fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 44 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 5 ผู้มาเยือน...นักเรียนใหม่...และ...จูบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    31 ม.ค. 59



kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 


บรรยากาศในห้องสุดหรูนั้นกำลังเย็นจัดไร้ซึ่งเสียงพูดคุย...หรือแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ ชนิดที่ว่าหากมีอะไรสักอย่างตกก็คงจะได้ยินสนั่น และไอเย็นยะเยือกสีขาวๆที่พุ่งออกมาจากพื้นนั้นราวกับกำลังอยู่ในหนังสยองขวัญสักเรื่อง...

“จะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าครับ...ทางนี้เตรียมการต้อนรับไม่ทัน” อาคาชิหรี่ตาเอ่ยเสียเย็น

“แล้วไง? นั่นมันเรื่องของพวกนาย” ชายที่นั่งเก้าอี้ตำแหน่งประธานว่ากลับเสียงเย็นไม่แพ้กัน บรรยากาศยิ่งกว่าขั้วโลกทำเอาสมาชิกในห้องคนอื่นๆส่ายหน้ากันระนาว...

“มีเรื่องด่วนเหรอครับ?” มิโดริมะแทรกขึ้นมาแทน...ขืนให้อาคาชิคุย...ห้องได้มีแต่น้ำแข็งปกคลุม! “คุณถึงมาที่นี่เวลานี้...และเอ่ยปากอยากพบนักเรียนเครื่องแบบขาวธรรมดาคนหนึ่ง...”

ทั้งๆที่ต่อให้เป็นแวมไพร์...ก็ไม่ค่อยได้เข้าพบคนๆนั้นเป็นการส่วนตัว

“ชินทาโร่...? หึ!

สงบนิ่ง...สุขุม...มีความเป็นผู้ใหญ่สูง...สมกับพลังที่ได้ครอบครอง

“เรื่องของฉันไงล่ะ...”

ความหมายตรงๆคือ...อย่าถามมาก! เพราะเขาจะไม่ตอบ

“กวนประสาทชะมัด!” อาโอมิเนะพึมพำเบาๆ เขากำลังจะหลับจะนอน ดันถูกปลุกให้ตื่นมาเจอหน้าผู้ใหญ่สุดยอดความกวนตรงหน้า....มันเสียเวลาชะมัด!!

“ฉันได้ยินนะ...ไดกิ” เขาว่าเสียงเย็น...หรี่ดวงตาสีเข้มลง “นายสองคน...ทำพันธะสัญญาไปแล้วสินะ”

หมายถึงอาคาชิกับอาโอมิเนะ...

“ใช่...แล้วทำไมครับ?” อาคาชิบอก “สิทธิ์ของผมไม่ใช่เหรอ?”

“กับใคร?”

“ไม่น่าถามนะครับ...”

นี่มันบทสนทนาบ้าอะไรกัน! อย่างกับการก่อสงคราม!!

แต่ก่อนที่ห้องจะหนาวยะเยือกไปกว่านี้...ความอบอุ่นก็เข้ามาแทนที่...พร้อมๆกับการปรากฎตัวของ...

“ทำไมอากาศหนาวๆ...ตกลงฮีตเตอร์เสียจริงๆใช่ไหมเนี่ย? อาคาชิ!” คนที่อยู่ในชุดนอนซึ่งยืมคิเสะมาใส่ หัวสีแดงยุ่งเหยิงไม่เรียบร้อย ตาคู่สวยปรือปรอย เอ่ยถามขึ้นมา

“แล้วมีอะไรอ่ะ...ทำไมให้คุโรโกะไปลากฉันมา...พวกนายไม่รู้หรือว่านี่มันเวลานอน...ฉันต้องการ...นอนนนนน!!” โวยวายเต็มสตรีมโดยไม่สนบรรยากาศรอบตัวสักนิด

“ไทกะ...ขอโทษที่ไปปลุกนะครับ” อาคาชิยิ้มอ่อนๆ คากามิเอียงหน้าเล็กน้อย... รู้จักกันไม่กี่วันก็จริง...แต่เขาก็พอเข้าใจอ่ะนะ...สีหน้าเจ้าพวกนี้...ไม่ปกติ

“มีเรื่องอะไรเหรอ?...”

“อืม...มีเรื่อง” มิโดริมะรับคำ ก่อนจะบอก “เดี๋ยวให้คนเตรียมมื้อเช้า...แบบจัดเต็มไว้ให้”

ชดเชย...ที่ไปปลุกมาตอนกลางดึก

“จริงนะ!! อือ โอเค...มีอะไรว่ามา!!” พวกหนุ่มๆในห้องที่เครียดกันมาหลายนาทีพากันถอนหายใจและส่ายหน้าแบบระอาทันที...

เอาของกินมาล่อได้ผลอีกแล้ว...เป็นกุหลาบงามที่สนใจแต่เรื่องกินจริงๆ

“อ๊ะ...แล้วคุณลุงคนนี้...เป็นใคร?” คุณลุงที่ว่าคิ้วกระตุกและนั่นทำให้คนในห้องกลั้นขำ เอาความจริงแล้วใบหน้านั้นห่างไกลกับคำว่าลุงมาก...เพราะดูอ่อนเยาว์ สุขภาพดี อายุคงห่างจากพวกอาคาชิสักปีสองปี...แต่บังเอิญคากามิเพิ่งจะเรียนรู้ว่าเจ้าพวกนี้มันไม่ปกติ...บางที...คนตรงหน้าเขาอายุอาจจะเกินร้อยไปแล้วก็ได้

นิสัย...เหมือนกันเกินไป คุณลุง ถอนหายใจ

“คากามิ ไทกะ?” เสียงทุ้มนั้นทำให้คากามิหูอื้อไปเล็กน้อย...เลือดในตัวเหมือนจะร้อนผ่าว...แต่พอเจ้าตัวกระพริบตาปฏิกิริยาต่างๆก็หายไปราวไม่เคยเกิดขึ้น...

“คุณ...”

ทำไมเขารู้สึกเหมือนเคยเจอคนๆนี้...เมื่อนานมาแล้ว...สักที่

“โตขึ้นมาก...” ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ดวงตาคมกล้าที่มองมาตรึงให้คากามิไม่อาจขยับหนีได้

ใบหน้า...ดวงตา...เส้นผม...และ...กลิ่นของกุหลาบ...

เด็กคนนี้...เป็นของจริง

ไม่สิ...ไม่ใช่แค่นั้น...

มือใหญ่แตะยกขึ้นแตะแก้มคากามิ...แต่กลับถูกพลังจากคนอีกหกคนหยุดเอาไว้กลางอากาศ แม้กระทั่งมุราซากิบาระก็ตื่นมาเต็มตา เขาขยับยิ้มนิดหน่อยและสะบัดมือออกราวกับปัดแมลงที่น่ารำคาญ พลังเหล่านั้นก็สลายไป

“จะหยุดยั้งฉัน...พวกนายยัง...ไม่เก่งพอ” คากามิสะดุ้งเฮือก...เมื่อมือเย็นเฉียบแตะบนแก้มเขาเบาๆ

เย็น...ราวกับไม่ใช่สัมผัสของสิ่งมีชีวิต...เย็นจัดจน...น่าขนลุก

เหมือนกัน...

“คุณ...” คากามิมองดวงตาคมสีแดงสดนั้นอย่างคุ้นเคย...ก่อนจะสังเกตเห็นที่ซอกคอของร่างสูงตรงหน้า...

ปานสีแดงสด...รูปดอกกุหลาบ...

“นี่มัน...” เสียงพึมพำราวคนละเมอทำให้อีกหกคนที่เหลือขมวดคิ้ว พวกเขาขยับตัวมาใกล้ทันที! ปกติคากามินั้นจะไม่ได้รับผลจากอำนาจของแวมไพร์...ไม่ว่าอำนาจใดๆ เพราะพวกเขาลองมาหมดแล้ว...แต่ทำไมผู้อำนวยการบ้านี่ถึงทำให้อีกฝ่ายตกอยู่ในมนต์สะกดได้!!

“นี่มันหมายความว่ายังไงไม่ทราบครับ...ท่านพ่อ?” เสียงเย็นจากอาคาชิกดต่ำลงอีกเท่าตัว ตาคมหรี่มองคนเป็นบิดา

“หึ...ผู้ผูกพันธสัญญากับลูกสินะ...เซย์จูโร่? อ้อ...นายด้วย...ไดกิ?”

“แล้วมันยังไงไม่ทราบครับ...”

“หึๆ...ถูกใจจนไม่รู้อะไรเลยสินะ”

เหมือนกับเขาตอนเจอคนๆนั้นครั้งแรก...ไม่สนอะไรทั้งสิ้น...

แค่ให้ได้ครอบครอง...ก็เพียงพอ

“เกิดอะไรขึ้นกับคากามิคุงครับ ผอ.” คุโรโกะว่า แตะมือคากามิเบาๆแต่อีกฝ่ายนั้นไร้การตอบสนอง

“ฉันไม่ได้ทำอะไร” เขาแก้ตัว

“แล้วทำไมหมอนี่ถึงตกอยู่ในมนต์สะกด?” มิโดริมะส่งพลังเข้าไปตรวจร่างกายของคากามิ

“ฉันไม่ได้เป็นคนสะกด”

“แก้ตัวนี่ฮะ” คิเสะกอดอก “ก็เห็นๆกันอยู่...”

“หึ...” คนเป็น ผอ. เหยียดรอยยิ้ม “ไม่เคยมีใครสะกดกุหลาบแดงได้...พวกนายไม่รู้เหรอ?”

“กุหลาบแดง?” เสียงทวนดังขึ้นพร้อมๆกัน

“พวกผมไม่เข้าใจ?”

“ได้กลิ่นใช่ไหมล่ะ?...กลิ่นของกุหลาบ...โดยเฉพาะผู้ที่ผูกพันธะไปแล้ว” หันไปมองอาคาชิกับอาโอมิเนะ...

“ยิ่งใต้แสงจันทร์...กลิ่นจะหอม...เสน่ห์เย้ายวนจะมาก...”

“ท่านพ่อ...ตกลงว่า...กุหลาบแดงหมายถึงอะไรครับ” อาคาชิสงสัย ถึงเขาจะรู้มาบ้าง...แต่ก็ไม่มาก พยามหาข้อมูลเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

ราวกับ...เรื่องราวถูกลบให้หายไป...

“ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องบอก” ยักไหล่เบาๆ ไม่สนสายตาอำมหิตจากคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อย มือใหญ่ดีดดังเป๊าะ ทำให้คนที่เหม่อลอยเมื่อครู่ได้สติ ตาเรียวกระพริบปริบๆ แล้วมองคนอื่นๆอย่างงงๆ

“คากามิ! เป็นไงบ้างว่ะ!

“ห่ะ...เป็นอะไร...ยังไง?...ก็ปกติ”

“ไม่เจ็บตรงไหนนะ?”

“อื้อ...ก็ไม่นี่...แล้วทำไมพวกนายถึงทำหน้าเครียดๆ”

“นายถูกตาแก่สะกดเอาน่ะสิ!” อาโอมิเนะแค่นเสียง!

เหอะ! คนของพวกเขาแท้ๆ...พวกเขาทั้งหกคนอยู่กันตรงนี้แท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้!!

ตาแก่เจ้าเล่ห์นี่เล่นลูกไม้อะไรกันแน่ฟะ!!

“เทศกาลพระจันทร์คราวหน้า...นายระวังตัวไว้นะไดกิ” คนถูกหาว่าตาแก่คาดโทษ

“คากามิ ไทกะ”

“อ่า...เอ่อ...เรียกผมไทกะ หรือคากามิก็ได้ครับ...เรียกเต็มๆ...มันแปลกๆ...”

 “หึ...”

 เหมือน...จนไม่น่าเชื่อ

“มีคนเป็นห่วงเธอ...ฉันแค่แวะมาดูให้”

เป็นห่วง?...ใครอ่า

 เกาแก้มตัวเองอย่างงงๆ มือใหญ่ยื่นอะไรบางอย่างมาตรงหน้าและส่งสายตาให้คากามิรับไป เจ้าตัวเลิกคิ้วแต่ก็ยอมรับไว้...

ความรู้สึกเขาบอกว่า...คนๆนี้...หวังดีกับเขา

 มันเป็นสร้อยสีดำสนิทที่มีจี้เป็นดอกกุหลาบสีแดงพันด้วยเถาวัลย์สีเงิน...ดูเป็นของธรรมดาๆ...แต่ประกายแวววับนั้นก็บอกให้รู้ว่า...สูงค่า

“ใส่ติดตัวเอาไว้...เดี๋ยวนี้” เอ่ยย้ำให้คากามิบุ้ยปาก และยอมทำตามแต่โดยดี สร้อยที่พออยู่บนตัวเขา...ก็ส่องประกายแสงวาบจนเจ้าตัวทำหน้าเหลอหลา

 อะไร?...เขาส่องแสงได้...

“คุณ...”

“พยามอย่าให้เลือดตัวเองไหล...แล้วก็...หากมีอาการผิดปกติ ติดต่อมา”

“เอ่อ...คือ...” เขาไม่รู้จักนะ...จะให้ติดต่อยังไง

“เซย์จูโร่...โทรหาพ่อตัวเองเป็นใช่ไหม?”

“หา!! พ่อ!! อาคาชิอย่าบอกนะว่าเนี่ยพ่อนาย!!” คากามิตาโตทันที จ้องมองคุณลุงที่ว่าอย่างเสียมารยาท

“ครับ...ท่านพ่อของผมเป็น ผอ.ที่นี่”

อืม...ก็เหมือนจริงๆนั่นล่ะ... ตาคมกริบสีแดงสดที่ฉายประกายอำนาจ ท่าทางเอาแต่ใจ บรรยากาศกดดัน...สมกับเป็นพ่อลูกกัน

“อ๋อ...มิน่าล่ะ...อาคาชิเป็นลูกชาย ผอ. นี่เอง! เหอะ!

“ไทกะ...ระวังให้มากๆ...ใส่สร้อยติดตัวไว้ตลอด”

“อ่า...ครับ”

“ฉันกลับล่ะ”

มาแค่นี้น่ะนะ!!

“รีบกลับเถอะครับ” คนที่เหลือส่งเสียงไล่

“ตกลงท่านพ่อมาทำไมครับ?” อาคาชิอดถามไม่ได้ หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ...พ่อของเขาแทบจะไม่ยุ่งด้วยซ้ำ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้... ชายหนุ่มที่กำลังจะกลับนั้นหันมามอง กวาดสายตาสบกับเด็กๆทุกคนก่อนจะหยุดนิ่งที่คากามินาน...และเอ่ยช้าๆ

“รู้ไหม...ว่ากุหลาบแดง...เป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกนี้...”

 


“เรียบร้อยแล้วเหรอ?” เสียงสดใสเอ่ยถามคนที่ปรากฏวาบขึ้นในรถคันหรู

“อืม...”

“เด็กคนนั้นสบายดีนะ”

“อืม...ไม่ต้องห่วง”

มีคนปกป้อง...มากมาย แถมอัศวินเหล่านั้นยังมีแต่บุคลากรชั้นเลิศ

“ไม่ไปดูล่ะ...”

“อย่าดีกว่า...เดี๋ยวจะถูกโวยหนักกว่าเดิม ฮะๆ” มือใหญ่ดึงเอาคนที่หัวเราะด้วยดวงตาหงอยเหงามากอด “เอาสร้อยให้ไปแล้วนะ?”

“อืม...เลิกกังวล...” ยกมือคลึงหว่างคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นเลขแปดเบาๆ

“มีคนแจ้งมาว่า...พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว...ฉันควรจะกังวลนะ”

“ต่อให้พวกนั้นมีเป็นพันเป็นหมื่น...ก็ไม่อาจแตะต้องตัวเด็กคนนั้นได้...”

“นายมั่นใจ?” ตาเรียวสีแดงสบกับดวงตาคมกล้า ร่างสูงยกยิ้มหอมแก้มนิ่มแรงๆ

“ฉันแน่ใจเลยต่างหาก...”

กุหลาบสวยงามและมีกลิ่นหอม...แต่กระนั้น...

ก็มีหนามแหลมคมที่คอยปกป้องความงามของกุหลาบเอาไว้...

และกุหลาบแดงภายในรั้วเทย์โควแห่งนี้...ก็มีอัศวินที่เก่งกาจราวปีศาจคอยดูแล

     ไม่มีอะไร...ให้กังวล...


...........50%..............


“อาคาชิ!! พ่อนายปกติหรือเปล่าเนี่ย!!” พอพ้นร่างของท่านผู้อำนวยการไปแล้วบรรยากาศในห้องกว้างก็ยังคงตึงเครียด แต่เมื่อเสียงกังวานของคากามิดังขึ้นบรรยากาศนั้นก็หายไป

“ครับ?” อาคาชิที่คิดอะไรมากมายในหัวเอ่ยรับ มองดวงตาใสแจ๋วที่พาลใส่เขาแล้วความเครียดทั้งหมดก็หายวับไปทันที

“ไม่ปกติเหมือนอาคาชิคุงนั่นล่ะครับ...คากากามิคุงเป็นยังไงบ้าง?” คุโรโกะแขวะจูงมือคากามิมานั่งตรงโซฟานิ่ม ยกมือแตะแก้มใสเบาๆ

“ไม่เป็นอะไรอ่ะ...แค่งงๆ กุหลาบแดงคืออะไร? ดูเหมือนพ่ออาคาชิจะซีเรียสกับเรื่องนี้มากนะ”

“นายไม่รู้เหรอ?” มิโดริมะหรี่ตามอง

กุหลาบแดงที่เอ่ยถึงกันก็คือ...เจ้าตัวนั่นล่ะ

“ไม่อ่ะ...ถ้ารู้ฉันจะถามไหมเล่า!

“พ่อนายนี่น่าหมั่นไส้ไม่เปลี่ยนเลยว่ะอาคาชิ!” อาโอมิเนะนั่งบนโซฟา ก่อนจะเอาหัวตัวเองพาดตักคากามิเฉยมองสบดวงตาสีแดงสวยที่ส่อแววด่าเขาชัดๆ

“ไดกิถูกหมายหัวไว้แล้ว...งานเทศกาลพระจันทร์คราวหน้า...ระวังตัวไว้ดีๆนะครับ”

ท่านพ่อของเขา...เล่นงานกลับหนักแน่

“งานเทศกาลพระจันทร์?” คากามิเลิกคิ้ว

“งานสนุก...ของกินอร่อย...ไว้ไปกันนะคากาจิน” มุราซากิบาระว่า

“สรุปสั้นไปไหมฮะมุราซากิบารัจจิ” คิเสะหัวเราะก่อนจะอธิบาย “มันเป็นงานของแวมไพร์ทั่วโลกน่ะฮะ...เหมือนการพบปะสังสรรค์ไรแบบนี้ ส่วนมากจะจัดในวันที่พระจันทร์เต็มดวงครบ 666 ครั้งพอดี...”

“ก็งานใหญ่น่ะสิ?...”

“งานใหญ่ที่สุดของแวมไพร์ครับไทกะ”

“เออ...อาคาชิ...พ่อนายนี่ยิ่งใหญ่มากเลยเหรอ? ดูเหมือนพวกนายจะเกรงๆกันนะ”

อาคาชิยิ้มน้อยๆ “ให้ผมพูดเดี๋ยวจะหาว่าชมตัวเอง...ชินทาโร่บอกไทกะหน่อยแล้วกัน”

“หา?...ชมตัวเอง...ตรงไหน?”

มิโดริมะส่ายหน้า “พ่อของอาคาชิ...ท่านอาคาชิ อิจิโร่ เปรียบเสมือนผู้นำของแวมไพร์ทั้งโลก...แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่เก่งกาจที่สุด...สมญาราชันย์สีเลือด...ผู้ปกครองแวมไพร์ทั้งปวงมานานนับพันปี...จริงๆแล้วอาคาชิก็คล้ายๆเจ้าชายนั่นล่ะ”

“หาาา!!” คากามิตาโต มองอาคาชิอย่างไม่อยากเชื่อ จนคนถูกจ้องเอียงหน้า

“ผมเขินนะครับ...โอ๊ย!” หน้าผากของคนที่คล้ายเจ้าชายถูกจิ้มแรงๆ อย่างหมั่นไส้

“ที่ตกใจไม่ใช่เรื่องนั้นเฟ้ย!!” ถึงจะไม่มียศหรือตำแหน่งมาดอาคาชิก็ให้กับเจ้าชายหรืออะไรเทือกๆนี้อยู่แล้วอ่ะ เขาพอทำใจได้...ที่จริงบุคลิคของแต่ละคนก็เฉพาะตัว

อย่างมิโดริมะนี่ก็ให้อารมณ์คุณชายสูงศักดิ์...หรือไม่ก็พวกทรงภูมิ มีความรู้หรือแพทย์อะไรแบบนี้ คิเสะก็มีออร่าเจิดจ้าจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นแวมไพร์...หากให้เปรียบ...เจ้าหมาป่าตัวโตผมทองนั่นเหมาะกับการเป็นนักบวชหรือพวกเทวดาอะไรแบบนั้นมากกว่า

มุราซากิบาระถึงจะตัวใหญ่หน้าง่วงแต่ดูแล้วก็มีมาดคุณชาย ท่านชาย เพราะบางครั้งรสนิยมการกินของหมอนี่...สุดๆ ส่วนอาโอมิเนะกับคุโรโกะ...สองคนนี้...เอิ่ม...คุโรโกะนี่สุภาพ มารยาทดีสุดๆแต่อย่าถามถึงเจ้าตัวดำ เขาว่าหมอนี่น่ะ...เหมือนโจรป่าที่สุดแล้ว!!

ถึงจะอย่างนั้นอาโอมิเนะก็...มีแววตาของผู้นำ...ทรงพลัง กล้าแกร่ง ทะนงตัว

ราวกับเสือร้ายที่ไม่ยอมสยบให้ใคร

“แล้วตกใจอะไรว่ะ?” อาโอมิเนะโน้มคอคากามิลงมา กลิ่นหอมของกุหลาบชวนให้สบายใจและหลงใหลในคราวเดียวกัน

“ก็...พ่อนายอายุตั้งพันปีเลยนะ!! พันปี!! นี่เป็นตาแก่...ไม่สิๆ...ยิ่งกว่าตาแก่อีกอ่ะ!! อ๊ะ!! พวกนาย!!” เรียกเสียงดังทำตาโตเหมือนเพิ่งนึกได้

“บอกฉันมานะว่าพวกนายอายุกันเท่าไหร่!!

เจ้าพวกนี้ต้องอายุไม่น้อยแน่ๆ คราวก่อนมิโดริมะก็พูดอะไรทำนองนี้มาก่อนเหมือนกัน

“เห็นหน้าเด็กแต่ความจริงพวกนายต้องเป็นยิ่งกว่าคุณปู่ของฉันแน่ๆ!!

เหล่าแวมไพร์ในห้องมองตากันด้วยแววตาระยับ ขบขันกับปฏิกิริยาของกุหลาบแดงที่กำลังโวยวายตรงหน้า

“ฉันโทรฯ สั่งมื้อดึกไว้ให้นายด้วยนะ” เสียงมิโดริมะดังขึ้น ร่างสูงยกมือดันแว่นเอ่ยนอกเรื่องเพื่อเบี่ยงประเด็น

“คากามิคุงต้องหิวแน่ๆเลย...ไปทานกันดีไหมครับ?” คุโรโกะยิ้ม

“หิวเนอะ...คากาจิน...ไปกินกัน...มิเนะจินลุกไปเลยนะ” มุราซากิบาระเดินมาอุ้มคากามิขึ้นทันทีที่อาโอมิเนะเอาหัวออกไป เด็กยักษ์ผมม่วงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่เขาหลงใหลเต็มปอด

“อา...ผมก็ชักหิวแล้วเหมือนกันฮะ...ถูกปลุกกลางดึกแบบนี้” คิเสะลูบท้องตัวเอง ทำตาใสคล้ายลูกหมาให้คากามิหลุดยิ้ม

“มีอะไรกินบ้างว่ะ?” อาโอมิเนะหาววอด

“มื้อใหญ่ล่ะครับ ตอนท่านพ่อมาผมให้คนเตรียมสำรองเอาไว้” อาคาชิมองคากามิ “ไทกะทานได้เต็มที่นะครับ”

คากามิยิ้มกว้างหัวเราะเสียงใส “ไปๆ...ฉันหิวจะแย่แล้ว รีบเดินเร็วๆมุราซากิบาระ” เร่งสารถีส่วนตัวยิกๆไม่สนใจด้วยว่าตัวเองกำลังถูกเอาเปรียบจากมือใหญ่ที่ลูบไปตามเรือนร่าง และจมูกโด่งที่แตะผิวแก้มไปหลายส่วน

เพราะสมองกับกำลังจดจ่อกับเรื่องกิน...จนลืม...ทุกอย่าง

“ครับ...อือ...” มุราซากิบาระพยักหน้าหงึกหงัก ก้าวเดินเร็วๆตามบัญชากุหลาบในอ้อมแขน เขาไม่อยากเสียพลังวาร์ปไปตอนนี้...อีกอย่างถึงเร็วไปก็ไม่ได้หอมคากาจินด้วย

“ผมยอมให้หรอกนะ...” คุโรโกะที่เห็นเหตุการณ์ส่ายหัว

มุราซากิบาระคุงนี่เจ้าเล่ห์ขึ้นจริงๆแฮะ

“จะหลอกเจ้าจอมตะกละนั่นต้องใช้ของกินสินะ...” มิโดริมะถอนหายใจ

คนอะไรลืมทุกอย่างเพราะเรื่องกิน...

“หึๆ...เรื่องอายุพวกเราเนี่ยเก็บไว้ค่อยบอกดีกว่าว่ะ” อาโอมิเนะแสยะยิ้ม

เขาอยากเห็นปฏิกิริยาของหมอนั่นตอนรู้ความจริง...

“ผมเห็นด้วยกับไดกินะ”

ช่วยไม่ได้...ที่กุหลาบแดงคนนั้นชอบทำท่าทางน่ารักๆ เวลาถูกแกล้งพวกเขาเลยอดไม่ได้ที่จะแหย่เล่น...

“ไม่ใช่ว่าคากมิจจิจะโวยวายเอาทีหลังนะฮะ” คิเสะเลิกคิ้ว พนันได้เลยว่านอกจากตกใจแล้วมีเสียงโวยตามมาแน่ๆ

“อาคาชิคุง...คุณพอรู้ใช่ไหมครับว่ากุหลาบแดงคืออะไร?” คุโรโกะหรี่ตาเข้าสู่บรรยากาศจริงจัง เพราะตอนที่อาโอมิเนะกินเลือดที่คอคากามิเหมือนอาคาชิจะรู้อะไรบางอย่าง

“ครับ...ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก...แต่เพราะคิดว่า...เคยเจอคนที่คล้ายไทกะ”

“หืม?”

“คนที่มีกลิ่นของดอกกุหลาบ...คนรักของท่านพ่อผม...คากามิ เฮียวเซย์”

 

“ตอนนี้ผมอยู่เทย์โคว...ไม่มีปัญหา...ถ้าข่าวกรองไม่ผิดพลาดก็คงอยู่ที่นี่” เสียงทุ้มนุ่มที่พูดกับโทรศัพท์เบาๆราวกลัวใครจะมาได้ยิน ร่างสูงสง่าที่อยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนสีดำนั้นยกรอยยิ้มบางๆ ดวงตาสีชมพูอ่อนอมส้มนั้นไร้ประกายความมีชีวิต...

ราวกับดวงตาของคนที่ตายแล้ว

“ผมจะพยามไม่เผชิญหน้ากับพวกนั้น...ครับ...สวัสดี” เขาวางสายและหมุนโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนจะเหยียดรอยยิ้มนิดๆ

หึ...โรงเรียนที่มีแต่แวมไพร์งั้นเหรอ...

เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด...แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังมีกลิ่นอายของอะไรบางอย่าง

ที่ผิดแปลกไป...

“หวังว่าคงเป็นเป้าหมายที่ตามหา”

“นายใช่...ซานาดะ ชินนุ ที่เป็นนักเรียนใหม่ใช่ไหม?” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นด้านหลังทำให้เขาหันไปมองก่อนจะเลิกคิ้ว

“คุณ...”

“อิมาโยชิ โชอิจิ เป็นประธานนักเรียน นายย้ายมาตอนมื้อค่ำพอดี...ไปทานข้าวแล้วฉันจะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก” แววตาสีดำใต้กรอบแว่นนั้นราวกับหมาป่าเจ้าเล่ห์แต่ถึงอย่างนั้นก็มีกลิ่นอายบางอย่างที่ไม่เหมือนแวมไพร์ทั่วไป...

อำนาจจากสายเลือดบริสุทธิ์

“ย้ายเข้ามากลางเทอมแบบนี้แสดงว่านายต้องไม่เลวเลยทีเดียว...ไม่ได้หมายถึงแค่เฉพาะสกุลซานาดะของนายเท่านั้น”

แต่เขาหมายรวมถึงเรื่องของฝีมือด้วย

สกุลของหนึ่งในแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่สืบเชื้อสายมาอย่างเข้มข้นไม่แพ้เขาหรือฮานามิยะ

“อ่า...คงจะอย่างนั้นละมั้งครับ” ซานาดะ ชินนุ หัวเราะ ก่อนจะเดินตามท่านประธานเข้าไปยังห้องอาหาร

“ได้ข่าวว่าที่นี่มีพวกท่านแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาอยู่หลายท่านใช่ไหมครับ?” เสียงถามขณะเดิน

“อืม...ก็หกคน” อิมาโยชิพยักหน้า มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังเพราะว่าสำหรับแวมไพร์แล้ว...เลือดแท้ระดับราชานั้น...คือสิ่งสำคัญที่สุด คือคนที่แวมไพร์ทั้งหมดน้อมรับบัญชาอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

“พวกท่านเหล่านั้น...เป็นยังไงบ้างครับ” ตาของท่านประธานทอแววประหลาด หยุดนิ่งเพียงครู่หันมามองนักเรียนใหม่ด้านหลังตน รอยยิ้มที่ซานาดะ ชินนุรู้สึกขนลุกนิดๆ

“เป็นปีศาจ...ของแท้...นายตามมาเถอะ” ร่างสูงผลักประตูเข้าไปก่อนจะเดินนำไปยังโต๊ะด้านหน้า “สวัสดีทุกคน...” แวมไพร์และมนุษย์เครื่องแบบขาวคนอื่นลุกขึ้นทำความเคารพท่านประธานนักเรียน พร้อมกับสอดสายตามองนักเรียนใหม่ที่เดินตามหลังอิมาโยชิไป...

นักเรียนอีกคนที่ย้ายเข้ามากลางเทอม...ยังดีที่ไม่ใช่เครื่องแบบขาว

“พวกท่านๆเขาไม่มาเหรอ?” ถามฮานามิยะ

“ไม่...เห็นบอกว่าวันนี้คากามิจังลงมือทำครัวเอง นายคิดว่าจะมาไหมล่ะ?”

อิมาโยชิเลิกคิ้ว... เบนสายตามองเด็กน้อยของตัวเองก่อนจะหัวเราะเจ้าเล่ห์ “เสร็จเรื่องตรงนี้จะพาไปนะคาซุจัง”

เห็นก็รู้ว่าอยากไปกินอาหารเพื่อนสนิทขนาดไหน ทำตาใสปิ๊งเสียขนาดนั้น

“ขอบคุณครับ!!” ทาคาโอะยิ้มกว้าง

“หึๆ...ฮานามิยะไม่ยอมเหรอ?”

“ยอมครับ...แต่พี่ฮานามิยะเงื่อนไขเยอะ” แบะปากจนเจ้าของชื่ออยากกัดปากแดงๆ นั้นแรงๆ สักที

“แล้วคาซุจังคิดว่าฉันจะช่วยฟรีๆ?” ท่านประธานว่าอย่างเจ้าเล่ห์จนทาคาโอะค้อนขวับ

“ผมไม่คุยกับพี่สองคนแล้ว...คุยกับพี่โคและพี่อิซึกิดีกว่า” แลบลิ้นราวเด็กๆ จนแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์สองคนมองหน้ากันยิ้มๆ

“นักเรียนใหม่เหรอนั่น?” เรโอะชี้ไปยังร่างสูงที่กำลังมองมาทางโต๊ะนี้อย่างสนใจ

“อ้อ...จะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก...นี่ซานาดะ ชินนุ ชั้นปีหนึ่งจะมาเรียนกับพวกเราตั้งแต่วันนี้ไป”

“สวัสดีครับ...” โค้งหัวลงเล็กน้อย...ท่าทางสุภาพไม่ถือทั้งที่ใช้นามของแวมไพร์ผู้มีเลือดบริสุทธิ์...ทำให้แวมไพร์คนอื่นๆรู้สึกนับถือขึ้นมา

“วันนี้นายจะนั่งกับพวกฉันก็ได้...หรืออยากนั่งตรงไหนก็ตามสบาย” ตาสีชมพูอมส้มมองโต๊ะหน้าสุดอย่างใช้ความคิด เบนมามองนักเรียนเครื่องแบบขาวที่ดูเหมือนจะได้รับความเอ็นดูจากแวมไพร์ทั้งโต๊ะ...และ...

เขาสัมผัสได้ถึงความริษยาจากแวมไพร์คนอื่นๆ

“อืม...ผมขอนั่งด้วยคนแล้วกันครับ”

“...คาซุจังอย่ากินเยอะล่ะ เผื่อท้องไว้ชิมฝีมือคากามิจังบ้าง”

“อ่า...นั่นสิ ไปตอนนี้เลยได้ไหมครับ?” ทำตาใสไม่พอยังมีการยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฮายามิยะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ตวัดเอวเด็กน้อยขึ้นด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะวาร์ปหายไปในพริบตา เล่นเอาอิมาโยชิหัวเราะเพื่อนสนิทลั่น หันมาบอกคนในโต๊ะ

“ฉันเองก็ไปก่อนเหมือนกัน ฝากตรงนี้ด้วยนะ”

“อืม...ว่างๆ ก็จิ๊กของกินฝีมือคากามิจังมาฝากฉันบ้างนะ” ฮายามะยิ้มกว้าง

“ไม่รับปาก...”

เขาไม่แน่ใจว่าพวกนี้หวงพวกนั้นจะยอมหรือเปล่า...

“เอ่อ...นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอครับ?” นักเรียนใหม่ทำสีหน้างงๆ ให้คนอื่นๆยิ้ม

“ไม่มีอะไรหรอก...แค่ช่วงนี้พวกท่านๆเขากำลังมีอาการระยะเริ่มต้นของคนขี้หวงน่ะ”

“หืม? ท่านที่ว่านี่คงเป็น...แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา ผมได้ยินมาว่าที่นี่ต้องมีมนุษย์ประจำกลุ่มใช่ไหมครับ?”

“อ่า...ก็ใช่นั่นล่ะ เดี๋ยวนายก็มีกลุ่มเอง เครื่องแบบดำน่ะหากลุ่มง่ายกว่าเครื่องแบบขาว” อิซึกิบอก “ส่วนเจ้าตัวเล็กคนเมื่อกี้นั่นเป็นคนประจำกลุ่มฉัน ทาคาโอะ คาซุนาริ”

“เขาน่ารักดีนะครับ” เอ่ยชมให้คนทั้งโต๊ะเงียบกริบก่อนจะหัวเราะเบาๆ ฮายามะยกมือตบไหล่เบาๆ

“อย่าไปพูดอย่างนี้ให้ฮานามิยะกับอิมาโยชิได้ยินล่ะ เดี๋ยวนายจะโดนฆ่าเอา” “

อ๋อ...ผู้ผูกพันธสัญญากับสองคนนั้นงั้นเหรอครับ?”

“อืม...ก็คาซุจังน่ะน่ารักจะตายไปนี่นา ปีศาจอย่างสองคนนั้นเลยใจอ่อนไง”

“เรียกคาซุจังอย่างสนิทสนมเดี๋ยวก็โดนหักคอหรอก” เรโอะส่ายหน้าเบาๆ

มนุษย์ที่ผูกพันธะกับแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์...แถมตั้งสองคน

และถูกปฏิบัติอย่างให้ความสำคัญ...

ตาสีชมพูอมส้มฉายแววประหลาดก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเมื่อถูกคนในโต๊ะมองมา “แล้วพวกท่านแวมไพร์เลือดแท้ล่ะครับ...มีมนุษย์ในกลุ่มไหม? ผมได้ยินมาว่าพวกท่านแข็งแกร่งมากจนไม่ต้องพึ่งพาใคร หรือดื่มเลือดใคร”

“อืม...ก็จริงนะ...แต่นั่นมันข่าวเก่าแล้วล่ะ” ซานาดะ ชินนุ มีท่าทางสนใจขึ้นมาทันที

“หมายความว่า...”

“ตอนนี้มีมนุษย์ประจำกลุ่มแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาเรียบร้อย...มนุษย์คนในเดียวในรอบหลายร้อยปีนี้...คากามิ ไทกะ”

งั้นเหรอ...น่าสนใจจริงๆ

ทั้งทาคาโอะ คาซุนาริ

และ...คากามิ ไทกะ

คงต้อง...ไปเจอด้วยตัวเองเสียแล้วสิ...

 

“ความจริงพวกนายไม่เห็นต้องเดินมาส่งฉันก็ได้นะคากามิจัง ชินจัง”  ทาคาโอะลูบท้องตัวเองที่กินอาหารไปมากกว่าปกติ มันช่วยไม่ได้ที่อาหารฝีมือเพื่อนสนิทของเขานั้นมีรสชาติเป็นเลิศ ที่สำคัญกินแล้วยังรู้สึกดีมากๆ...เพราะดูก็รู้ว่าคากามิจังใส่ใจทำแค่ไหน

และไม่ว่าเมื่อไหร่...อาหารที่ทำด้วยใจย่อมรสดีกว่าอาหารทั่วไปอยู่แล้ว

อีกอย่างเขาก็เพิ่งได้รู้นี่แหละว่าแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่ใครๆในโรงเรียนต่างก็กลัวเกรงนั้น...จะทำตัวราวกับลูกแมวเชื่องๆเมื่ออยู่ต่อหน้าคากามิจัง

เพื่อนสนิทเขาแค่ขู่...และอ้อนเท่านั้น พวกท่านๆก็ยอมทำตามทุกอย่างแล้ว

“ไปคนเดียวเดี๋ยวก็เกิดเรื่อง” มิโดริมะบ่นเบาๆ เพราะพวกเขามีเรื่องที่ต้องปรึกษาหารือกัน ประธานและรองประธานจึงต้องอยู่ประชุมเฉพาะกิจ

“แต่ฉันมาส่งคนเดียวก็ได้นี่นา...ไม่เห็นต้องตามมาเลย” คากามิว่า

มากับมิโดริมะแล้วเด่นจะตายชัก!!

“คนซื่อกับคนบื้ออยู่ด้วยกัน...ยังไงเรื่องมันก็ต้องมาหา”

ยิ่งเป็นพวกดึงดูดความวุ่นวายอย่างสองคนนี้...มาด้วยนั่นล่ะดีแล้ว

“อ๋า!! ว่าพวกฉันเรอะ!!

“ก็ไม่โง่นี่” มิโดริมะดันยีหัวคากามิอย่างเอ็นดู กริยาท่าทางอ่อนโยนที่ทำให้คนอื่นๆต่างแปลกใจและอิจฉาไปพร้อมๆกัน

“ชินจังปากเสีย...” ทาคาโอะบ่น ในบรรดาแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาเขาสนิทกับมิโดริมะและคุโรโกะที่สุด...ส่วนที่กลัวจนไม่อยากเข้าใกล้ก็คือขาโหดอย่าง...อาคาชิและอาโอมิเนะ

“เออ...วันนี้มีนักเรียนใหม่มาด้วยล่ะ...เป็นเครื่องแบบดำ เหมือนจะเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ด้วย แต่...ฉันรู้สึกว่าเขาแปลกๆ คากามิจังอยู่ห่างๆไว้ก็ดีนะ” ทาคาโอะบอก

ไม่รู้สิ...เขาสัมผัสได้...ซานาดะ ชินนุ คนนั้นเป็นแวมไพร์ที่ไม่เหมือนแวมไพร์...บรรยากาศรอบๆตัวน่าเข้าหาก็จริง...แต่ดวงตาคู่คมนั้น...

เหมือนดวงตาของคนตาย

มัน...น่ากลัว

ไม่ได้ทรงพลังเหมือนแวมไพร์รอบตัวเขา...

น่ากลัวตรงที่...หากจะฆ่าใครสักคน...คงทำอย่างไร้ความปราณี

“ตระกูลซานาดะเป็นตระกูลแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่เข้มข้นไม่แพ้ฮานามิยะซังกับอิมาโยชิซัง...คนที่มานี่คงเป็น...ผู้สืบทอดตระกูล” มิโดริมะไม่แปลกใจในลางสังหรณ์ของทาคาโอะสักเท่าไหร่...ความช่างสังเกตของหมอนี่...นั้นถือว่าสุดยอด ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถทำให้แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตั้งสองคนยอมรับหรอก...

“นายรู้ดีจังเลยมิโดริมะ”

“เพราะฉันฉลาด” ตอบรับคำชมของคากามิหน้าตาเฉย

“ไอ้คนหลงตัวเอง! อ๊ะ...ทาคาโอะถึงคฤหาสน์นายแล้ว...เข้าบ้านดีๆล่ะ ฝากขนมให้พวกพี่ๆนายด้วย”

“ขอบคุณน้าา คากามิจัง!” ยิ้มกว้างตาเป็นประกาย “ขอบคุณที่มาส่งนะทั้งสองคน!! กลับดีๆล่ะ...คากามิจังหากโดนชินจังรังแกก็ตะโกนดังๆเลยน้าา”

“ใครจะมาช่วยฉัน! เจ้าพวกบ้านี่น่ะนะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย”

หากเป็นเรื่องแกล้งเขาแล้วล่ะก็...ขอให้บอกเถอะ!!

“ขี้ฟ้องนะนาย”

“หา! ว่าฉันเรอะ! คอยดูนะมิโดริมะมื้อเช้าวันนี้จะไม่มีส่วนของนาย ไม่สิ! ฉันจะทำถั่วหมักให้เต็มโต๊ะ!!” คากามิรู้ว่ามิโดริมะไม่ชอบกินเจ้าถั่วหมักนี่มากมาย “เอาลัคกี้ไอเทมนายไม่ซ่อนด้วย!

“เอาล่ะ...ฉันยอมแพ้ นายเลิกโวยวายเถอะ เดี๋ยวพาไปกินขนมหวานมื้อดึก”

“โอเค...จะเงียบอย่างที่ต้องการเลยชินคนเก่ง” เปลี่ยนท่าทางเร็วราวสับสวิตซ์ ทาคาโอะหัวเราะกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า โบกมือให้ทั้งคู่ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านแต่ดวงตาสีเทาสวยกันสะดุดกับดวงตาสีชมพูอมส้มที่มองมา และ...

พริบตานั้นรู้สึกเหมือนขนทั่วสรรพยางกายจะลุกชันขึ้นมา ร่างเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

“อ้าว...ทาคาโอะคุงใช่ไหมครับ?” เสียงสุภาพที่ทำให้คากามิเละมิโดริมะเงยมอง แล้วต้องเลิกคิ้วกับปฏิกิริยาของเพื่อน

“ทาคาโอะ!!” คากามิดึงแขนเพื่อนสนิทเข้ามา ตวัดตามองผู้มาใหม่อย่างหาเรื่อง

“นายทำอะไรเพื่อนฉันไม่ทราบ!” ท่าทางปกป้องเต็มที่นั้นดูน่าขันในสายตาจนต้องกลั้นยิ้มและหลุดหัวเราะออกมา

“ผม...ยืนอยู่เฉยๆนะครับคุณก็เห็น”

 “ฉัน...ฉันไม่เป็นไรหรอกคากามิจัง”

“แน่ใจนะ...อยู่ดีๆ นายก็แปลกไปอ่ะ เจ้าคนหน้าเป็นนั่นใช้คุณไสยอะไรกับนายสักอย่างแหงๆเลย แบบเสกของใส่อะไรแบบเนี้ย!” เป็นอีกครั้งที่บรรยากาศเคร่งเครียดและกดดันถูกทำลายโดยคำพูดใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวของคากามิอีกจนได้

“ฉันอยากรู้จริงๆว่าใครเป็นคนสอนเรื่องพวกนี้ให้นาย” มิโดริมะถอนหายใจ ดึงร่างทั้งสองคนมายืนข้างๆ

“แด๊ดน่ะสิ...เล่าให้ฟังเป็นนิทานก่อนนอนเลยล่ะ สนุกมาก!!

“เมื่อไหร่นายจะเข้าใจว่าแวมไพร์...ไม่ได้เป็นผี!

“คิก...นี่ผมถูกหาว่าเป็นผีเหรอครับเนี่ย?” ซานาดะ ชินนุหัวเราะ ตาคมไร้ประกายนั้นทอแววไม่เหมือนปกติ

“นักเรียนใหม่?” เสียงทุ้มนิ่งของมิโดริมะทำให้ตาสีชมพูอมส้มหรี่มอง

กลิ่นอายนี้...บรรยากาศแบบนี้...

กึก...

ร่างสูงนั้นคุกเข่าลงทำความเคารพ...อย่างที่พึงทำต่อผู้มีศักดิ์สูงกว่า

“ขออภัยที่ล่วงเกินครับ...ท่าน”

หนึ่งในแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา...ดวงตาสีเขียว เส้นผมสีเขียว ผู้มีพลังจากธรรมชาติ...สายเลือดของตระกูลมิโดริมะที่สืบทอดพลังในด้านของความรู้และพลังแห่งการรักษา

“ลุกขึ้นเถอะ...” มิโดริมะบอก “ทายาทตระกูลซานาดะสินะ”

“ครับ...ซานาดะ ชินนุ”

“มิโดริมะ ชินทาโร่” การประกาศชื่อ...เหมือนการประกาศอำนาจ เพราะเพียงแค่เอ่ยนาม...ก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่เจ้าของจงใจปลดออกมา ตาคมสีเขียวเรืองวาววับในความมืดมิด...

น่าขนลุก...

สัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อ จนต้องถอนหายใจและแสยะยิ้ม

หึ...สมเป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาจริงๆ...

“ทาคาโอะ เข้าบ้านไปได้แล้ว...อิซึกิมารอรับนายอยู่น่ะ”

“อ๊ะ..พี่อิซึกินี่นา ขอบใจนะคากามิจัง ชินจัง!!” ร่างเล็กวิ่งทึกๆไปหาพี่ร่วมบ้านทันที

“คากามิ...”

“หืม?”

“เราไปกันได้แล้ว” มือแกร่งแตะเอวของคากามิก่อนจะตวัดรวบไว้ด้วยอ้อมแขนข้างเดียวเล่นเอาคนถูกอุ้มทำตาโต

 เจ้าพวกนี้ทำเขาบอบบางไปเลยจริงๆ...

“อ๊ะ...นี่นายน่ะ อย่าแกล้งทาคาโอะอีกนะ!

ขู่ฟอดจนน่ากลัวเชียว

คนถูกขู่เลิกคิ้ว หัวเราะเบาๆ พยักหน้ารับคำหงึกหงัก “ครับ...”

เป็นคนที่สดใส...เจิดจ้า...เหมือนดวงตะวันที่ทอประกายบนท้องฟ้า

พลันสายลมยามค่ำคืนก็พัดผ่านทำให้กลิ่นหอมบางอย่างลอยมาแตะจมูกของเขา...ตาสีชมพูอมส้มเบิกกว้าง

กลิ่นนี้มัน...ไม่ผิดแน่!!

เขาตวัดตามองร่างคนสองคนที่กำลังจะหายวับไปกับแสงสีเขียว เรียวปากพึมพำอะไรบางอย่างทันทีก่อนที่แสงสีเขียวนั้นจะหายไปเขาได้ยินเสียงทุ้มที่ตะโกนอย่างตระหนก

“คากามิ!! นายเป็นอะไร!!” พร้อมๆ กับกลิ่นหอมของกุหลาบที่รุนแรงขึ้นจนเห็นเป็นละอองสีแดงเต็มบริเวณ

“อยู่ที่นี่...จริงๆด้วย...หึๆ”

กลิ่นกุหลาบที่ออกมาจากตัวแสงสีแดงนั้น...หอมเข้มข้นยิ่งกว่าใครๆ

ประกายแสงที่ออกมานั้นก็บริสุทธิ์...จนเกินไป

บทสวดที่เขาพูดไปเมื่อครู่นั้นจะไม่มีผลกับใคร...นอกจากผู้มีสายเลือดของกุหลาบแดงเท่านั้น...

สายเลือดล้ำค่าที่พบน้อยแสนน้อย...

“คากามิ ไทกะ สินะ...”

น่าสนใจอย่างที่คิด แค่เพียงได้พบก็สัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์...ความสดใส

จนน่าเสียดาย...

...กุหลาบงาม...ที่ควรค่า...แก่การครอบครอง...

“ระวังตัวให้ดีล่ะ...

 

“คากามิ...นี่...คากามิ!” มิโดริมะตบแก้มคนที่อยู่ดีๆก็ดิ้นอย่างเจ็บปวดในอ้อมแขน...และตอนนี้แววตาคู่สวยนั้นก็เหม่อลอยเหมือนตกอยู่ในห้วงความฝัน

เกิดอะไรขึ้น...ทำไมอยู่ดีๆหมอนี่ถึงเป็นแบบนี้...

มือใหญ่กางเหนือใบหน้าส่งพลังเข้าไปรักษาข้างใน พลังอุ่นๆที่ทำให้ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นช้าๆ

“อึก...มิโด...ริมะ...”

“นายเป็นยังไงบ้าง?” เสียงทุ้มมีแววโล่งใจเมื่อเห็นคากามิกลับเป็นปกติ

“ไม่รู้...ได้ยินเสียงเหมือน...เหมือนบทสวดอะไรสักอย่าง แล้วอยู่ดีๆ...ฉันก็...หายใจ...ไม่ออก...มืดมากๆ...” โชคดีที่เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างตรงข้อมือและสัมผัสอุ่นๆที่ส่งตรงมาจึงลืมตาตื่นได้...ถึงจะยังรู้สึกไม่ดีอยู่บ้างก็เถอะ

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” ถอนหายใจหนักๆ กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น

ตอนที่เห็นคนตรงหน้าแปลกไป...รู้สึกเหมือน...เขาจะทำอะไรไม่ถูกไปเลย

ความสุขุมที่สูญเสียไปนั่นก็บ่งบอกให้รู้ว่า...คนในอ้อมแขน...มีความสำคัญแค่ไหน

คากามิมองดวงตาสีเขียวก่อนจะยกมือทั้งสองประกบแก้มมิโดริมะเบาๆ “ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง...และ...ขอบคุณนะ” กล่าวด้วยใบหน้าแดงจัดจนเห็นชัดให้คนเป็นห่วงยกยิ้ม

“อืม...ไม่เป็นไร...นายหายดีก็พอแล้วล่ะ...แต่...”

“อ๊ะ! แต่อะไรอ่ะ...เอางี้...มิโดริมะอยากให้ฉันทำอะไรบอกมาเลย!! จะทำตามที่พูดทุกอย่างเลย!!

เขาทำให้หมอนี่วุ่นวายตั้งเยอะ

“แน่ใจ?” ร่างสูงนิ่งไปนิดก่อนจะหยักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์หน่อยๆ

“อื้มมมม!! อย่าเป็นอะไรแปลกๆนะ!

“ถ้าอย่างนั้น...จูบ...ฉัน”

“หะ...หา....หาาาาา!! นายว่าอะไรนะ!!” คากามิอึ้งเรียบร้อยมองเจ้าคนที่กำลังยิ้มนิดๆ ดวงตาคู่คมที่ทอแววเป็นห่วงเขาเมื่อครู่นั้นเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ทันที

“นายบอกเองนี่...อีกอย่างฉันอดทนมามากแล้ว เก็บดอกเบี้ยบ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“ดอกเบี้ยอะไรอ่ะ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันต้องจูบนายเล่า!!

“นายพูดเองนะ...จะไม่ทำตามเหรอ?” มิโดริมะเลิกคิ้วราวกับคากามิทำความผิดร้ายแรงจนลูกเสือในอ้อมแขนหน้าจ๋อย หางและหูลู่ลงทันใด

“อุก...อ่ะ...หะ...ละ...หลับตาสิ!!

“หืม?”

“บอกให้หลับตาไงเล่า!!” คากามิขู่ฟอดจนมิโดริมะส่งเสียงหัวเราะหลับตาลงตามบัญชาอย่างว่าง่าย

“ฮึ่มมมม!!” คำรามในลำคอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่พริ้มตาหลับแต่มุมปากนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มน่าหมั่นไส้

“ชิ!! หน็อย!!” คากามิชะโงกหน้าไปใกล้กลิ่นของดอกกุหลาบอ่อนๆกระตุ้นสัญชาตญาณของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาอย่างมิโดริมะขึ้นมา เขี้ยวและปลายเล็บแหลมยาวขึ้นจนเขารู้สึกได้

หอม...ชวนให้สัมผัส...ชวนให้ลิ้มลอง

ชักเข้าใจแล้วว่าทำไมอาโอมิเนะกับอาคาชิจึง...อดทนไม่ได้กัน

“จุ๊บ!!” ทับริมฝีปากตัวเอลงไปเร็วๆเตรียมผละออก หากไม่ติดที่มือแกร่งรู้แกวดึงรั้งท้ายทอยคากามิเอาไว้และทาบทับริมฝีปากลงไปแนบแน่นกว่าเดิม... เขี้ยวแหลมแตะเบาๆที่ปากสีพีชจนคากามิเผลอสะดุ้งทำให้ปลายลิ้นร้อนสามารถสอดเข้าไปเลาะชิมความหวานข้างใน ปลายลิ้นนั้นตวัดอย่างชำนาญ มือใหญ่ปรับเอียงท้ายทอยให้รับสัมผัสได้เต็มที่

“อือ...อื้อออ...อือ...” เสียงครางแผ่วเบายิ่งกระตุ้นอารมณ์ของคนที่คิดว่าควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ...แต่ยามนี้...

เพียงกลิ่นกายหอมกรุ่น จังหวะการเต้นของหัวใจแสนไพเราะ

เสียงครางกระเซ่า...และใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาเย้ายวน...ก็...

สะบั้นความอดทนทั้งหมดของเขาลงอย่างง่ายดาย!!

มิโดริมะถอนริมฝีปากออก...มองปากที่บวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ “จูบน่ะ...ต้องแบบนี้นะ”

“นะ...นาย...มัน...มัน...” คากามิอึ้ง...หน้าแดงก่ำ

เขาปฏิเสธไม่ได้ว่า...รู้สึก...ดี

จูบของมิโดริมะนั้นนุ่มนวล ไม่เรียกร้องเอาแต่ใจเหมือนอาคาชิกับอาโอมิเนะ...

จูบที่ชวนให้เขิน...จัด

“หึๆ...หน้าแดงแล้ว...น่ารักดี”

“อ๊ะ...” คนถูกชมตาโต

“ร่างกายนายยังไม่ดีเท่าไหร่...” มิโดริมะบอก เขาสัมผัสได้ ก่อนจะกระชับร่างนั้นแน่นขึ้นและ...จุมพิตลงไปอีกครั้ง...แต่คราวนี้เขากัดลิ้นตัวเองให้มีเลือดออกมาก่อนจะตวัดเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างชำนาญ มือใหญ่ดึงมือคากามิขึ้นมาทาบหลังมือของตัวเองลงไป ขณะเรียวปากก็ขบกัดที่ลิ้นไม่ประสีประสาเบาๆ...

จากนั้น...ค่อยๆชิมอาหารรสเลิศที่อดทนไม่ยอมชิมมานานอย่างช้าๆ...

รสเลือดหอมหวานกรุ่นกลิ่นกุหลาบ...รู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่เอ่อล้นเข้ามาในตัว...ยิ่งดูดชิมเท่าไหร่ยิ่งรู้สึกว่า...ไม่พอ

 มากกว่านี้...เขาต้องการมากกว่านี้

ปลายเล็มแหลมกรีดเสื้อผ้าที่คากามิสวมอยู่จนขาด มือใหญ่สัมผัสผิวสีน้ำผึ้งสวยแผ่วเบา

“อึก...อือ...อื้อออ” คากามิทุบหลังแรงๆเมื่อรู้สึกหายใจไม่ออก แต่น่าแปลกที่เขาไม่อ่อนแรงเหมือนตอนถูกสองคนก่อนหน้าดูดเลือดไป...กลับกัน...รู้สึกร่างกายเบาโหวง ความเหนื่อยล้าทั้งหมด...หายไป

สัมผัสของมือที่ทุบหลังไม่หยุดทำให้ดวงตาสีเขียวได้สติ เขาดูดปลายลิ้นคากามิแรงๆอีกหนึ่งทีก่อนผละออกความแสบทำให้เผลอร้องออกมา และเผลอหยิกแขนมิโดริมะไปแรงๆ

“หึ...” คนหัวเขียวส่งเสียงขำในลำคอให้หน้าแดงเล่น ก่อนจะประคองมือเรียวขึ้นอีกครั้งและเอ่ยเสียงทุ้ม...

“ในนามของของมิโดริมะ ชินทาโร่ แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาขอพันธนาการเจ้า...คากามิ ไทกะ เป็นผู้ผูกสัญญา...” แสงสีเขียววาบขึ้นบนหลังมือของทั้งคู่ ก่อนจะปรากฏรูปหยดน้ำสีดำซึ่งรวมเข้ากับสัญลักษณ์อีกสองก่อนหน้านี้...

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?” ปลายนิ้วยาวไล้ปากสีพีชที่บวมช้ำเบาๆ สัมผัสร้อนวาบ

“อ่ะ...อื้อ...ทำ...ไมอ่า?” เงยมองตาแป๋วให้มิโดริมะหลุดยิ้ม ช้อนร่างคากามิขึ้น

“ปกติผู้ผูกพันธะสัญญาจะสามารถใช้พลังของแวมไพร์คนที่ผูกพันธะได้บางส่วน...แล้วพลังของฉันก็เป็นพลังในการรักษา อีกอย่างตอนจูบนาย...นายก็กินเลือดฉันไปด้วย...”

“เอ๋? หมายความว่ากินเลือดนายแล้วจะแข็งแรงเหรอ โห...ดีสิเนี่ย เวลาฉันไม่สบายก็มากินเลือดที่นายเลย ฮะๆๆ” หัวเราะขำ

อืม...เป็นเจ้าพวกนี้นี่สะดวกสบายชะมัดเลย!!

“หึ...ได้สิ...ไม่มีปัญหา...แต่...นายระวังตัวเอาไว้ดีๆล่ะกัน”

ถ้าจู่โจมเข้ามาก่อน...จะถูก กินทั้งตัวแน่ๆ

แค่นี้ก็ต้องใช้ความพยามมากแค่ไหนที่ไม่ดึงดันครอบครองและตักตวง

เหมือนจะเดาแววตาของมิโดริมะออกคากามิเลยก้มหน้างุดๆทันที แต่ดันถูกมือใหญ่เชยคางขึ้นให้สบตากัน ช่วยไม่ได้...เขาชอบใบหน้าตอนเขินของกุหลาบแดงในอ้อมแขน...มัน...ชวนให้กลั่นแกล้ง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มไปใกล้เรื่อยๆ... หากได้จูบอีกครั้ง...

“แฮ่มๆๆๆ แฮ่มๆๆๆ!!!” เสียงกระแอมจากหลายเสียงพร้อมกันทำให้ดวงตาสองคู่หันไปมอง ก่อนคากามิจะเบิกตากว้าง และ...

หน้าแดงจัดสุดๆ...เลยเอาหน้าตัวเองมุดไหล่มิโดริมะทันที

“เกินไปนะครับชินทาโร่...”

“นี่มันหื่นเงียบนี่หว่ามิโดริมะ”

“ผมเพิ่งรู้นะครับว่าคุณเป็นคนแบบนี้มิโดริมะคุง”

“มิโดริมัจจิขี้โกงเกินไปแล้วฮะ!!

“มิโดชิน...ร้ายกาจ...”

 เสียงประณามที่ทำให้มิโดริมะถอนหายใจ มองคนเขินที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาอย่างขำๆ “พวกนายมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“จูบแรกเลยครับ...” อาคาชิตอบ ยักไหล่ “พอดีผมกับไดกิรู้สึกถึงความไม่ปกติของไทกะเลยรีบมาน่ะครับ”

ตราพันธะสัญญาทำให้พวกเขารับรู้ได้...ว่ากุหลาบของพวกเขานั้นทรมานแค่ไหน

“นั่นสิ...ใครจะคิดว่ามาเห็นคนเงียบๆอย่างนายทำตัวหื่นจัดว่ะ”

“อาโอมิเนจจิไม่มีสิทธิ์ว่าใครเขานะฮะ”

เรื่องลามกน่ะ...แวมไพร์ดำปิ๊ดปี๋ครองสถิติตลอดกาล!

“คากามิคุง...เงยหน้าเถอะครับ...พวกผมไม่ว่าอะไรหรอก แค่เป็นห่วงจริงๆนะครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนทำให้คนเขินค่อยๆมุดหน้าขึ้นมาเห็นแค่ดวงตาฉ่ำๆ ให้คนถูกมองเบนหน้าหนีเพราะทนแอทเทคความใสซื่อไม่ไหว

“จะ...จริงนะ”

“ผมเคยโกหกคุณที่ไหนล่ะครับ...” ยื่นมือมาให้ คากามิมองดวงตาสีฟ้าอ่อนจางที่อบอุ่นอ่อนโยนนั้นก่อนจะวางมือลงไป และพริบตาเดียว...ร่างของเขาก็อยู่ในอ้อมแขนของคุโรโกะทันที

น่าแปลกที่แขนบางๆนี่สามารถพยุงเขาไว้ได้ง่ายๆ

“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับไทกะ?” อาคาชิถามพลางมองสำรวจ

“ไม่อ่า...ดีขึ้นแล้ว”

“ฉันให้ดื่มเลือดไปแล้ว” มิโดริมะบอก ก่อนจะเปรยอย่างจริงจัง “อาคาชิ...นักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามา...มีปัญหา”

“อืม...” ดวงตาสีแดงของจักรพรรดิหรี่ลงก่อนจะฉายแววอำมหิตเพียงครู่และจางหายไปอย่างรวดเร็ว “ไทกะ...หิวหรือเปล่าครับ มีมื้อดึกรออยู่น่ะ”

“จริงด้วยอ่า...คากาจินไปกินกันดีกว่า คากาจินต้องหิวแน่ๆ ถูกรังแกมานี่นา...”

“อ๊ะ!” พอพูดเรื่องถูกรังแกพวกแก้มสีน้ำผึ้งก็แดงก่ำอีกรอบ

“หึๆ”

“มิโดริมะ!!” ตวัดตามองเจ้าของเสียงหัวเราะอย่างพาลๆ

“เขินเหรอว่ะเจ้าบ้า? ฮะๆๆ” อาโอมิเนะหยอก

“หน็อย!! พวกนาย!! เจ้าพวกโรคจิต!! เชอะ!!

นั่น...พาล...เขินแล้วพาลว่าทุกคนไปด้วยเลย

 

ที่คากามิเป็นแบบนี้เพราะฝีมือนักเรียนใหม่? เสียงในห้วงความคิดดังขึ้น พวกเขาคุยกันเพื่อไม่ให้คากามิสงสัย

ไม่แน่ใจ...แต่หมอนั่นคือผู้ต้องสงสัย...ทาคาโอะก็พูดแบบนั้น

ลางสังหรณ์ของทาคาโอะคุงเชื่อถือได้เสมอล่ะครับ...

ซานาดะ ชินนุ ใช่ไหมฮะ...อิมาโยชิซังบอกมา คิเสะว่า

ซานาดะ...ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวก นักล่าแต่กับทายาทคนนี้...ผมไม่แน่ใจ

พวกนายได้ความอะไรบ้างเรื่องกุหลาบแดง...

กลับไปเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกทีแล้วกันครับมิโดริมะคุง...เพราะมันค่อนข้าง...สำคัญ

ฉันจะให้คนไปสืบให้ อาโอมิเนะขยับไม้ขยับมือ

ถ้าใช่จริงๆ...เขาจะจัดการโดยไม่ปราณี!

หึ...หักคอ...ทิ้ง...เลย มุราซากิบาระว่า

นั่นสินะครับ...

 

คนของพวกเขา...ไม่ว่ายังไงก็ห้ามแตะต้อง

ไม่ว่าจะเป็นใคร...จุดจบก็เหมือนกัน...

หากสาเหตุมาจากหมอนั่นจริงๆ...พวกเขาจะให้ชดใช้!!   

 


                    อื้อหือออออ...พอเหลือบมองวันที่อัพครั้งล่าสุด...นี่ฉันหายไปนานอีกแล้วเรอะะะะะ!! อ๊ากกกกก เพราะสภาพอากาศที่สุดยอดช่วงนี้จึงทำให้นอนซมกับเตียง และถูกบังคับให้ขึ้นเขา หึๆๆๆๆ ไม่เป็นซอมบี้ให้มันรู้ไปสิค่ะ T__T 
           มีตัวละครใหม่โผล่มาด้วยเนอะ...ส่วนจะดีหรือร้าย...อันนี้ไม่บอกดีกว่า 5555 ตอนหน้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด...คาดว่าเราคงมีฉากเรียกเลือด(?) หึๆๆ ความลับของน้องเสือก็ใกล้เปิดเผยยยยย แต๊นนนนนนน            
           ป.ล. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจน้าาาา ขอบคุณมากๆเลยค่ะ มีความสุขเสมอที่ได้อ่านคอมเมนต์และได้รับกำลังใจจากทุกคน ^___^
            ป.ล. 1 อากาศช่วงนี้โหดร้ายสุดยอดเลยค่ะ T_T ต้นเดือนหน้าก็จะหนาวอีกรอบนึง ระวังตัวอย่าให้ป่วยกันน้าาาาา ดูแลตัวเองให้ดีๆน้าาาาาา 
                         ป.ล. 2 อัพคราวหน้าจะมีเซอร์ไพร์จ้าาาาาา(?)
                         ป.ล. 3 สำหรับวันนี้ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ฝันดีน้าาาาาา ให้ตื่นมาพบกับวันพรุ่งนี้ที่ดีนะค่ะ ^___^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5652 Shipnielong (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:21
    ว่าเเล้วววววว คนที่คู่กับพ่อของอาคาชิก็พ่อของคากามินี่แหละ!
    #5,652
    0
  2. #4447 Akasora genri (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 16:49
    บ้าๆบอๆแต่น่าร๊ากกกกก
    #4,447
    0
  3. #3771 Tasanee Buram (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 17:57
    คากามิน่าบื้อสุดๆ แต่ก็น่ารักสุดๆ
    #3,771
    0
  4. #3024 Bark_mnr (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 23:49
    กุหลาบแดงคืออะไรอ่ะ ? เห้ยย อยากรู้ แล้วเด็กใหม่มีปัญหาอะไรอ่ะ ? จับหักคอแม่มม
    #3,024
    0
  5. #2862 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:54
    ว่าแล้วว่าต้องเป็นท่านพ่อของนายน้อย เดาหวยทำไมไม่ถูกแบบนี้

    แล้วดูนั่น พ่อไทกะดันเป็นคนรักพ่อนายน้อยอีก ๕๕๕

    ว่าแต่กุหลาบแดงคืออะไรอ่ะ?? ตามมมม

    นักเรียนใหม่นี่เป็นปัญหาแหละ น่าหักคอทิ้งอย่างที่มุคคุงว่าเลย
    #2,862
    0
  6. #2619 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:56
    มิโดริมะน่าร้ากกก~~ ชอบคาแร็คเตอร์แบบนี้สุดๆเลย

    ค่ะ ส่วนนักเรียนใหม่นี่จะฆ่าคางามิใช่มั้ย? ดูจากคำพูด

    ที่ว่า ' ระวังตัวให้ดีล่ะ' เชอะ! ฝันไปก่อนเถอะแกเหล่า

    อัศวินทั้งหกเขาไม่ยอมแน่
    #2,619
    0
  7. #2618 HibariFuyu (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:03
    ชินนายมันจอมหื่นเงียบ!!!!!//แต่น้อยกว่าไดกิอ่ะนะ
    #2,618
    0
  8. #2617 kn_nin (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:25
    หนูจะรอไรท์นะคะรักไรเสมอค่ะไทกะเขินแล้วพาลแหะ
    ไรท์ค่ะหนูไม่ได้รอแค่คากามิจังนะคะหนูรอพี่วาอยู่ด้วยเมื่อไรไรท์จะมาอัพพี่วากันล่ะคะเนี่ย~~~
    #2,617
    0
  9. #2616 Gemel (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:48
    ห้กคอทิ้งเลย...????????
    #2,616
    0
  10. #2615 thairnee1234 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:28
    รออยู่นะค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา การแต่งของไรท์อ่านแล้วมีนส์สุดๆ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
    #2,615
    0
  11. #2614 Goddress (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:35
    รออยู่นะค้า ไทกะเขินน่ารักมาก
    #2,614
    0
  12. #2613 Aetanirandon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:15
    อร๊าย~ชอบอ่ะ/จิกหมอน

    จัดการเลยค่ะฆ่ามันทิ้งเลยค่ะนายน้อย
    #2,613
    0
  13. #2612 Shin Night (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:14
    มาแล้วๆตัวร้ายออกโรงแล้วถ้าตัวร้ายออกโรงก็ต้องมีอัศวินขี่ม้าขาวมาด้วย555+
    #2,612
    0
  14. #2610 gemello (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:56
    ดีใจจังเต็มร้อยแล้ววว ขอเม้นรวบทีเดียวนะคะ เพราะลืม555 ท่านพ่อของอบคาชิร้ายกาจ เล่นเอาทั้ง6คนเป็นเด็กน้อยไปเลยยย พ่อคางามิกับพ่ออาคาชิเป็นคนรักกันหรอ??? ซานาดะ ชินนุน่ากลัวอ่ะ
    #2,610
    0
  15. #2609 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:48
    ชินจังหื่นเงียบนิเอง. 555++++
    เราชอบอ่ะ. ><~~~~
    ตอนนี้ชินจังได้กำไรไปเต็มๆ
    #2,609
    0
  16. #2608 คิมดงจุน (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:15
    ชินจังก็ไม่เบานะเนี่ย~ อิอิอิ
    #2,608
    0
  17. #2607 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:11
    สนุกมากกกกกก(ก.ล้านๆตัว) มาต่อเร็วๆนะคะ
    #2,607
    0
  18. #2606 Wendy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:40
    อยู่ใกล้ไทกะแล้วหื่นตลอดเลยแต่ละคน ขนาดมิโดริมะซึนตัวพ่อยังแอบหื่นเลย >.,<
    #2,606
    0
  19. #2605 nuschaly zeku (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:28
    มาแล้วๆๆๆๆมาต่อแล้ววววว......มิโดริมะแอบหื่นเหมือนกัน55555แต่ละคนนี่หื่นพอตัวจะมีใครไว้ใจได้ไหมเนี่ยเห้อเหนแล้วระแวงแทน=_=แล้วคนที่มาใหม่นี่เป็นคนยังไงกันแน่จะมาดีรึมาร้ายกันแน่รอตอนต่อไปจ้า
    #2,605
    0
  20. #2604 nuschaly zeku (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:28
    มาแล้วๆๆๆๆมาต่อแล้ววววว......มิโดริมะแอบหื่นเหมือนกัน55555แต่ละคนนี่หื่นพอตัวจะมีใครไว้ใจได้ไหมเนี่ยเห้อเหนแล้วระแวงแทน=_=แล้วคนที่มาใหม่นี่เป็นคนยังไงกันแน่จะมาดีรึมาร้ายกันแน่รอตอนต่อไปจ้า
    #2,604
    0
  21. #2602 DaikiTaika (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:10
    ตัวละครใหม่นี่ไม่ดีแน่ๆลย ต้องเป็นคาที่มาทำร้ายกุหลาบแดงแหงๆๆเลย
    #2,602
    0
  22. #2601 codep (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:01
    แอร๊ยยยยยรักไรท์เลยที่มาต่อจนจบ >w<

    ไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ 
    #2,601
    0
  23. #2600 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:15
    รีบมาต่อนะคะ
    #2,600
    0
  24. #2599 เจเจ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 22:31
    อ๊ากกซับเลือดรอ จะเป็นไง ต่อ รอลุ้นตอนหน้า เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #2,599
    0
  25. #2598 keta32 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 22:30
    ขอให้ไรท์แข็งแรงนะคะ รีดคนนี้โดนไข้หวัดไปแล้วเรียบร้อย 55555
    #2,598
    0