fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 30 : Long fic : Akakaga...ひかり...CH.4 หึง....หวง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    12 ต.ค. 58


Cr. akaKagaserine

kuroko no basket

Title : หึงหวง

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)

 



      “วันนี้นายน้อยจะกลับเกียวโตหรือครับ?”

“อืม...ผมว่าแบบนั้นล่ะ” มือแกร่งตวัดผูกเนคไทสีดำสนิทซึ่งเป็นชุดเครื่องแบบของโรงเรียนราคุซันอย่างเรียบร้อย

“เอ่อ...แล้วคุณ...”

“ไทกะคงต้องไปกับผมก่อน...” อาคาชิไม่อยากปล่อยเสือจอมพยศนั่นไว้คนเดียว ถึงเมื่อวานพวกเขาจะไปเที่ยวด้วยกัน...เรียนรู้นิสัยของอีกฝ่ายมากกว่าที่เคยรู้

คากามิ ไทกะ ช่างเป็นอะไรที่น่าประหลาดใจ

ไม่เหมือนใครที่เคยรู้จักและพานพบ...แสงสว่างที่แสนงดงาม

แม้จะอ่อนแรงลงบ้าง...แต่ก็ยังส่องประกาย

“อ้าว...อาคาชิจะกลับแล้วเหรอ?” เสียงนุ่มนวลกลับมามีแววสดใสเหมือนเดิม ร่างสูงนั้นอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้ม ในมือเองก็กำลังมีตะหลิว กลิ่นอาหารอ่อนๆลอยมาแตะจมูกชวนให้พยาธิในท้องร้องเรียก

“ไทกะ...ไปเปลี่ยนชุดด้วยครับ วันนี้คงต้องไปเกียวโตกับผม”

“หา? ไม่เอาอ่ะ! ฉันมีซ้อมด้วย...งดซ้อมมาหลายวันแล้ว อีกอย่างต้องไปทำงานพิเศษอีก!

อาคาชิหรี่ตา “เอาเสื้อผ้าไปให้ไทกะในห้องด้วยนะ ผมจะรอที่รถ” ว่าเสร็จก็เดินออกไปทันที

“บังคับกันอีกแล้ว!!” คากามิอ้าปากค้าง บ่นเบาๆอย่างหงุดหงิด พอเห็นสีหน้าลำบากใจของคุณพ่อบ้าน ร่างสูงจึงยอมเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี!

ไอ้บ้านั่นบ้าอำนาจที่สุด!! เอาตัวเองเป็นที่ตั้งตลอด!!

ใช้เวลาไม่นานคนที่คว้าเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงสีดำยาวมาสวมก็เดินออกไปนอกบ้าน เจอรถคันหรูที่ภายในมีใครบางคนนั่งไขว้ห้างอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์

“เร็วดีนี่” อาคาชิเลิกคิ้ว ปลดล็อคให้คนอวดดีมานั่งข้างๆ

“ชิ! อาคาชิ! นายนี่มันเอาแต่ใจตลอดเลยอ่ะ!! ไอ้บ้า!!

“นั่นเป็นคำชมสินะครับไทกะ” อาคาชิยักไหล่ สตาร์ทรถเพื่อเคลื่อนออกไปข้างหน้า

“นายจะไปโรงเรียนเหรอ...เออ...กลับมาทันพรุ่งนี้ตอนเย็นหรือเปล่า”

“ไทกะมีนัดกับใครหรือเปล่าล่ะ?”

“ก็เล่นบาสฯกับอาโอมิเนะนะสิ!!

กึก

มือแกร่งที่กำพวงมาลัยรถแน่นขึ้น ตาคมนั้นทอแววไม่พอใจโดยที่เจ้าตัวไม่รู้

“ฉันนัดเล่นบาสฯกับหมอนั่นทุกวันอาทิตย์ล่ะ นี่ก็ไม่ได้เล่นด้วยกันจริงๆจังๆมาหลายอาทิตย์แล้วเหมือนกันอ่า”

“ผมคงไม่กลับ...”

คากามิถลึงตาใส่ทันที “ไหงงั้นอ่ะ! นายไม่กลับฉันกลับเองก็ได้...เฮ้ย! อาคาชิ! ช้าๆหน่อย!” คากามิห้ามเสียงหลงเมื่อความเร็วของรถคันหรูเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัวว่าจะเฉี่ยวชนใครเข้า

“หึ! เล่นบาสฯกับไดกินี่สำคัญมากงั้นเหรอครับ!” น้ำเสียงทุ้มนั้นห้วนและเปี่ยมด้วยความไม่พอใจ แต่คนซื่อก็ไม่เคยคิดสงสัย

“หา...อะไรของนายเนี่ย ก็เล่นบาสฯกับอาโอมิเนะสนุกที่สุดแล้วนี่หว่า”

“อยู่กับผมแล้วกัน ไว้ผมเสร็จงานจะมา 1 On  1 กับไทกะเอง”

ดีกว่าเห็นร่างโปร่งนี่อยู่กับเอสโทโอในสนาม

พื้นที่ตรงนั้น...เขาไม่ชอบใจ

บอกตัวเองว่าทำเพื่อไม่ให้เท็ตสึยะเสียใจ แต่อาคาชิเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าการกระทำของเขานั้นเข้าข่ายคำว่า...หวง

คากามิทำตาโต พยักหน้าหงึกหงัก... “ก็ได้ๆ นายต้องมาจริงๆนะเฟ้ย!! ไม่ใช่งานเยอะเหมือนทุกวันอีกล่ะ” ฝีมือของอาคาชิก็เจ๋งสุดๆเหมือนกัน! ได้แข่งกับคนเก่งๆน่ะเป็นอะไรที่สนุกที่สุดแล้ว จากนั้นเอสเซย์รินก็เอื้อมมือไปเปิดเพลงในรถฟังประหนึ่งตัวเองเป็นเจ้าของ มีการฮัมเพลงคลอไปด้วยอย่างรื่นเริง จนคนขับกิตติมศักดิ์ปรายตามองหน่อยๆ ไม่เคยมีเสียงเพลงในรถของเขามาก่อน เพราะอาคาชิเป็นคนชอบความสงบ แล้วก็ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้ด้วย

ไทกะ...เป็นคนแรก

ร่างแกร่งคิดหยักรอยยิ้มน้อยๆ ดูเหมือนเช้านี้จะสดใสกว่าที่เคยหรือเปล่านะ

 

      “หืม...โหย...ชมรมบาสโรงเรียนนายนี่สุดยอดจริงๆเลยว่ะอาคาชิ” ดวงตาเรียวสีแดงกวาดมองโรงยิมที่ยังคงดูใหม่เอี่ยม ข้าวของเครื่องใช้อันทันสมัย สถานที่กว้างใหญ่ และสมาชิกในชมรมที่มีปริมาณมากมาย ช่างต่างกับชมรมบาสนของเซย์รินลิบลับ

“ไทกะ...อย่าเดินไปเองสิ!” อาคาชิคว้าข้อมือข้างที่เจ็บไว้เบาๆ เพราะไม่อยากให้กระทบกระเทือน ตาสีแดงคมมองเด็กไม่รู้จักโตข้างๆดุๆ จนคากามิหน้าจ๋อยสนิท

“กะ...ก็...”

“ถ้าดื้ออีกผมจะจับขังไว้ในห้องเก็บของนะ”

“ชิ! ไม่กลัวหรอกเฟ้ย...”

“มีข่าวลือว่าเคยมีคนผูกคอตายในนั้น...”

“เฮ้ย! ไม่เอานะอาคาชิ!! ไม่เอา! ฉันจะฟังนายทุกอย่างเลย!!” เกาะแขนแกร่งแล้วพยักหน้าหงึกหงักๆ เหมือนลูกแมวจนอาคาชิหลุดยิ้มอย่างเอ็นดู ยกมือลูบเส้นผมสีแดงเข้มเบาๆราวโอ๋เด็กๆ

หึๆ...คงจริงอย่างที่เท็ตสึยะบอกไทกะกลัวผีมาก อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายน่ารักดี บางทีก็เหมือนเสือร้าย...บางทีก็ราวกับลูกแมวน้อย ชวนให้อยากหาปลอกคอมาใส่และเลี้ยงเอาไว้จริงๆ

“เซย์จังมาแล้วเหรอ?” รุ่นพี่หนุ่มหน้าสวยยิ้มน้อยๆโบกมือให้กัปตันของทีม ก่อนจะทำตาโตเมื่อเห็นว่าใครมาด้วย

“คากามิจังนี่นา ทำไมมากับเซย์จังได้ล่ะ!” คากามิยิ้มแหยๆ ยกมือเกาแก้ม ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

“เรโอะซังผมฝากไทกะสักครู่นะครับ ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“อ๋อได้สิ”

“ไทกะ...อย่าซนนะเข้าใจไหมครับ”

“พูดอย่างกับฉันเป็นเด็ก”

อาคาชิเลิกคิ้ว แตะแก้มนุ่มเบาๆ “ก็...เด็กจริงๆนั่นล่ะ”

“ไอ้บ้า!

“หึๆ” กัปตันแห่งราคุซันยักไหล่ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินไปห้องแต่งตัวโดยมีสายตาของหนุ่มรุ่นพี่มองตามด้วยความแปลกใจ

วันก่อนเซย์จังยังอารมณ์เสียชนิดที่ไม่มีใครเข้าหน้าติด วันนี้อารมณ์ดีแถมยังยิ้มมากกว่าปกติ นี่แค่ไม่กี่นาทีที่มาถึงยังยิ้มมากกว่าทั้งวันอีก...หรือเป็นเพราะ....

 ปรายตามองร่างสูงโปร่งที่กวาดตามองรอบๆราวเด็กๆด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ตอนเจอกันในสนามนี่บ้าพลังอย่างกับอะไรดี...แต่ตอนนี้

เหมือนมีน้องชายตัวน้อยๆทีเดียว...

“นี่คากามิจัง...”

“อ่ะ...เอ่อ...ครับ?”

“คนในทีมสบายดีไหม”

“ก็ดี...ครับ” คากามิไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี ได้แต่มองรุ่นพี่งงๆ อีกฝ่ายฉีกยิ้มและจูงมือเขาไปนั่งข้างสนาม

“รอแป๊บนะเดี๋ยวเซย์จังก็มา อยากกินอะไรหรือเปล่าล่ะที่นี่มีขนมเยอะแยะ หรือไม่ก็ฝากโคทาโร่ซื้อ...”

“ฝากอะไรอ่ะพี่เรโอะ!” เสียงทุ้มๆโผล่มาพร้อมร่างของอสูรสายฟ้าแห่งราคุซัน หนุ่มผู้ร่าเริงเกินเหตุถือขนมถุงโตที่ได้มากจากบ้านของคนรัก ก่อนจะมองคากามิอย่างแปลกใจ

“ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคากามิ?”

“มากับเซย์จังน่ะ” มิบุจิตอบแทน

“งั้นเหรอ...”

“จริงสิ! อย่าบอกรุ่นพี่อิซึกินะว่าเห็นฉันที่นี่ ไม่อยากให้เป็นห่วง”

“เห...ได้นี่ไหนกัน ฉันไม่เคยมีความลับกับชุนอยู่แล้ว” ฮายามะทำหน้าน่าหมั่นไส้ เห่อแฟนจนเห็นได้ชัด

“น้อยๆหน่อยเถอะโคทาโร่ ฉันล่ะสงสารอิซึกิจริงๆ”

“นั่นสิ” คากามิเห็นด้วยกับมิบุจิ การพยักหน้าหงึกหงักนั่นทำเอารุ่นพี่หน้าสวยแห่งราคุซันยิ้มเอ็นดู

“นี่คากามิจัง...ไหนๆก็มาแล้วไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่า”

“หา?” คากามิทำหน้างง “ทำไมต้องเปลี่ยนล่ะ...ครับ?”

 “ก็แหม...มาราคุซันต้องใส่ชุดของราคุซันสิ จริงไหมล่ะ?” รอยยิ้มและท่าทางไมน่าไว้ใจยังไงไม่รู้

“อ่ะ...เอ่อ...”

“เนบุยะ...นายมีเสื้อสำรองอยู่ใช่ไหม เอามาให้ยืมหน่อยสิ!” หันไปหาเพื่อนร่วมทีมตัวยักษ์ที่พักจากการซ้อมมานั่งข้างสนาม

“อะไรว่ะ! แล้วนั่นทำไมคากามิถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”

     “เซย์จังพามาน่ะสิ เร็วๆเอากุญแจล็อคเกอร์มา” เมื่อได้ของที่ต้องการก็คว้าหมับที่แขนคากามิแล้วดึงออกไปท่ามกลางสายตางงๆของสมาชิกชมรมราคุซัน
     “ไทกะล่ะ?” เสียงทุ้มของกัปตันที่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยและเดินเข้ามา กวาดดวงตาคมกริบไปมองรอบๆก็ไม่เห็นคนดื้อเลยแม้แต่น้อย

คงไม่ใช่อวดเก่งไปเดินเล่นที่ไหนคนเดียวอีกนะ

“พี่เรโอะพาไปเปลี่ยนชุดอยู่น่ะ” ฮายามะที่นั่งอ่านสมุดรวมมุกของคนรักไปขำไปเอ่ยขึ้นมา

เอาขนมมากินในโรงยิมนี่ใช้ได้ที่ไหน...ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามาจากบ้านของอิซึกิ ชุน

อยากจะทำโทษอยู่หรอก...แต่...ช่างเถอะ

“ว่าแต่ทำไมอาคาชิถึงมากับคากามิได้ล่ะนั่น...”

“เจอกันน่ะ” เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเสือจอมพยศนั่นอยู่กับตัวเอง เท่าที่เห็นด้วยตา และได้ฟังคนอื่นพูดมา คากามิ ไทกะ มีความสำคัญกับคนอื่นมากมาย หลากหลายคนต่างปกป้องคนๆนี้ 

“อ๊ะๆ...นั่นมาพอดี...โหย คากามินี่ดูดีจังนะ...” เสียงชมและบรรยากาศการซ้อมในสนามที่เงียบลงทำให้ดวงตาคมตวัดมอง ก่อนจะเบิกตาขึ้นน้อยๆกับร่างสูงโปร่งที่อยู่ในชุดเครื่องแบบกีฬาของราคุซัน เสื้อนั้นตัวใหญ่จนทิ้งตัวเลยเข่าของคากามิมา กางเกงก็เป็นกางเกงขาสั้นเลยเข่า พอมาอยู่บนเรือนร่างสีน้ำผึ้งที่เพิ่งจะพ้นจากการป่วยมาไม่นาน กลับดูลงตัวและเปล่งประกายบางอย่างที่อยากเข้าไปโอบกอด...

“เห็นตัวสูง...แต่เอวเล็กมากเลยน้าา~~” มิบุจิว่า มองตุ๊กตาตัวใหม่ข้างๆด้วยดวงตาเปล่งประกาย

เขาชอบเล่นแต่งตัว แต่เพื่อนๆในทีมไม่มีใครยอมเล่นด้วย เจ้าฮายามะก็ซนอย่างกับลิง เนบุยะนี่ยักษ์เกิน เซย์จังก็น่ากลัวและไม่กล้าเอามาเป็นตุ๊ตาหรอก พอเจอคนซื่อๆ ที่ให้ทำอะไรก็ยอมแบบนี้แล้วเป็นปลื้มที่สุดเลยล่ะ หึๆ

“อะ...อา...คา...ชิ” คากามิเรียกเสียงแผ่ว ปรี่เข้ามาหาเจ้าของชื่อ มือเรียวกุมชายเสื้ออีกฝ่ายไว้เหมือนเด็กหลง ท่าทางน่าเอ็นดูสุดๆ

“เรโอะซังอย่าแกล้งไทกะสิครับ” อาคาชิกระพริบตา ถอนหายใจเบาๆ เอ่ยปรามรุ่นพี่ตัวเอง

เขาเผลอไผลมองภาพไทกะราวกับต้องมนต์สะกดไปได้ยังไงกันนะ...

แต่ต้องยอมรับว่า...เสือสีแดงนี้เมื่ออยู่ในชุดวอร์มของราคุซันนั้น...งดงามมาก 

“ก็แหม...คากามิจังน่ารักจะตายไปนี่นา!!” ยิ้มกว้างขวางถูกใจ “มาบ่อยๆน้าา~

“อาคาชิ!” คากามิมองราวฟ้อง

“ครับๆ...ไทกะ...ผมจะดูแลไม่ให้เรโอะซังแกล้งไทกะเองตกลงนะ” อาคาชิยิ้ม...รอยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยน และไม่มีใครเคยเห็น เล่นเอาคนในชมรมต่างต้องกระพริบตาถี่ๆราวกับเห็นภาพหลอน

“อื้อ!” คากามิพยักหน้า

อาคาชิเป็นคนที่น่าเชื่อถือ...รุ่นพี่หน้าสวยคนนั้นน่ากลัวชะมัดเลย!

“งั้นวันนี้...”

***************50%***********


พรึ่บ! ยังไม่ทันได้พูดอะไรไฟในโรงยิมที่สว่างโร่ก็ดับพรึ่บลง ความมืดก่อตัวขึ้นรอบๆ

“สงสัยไฟจะตก วันนี้มีการซ้อมอะไรสักอย่างนี่ล่ะ”

“อ๋อๆ” เสียงดังขึ้นอย่างไม่แปลกใจ แต่มันก็มีคนหนึ่งล่ะนะที่แสนจะไม่ชอบกับไอ้ความมืดน่ากลัวๆนี่ เจ้าตัวจึงทำการซุกคนที่อยู่ใกล้ๆทันที

“หืม?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่โอบรอบเอวเขาแน่น เส้นผมนุ่มๆและกลิ่นหอมของแสงแดดอ่อนๆแตะจมูก

“ไทกะ?” อาคาชิเรียกชื่อในความมืด

“อะ...อาคา...ชิ ฉะ...ฉัน...”

คากามิคุงน่ะทั้งกลัวหมา กลัวผี กลัวความมืด

เสียงเท็ตสึยะแว่วมาในหู ทำเอาเขายกยิ้มขำขัน ลูบเส้นผมนุ่มเบาๆพลางปลอบ “แค่ไฟตกน่าไทกะ...เดี๋ยวก็มาแล้ว”

“ตะ...แต่ มัน...น่ากลัว” เสียงสั่นไหวนั่นทำให้เขาฉุกคิด เหตุการณ์ที่เกือบถูกข่มขืนนั้นกำลังตอกย้ำอีกฝ่าย จนเขาตวัดมือโอบกอดเอวเรียบตึง ดึงร่างโปร่งให้เข้ามาใกล้ กระชับอ้อมแขนแน่น

“ไม่มีอะไร...ผมอยู่ตรงนี้” คากามิหลับตาปี๋ แต่ความอบอุ่นที่รายล้อมก็ค่อยๆไล้ความรู้สึกน่ากลัวในในคืนนั้นออกไปทีละน้อย เสียงหัวใจเต้นดังขึ้นจนกลัวอีกฝ่ายจะได้ยิน

อาคาชิใจดี...แม้จะชอบทำหน้าดุและเอาแต่ใจ...ก็ใจดีมากๆ

คิดพลางหน้าแดงจัด

พรึ่บ!!

“ไฟมาแล้ววว!!” เสียงเฮกันลั่น ก่อนคนในชมรมทั้งหมดจะเงียบกริบเมื่อเห็นภาพการกอดกันกลมของคนผมแดงทั้งสอง...

พวกเขาไม่เคยเห็นกัปตันตัวเองทำกริยาแบบนั้นมาก่อน ได้การลูบหัวใครสักคนด้วยความเอ็นดู หรือยิ้มอ่อนโยนทั้งปากและดวงตา

“อ๊ะ...เอ่อ...ขะ...ขอบใจ!” คากามิที่รู้สึกตัวว่าตกเป็นเป้าสายตาคนอื่น ขยับตัวออกจากอ้อมแขนอุ่น ซึ่งอาคาชิก็ไม่ว่าอะไร...แม้จะอดเสียดายนิดๆไม่ได้ ตาคมปรายมองสมาชิกในชมรมที่สะดุ้งเฮือก

“ทุกคน...ซ้อมตามปกติ ส่วนไทกะ...ไปนั่งพักก่อนแล้วกัน”

“เห? แต่ฉันอยากเล่นบาสฯนี่นา!” ประท้วงหน่อยๆ

“ข้อมือเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”

“ไม่เท่าไหร่หรอกน่า!

“ไทกะ...” อาคาชิเรียกเสียงเย็น

“ฉันจะเล่นเฟ้ย!!” เขาไม่ชอบการอยู่เฉยๆ ยิ่งมาเห็นพวกเก่งๆซ้อมกันแบบนี้ยิ่งอยากลงไปแข่งด้วย ถึงข้อมือจะเจ็บ...แต่มันก็ไม่มากเท่าไหร่แล้ว

“ดื้อจริงๆเลย” ถอนหายใจเบาๆ

“งั้นเอาอย่างงี้อาคาชิ...ฉันดูและคากามิให้เอง ตกลงไหม?” ฮายามะเสนอตัวขึ้นมา

ไหนๆก็เป็นรุ่นน้องของคนรัก ขืนชุนรู้ว่าเขาไม่ช่วยดูแลเอสทีมเซย์รินมีหวังถูกงอนแน่ๆเลย

อาคาชิหรี่ตา... “เอาอย่างงั้นก็ได้...ฝากด้วยนะโคทาโร่”

“อืมๆไว้ใจได้เลย คากามิมานี่สิ” คากามิเดินตามฮายามะไปมุมหนึ่ง ส่วนอาคาชิเมื่อเห็นคนดื้อยอมฟังก็กลับไปสนใจในสนาม

เขาเป็นกัปตันต้องควบคุมทุกอย่าง...

แม้วันนี้อยากจะละเลยหน้าที่นั้น และไปนั่งเป็นเพื่อนใครบางคนก็ตาม...

 

      “นี่ๆคากามิ ชุนอยู่ที่โรงเรียนมีคนมาจีบบ้างหรือเปล่า?” ฮายามะส่งขนมถุงโตให้คนข้างๆที่กินหมดอย่างรวดเร็ว

ดีนะที่คนรักมักชอบเล่าเรื่องเพื่อนร่วมทีมให้ฟังบ่อยๆ เขาจึงพอทำใจรับนิสัยกระเพาะหลุมดำของคนๆนี้ได้

“ก็มีบ้างล่ะ...รุ่นพี่อิซึกิใจดี พวกรุ่นน้องก็ชอบ”

“ห่ะ!!” ฮายามะส่งเสียงหงุดหงิด “พวกเด็กบ้านั่นกล้าจริงๆ!!

“ฮะๆ นายนำหน้าตลก ไม่ต้องห่วง รุ่นพี่ฉันชอบนายมาก ใครมาก็ปฏิเสธไปหมด”

“จริง?”

“อื้อ!!

ฮายามะคิดแป๊บนึงก่อนจะหัวเราะตาม นั่นสิ...ชุนของเขาชอบปล่อยมุกแปลกๆ ไม่มีใครขำหรอก...นอกจากเขาน่ะ เสียดายจัง

“ฉันอยากเล่นบาสฯบ้าง” คากามิแบะปาก

“ข้อมือนายเจ็บอยู่นี่?” เขาสังเกตเห็นมือข้างที่พันแผลเอาไว้

“ฉันขยับไหวน่า!!

“อย่าฝืนสิ!” ขยี้เส้นผมสีแดงๆนั้นแรงๆ “เดี๋ยวอาคาชิก็ฆ่าฉันหรอก” เอาชื่อกัปตันมาขู่

“ชิ!!

“ฮะๆๆ ทำหน้าตลก”

“นี่หยุดแกล้งกันเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องรุ่นพี่อิซึกิ”

“เฮ้ย!! ขี้โกงนี่หว่า” เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากริมสนาม ทำให้คนที่ตั้งใจซ้อมอยู่หันไปมอง และภาพที่เห็นก็ทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด!!

อีกแล้ว! ไม่รู้ทำไมถึงชอบยิ้มให้คนอื่นง่ายนัก!! เห็นแล้วมันหงุดหงิด!!

บอกไม่ถูกเหมือนกัน...แต่อยากเก็บรอยยิ้มนั้นไว้เป็นของเขาคนเดียว!

 

“วันนี้ผมกลับก่อนนะครับ” กัปตันทีมบอกเสียงเย็นๆ ก่อนจะเดินตรงไปหาคนที่กำลังยิ้มกว้างและหัวเราะอย่างสนุกสนาน “ไทกะ...กลับได้แล้วครับ”

“อ้าว...ไหนนายบอกวันนี้อีกนานไง ไม่เป็นไรหรอกฉันนั่งคุยกับโคได้”

ไม่กี่นาทีก็เรียกกันสนิทสนมเสียแล้ว ค่อนขอดในใจ เข้ากับคนอื่นได้ง่ายเสียจริง!

“กลับเถอะครับ...จะได้ 1 On  1 กันด้วย...”

“เฮ้ย! เอา! งั้นกลับก่อนนะโค”

“อืมๆ...กลับดีๆล่ะไทกะ” ชื่อที่ออกมาจากปากรุ่นพี่ในทีมทำให้ดวงตาคมสีแดงตวัดมองฉับ

ไทกะ...ไม่รู้สิ...แต่อาคาชิไม่ชอบใจที่คนอื่นนอกจากเขาเรียกชื่อเสือสีแดงนี่ตรงๆ

เขาอยากพิเศษ...สำหรับไทกะคนเดียว... อ่ะ...เอ่อ...

“แหะๆ” อสูรสายฟ้าเกาแก้มตัวเองทันที เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจจากกัปตันทีมตัวเอง ตาคู่นั้นมองมาอย่างน่ากลัวสุดๆ

“ไปครับ...” อาคาชิกุมข้อมือเรียวก่อนจะลากออกไปจากโรงยิมทันที ท่ามกลางสายตาสมาชิกในทีมราคุซันที่อดจะแปลกใจไม่ได้เมือกัปตันผู้สมบูรณ์แบบของพวกเขา เลิกซ้อมก่อนเวลาแถมยังเหมือนจะอารมณ์เสียหน่อยๆ ด้วย

“ช้าๆ...ช้าๆหน่อยสิว่ะอาคาชิ จะรีบไปไหนเนี่ย!” คากามิส่งเสียงประท้วงทันที เมื่ออีกฝ่ายดึงแขนเขาลากเดินราววิ่ง

“ไทกะนี่สนิทกับคนอื่นไปทั่วจริงๆนะ...” น้ำเสียงทุ้มนั้นไม่เห็นจะมีแววชื่นชมตรงไหน แต่คนซื่อก็แค่เอียงคอ ยิ้มบางๆ

“โคน่ารักดี...ไว้ว่างๆฉันทำขนมมาฝากหมอนั่นบ้างดีกว่า...อืม...ฝากพวกคนในชมรมนายด้วยก็ดี...” อาคาชิหรี่ตา ความไม่พอใจพุ่งวูบ...จนรู้สึกว่าแทบจะควบคุมไม่อยู่ ดวงตาสีแดงสวยเหมือนจะกลายเป็นสีส้มไปข้างหนึ่ง...

ถึงแม้เขาจะไม่เคยแตะต้องอาหารฝีมือคนตรงหน้า...แต่ใช่ว่าคนอื่นจะมีสิทธิ์!

“รีบๆไป 1 On 1 กันดีกว่า” ได้แข่งกับคนเก่งๆแล้วตื่นเต้นชะมัดเลย... ไม่ทันจะได้ก้าวเดิน เสียงมือถือของคากามิก็แผดเสียงลั่น เจ้าของรีบกดรับทันที

“ว่าไงอาโอมิเนะ” ชื่อที่ออกมาจากปากสีพีชนั่นทำให้คนที่พอจะควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ชะงัก “เห...ไม่อ่ะ คงไม่ได้ เอางี้...เดี๋ยวนายมากับคุโรโกะแล้วค่อยไปเล่นบาสฯกัน”

แย้มรอยยิ้มกว้างขวาง...รอยยิ้มที่แตกต่างไปจากที่มอบให้คนอื่น

อาคาชิรู้... ถึงไทกะจะใสซื่อและมักจะมีรอยยิ้มเสมอๆ...แต่ยามใดที่อยู่กับไดกิ รอยยิ้มนั้นจะสว่างสดใสกว่าทุกคนที่ได้รับ...ใช่...รวมทั้งเขาด้วย

มัน...น่าหงุดหงิด

“หายแล้วเฟ้ย...อย่างี่เง่านะอาโฮ่มิเนะ” คากามิหัวเราะ เมื่อคนปลายสายนั้นทำตัวราวกับหมอเถื่อนที่ถามไถ่อาการปวดของข้อมือเขา

“อยากเล่นบาสฯ กับนายชะมัดเลย...เฮ้ย!!” ร้องลั่นเพราะมือถือถูกกระชากออกไปโดยมือแกร่ง และตัวเขาก็โดนลากมาที่รถคันหรู ก่อนจะถูกเหวี่ยงเข้าไปในเบาะข้างคนขับอย่างงงๆ

“นี่มันอะไรกันอาคาชิ!” เขายังคุยกับอาโอมิเนะไม่เสร็จเลยนะ!! อาคาชิหรี่ตาคมลง กดปิดเครื่องโทรศัพท์ของคากามิแล้วโยนไว้เบาะหลังอย่างไม่ใยดี เล่นเอาเจ้าของตาโต นั่นมันสมบัติติดตัวหนึ่งในไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่เลยนะเฟ้ย!!

“ไทกะ...เงียบซะ...ห้ามพูดอะไรออกมา!” เอ่ยอย่างคนกำลังสะกั้นอารมณ์ตัวเอง

น่าแปลก...อาคาชิเป็นคนควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ ไม่เคยมีใครหรือเรื่องอะไรที่ทำให้เขาหลุดได้...แต่...กับแค่คนข้างๆเมิณเขาและให้ความสำคัญกับคนอื่น...ราวกับมีปีศาจในใจที่กระซิบบอกว่า...

ยอมให้ไม่ได้

“อ่ะ...เป็นอะไรของนายเนี่ย!!” ทำหน้างงๆ เมื่ออยู่เจ้าบ้าข้างๆก็ทำราวกับโกรธใครมานาน...และหากคากามิมองไม่ผิด...เขาเห็นดวงตาข้างซ้ายของอีกฝ่าย...เป็นสีส้มไปชั่วขณะ

อาคาชิอีกคน...

“เงียบครับ!

“ไอ้บ้า!!” โวยวายก่อนจะเอามือแนบแก้มแล้วบังคับให้ใบหน้าหล่อๆนั้นหันมาทางตัวเอง

“คิ้วขมวด ตาขวาง หน้าตึง ผลิตน้ำแข็ง...อืม...อาคาชิเวอร์ชั่นโมโหเป็นแบบนี้นี่เอง” เอียงคออย่างสนใจ เขาไม่เคยเห็นคนข้างๆนี่โกรธมาก่อน...เพราะอีกฝ่ายมักสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ

“ไทกะ...” คนที่กำลังโมโหถอนหายใจเบาๆ ความเกรี้ยวกราดต่างๆราวกับหายไปเมื่อเห็นแววตาใสซื่อของเสือแดง

“ตกลงนายโกรธอะไรฉัน ฮึ...”

“ทำไมคิดว่าผมโกรธไทกะล่ะครับ” มือแกร่งวางทับมือที่ยังคงแนบแก้มของเขาอยู่

“โหย! อย่ามาทำมึนนะเฟ้ย! นายทำรุนแรงกับฉันจนเจ็บไปทั้งตัวแล้วเนี่ย!!  ดูสิช้ำไปหมดเลย...” ตาคมปรายมองรอยแดงบนผิวสีน้ำผึ้ง ความรู้สึกผิดเล็กๆฉายชัดในแววตาก่อนจะเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์...

“งั้น...ผมรับผิดชอบดีไหมครับ?”

“เห...นายจะรับผิดชอบยังไง?” อาคาชิหัวเราะกับท่าทางใสซื่อของคนข้างๆ

ไทกะทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง โกรธเกรี้ยวจนอยากทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า เมื่อเห็นคนๆนี้ยิ้มให้ใครอื่น และอารมณ์ดีอย่างประหลาดเมื่อดวงตาคู่สวยมองตรงมายังเขา พูดจาเจื้อยแจ้วด้วยน้ำเสียงน่าฟัง อาคาชิเป็นคนสุขุมและใจเย็นมากก็จริง แต่บางทีเขาก็อารมณ์เสียรุนแรง และมีแต่คนไม่กล้าเข้าใกล้...แต่ไทกะไม่ใช่ รอยยิ้ม แววตา น้ำเสียง ของเสือสีแดงนี้...ไม่เคยแปรเปลี่ยน

 ไม่มีคำว่ากลัว...มีแค่ความแปลกใจเท่านั้น

เขาไม่เคยพานพบ...แสงสว่างอันแสนสวยงามแบบนี้...

“แบบนี้...ดีไหมครับ?” พูดจบก็ก้มลงจรดริมฝีปากร้อนๆลงบนข้อมือข้างที่เจ็บ คากามิตาโต อ้าปากน้อยๆ มองร่างแกร่งอย่างไม่อยากเชื่อ...

อาคาชิ...ทำอะไร?

ริมฝีปากนั้นแนบลงแผ่วเบา ทะนุถนอม ส่งความร้อนแล่นผ่านไปยังใบหน้าคากามิให้แดงจัดแข่งกับสีผม ก่อนจะเงยดวงตาคมทรงเสน่ห์มาสบคนที่เบิกตากว้างอยู่

ท่าทางน่าขัน

จนอยากแกล้งต่อ...อีกนิด

อาคาชิไล่ริมฝีปากไปยังรอยบีบแดงๆจากฝีมือเขา จุมพิตเบาๆราวกับปลอบ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม

“ไม่เจ็บนะครับ...เด็กดี...” ยิ้มน้อยๆ “ของผม...”

เขาแทบจะหัวเราะออกมาทันที เมื่อเห็นท่าทางนิ่งราวถูกสตั๊ฟไว้ของเสือสีแดงตรงหน้า

ไทกะอึ้งไปแล้ว...

น่ารักดี...

คิดขำๆ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มไปกระซิบข้างหูนิ่ม “หัวใจเต้นแรงจัง...นะครับ...”

“อ่ะ...” คากามิที่หายอึ้ง สะดุ้งเฮือก ถอยหลังออกไปจนเกือบชิดประตู ราวกับเสือที่กำลังสั่นกลัวต่อราชสีห์ผู้ทรงอำนาจ...

“ไทกะเขินแล้วน่ารักดี”

“คะ...ใครเขิน!!! ไม่...มี...สักหน่อย!!” ปฏิเสธทั้งๆที่หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบ ความร้อนแล่นปราดไปทั่ว อาคาชิมองคนปากแข็งขำๆ จ้องปากสีพีชที่กำลังขยับขึ้นลงส่งเสียงโวยวายออกมาซ้ำๆ

อยากสัมผัส... ถ้าได้ประทับตราลงไปจะนุ่มขนาดไหน...

หากครอบครองไว้คงหวานน่าดู... ดวงตาคู่คมนิ่งไปชั่วขณะหนึ่งที่ตาอีกข้างเหมือนจะกลายเป็นสีส้มอ่อน

“กึก...” คากามิสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อถูกมือแกร่งจับท้ายทอยไว้แน่น ใบหน้านั้นก็โน้มมาจนได้ยินเสียงลมหายใจ และริมฝีปาก...ห่างกันเพียงเส้นบางๆ...

 ตึก...ตึก...ตึก

เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำจนกลัวอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างแกร่งพลันชะงักเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร เขาถอยหลังออกไป ยกมือเกลี่ยแก้มนิ่มเบาๆ

“ผมรับผิดชอบแล้วนะไทกะ...” คากามิเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองถูกแกล้ง เลยถลึงตาใส่และมองดุๆ ก่อนจะหันหน้าไปอีกทางด้วยอาการทั้งโกรธและเขิน

อาคาชิหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ แม้ในใจจะกำลังคิดอะไรอยู่มากมายก็ตาม ทำไมถึงอยากจูบ...เพราะสำหรับอาคาชิ... การจูบคือการมอบความรัก...โดยเฉพาะที่ริมฝีปาก...เพราะนั่นคือการสัญญาว่า...

จะ รัก เพียงคนๆนั้น...คนเดียว

 เขาไม่ได้รักไทกะ...อีกฝ่ายเป็นแค่ตัวหมากในแผนการเท่านั้น และอาคาชิก็ไม่เคยอยากจูบใครนอกจากเท็ตสึยะ...แต่ทำไมวันนี้...เขากลับอดใจไม่ไหวเมื่อเห็นเสือแดงนี้กัน...

คากามิมองเสี้ยงหน้าของคนที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ขณะขับรถ ยกมือจับตรงหน้าอกด้านซ้าย พลันใบหน้าก็ขึ้นสีแดงจัดอีกครั้ง

ความรู้สึกนี้...

รัก...

 



ต้องใช้คำว่าคลานมาอัพค่ะ T_T กับการไม่ได้นอนมาเกือบๆอาทิตย์ ร่างกายแทบจะพัง เลยไม่สบายอีกแล้ว T_T แถมรองเท้ากัดจนอักเสบอีก ฮือออออ 

ป.ล. รู้สึกว่าเรื่องจะหวานๆ จนน้ำตาลขึ้นแล้วเนอะ คนต้องต้มมาม่า(?) กันสักหน่อย แหะๆ 

ป.ล. 1 ใครที่ยังไม่ได้ NC ขอเป็นพรุ่งนี้นะค่ะ วันนี้ไม่ไหวจริงๆ 

ป.ล. 2 จบเรื่องนี้ allkaga น้าาาา วางโครงเรื่องไว้แล้วว่าเป็นแวมไพร์...มีใครอยากเสนอไหมค่ะว่าเอาแนวไหน ^_^

ป.ล. 3 คิดว่าจะแถม SP. ครอบครัวป่วนๆ วันฮาโลวีนตามรีเควสจ้าาาา เป็นการไถ่โทษที่ช่วงนี้ทำตัวเกเร T_T

ป.ล. 4 น่าจะหายไปอีกหลายวันเลยค่ะ เพราะพรุ่งนี้ก็เข้าสู่เทศกาลสอบแล้ว ใครกำลังสอบสู้ๆน้าาาาาาา

ป.ล. 5 ขอบคุณทุกความห่วงใย ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจนะค่ะ ดีใจและมีความสุขมากๆๆๆๆ >////< ขอบคุณน้าาาาา

ป.ล. 6 ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะค่ะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5732 MartiniLubik (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:22
    ทั้งเขินทั้งเจ็บแบบแปลกๆ แต่ชอบมากค่าา เสือน้อยน่ารักกกัลทุกคนจริงๆ
    #5,732
    0
  2. #5682 Shipnielong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:27
    ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคนผลักฉันนน
    #5,682
    0
  3. #4862 Nut .. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 20:16
    สำหรับนาย คำว่าซึนคงไม่พอ
    #4,862
    0
  4. #4436 Akasora genri (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:30
    ฟินอย่างหาที่เปรียบมิได้
    #4,436
    0
  5. #3711 ZANDRO (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 06:06
    ยิ่งอ่านยิ่งอิน ทำให้นึกถึงเพลงที่มันร้องว่า ก็เพิ่งจะรู้หัวใจตัวเองว่ามันขาดเธอไปไม่ไหว~~ ต้องมาเจ็บเจียนตายร้องไห้เสียดาย มีความใช่นะ เพลงนี้ให้อาคาชิเลยย
    #3,711
    0
  6. #3591 ZANDRO (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 12:21
    มิจจิเขินได้น่ารักมากก
    อาคาซิมีความละมุน
    #3,591
    0
  7. #3212 Shin Night (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 15:35
    อึก. เป็นโรคซะแล้วผม <3
    #3,212
    0
  8. #2646 thairnee1234 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:37
    มาอ่านอีกแล้วกับตอนนี้อ่านไปแล้วยิ้มไปจริงๆอ่ะ *V*
    #2,646
    0
  9. #2228 thairnee1234 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:59
    ลืมเราป่ะคะ เคยขอไปแล้วยังไม่ได้เลย thairnee1234@gmail.com
    #2,228
    0
  10. #2009 thairnee1234 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 20:46
    นายน้อย แค่คำว่าซึนสำหรับนายน้อยคงไม่พอแล้วล่ะ ฟินจริงๆนะตอนนี้เนี่ย
    #2,009
    0
  11. #1856 in bee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 22:30
    นายน้อยค่ะหลงเขาขนาดนี้แล้วรู้ตัวเถอะค่ะ รออ่านallkagaอยู่นะค่ะ
    #1,856
    0
  12. #1627 Hasegawa Yumi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 16:17
    สนุกม๊ากกกก รอนานมากเช่นกัน ขอโต้ดที่เม้นช้า กะเค้าเพิ่งมาดูง่าาา >< รอแวมไพงับ ไม่ว่าไรท์แต่งอะไรกะอ่านหมดแหละ เปนเรื่องเดียวที่คอมเม้นเลยนะเนี่ยยย (กำ) รอการกลับมาของไรท์เสมออออ
    #1,627
    0
  13. #1626 เมี้ยวมันเดอร์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 01:46
    สนุกมากค่ะ จะรอแวมไพร์นะค่ะ  
    รักษาสุขภาพด้วยนะ. สู้ๆ 
    #1,626
    0
  14. #1625 Yestheday (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 01:07
     นุกมากอ่า...เมื่อไร่นายน้อยจะรู้ใจตัวเองอ่า สงสารคากามินอ่าไม่อยากให้คากามินเป็นตัวแทนของใครเลย  คนแต่งสู้ๆน้าค่าเป็นกำลังใจให้น้า FIGHT TO
    #1,625
    0
  15. #1624 Mizu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:53
    รอsp.ฮาโลวีนนร้าาา

    สู้ๆน่ะ
    #1,624
    0
  16. #1623 Fahmai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 16:04
    รอAllagaค่ะ เเนวเเวมไฟร์ก็ดีนะค่ะ เเฟนตาซีดี เป็นกำลังใจให้ค่ะ!
    #1,623
    0
  17. #1622 Nillakal Mirai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 13:30
    อีคุณนายน้อยคะ ช่วยรู้ตัวซักทีเถอะะะ
    อย่ามารู้ตัวเอาตอนเสียไปนะคะ ไม่งั้นเค้ายกเสือน้อยให้คนอื่นจริงๆด้วย//หลบกรรไกร
    ฮรือออ ไรต์ขา อย่าทำร้ายเทนชิรุนแรงนักนะคะ สงสารน้องQwQ

    อืม...พล็อตแวมไพร์...น่าสนยิ่งนักแถมยังเทนชิกลัวผีมากด้วย...แบบนี้แกล้งกันสนุกเลยค่ะ>w #1,622
    0
  18. #1621 SoraaSoraa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 12:33
    ต้มมาม่ารอเลยค่ะ ตอนนี้หวานมากกกกก อ่านไปเขินไป คงจะต้องมาม่าหนักแน่เๆเลย;^;
    //AllKagaแวมไพร์นำเหนอแนวSMค่ะ=.,=
    #1,621
    0
  19. #1620 furihata (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 11:44
    แต่งเรื่องหน้าขอakafuriได้ไหมคะไร์และขอแนวแวมไพร์

    นะคะอยากให้แต่งแนวนี้บ้างสำหรับคู่นี้น่ารักและน่าแกล้งมากคะสำหรับคู่นี้

    รอไร์ยุนะคะ

    From ^^^//แดงฟุริอือิ
    #1,620
    0
  20. #1619 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 11:14
    อ่านแล้วรู้สึกอยากกลายเป็นวิญญาณสิ่งร่างคากามิมากๆ แต่งสนุกมากค่ะไรท์

    เราอ่านแล้วอธิบายอารมณ์ไม่ถูก แบบจะเขินก็เขินไม่สุด เศร้าก็เศร้าไม่สุด

    ให้ความรู้สึกผสมๆกัน ชอบอารมณ์แบบนี้สุดเลยค่ะ (ไรท์จะเข้าใจรึเปล่าวะ)
    #1,619
    0
  21. #1618 daikitaiga2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 03:48
    จะรอให้เสียไปก่อนถึงจะค่อยยอมรับความรู้สึกตัวเองใช่มั้ยเซย์จูโร
    #1,618
    0
  22. #1617 Bepine (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 23:19
    เราเป็นคนที่อวยคางามิมากๆคนนึง  ฮา
    และฟิคนี้แหละที่ทำให้เรา เกลียด อาคาชิมากๆอีกฟิคนึง
    เรื่องนี้ถ้าพูดตามที่ไรเตอร์บรรยายไปก็คือ คางามิรู้ตัวอยู่แล้วว่าอาคาชิใช้ตนเป็นเครื่องมือในการเข้าหาคุโรโกะ
    คือแบบมันบัดซบมากตรงที่อาคาชิไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับคางามิ และแม้ว่าคางามิจะรู้ตัวแน่ชัดในความรู้สึกของตัวเองแล้วแต่เขาก็รู้ว่าอะไรควรและไม่ควรที่จะเอ่ยวาจาออกไป ทางด้านอาโอกับคุโรโกะฝั่งนี้ก็โคตรขี้ระแวง คืออาโอน่ะรักคุโรโกะนะแต่คุโรโกะก็ระแวงไปเองและซื่อบื้อที่ถูกอาคาชิปั่นหัว
    พอมาลองคิดๆดู อ่าว ต้นเหตุมันอาคาชิคนเดียวเลยนี่หว่า แบบอยากเอาหัวโขกสับเสาตายมาก

    เราว่าคนอย่างอาคาชิที่ฉลาดนักฉลาดหนาก็คงถึงคราวต้องอับจนแล้วล่ะค่ะ คนประเภทนี้น่ะจะไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองหรอก จนกว่าจะเสียโอกาสไป 

    เราว่าที่อาคาชิทำมันดูไม่เลวในสายตาคนอื่นก็จริง แต่ถ้าลองคิดในสายตาของคางามิมันคงไม่ใช่ การถูกใช้ให้เป็นเพียงแค่เครื่องมือน่ะมันเจ็บปวดนะ แล้วไหนจะยังมีเรื่องคนที่จ้างวานมาข่มขืนคางามิอีก คนๆนั้นจ้องเล่นงานคางามิหนักเอาการนี่นา ถึงตอนนี้อยู่กับอาคาชิแล้วปลอดภัย แต่แสงของคางามิก็เคยเกือบมอดดับมาแล้วครั้งหนึ่ง แล้วเราก็สังหรณ์เสียด้วยว่านี่มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น โฮย ลุ้นตอนต่อไปใจจะขาดรอนๆแล้วค่ะ
    #จริงๆเราไม่สนับสนุนดราม่านะ แต่กรณีนี้ยกเว้นให้ เอาให้ดราม่าหนักๆแล้วหักมุมไปทำร้ายนายน้อยให้มันสาสมกับที่ทำกับคางามิคุงนะคะไรเตอร์ #หักกรรไกรเล่น

    #1,617
    0
  23. #1615 nutchanida2538 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:54
    แวมไพร์ก็ดีน่าสนุกจังแถมตอนนี้ยังรอallkagaด้วยคู่อื่นต้องไม่ลืมนะอยากอ่านspฮาโลวีน ว่าแต่จะกลับไปต้มม่ามาอีกแล้วเหรอค่ะ?
    #1,615
    0
  24. #1614 Blood JOKER (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:41
    นายน้อยค่ะ! //สรรพนามเปลี่ยน

    กรุณารู้ตัวทีเถอะค่ะ! ไม่งั้นจะเชียร์ให้คุณคากามิ ไปคู่กับคนอื่นแล้วนะ!!

    //หลบกรรไกร

    ป.ล.โนวววว ไม่อยากกินมาม่า มันไม่ดีต่อสุขภาพนะค่ะ T T

    ป.ล.2 จะรอ allคากาจังต่อไปค่ะ ขอฉากดูดเลือดเยอะๆนะค่ะ
    อย่าลืมคู่ชูโซกับฮิมุโระนะค่ะ (คู่พ่อด้วยก็ดีค่ะ รู้สึกรุ่นใหญ่ 3 คนเล่นกันน่ารักดี)
    (แวมไพร์กับลูกครึ่งมนุษย์หมาป่าก็ดีนะค่ะ 555 พอได้รับแสงจันทร์
     แล้วจะน่ากินขึ้น(?))

    ป.ล.3 เย้ จะรอ SP. ฮาโลวีนนะค่าาาาาา

    ป.ล.4 หายไปหลายวันไม่ว่าค่ะ แต่อย่าไปแล้วไม่กลับมาก็พอ (TT ^ TT)

    ป.ล.5 ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะค่ะ รักษาสุขภาพด้วยค่ะ
    #1,614
    0
  25. #1613 บล็อคคาลี่รสวีวี่จัง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 18:25
    โปรดหยุดซึนนายน้อย เเนวเเวมพายยยยยน่าอ่านมากกกก ปู่เสื่อรอคะ ขอจบแบบหวานจี๊ตคะ ส่วนก่อนหน้าจะ sm อย่างไง เเล้วเเต๊ไรเบยครัช
    #1,613
    0