยู่ท่ามกลางความมืดมิด

ในบรรยากาศที่มีแต่กลิ่นคาวโลหิต...สองคนนี้กลับ...แตกต่าง  

“เอ่อ...ช่วยเลิกเถียงกันก่อนได้ไหมครับ” เสียงห้ามปนขำที่ทำให้เด็กน้อยสองคนหน้าแดง ซานาดะหัวเราะขำ ก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างให้

“ถ้าไม่สะดวกให้ผมเลี้ยงข้าวไถ่โทษ...ก็รับนี่ไว้แล้วกันครับ” ช็อคโกแลตยี่ห้อดังปรากฏขึ้นเมื่อร่างสูงดีดนิ้ว กล่องสีทองสวยที่เป็นกระจกใสทำให้เห็นขนมหน้าตาอร่อยด้านใน

มันเหมือนกับงานศิลปะมากกว่าที่จะเป็นของกิน

“สวยจัง” ทั้งคากามิและทาคาโอะพึมพำพร้อมกัน

“แบ่งกันนะครับทั้งสองคน...ผมขอตัวก่อนแล้วกัน ดีใจที่ได้คุยกับคุณสองคนนะ”

“หมอนี่เป็นคนดีแฮะ” คากามิยิ้มกว้างมองของกินตาพราว

“คากามิจัง...นี่...เฮ้อ! เอ้าๆ ไปกันได้แล้ว รีบๆเดินเลย อ้อ! นายอย่าเพิ่งแอบกินนะ เอาไปให้คนที่บ้านนายตรวจสอบก่อนค่อยกิน!” ทาคาโอะแย่งกล่องขนมมาถือเอง

กันไว้ก่อนดีกว่า...ถึงหมอนั่นจะมาดียังไง...เขาก็เชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง!

     

 

 

“ตกลง...เรื่องของกุหลาบแดงนี่เป็นมายังไครับ?” คุโรโกะเอ่ยถามขณะจิบวานิลาเชคไปด้วย เขาส่งคากามิคุงเสร็จก็กลับมาที่บ้านทันทีเพราะมีเรื่องที่ต้องปรึกษากัน

“ที่จริง...มันมีตำนาน” มิโดริมะเอ่ยปาก “กุหลาบแดงคือคำเรียกขานของมนุษย์...ที่มีสายเลือดบริสุทธิ์...ซึ่งไม่ค่อยปรากฏตัวนักไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน พบเจอยากยิ่งกว่าแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาอย่างพวกเราเสียอีก เส้นผมสีแดง...ดวงตาสีแดง กลิ่นหอมของกุหลาบ คือลักษณะที่บ่งบอก แต่ที่ทำให้พวกเขาพิเศษกว่าใครทั้งสิ้นคือ...โลหิต เลือดของกุหลาบแดงนั้นมีพลังมหาศาล โดยเฉพาะกับ...แวมไพร์

 หากเป็นแวมไพร์ปกติเลือดนี้จะทำให้คลั่งและกระหาย...แค่เพียงได้กลิ่นก็เป็นอันตรายถึงชีวิต ส่วนสำหรับแวมไพร์ที่ระดับสูงขึ้นมา...ก็คือพลังฝนการชำระล้าง...สามารถลบพลังของแวมไพร์ให้หายไปได้ แต่...สำหรับพวกเรา...เลือดนั้นจะเพิ่มพลังให้มากมาย...กระตุ้นสัญชาตญาณต่างๆให้พร้อมอยู่ตลอดเวลา

ส่วนสาเหตุที่ต้องดื่มเลือดจากปากนั้น...ก็ใช้ได้แค่แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา หากเป็นแวมไพร์อื่นแค่หยดเดียว...ก็เท่ากับยาพิษอันแสนร้ายกาจ”

“จะบอกว่ากุหลาบแดงคือคนที่เกิดมาเพื่อแวมไพร์เลือดแท้หรือฮะ?” คิเสะขมวดคิ้ว

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้...เพราะกุหลาบแดงบนโลกที่ถือกำเนิดก็คือผู้ผูกพันธสัญญาของราชาแวมไพร์...และเป็นอย่างนี้มาทุกรุ่น...”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมพวกนักล่าต้องการตัวเจ้าบ้าคากามิ?”

นักล่าเป็นกลุ่มคนที่รวมตัวกันเพื่อสังหารแวมไพร์...คล้ายกับพวกฮันเตอร์ในอดีต ทั้งฝีมือ พลัง ศาสตร์ทุกอย่างที่ถูกถ่ายทอดนั้นล้วนมีไว้เพื่อทำลายเผ่นพันธ์แห่งรัตติกาล

“เลือดของคากามิ...จำเป็นสำหรับทายาทของพวกนั้นไงล่ะ”

“ซานาดะ ชินนุ เป็นทั้งแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์และทายาทของนักล่าครับ” อาคาชิขมวดคิ้ว “ผมแปลกใจที่หมอนั่นยังรอดชีวิตมาได้ถึงทุกวันนี้”

สายเลือดในตัวไม่ขัดแย้งกันตายเสียก่อนหรือไง!

“ก็เพราะ...เลือดของกุหลาบแดงที่เด็กคนนั้นได้ใช้อาบร่างกายตอนเกิดยังไงล่ะ” เสียงนุ่มๆที่มาพร้อมกลิ่นหอมของกุหลาบอย่างรุนแรงนั้นทำให้เหล่าหนุ่มๆสะดุ้ง ก่อนจะปรากฏร่างสองร่างที่ฝ่าอาณาเขตของพวกเขาเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

“สวัสดีเด็กๆ...ฉันคากามิ เฮียวเซย์ ลูกชายของฉันคงรบกวนพวกเธอไว้เยอะใช่ไหม?” รอยยิ้มกว้างสดใส ท่าทางเอียงคอน่ามอง นั้นทำให้ทุกคนแทบจะลงความเห็นพร้อมกันเลยว่า

สมเป็นพ่อลูกกัน!!

“ไม่มีของต้อนรับเหรอ?” เสียงทุ้มเย็นชาเปรยขึ้น ตวัดตามองทุกคน ก่อนจะยกยิ้มนิดๆ “ไม่รู้จักดูแลแขกเลยนะ”

“มาทำไมเนี่ย!!” อาโอมิเนะตวัดสายตาใส่ท่านผอ.จอมกวนประสาททันที

“ฉันมาเยี่ยมโรงเรียนของฉัน ใครจะมีปัญหา”

“นี่! เลิกแกล้งพวกเด็กๆนะ!” หันมาขึงตาใส่คนอายุมากที่มีงานอดิเรกคือแหย่งใครก็ตามที่เอ็นดู

“ไม่เจอกันนานนะครับ” อาคาชิโค้งหัวลงเล็กน้อยเช่นเดียวกับคนอื่นๆที่ทำตาม ท่าทางเหล่านั้นทำให้คนเป็น ผอ. อยากจะกลอกตาไปมา

เด็กพวกนี้ลืมความจริงไปแล้วใช่ไหมว่าเขามีอำนาจที่สุด? ไม่เห็นจะเคยนอบน้อมแบบนี้!

“เซย์จังนี่นา! สบายดีไหม! คิดถึงจังเลย!” ลุกขึ้นก่อนจะกอดอาคาชิหมับแล้วลูบหัวสีแดงอ่อนจนยุ่ง คนเพียงคนเดียวที่กล้าทำเหมือนอาคาชิเป็นเด็กน้อย...

“ลำบากแย่เลยเนอะเป็นลูกของก้อนน้ำแข็งน่ะ โอ๋ๆ ถ้าโดนแกล้งฟ้องฉันได้เลยนะ”

“นี่เฮียวเซย์...เลิกทำเหมือนเซย์จูโร่เป็นเด็กได้แล้ว” มือใหญ่ดึงร่างคนรักให้กลับมานั่งก่อนจะตัดสินใจยกร่างโปร่งนั้นวาบนตักแล้วใช้อ้อมแขนพันธนาการเอาไว้

“อาคาชิคุงรู้จักพ่อของคากามิคุงด้วยเหรอครับ?” คุโรโกะแปลกใจ

“หลังท่านแม่ผมเสีย...คนที่ดูแลผมมาตลอดก็คือ...แม่คนที่สองน่ะครับ”

“เดี๋ยวเถอะเซย์จัง! ฉันไม่ใช่แม่สักหน่อย!

“อ๋อ...คนที่เตะส่งคากามิจจิมาโรงเรียนแห่งนี้”

“สอนแต่เรื่องประหลาด...ให้คากาจิน”

“บอกว่าแวมไพร์ก็เป็นผีอีก” มิโดริมะส่ายหน้า

“ฮะๆ...ไทกะทำความเดือดร้อนให้พวกเธอหรือเปล่า” หัวเราะจนตาพราวเมื่อได้ยินคำกล่าวหาจากเด็กๆ

“ไม่เท่าไหร่ครับ...หากไม่งอแงหาของกิน” คุโรโกะว่า

“เด็กคนนั้นเป็นคนแบบนี้ล่ะ...คงโมโหมากแน่ๆเลยที่จู่ๆถูกบังคับให้มาเรียนที่นี่...แต่ปล่อยไว้ที่อื่นฉันก็กลัวลูกชายไม่ปลอดภัยนี่นา ส่งมาให้พวกเธอดูแลนี่...ดีที่สุดแล้ว”

“หมายความว่าคุณรู้ว่าพวกเราจะต้องผูกพันธะสัญญากับคากามิ?”

“นายคือคนจากตระกูลมิโดริมะใช่ไหม...หล่อกว่าพ่อนะ...พ่อนายชอบหาว่าฉันโง่ แม่นายไม่น่าไปหลงเสน่ห์คนซึมกะทือที่ยิ้มไม่เป็นเลย” แบะปากน้อยๆ

“รู้จักพ่อของผมด้วยเหรอครับ?”

“ก็รู้นั่นล่ะ...เพื่อนกลุ่มเดียวกันนี่...อ๊ะ! ฉันรู้จักพ่อแม่พวกเธอทุกคนอย่างหัวเหลืองๆ ท่าทางเหมือนลูกหมาแต่ความจริงแล้วคือหมาป่า...ก็เหมือนกับพ่อของนาย หมอนั่นชอบทำเรื่องลามกเป็นที่สุด! ตอนขอแม่นายแต่งงานฉันยังสนับสนุนให้แม่นายปฏิเสธเลย”

คิเสะหัวเราะ...เขาว่าเขาเคยได้ยินท่านพ่อพูดถึงนะ...

“แล้วก็...ตัวยักษ์ๆ หัวยุ่งๆ เห็นแก่กินนี่ก็ตระกูลมุราซากิบาระ เจ้าคนบ้าบอจอมทำลายล้าง อ๊ะ! แต่ฉันชอบหมอนั่นมากเพราะหมอนั่นชอบพาฉันบินสูงๆ

ตาสีน้ำเงิน ผิวเข้ม นี่ก็เหมือนพ่อ...อาโอมิเนะ สมัยนั้นนะ! ฉันสงสัยมากเลยว่าทำไมหมอนั่นถึงเป็นแวมไพร์ ผ่าเหลาผ่ากอจริงๆ ตัวดำปิ๊ดปี๊ขนาดนั้น เสียสถาบันแวมไพร์หมด!!

อาโอมิเนะกลอกตาไปมา นี่มันสมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ...ไม่สงสัยเลยว่าเจ้าบ้าคากามิได้นิสัยมาจากใคร! เหมือนกันเปี๊ยบ!!

“หึๆ...” คนอื่นๆหัวเราะในลำคอ

“ส่วนเธอ...เท็ตสึจังใช่ไหม? ตอนเธอเกิดฉันอยู่ด้วยนะ หน้าตาน่ารักมากมาย!

“ผม?...”

“ก็พ่อกับแม่นายสนิทกับฉันที่สุดแล้ว! ชอบทำตัวเป็นผีสางแต่เป็นองค์รักษ์ประจำตัวเลยล่ะ ตอนเด็กๆ...ไทกะก็เคยเจอกับเธอนะ”

“คากามิคุงกับผมเคยเจอกันมาก่อน?”

“แหม...ตอนนั้นแม่เธอยังจองลูกของฉันไว้ให้เธอเลย ฮะๆๆ”

“ก็ดีสิครับ” คนจืดจางยกยิ้ม ยักคิ้วให้เพื่อนๆที่มองเขาอย่างหมั่นไส้

“แล้ว...ท่านพ่อของผมล่ะครับ?” อาคาชิถาม

“อ๋า...หมอนี่น่ะเหรอ! ก็เป็นคนกวนประสาทที่น่าโมโหมากน่ะสิ!!” พูดแล้วก็ทำท่าเหมือนอยากต่อยคน “แกล้งฉันสารพัดอย่าง แม่ของเซย์จังน่ะทั้งน่ารักบอบบาง แต่ถูกปีศาจน้ำแข็งล่อลวง!!

“เฮียวเซย์...”

“ทำไม? นายมีปัญหา” เลิกคิ้วให้เบาะรองนั่งกิตติมศักดิ์?

“เปล่า...” ตอบเสียงเบา ให้เหล่าเด็กๆหัวเราะ

“หึๆ...”

“แม่ของไทกะก็น่ารักมาก...เด็กคนนั้นได้นิสัยแม่มาเต็มเปี่ยมเลยล่ะ ใสซื่อ ร่าเริง มองโลกในแง่ดี แต่...น่าเสียดายที่เธออายุสั้น...”

“แม่ของคากามิ?”

“กุหลาบแดงเหมือนฉัน...ดังนั้นลูกของเราสองคนจึงเป็นสายเลือดของกุหลาบแดงที่เข้มข้นที่สุดในโลกนี้...ตอนภรรยาจากไปฉันนี่ทำอะไรไม่ได้เลย หากไม่มีไทกะ...ยังคิดเลยว่า...ไม่อยากมีชีวิตบนโลกนี้แล้ว”

“ฉันไม่อนุญาต...” เสียงเข้มดังขึ้น

“ฉันรู้...นายทำให้ฉันผิดคำสัญญากับภรรยานะเนี่ย!

สัญญาที่จะรักมั่นแค่เพียงเธอ...แต่...หัวใจที่แตกสลายไปครั้งนั้นกลับได้รับการเยียวยาจากก้อนน้ำแข็งเดินได้ที่เขาเคยบ่นไปเมื่อครั้งยังเยาว์  

“ฮิเมะรู้...ว่าฉันจะดูแลนายได้”

“อืม...ฉันก็รู้” กระชับมือใหญ่แน่น ส่งรอยยิ้มให้กันทั้งปากและดวงตา เล่นเอาเด็กๆมองหน้ากันแล้วกระแอมไปในลำคอ ขัดบรรยากาศที่กำลังหวานเจี๊ยบของผู้ใหญ่สองคน

แล้วก็...กุหลาบแดงคนพ่อกำลังแก้มแดงแบบเดียวกับลูกเปี๊ยบเวลาถูกพวกเขาแกล้ง..

“แฮ่มๆ...เอ่อ...สมัยก่อนยังชวนกันไปหาเรื่องสนุกๆทำบ่อยๆเลย”

“หึๆ...”

“ก่อเรื่องดีๆนั่นล่ะ” ท่าน ผอ. ว่ากลับ

“เงียบไปเลยนะ! นั่งเป็นก้อนน้ำแข็งไปนั่นล่ะ! เมื่อกี้ถึงไหนนะ...อ้อเรื่องของไทกะว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าพวกเธอจะดูแลลูกชายฉัน...รู้สิ...อย่างที่พวกเธอเข้าใจไงล่ะว่ากุหลาบแดงก็เหมือนกับเนื้อคู่ตามโชคชะตาของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชานั้นล่ะ...เพราะหากจะพูดจริงๆ เหล่าแวมไพร์เลือดแท้ต่างก็มีสายเลือดกึ่งหนึ่งมาจาก...กุหลาบแดงดอกแรกที่แบ่งบานบนโลก” น้ำเสียงเล่าขานที่ทำให้ดวงตาทุกคู่เบิกขึ้น

“เพราะอย่างนั้น...เลือดของพวกเธอจึงเข้ากันได้น่ะนะ นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ภรรยาฉันอายุสั้น...เพราะ...เลือดของเราขัดแย้งกัน ตอนไทกะเกิด...เด็กคนนั้นก็...เกือบไม่รอด แต่นั่นล่ะ...โชคดีที่ฉันมีมิตรสหายที่ดี” กวาดตามองเด็กๆในห้องให้รู้ว่ามิตรสหายที่กล่าวนั้นคือใคร

“ที่จริงในรุ่นของฉัน...มีกุหลาบแดงถึงสามคนด้วยกัน ฉัน...ฮิเมะ...และ...คนสุดท้าย...ชิรายูกิ”

“ชื่อนี้...คงไม่ใช่...แม่เลี้ยงของหมอนั่น...ซานาดะ ชินนุ” มิโดริมะกุมขมับ

เรื่องราวมันสลับซับซ้อนกว่าที่เขาคิด

“ใช่...ชิรายูกิ เป็นกุหลาบแดงที่มีสายเลือดค่อนข้างเจือจาง สมัยก่อนก็ไม่ค่อยพูดค่อยจา หากไม่ใช่ฉันหรือฮิเมะนี่จะไม่คุยกับใครเลย เธอคนนั้นไม่อาจมีลูกได้พอเรียนจบก็แยกไปอยู่คนเดียว เพราะเมื่อก่อน...กุหลาบแดงก็ถูกตามล่าจากเหล่านักล่า...ในเมื่อเลือดของเราสามารถทำลายแวมไพร์ได้...ทางนั้นยิ่งต้องการตัวแม่ของเด็กที่ชื่อซานาดะเป็นนักล่าที่เก่งกาจที่สุด สวยงาม และถือดีในเกียรติของตน จนดูถูกใครก็ตามที่ต่ำกว่า ส่วนพ่อ...คือแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตระกูลซานาดะ...เจิ้ง”

“ทำไมสองคนนี้ถึงแต่งงานกันได้ครับ?” คุโรโกะแปลกใจ แวมไพร์กับนักล่าไม่มียุคไหนสมัยไหนที่เป็นมิตรกัน

“อืม...เพราะเรนะจากตระกูลนักล่าหลงรักแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์คนนั้นอย่างไม่อาจถอนตัว รัก...แม้รู้ว่าสายตาเขาไม่เคยมอง รัก...แม้รู้ว่าเขามีคนอื่นอยู่เต็มหัวใจ จึงได้ทำทุกวิธีทางแม้แต่การก่อเรื่องที่อาจเกิดสงครามขึ้นมา...เพื่อดึงรั้นคนๆนั้นมาเป็นของตัวเอง หากไม่ใช่เพราะมีข้อตกลงต่างๆมากมาย...เธอก็ไม่อาจรั้งคนที่รักไว้ข้างกายได้ แม้จะได้รับการคัดค้านแค่ไหน...เจิ้งพยามดีกับเรนะเพราะหน้าที่

แต่ผู้หญิง...ไม่เคยต้องการแค่หน้าที่...ยิ่งตอนเธอคลอดลูก...เด็กชายที่ทั้งสองฝั่งไม่อยากให้เกิดมา...สายเลือดผสมระหว่างนักล่ากับแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์...เด็กคนนี้ถูกลอบฆ่าตั้งแต่เด็ก...ที่จริงหากปล่อยเอาไว้ก็ไม่น่าจะมีอายุยืน...เพราะสายเลือดที่ขัดแย้งกันในตัว นั่นทำให้เจิ้งตัดสินใจส่งลูกชายเพียงคนเดียวของเขาให้คนที่มีความสามารถที่จะสามารถดูแลได้”

“คงไม่ใช่...” หนุ่มๆเริ่มนึกเรื่องราวออก...

“ใช่...ชิรายูกินั่นล่ะ เมื่อเกิดได้สามวันแรกชิรายูกิก็เป็นแม่คนที่สองของเด็กคนนั้น...พลังของกุหลาบแดงแม้จะไม่เต็มร้อย...แต่ก็สามารถชำระล้างพลังของแวมไพร์ได้ เจิ้งไม่มีทางเลือกมากนักหรอก...เขาอยากได้ทายาท แต่หากปล่อยทำอย่างนั้นลูกเขาก็จะตาย... ฉันยังเคยไปเยี่ยมพวกเขา หากไม่บอก...ก็คงคิดว่าชินนุ เป็นลูกของยูกิจริงๆ...เพราะชื่อนั่น...คนตั้งก็คือเธอเอง”

“ผมเดาว่า...ผู้หญิงที่ชื่อเรนะคงไม่อยู่เฉย”

“แน่นอน...ทำไมเธอจะต้องทนล่ะ ในเมื่อหัวใจของเจิ้งก็ไม่เคยได้...แถมยังเอาลูกของเธอไปให้ผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุดอีก”

“หา!! อย่าบอกนะครับว่า...”

“ผู้หญิงคนเดียวในโลกนี้ที่เจิ้งรัก...คือชิรายูกิ พวกเขารักกัน... หากไม่ใช่เพราะยูกิไม่สามารถมีลูกได้...หากเธอไม่ใช่กุหลาบแดง...เธอคงแต่งงานกับเจิ้งไปนานแล้ว”

“คงคลั่งเลยสินะครับ...”

“ยิ่งกว่าคลั่ง เธอเสาะหาที่อยู่ของยูกิแทบพลิกแผ่นดิน...และวันนั้น...ที่ได้เจอ...ยูกิก็...ถูกเรนะฆ่าอย่างเลือดเย็น...จากนั้นก็นำเลือดจากหัวใจของเธออาบไปทั่วร่างลูกชายตัวเอง...เลือดจากหัวใจของกุหลาบแดงนั้นจะมีฤทธิ์ที่แรงกล้าที่สุด เพราะมันคือคำอธิษฐานในวาระสุดท้ายของราชินีแห่งมวลดอกไม้...ทำให้เด็กที่ควรจะตายรอดชีวิตราวปฏิหาริย์

เลือดของนักล่าและแวมไพร์ที่ขัดแย้งรวมกันเป็นพลังมหาศาลที่ทั้งสองฝ่ายต้องการตัว เรนะลบความทรงจำของเด็กคนนั้นเกี่ยวกับยูกิออกไปจนหมด...และ...ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือ...สิ่งเดียวกับในอดีต...เลือดจากหัวใจของกุหลาบแดงที่บริสุทธิ์ในโลกนี้...ลูกชายของฉันเอง...”

ความเงียบเข้าปกคลุมในห้องกว้างทันที ดวงตาหกสีเบิกกว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นวาบวับ

“อย่าคิดว่าพวกเขามีโอกาส!!

“กล้าแตะต้องคากามิคุง!

“ฉันจะ...ฆ่า...หักคอ!!

“หึ...นักล่ากระจอก!!

“ดีใจนะเนี่ยที่เป็นห่วงลูกชายฉันขนาดนี้” ยกยิ้มกว้างจิตสังหารที่ปล่อยอออกมานั้นน่าขนลุกกว่าเจ้าก้อนน้ำแข็งเวลาโกรธเสียอีก...

มิน่าล่ะ...ถึงได้บอกว่าไม่ต้องห่วง...ในเมื่อลูกชายเขามีอัศวินฝีมือคอยดูแลตั้งหกคน

หนามแหลม...ที่ปกป้องกุหลาบงาม

“ผู้หญิงโรคจิต” คิเสะแบะปาก

“นายพูดเหมือนพ่อนายนะ...แต่...สำหรับฉัน...เรนะก็แค่ผู้หญิงน่าสงสาร”

“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่พวกนั้นบังอาจแตะต้องไทกะหรอกครับ”

“หึๆ...นั่นสินะ...อ๊ะ...ว่าแต่เซย์ผูกพันธะกับไทกะไปแล้วใช่ไหม?”

“ครับ...ไดกิกับชินทาโร่ก็ด้วย”

“สามคน...ความจริงส่วนมากจะมีตราพันธะไม่เกินสองเพราะเป็นอันตรายต่อคู่ผูกพันธะ...แต่ไทกะเป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษ...ไม่ต้องห่วงหรอกเด็กคนนั้นผูกพันธะกับพวกเธอได้...เพราะไทกะ...เกิดมาเพื่อเป็นของพวกเธอ”

“เนื้อคู่....” มุราซากิบาระยิ้มตาหยี

“ก็คงจะอย่างนั้น...เห...นี่ไทกะจะกลับมาแล้วนี่”

กลิ่นดอกกุหลาบหอมฟุ้งมาแต่ไกลเลย

“นี่...เรารีบๆไปกันดีกว่า ขืนให้เห็นว่าฉันอยู่ที่นี่เดี๋ยวถูกโวยวายอีก”

“นายคิดถึงไม่ใช่เหรอ?”

“ก็...เอ่อ...คิดถึงนั่นล่ะ” แก้มสีน้ำผึ้งแดงขึ้นก่อนจะยิ้มแหย

“แต่ให้ถูกโวยนี่ก็...นี่ๆ พวกเธอดูแลไทกะให้ดีๆนะ อธิบายให้ฟังยังไงก็ได้ที่ฉันจะไม่โดนหางเลข! ไว้ไทกะชัวร์ๆที่จะไม่งอนฉันแล้วจะโผล่มา”

 “หึ...ตอนนี้ไปพักที่ห้องผู้อำนวยการก่อนก็ได้ครับ...ไทกะเองก็คงอยากเจอเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงครับ...เดี๋ยวพวกผมอธิบายเอง งั้นเซย์จังฝากด้วยนะ!” พอสิ้นเสียงร่างนั้นก็หายวับไปพร้อมๆกับที่ใครบางคนวิ่งพรวดเข้ามาในบ้าน

“นี่พวกนาย...วันนี้ทาคาโอะจะ...อ้าว...อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยอ่า...เกิดอะไรขึ้น?” คากามิเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ มองดูบรรยากาศรอบๆ

“ไม่มีอะไร...อ่า” มุราซากิบาะลุกขึ้นไปอุ้มคากามิมาวางบนโซฟาก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดๆ

“ขนม...”

“อืมๆ...เจอเจ้าซานาดะน่ะ หมอนั่นฝากของกินมา ทาคาโอะบอกว่าห้ามกินให้เอาให้พวกนายตรวจสอบก่อน”

“ทาคาโอะคุงทำถูกแล้วครับ” คุโรโกะส่งถุงขนมให้มิโดริมะ

“แล้วทาคาโอะล่ะ?”

“มาส่งฉันหน้าบ้านก็ถูกพี่ฮานามิยะลักพาตัวไปเรียบร้อยแล้ว วันนี้ตั้งใจว่าจะเรียนทำอาหารหารกันแท้ๆเลยอ่า”

“กินได้...เอาไปสิ” มิโดริมะยื่นกล่องขนมคืนเมื่อตรวจไม่พบอันตรายใดๆ

“ตกลงมีอะไร? ดูเหมือนพวกนายเครียดๆ งานหนักเหรอ?” เสียงถามอย่างห่วงใยรอยยิ้มน้อยๆที่ทำให้บรรยากาศสดใส

พวกเขาอยากปกป้องคนๆนี้...ปกป้องรอยยิ้มที่ราวกับดวงอาทิตย์...

เพราะอย่างนั้นไม่ว่าใครก็...ไม่มีสิทธิ์และต้อง!!  

“ก็...เรื่องงานนั่นล่ะฮะ” คิเสะบ่ายเบี่ยง เอียงคอยิ้มหวาน

“เจ้าบ้าคากามิ...หิวข้าวแล้วว่ะ”

“หา...เดี๋ยวก็ได้เวลาอาหารค่ำแล้วนะอาโอมิเนะ แต่เอ่อ...ฉันว่า ฉันไปอาบน้ำแล้วลงมาทำไก่ทอดเทอริยากิให้นายดีกว่า” ตาสีน้ำเงินเข้มพราวระยับก่อนจะหายวับไปห้อมแก้มนิ่มแรงๆ

“น่ารักนะแกน่ะ”

“อ่ะ...” คนถูกชมแก้มแดงจัดถลึงตาใส่

“เจ้าแวมไพร์หื่น!!

“หึๆ...ไทกะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่านะครับ”

“เออๆ...” ดึงกล่องขนมมาแล้วก้าวยาวๆไปชั้นสองท่ามกลางเสียงหัวเราะตามหลัง

นิสัยนี่สมเป็นพ่อลูกกันจริงๆ... แต่ละคนส่ายหน้า

 

 

“อร่อยแฮะ...หมอนั่นไปซื้อจากที่ไหนมาเนี่ย!” คนที่แช่น้ำในอ่างกว้างกินช็อคโกแลตไปด้วยพึมพำอย่างชอบใจ ขนมที่ได้มานั้นรสชาติแปลกใหม่และไม่เหมือนใคร ยิ่งกินตอนอาบน้ำแบบนี้ยิ่งอร่อย

“อืม...” เสียงใสฮัมเพลงในลำคอก่อนจะลุกขึ้นจากน้ำคว้าผ้าเช็ดตัวมาเช็ดลวกๆและหิ้วกล่องขนมเดินออกไป

“แอบเอาขนมไปกินในห้องน้ำเหรอครับ?” เสียงนุ่มๆที่ทำให้คากามิสะดุ้งเฮือก ก่อนจะตวัดตามอง

“คุโรโกะ! เข้ามาให้ซุ่มให้เสียงบ้างสิว่ะ!

“ผมก็มาตั้งนานแล้ว...” ตาสีแดงสวยมองอย่างกล่าวหา ก่อนจะเกินไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่แต่อาการมึนๆก็ทำให้ร่างนั้นเซเล็กน้อย

“เป็นอะไรไปครับ?”

“อืม...สงสัยแช่น้ำนานเกินไป” คิ้วของคุโรโกะเลิกขึ้นนิดๆ ประสาทสัมผัสที่ไวกว่าปกติทำให้เขาได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ร่างนั้นไปปรากฏหน้าคากามิชะโงกหน้าไปใกล้ริมฝีปากสีพีชก่อนจะถอนหายใจ

กลิ่นเหล้า...

ฉวยกล่องช็อคโกแลตขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง มีแอลกอฮอล์เป็นองค์ประกอบถึง 50%

“มิน่า...”

“ร้อนจังแฮะ...พึ่งอาบน้ำ” คนที่เพิ่งใส่เสื้อเชิ้ตไปนั้นตาปรือก่อนจะถอดเสื้อทิ้งบนพื้น แล้วเดินไปล้มบนเตียง “คุโรโกะ...ร้อน...จัง”

“คุณแพ้แอลกอฮอล์สินะครับ...แล้วกินไปคนเดียวทั้งกล่อง”

“อ่ะ...อือออ” กัดปากตัวเองก่อนช้อนตาขึ้นมอง ท่าทางเซ็กซี่น่ารักจนหนุ่มจืดจางหน้าแดง อ้าปากค้าง ก่อนดวงตาสีฟ้าจะเปลี่ยนเป็นพราวระยับ...

“ยั่วนะครับรู้ไหม?” มือแกร่งไล้ปากสีพีชที่กำลังแดงเรื่อ พอปลายลิ้นเล็กแตะโดนมือของเขาเข้าความร้อนในตัวก็พุ่งทะยานขึ้นสูง

 “อืม...คุโร...โกะ...”

“ครับ?”

“มานอน...ด้วยกันไหม?”  ยิ้มกว้างไม่พอยังเอ่ยคำพูดคำจาที่ทำให้ความอดทนเขาแทบจะสะบั้นลง

“คุณชวนเองนะครับ...”

เขาไม่ถือว่านี่เป็นการลวนลามหรือล่วงเกินหรอกนะ เพราะว่า...กุหลาบงามแสนสวยนี่...เชื้อเชิญเขาด้วยตัวเองเอง

 คุโรโกะกระตุกยิ้มก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา พอความอบอุ่นเข้ามาใกล้ คนที่เมาก็กระแซะกายเข้ามาชิด แถมยังยิ้มตาใสอีก

“นอน...เนอะ”

“ครับ...นอน” คุโรโกะเหมือนคนละเมอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รั้งร่างหอมกรุ่นมากอดแน่น กลิ่นของดอกกุหลาบอยู่ใกล้จน...เขารู้สึก...

“อืม...กอดด้วย” จมูกนุ่มๆแตะลงบนแก้มของคุโรโกะเบาๆ...แต่นั่น...ก็เพียงพอให้ทุกอย่างขาดสะบั้นลง!! ร่างแกร่งพลิกกายคล่อมคนตาปรือ...กักขังเอาไว้ในอ้อมแขน ดวงตาสีฟ้าสวยนั้นส่องประกายและกลายเป็นสีแดงโลหิต...ดวงตาของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา ปลายเล็บแหลมยาวขึ้นอย่าไม่อาจห้าม

“อ่ะ...อือ” คากามิเอื้อมมือมาคล้องลำคอแกร่งก่อนจะ...

“อื้ออออออ~~~~” ริมฝีปากสีพีชถูกบดขยี้อย่างรุนแรง เขี้ยวแหลมคมงอกออกมาและแตะกลีบปากนิ่มอย่างแผ่วเบา เหมือนว่า...เขาต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้กระหายในตัวคนใต้ร่างมากเกินไป เขี้ยวแหลมกัดเบาๆจนคากามิเผยอปากให้ปลายลิ้นร้อนตวัดเข้าไปชิมความหวานด้านใน ลิ้นร้ายกาจนั้นชอนไชไปทั่วทุกมุมราวกับของหวานชั้นเลิศ

“อือ...อือ...คุโร...อือออ” คากามิประท้วง หอบหายใจไม่ทัน จนคนด้านบนต้องถอนรีบฝีปากออก และใช้ดวงตาคู่คมมองอย่างอ่อนโยน...

“ยั่วผม...แล้วจะมาโวยวายทีหลังไม่ได้นะครับ”

เด็กคนนี้คือคนที่เกิดมาเพื่อเป็นเนื้อคู่ของพวกเธอ...

เกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน

เสียงของกุหลาบแดงอีกคนดังก้องในหัว ทำให้เขาตัดสินใจจุมพิตหนักๆที่แก้มอย่างหมั่นเขี้ยว

ในเมื่อคุณเกิดมาเพื่อเป็นของพวกผม...

“ผมเองก็ไม่ต้องอดทน...เหมือนกัน” ริมฝีปากร้ายกาจจุมพิตหนักๆลงไปอีกครั้ง...ดุดัน รุนแรง และตักตวงมากกว่าเก่า จนคนใต้ร่างดิ้นพล่านด้วยความร้อนที่อีกฝ่ายจุดความปรารถนาขึ้นมา

“อ่ะ...อือออ...อื้อออออ~~~~

หวาน...คากามิคุงของเขา...หวาน...และหอมที่สุด...



มาอัพแล้วจ้าาาาาา ช่วงนี้มาอัพได้แค่อาทิตย์ละครั้งจริงๆค่ะ T_T ตอนนี้ยาวเนอะ ^_^ เพราะอย่างนั้น NC ตัดไปตอนหน้าแล้วกันน้าาาาา เป็นต้นๆเลยจ้าาา เพราะอย่างนั้นตอนหน้าไม่ต้องแปลกใจนะค่ะหากขึ้นสัก 20% แล้วมันว่างเปล่าอ่า =_=

ป.ล. คุณพ่อเฮียวเซย์น่ารักนะค่ะ >////< ที่จริงเรื่องนี้มันมีปมมมมม นิยายเรื่องนี้เป็นโรแมนติกแฟนตาซีที่หวานนิดๆ มี SM หน่อนๆ อ้อ...อย่าเชื่อตัวละครทุกตัวนะเออ ^_^  

สำหรับ NC ทิ้งเมลล์ไว้เลยจ้าาาา เพราะคนแรกที่ได้กินหมับๆก็เป็นน้อง ครก. ของเรานั่นเองจ้าาาา รู้สึกเหมือนว่ากองเชียร์หลายๆคนจะผิดหวังหรือเปล่าน้ออออออ 

ป.ล. 1 ขอบคุณทุกคนมากๆนะค่ะ ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ ความห่วงใยที่มีให้กันมาเสมอๆ นะค่ะ ^_^ ขอบคุณมากๆ แม้จะมีเรื่องเข้ามาหลายเรื่อง แต่เพราะทุกคนที่ทำให้สามารถเขียยนต่อไปได้^_^ ส่วนกิจกรรมร่วมสนุกนั้น...เยอะมากเลยจ้าาาา มากกว่าที่คิดไว้เสียอีกค่ะ รู้สึกปลื้มมมมมม >////< จะตอบเมลล์ทุกคนที่ส่งมากลับแน่นอนจ้าาา ส่วนเรื่องตัดสิน...วันที่ 20 จะประกาศนะค่ะ ^_^

ป.ล. - รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะทุกคนเลยยยย อากาศยามนี้ช่างโหดร้ายนัก T_T เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น อยากถามจริงๆเลยค่ะว่าตกลงจะเอายังไงกันแน่ T_T ฮืออออออ

ป.ล. 3 วันนี้มาดึกอีกแล้วววว สำหรับใครที่ยังไม่นอน...ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ โอะยาสุมิจ้าาาา ^_^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5741 Shesobad (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:13
    แงงงงงงงงง
    minasochilly@gmail.com
    #5,741
    1
  2. #5721 Fefieeiei (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 03:20
    ว่าแต่ขอตอนนี้ทันมั้ยคะ ? 5555555555555
    bcghbb2@gmail.com

    ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ🥺🙏
    #5,721
    5
  3. #5693 Poyru88202 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 10:38
    poypailinsvk@gmail.com
    ชอบมากกกกก
    #5,693
    0
  4. #5674 Nutt (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 10:36

    จะทันไหมเนี้ยยยยยยยย nuttnicha4545@gmail.com ขอร้องละส่งมาให้ที

    #5,674
    0
  5. #5653 Shipnielong (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:36
    like father,like son
    #5,653
    0
  6. #5624 Linin (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 01:08

    nattaporn.anastasia@gmail.com ค่ะ ขอทุกตอนน๊าาา ทันมั้ยอ่าพึ่งมาอ่าน

    #5,624
    0
  7. #5620 Swar (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 09:05

    suwara8059jane@gmail.com ทันไหมอ่าอยากอ่านนน

    #5,620
    0
  8. #5584 nalinlin (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 07:46
    priewnalinpun@gmail.com ยังทันมั้ยคะฮื่ออออยากอ่านมากๆเลยค่ะ
    #5,584
    0
  9. #5568 kkkkkkk2222234 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 19:59
    ยังทันมั้ยค่า chosita-111@hotmail.com
    #5,568
    0
  10. #5562 -octopus- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 18:32
    แงงงง จะทันมั้ยนะ จะทันรึเปล่า;-; asamikana06@gmail.com
    #5,562
    0
  11. #5472 ederrr (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:16
    csccsca37@gmail.com
    #5,472
    0
  12. #5398 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:38
    bbowwipa80@gmail.com
    #5,398
    0
  13. #5388 thairnee1234 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 08:51

    Red right นี่ยังมีขายไหมคะ

    #5,388
    0
  14. #5369 jg_kao (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 18:07
    ข ขอด้วยนะคะ ;; kaojgnj@gmail.com
    #5,369
    0
  15. #5333 Fram Satchaporn U-domsaree (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 12:42
    kinglovepugan@hotmail.com
    #5,333
    0
  16. #5320 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 18:34
    IloveyouOanimea@gmail.com
    #5,320
    0
  17. #5216 Aom (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 19:49
    เอาNC ทุกตอนค่ะไรต์ •..• โฮะๆๆ

    nathidahirosi81@gmail.com

    #5,216
    0
  18. #5210 XvX090 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 01:55
    ไม่รู้ว่าทันมั้ย-- ฮ่าาา ขอ nc ทุกตอนหน่อยค่าาา
    lalanakewjitr@gmail.com
    ขอความกรุณาด้วยนะคะ- ;w;
    #5,210
    0
  19. #5141 `Pяіdє..® (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 15:34
    อาานเป็นสิบรอบแล้ว ไม่เคยเม้นขอ แต่ครั้งนี้อยากได้อ่า ขอ nc หน่อยนะ eye575eye@hotmail.com
    #5,141
    0
  20. #5089 Eye eyely (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:01
    ทันไหมคะ5555
    eye-jang2@hotmail.com
    ชอบดำไฟมากก คู่อื่นก็ชอบนะคะ^ ^ สรุปชอบallkaga5555
    #5,089
    0
  21. #4997 oor1827 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 01:18
    ขอncตอนนี้ทันไหมค่ะกลับมาอ่านอีกรอบแต่บางตอนยังไม่ncอ่ะค่ะอยากอ่านมากค่ะ ไรตเตอร์เขียนสนุกมาก
    oor_or@hotmail.co.th
    #4,997
    0
  22. #4961 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 15:19
    อุแหม่ ตอนนี้ยังทันไหมเนาะ ขอ nc หน่อยเถอะค่ะ

    shayanidking22@hotmail. com
    #4,961
    1
    • #4961-1 Fuyu no Hana(จากตอนที่ 45)
      27 พฤษภาคม 2560 / 15:20
      @gmail นะคะ เขียนผิดง่ะ ;-;
      #4961-1
  23. #4945 blackkiller00 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 18:01
    ขอ NC หน่อยนะค้าาไรทททททท์
    obk_nlo@hotmail.com
    #4,945
    0
  24. #4630 wipawan (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:34
    bownuiyeam123@gmail.com
    #4,630
    0
  25. #4621 DAIZUSUKA_1013 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 02:30
    เราขอช้าไปไหมนะ... ขอ NC ด้วยคนค่ะ Yuhey.yaoiD18ZZ@gmail.com
    #4,621
    0