fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 29 : Special Long Fic : AllKaga....かぞく: เมื่อเสือน้อยถูกงอน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    3 ต.ค. 58



Kurogo no basKet

Title : Family SP : เมื่อเสือน้อยถูกงอน

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)

 

“วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเหรอไทกะ?” หนุ่มหน้าสวย ที่มีผมสีดำปิดตาข้างหนึ่งเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนแต้มบนใบหน้าชวนให้ดูสบายตา

ฮิมุโระ ทัตสึยะ กัปตันคนปัจจุบันของทีมโยเซ็นเอ่ยถามน้องชายซึ่งกำลังนั่งกดรีโมททีวีแรงๆราวกับกำลังระบายความเครียดอยู่

“หืม?...ไทกะจังเป็นอะไรล่ะนั่น มีคนแกล้งเหรอ?” เสียงทุ้มๆจากหนุ่มหล่อเรือนผมสีดำและดวงตาสีเทา นิจิมูระ ชูโซ อดีตกัปตันเทย์โคว

“ใช่! ชู...พวกบ้าๆนั่น!!” คากามิปาหมอนใส่โซฟาแรงๆ หากทำได้เจ้าตัวคงกระทืบมันและฉีกกระชากออกจนกลายเป็นเศษผ้า แต่นี่เขายังจำได้ว่าราคามันแพงพอๆกับอาหารโรงแรมหรูๆสักมื้อสองมื้อ จริงๆแล้วของใช้ในบ้านนี้ก็ราคาแพงหมดนั่นล่ะ...ไม่อย่างนั้นพวกคุณชายเขาจะผื่นขึ้นเอา!! เสือแดงคิดอย่างพาลๆ

“เอ่อ...เกิดอะไรขึ้นไทกะ?” ฮิมุโระมองหน้าคนรักก่อนจะยิ้มแหยๆ

รู้สึกไม่รู้คิดถูกหรือผิดที่มาเยี่ยมไทกะวันนี้เพราะคิดถึงน้องชาย

“พวกบ้านั่น...งอนฉัน!!

“หืม?” คนเป็นรุ่นพี่พวกบ้าที่ว่าเลิกคิ้วนิดๆ

ปกติคนที่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น...และเป็นใหญ่ที่สุด แม้แต่รุ่นปาฏิหาริย์ยังไม่กล้าขัดนี่มีแค่เอสเซย์รินคนเดียวไม่ใช่หรือ...ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้

“ไทกะทำอะไรไป?”

“ไม่รู้!! อยู่ดีๆก็ไม่คุยด้วย ไม่กินข้าว ถามก็ไม่ตอบ นิสัยเสียที่สุด! เอาแต่ใจเป็นบ้าเลย! ฮึ่ย!!” แม้จะโมโหแค่ไหนแต่ดวงตาคู่สวยก็ยังเต็มไปด้วยความกังวล

เขาไม่ชอบใจเลยที่พวกบ้านั่นเป็นแบบนี้...ถึงจะเอาแต่ใจแค่ไหน หรือเรียกร้องมากเท่าไหร่ แต่ไม่เคยมีวันไหนที่ไม่มีรอยยิ้มมอบให้เขา ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะเงียบแบบนี้

มัน...ไม่ชอบ...ไม่สบายใจ

“ไทกะลองนึกดูดีๆสิว่าเรื่องถูกงอนนี่เกิดขึ้นตั้งแต่วันไหน?”

“เมื่อวาน!” คากามิจำได้เลยเพราะเขาบ่นอยากกินสเต็ก อาคาชิจึงพาไปกินที่ภัตคารหรูริมแม่น้ำ แต่จู่ๆก็มีเพื่อนที่เคยเรียน LA ด้วยกันพวกนั้นเดินเข้ามาทัก แล้วมันก็เป็นเรื่องปกติที่คนอเมริกาจะหอมแก้มหรือกอดกัน ไม่รู้ว่าเกิดอาเพศอะไรขึ้นมา ต่างคนต่างทำหน้าทะมึน แถมยังหาว่าคากามิไม่ให้ความสำคัญกับพวกนั้นอีก

ไม่ให้ความสำคัญบ้าอะไรล่ะ!!

คิดว่าใครกันที่ตามใจพวกงี่เง่านั่นทุกเรื่อง แล้วยังวกมาเรื่องที่เขาไม่เคยบอกรักอีก...ตั้งแต่คบกันมา

ก็จริง...ที่ไม่เคยพูดแต่ทุกวันที่แสดงออกไปนี่มันก็บอกทุกอย่างแล้ว...เขามันคนขี้อายจะให้บอกรักโต้งๆก็ไม่ใช่นิสัยสักหน่อย

“อ๋ออออ” นิจิมูระพยักหน้า รู้สาเหตุชัดๆนอกจากไอ้ ความหึงแล้ว คงอยากได้ยินคำว่ารักจากปากเสือน้อยสีแดงนี้แน่ๆ

“นี่ไทกะจัง...คงยังไม่เคยบอกรักพวกรุ่นน้องฉันเลยใช่ไหม?”

 คากามิหน้าแดง...แต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก “ฉันคิดว่า...คำพูดมัน...ไม่จำเป็น”

“ไทกะ” ฮิมุโระกุมมือน้องชาย ก่อนจะบีบเบาๆ “ถึงการแสดงออกมันจะสำคัญ...แต่บางทีพูดว่ารักบ้างมันก็ดีนะ ฉันเองก็ยังชอบให้ชูบอกรักเลย”

“อืม...มันเป็นการเติมเต็มให้กันในรูปแบบหนึ่ง” นิจิมูระยิ้มฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มของคนข้างๆไปแรงๆ กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างๆหู ซึ่งพนันได้เลยว่าต้องเป็นอะไรที่พิเศษเพราะหน้าของฮิมุโระแดงจัดขึ้นมาทันตา พลางมองคนรักด้วยแววตาดุๆที่ไม่น่ากลัว

“การได้ยินคำว่า รักจากปากคนที่รักหมดหัวใจ นั่นเป็นอะไรที่พิเศษมากๆเลยนะ ให้ฟังทุกวันก็ไม่เบื่อหรอกเนอะทัตสึยะ”

“นี่ชู! พอแล้ว อายไทกะบ้าง!” ประท้วงหนักๆเมื่อคนข้างๆเริ่มช้อนตัวเขาไปนั่งบนตัก มือแกร่งก็ไล้ไปใต้สาบเสื้อยืดที่ใส่อยู่ คากามิมองภาพคู่รักตรงหน้าด้วยแววตาชื่นชมนิดๆ พี่ชายเขานุ่มนวลขึ้นเมื่ออยู่กับชู...ถึงทัตสึยะจะมีนิสัยใจดีอยู่แล้ว แต่พอมีชูข้างๆกลับอ่อนโยนมากขึ้น

“งั้น...ฉันก็คง...ต้องง้อสินะ” คากามิขมวดคิ้วพลางคิดวิธีง้อแต่ละคนเอาไว้ ตอนเขางอนพวกนั้นก็พยามง้อนี่นา

“ไทกะจังต้องหากำลังเสริม” นิจิมูระช่วยคิด

ตาสีแดงสวยทอประกายทันที “งั้นมิโดริมะก่อนเลย!!

 หมอนั่นใจดี เป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผลที่สุด หากง้อมิโดริมะสำเร็จก็เท่ากับได้กำลังเสริมอันแสนแข็งแกร่งมาช่วย!! คนผมเขียวไม่มีทางใจร้ายปล่อยเขาให้เครียดหรอก

“ฉันไปล่ะ!! ทัตสึยะ!! ชู! ฝากบ้านด้วยนะ หากจะออกไปก็ล็อคบ้านได้เลย!!” ร่างโปร่งสมส่วนคว้าเสื้อคลุมตัวใหญ่มาสวมทับเสื้อกล้ามที่ใส่อยู่ ก่อนจะก้าวพรวดๆออกจากบ้านทันที เล่นเอาสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างขำๆ

“ความจริงก็กังวลมากสินะไทกะน่ะ”

“หึๆ...อยู่แล้ว” ว่าเสียงทุ้มไล้จมูกไปตามโครงหน้าได้รูป “ตอนแรกฉันว่าจะเตือน...แต่เห็นไทกะจังรีบๆก็ปล่อยไปดีกว่า...หึๆ” หัวเราะเจ้าเล่ห์ จนฮิมุโระอดถลึงตาใส่ไม่ได้

“แกล้งน้องชายคนอื่นเขา”

“เอาน่าๆ...ว่าแต่...ทัตสึยะ”

“หืม?”

 “ฉันรักทัตสึยะจัง” เสียงนุ่มเอ่ยออกมาช้าๆ ตาคมมองสบดวงตาคู่สวย ใบหน้าขาวกำลังแดงจัดกับคำรักที่ฟังกี่ครั้งก็ไม่เคยชิน แต่รู้สึกดีๆมากๆ

“ฉันก็...ก็...รักชูมาก...เหมือนกัน”

“เราสองคนรักกันเนอะ...งั้น...ในเมื่อบ้านนี้มีแค่เราสองคน...”

“อ๊ะ!” หนุ่มจากโยเซ็นร้องเสียงหลงเมื่อถูกช้อนตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จนต้องคว้าลำคอแกร่งเอาไว้เพราะกลัวตก

“เราก็มาทำกิจกรรมสนุกๆกันดีกว่า”

“ชู!!

“หึๆ ไม่รอดแน่ๆ ทัตสึยะ”

นี่ไทกะจัง... แม้จะเป็นคำพูดแค่สั้นๆ

แต่หากออกมาจากปากเจ้าของหัวใจ มันก็เป็นคำที่พิเศษยิ่งกว่าอะไรเลยล่ะ...

 

“เอ่อ...แล้วเอาไงล่ะคราวนี้...ไม่กล้าโทรไปเสียด้วย” หนุ่มผมแดงเข้ม ที่ตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนทั้งเรียนชูโตคุนั้นกำลังเอานิ้วเขี่ยแก้มตัวเอง เนื่องจากหาทางไปชมรมบาสฯของชูโตคุไม่ถูก จะโทรฯไปถามเอสผมเขียวนั่นก็รู้อยู่ว่าถูกงอน เจ้าตัวจึงได้มายืนทำตาใสราวเด็กหลงแบบนี้

“เอ่อ...มีอะไรให้ผม...ช่วยไหมครับ?” ใครสักคนมาสะกิดถาม พอเห็นผู้หวังดีคากามิก็พยักหน้าหงึกหงัก ทำตาเป็นประกายจนคนมองใจสั่น คาริสม่าแอทเทคเต็มที่จริงๆ

“รู้จักทางไปชมรมบาสฯไหมอ่า”

“เดินไปทางนี้ครับ เลี้ยวซ้ายก็เจอโรงยิมแล้ว”

“เอ๋...ง่ายๆแค่นี้เองนี่หว่า โอ๊ะ! ขอบใจนะ” ยิ้มกว้างขอบคุณก่อนก้าวยาวๆไปตามทางที่ว่า ส่วนผู้หวังดีนั่นก็อึ้งและหน้าแดงไปเรียบร้อย...

 

      ปึก! ปึก!

เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังลั่น พร้อมการซ้อมที่โหดไม่แพ้ของเซย์ริน สมาชิกแต่ละคนตั้งใจและทุ่มเทอยู่กับเกมส์เต็มที่ ดวงตาเรียวสีแดงสวยกวาดมองรอบๆโรงยิม เห็นคนผมเขียวเด่นมาแต่ไกล กอดอกพิงกำแพง มองร่างสูงที่มีฟอร์มการเล่นอันสวยงม ลูกชู้ตสามแต้มที่เป็นเอกลักษณ์ไม่มีใครเลียนแบบได้ รอยยิ้มบางๆแต้มเรียวปากจนเขายิ้มตาม

เมื่อก่อนมิโดริมะเป็นคนยิ้มยาก...แต่เดี๋ยวนี้มักมีรอยยิ้มอยู่ที่มุมปากเสมอ...และคนที่เป็นเจ้าของมันบ่อยที่สุดก็คือ...คากามิเอง

ตุ๊กตากบตัวโตสีแดงแจ๋ถูกวางไว้ข้างๆเก้าอี้สำหรับพักผ่อน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นลัคกี้ไอเทมของวันนี้

“เยี่ยมไปเลยชินจัง! นายชู้ตลูกได้สูงขึ้นอีกแล้ว!!” ทาคาโอะ คาซุนาริ เอ่ยชมคู่หูเสียงดัง พ้อยท์การ์ดตาเหยี่ยวหัวเราะชอบใจ

ชินจังตั้งท่าในการชู้ตน้อยลงมาก เห็นทีศึกอินเตอร์ไอปีนี้ท่าทางจะมีลุ้นแฮะ

“ว่าแต่วันนี้ชินจังเป็นอะไร...ไม่สิสองสามวันมานี้แปลกๆ”

“เปล่า...” มิโดริมะดันแว่น เดินไปข้างสนาม คว้าน้ำมาโยนให้คู่หูก่อนจะดื่มของตัวเอง

“ไม่จริงอ่ะ...คากามิงอนพวกนายอีกแล้วเหรอ?”

“เปล่า...” ถอนหายใจเบาๆ

รู้สึกพวกเขาจะงี่เง่าแปลกๆ...แต่ยังไงๆ...ก็ยังอยากได้ยินอยู่ดี...คำๆนั้น

“คราวนี้พวกฉันต่างหากที่งอนหมอนั่น”

“หาาาา!!!” หนุ่มตาเหยี่ยวตะโกนลั่น จนคนในชมรมหันมามอง และเมื่อตาดุๆของรุ่นพี่ผู้สืบทอดความโหดของกัปตันคนก่อนมาเปี่ยมล้นเขาก็หัวเราะแหะๆ หันมาทำตาโต

“พวกนายเนี่ยนะ!!

ปกติตามใจกันจะตาย เอสเซย์รินอยากได้ อยากทำอะไรไม่เคยขัด แล้วส่วนมากคนที่มีสิทธิ์งอนน่ะมันคากามิคนเดียว ทำไมเหตุการณ์มันกลับกันล่ะเนี่ย!!

“เฮ้ยๆเกิดอะไรขึ้นน่ะชินจัง นี่มันเรื่องแปลกเลยนะ! อ๊ะ...อ๋อๆๆ” ดวงตาอันกว้างไกลนั่นเห็นร่างที่ยืนหลบมุมอยู่ก่อนจะหยักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

คากามิออกมาจากบ้านแล้วลืมส่องกระจกหรือไง ท่าทางแบบนี้ไม่ทำให้คนมองมาตลอดหรือ

อา...บางทีก็สงสารชินจังเหมือนกันนะที่มีคนรักซื่อบื้อน่ะ

“ไปไหนทาคาโอะ...” มิโดริมะเลิกคิ้วเมื่อคู่หูก้าวพราวๆไปอีกทาง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าใครมา!!

“คากามิ!!

“แหะๆ...ฉัน...มารบกวนหรือเปล่า?”

“ไม่ได้รบกวนสักนิ๊ดเลยคากามิ!” ทาคาโอะยิ้มกว้าง ปล่อยข้อมือเรียวลง เลิกคิ้วมองคู่หูที่กำลังอ้าปากน้อยๆ ตาคมภายใต้กรอบแว่นนั้นทอแววไม่อยากเชื่อ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเหมือนเด็กทำความผิดนั่นเจ้าตัวก็ตวัดดวงตาคมมองรอบๆ ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้องในชมรม ที่มองคนของเขาเป็นตาเดียว

หมอนี่ออกจากบ้านด้วยสภาพนี้มาได้ยังไงเนี่ย!!

“มานี่เลยคากามิ!” มือแกร่งคว้าหมับก่อนจะลากไปยังห้องแต่งตัว โดยมีคู่หูโบกมือบ๊ายบายให้

“โว๊ะ! นั่นคนรักของรุ่นพี่มิโดริมะหรือครับ” รุ่นน้องคนหนึ่งหน้าแดงเอ่ยถาม

“ใช่แล้วววว สุดที่รักสุดหวงของชินจังเขาล่ะ~~

“คากามินี่ดูดีขึ้นทุกวันนะ” รุ่นพี่หนุ่มทำหน้าเก้อเขิน

ร่างสูงโปร่งนั้นมีฟีโรโมนที่ดึงดูดคนได้ฟุ้งกระจายไปหมด ยิ่งอยู่ในสภาพแบบนั้น...

“ชักอิจฉาเจ้ามิโดริมะแหะ!

“ใช่เลยครับ!!

     

“มิ...มิโดริมะ ช้าๆหน่อย” เสียงนุ่มเอ่ยห้ามคนที่จับมือเขาลากเดินไปยังที่สงบๆ แม้จะรีบแต่มือที่กุมก็ยังแผ่วเบาเพราะกลัวจะเจ็บ 

ใจดีและอ่อนโยนเสมอ...

“ทำไมถึงมาในสภาพนี้น่ะ!” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ปล่อยร่างโปร่งให้นั่งบนเก้าอี้ไม้ยาว

“กะ...ก็รีบ”

“คากามิ...” เรียกเสียงอ่อนใจ

“อะไรเล่า!! ฉันน่ะทั้งเครียด ทั้งกังวลจะแย่อยู่แล้ว พวกนายเล่นงอนกันแบบนี้น่ะใช้ได้ที่ไหนกัน!!” โวยวายขึ้นมาทันที

ไอ้เรารึอุตส่าห์ตั้งใจจะมาง้อแท้ๆ ดูสิ ยังมีการทำหน้านิ่งดุกันอีก เหอะ!

“นั่นนายจะยิ้มอะไรน่ะมิโดริมะ...หยุดนะเฟ้ย!! ไอ้...” ตาสีแดงของคนโมโหโตขึ้นทันทีเมื่อริมฝีปากของคนตัวสูงกว่าทาบลงบนปากเขาเบาๆ กัดอย่างหยอกเย้าและผละออก มิโดริมะยิ้มกว้าง

เขายอมรับว่างอน... แต่แค่คากามิบอกว่ามาง้อมันก็ดีใจมาก ยิ่งอาการโวยวายแบบนี้...ทั้งๆที่ตัวเองนั่นล่ะผิดก็รู้สึกอดเอ็นดูไม่ได้

“น่ารัก...” เอ่ยชมนิ่งๆ จนคนที่ตอนนี้แดงไปทั้งตัวค้อนขวับเข้าให้

“นายมันหื่นขึ้นทุกวันจริงๆ ต้องเพราะติดนิสัยจากพวกอาโอมิเนะมาแน่ๆเลย” แขนแกร่งดึงร่างคากามิเข้ามากอด วางคางไว้บนไหล่เนียน

“ขอโทษที่ทำให้กังวล”

“ไม่หรอก...”

เขามาง้อนะ...ทำไมถึงถูกขอโทษล่ะเนี่ย

แต่มิโดริมะก็เป็นแบบนี้เสมอ ใจดี...สุขุม...มีเหตุผลและเป็นผู้ใหญ่

“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษน่ะ...อย่า...โกรธนะ...” แววตาเหมือนเสือเชื่องๆ และเหมือนเขาเห็นหูลู่หางตก จนได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

เฮ้อ...เห็นท่าคงไม่มีวันที่เขาจะโกรธคนตรงหน้าลงจริงๆ ในเมื่อคากามิช่าง สำนึกผิดได้น่ารักมากๆแบบนี้

“เอาล่ะ...ฉันไม่งอน ไม่โกรธแล้ว” เอ่ยคำพูดที่ทำให้ด้วงตาสีแดงแหงนมองอย่างดีใจ ยิ้มกว้างก่อนจะกอดคอร่างสูงแน่น

“ขอบใจน้าา~ มิโดริมะนี่ใจดีที่สุดเลย!” ชมไม่พอยังมีการหอมแก้มร่างสูงเบาๆอีก เล่นเอาคนที่ได้รับรางวัลแบบไม่ทันตั้งตัวอดจะเขินหน่อยๆไม่ได้

“คากามิ...” เขาห้ามคนที่ชอบยั่วไม่รู้ตัว หากยังอ้อนกันด้วยตาใสๆ กลิ่นหอมๆ และสภาพแบบนั้น...ไม่แน่ว่าบางทีเสือสีแดงนี่อาจถูกเขาจับกินในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเอาได้

“นี่มิโดริมะ...ถึงจะไม่พูดบ่อยก็เถอะ” คากามิรวบรวมความกล้า ทั้งๆที่ใบหน้า หู ลำคอ นั้นเรียกได้ว่าแดงจัดแข่งกับสีผมได้อยู่แล้ว แต่คำพูดของชุและทัตสึยะก็ดังก้องอยู่ในหัว

บางที...เขาเองก็ผิดเหมือนกัน

“นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันมันพวก...ขี้อาย” คนผมเขียวพยักหน้ารับ เขินนี่พาลโมโห และใช้กำลังตลอด

“ไม่ใช่แค่ขี้อายธรรมดา แต่แสนจะขี้อายเลยต่างหาก”

“ถะ...ถึงอย่างนั้น...พะ...พวกนายก็...ยัง...เอ่อ...รัก”

“อืม...ไม่ว่านายจะเป็นยังไงพวกฉันก็รักนาย รักมากที่สุด”

เจ้าของหัวใจที่มีอิทธิพลเหนือทุกสิ่ง...แสงสว่างที่แสนสำคัญ

“ฉะ...ฉัน...ฉัน” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อเห้นคนกล้าที่มักพูดอะไรตรงๆทำเสียงอ้ำอึ้ง ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นมองร่างที่แดงไปหมดอย่างเอื้อเอ็นดู คากามิทำหน้ายุ่ง ก่อนจะคว้าลำคอแกร่งให้โน้มลงมาแล้ว...

“ฉันรักพวกนาย...รักนายนะ...ชินทาโร่”

ในที่สุดก็พูดออกไปจนได้ คากามิรู้สึกโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก ไม่สังเกตร่างแกร่งที่นิ่งงัน และดวงตาคมที่เบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้...

“อ่ะ...งั้น...ฉัน...อื้อ!!” เสียงใสเปลี่ยนเป็นร้องประท้วงเมื่อร่างตัวเองถูกจับเงยขึ้นประกบจูบอย่างรวดเร็ว สัมผัสจากมิโดริมะที่มักจะนุ่มนวลอยู่เสมอนั้นตอนนี้ดูดัน เรียกร้อง มือแกร่งสอดไปในสาบเสื้อเชิ้ต ไต่ไล้ตามผิวเรียบเนียนอย่างควบคุมไม่อยู่

“อื้อออ~ พะ...พอ...อื้อ...ที่นี่มัน...” คากามิเอ่ยห้าม เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซร้ซอกคอของเขาแล้มเม้มแรงๆ มิโดริมะมักควบคุมอารมณ์ได้เสมอ

แต่ตอนนี้...เขาทนไม่ได้จริงๆ

“พูดอีก...” เสียงทุ้มกระซิบสัมผัสแก้มใสเบาๆ เขาอยากได้ยิน...คำที่ทำให้หัวใจราวหยุดเต้น...และกลับมาเต้นรัวเร็ว

 รักจากปากคนที่เป็น หัวใจมันน่าฟังจริงๆ

“อื้อออ~~

“ถ้าไม่พูด...จะกินตรงนี้นะ”

“ห่ะ!” ตาสีแดงฉ่ำตวัดมองทันที ดูจากสีหน้าและประกายคมกริบในดวงตาสีเขียวนั่นแล้วก็บอกให้รู้ว่า...เอาจริง ฮึ่ม! มิโดริมะหื่นแบบนี้เพราะไปซึบซัมนิสัยพวกโรคจิตอย่างอาโอมิเนะ คิเสะ แล้วก็คุโรโกะมาแน่ๆ ไม่สิ อาคาชิกับมุราซากิบาระก็หื่น!

คากามิถอนหายใจ ยืดตัวขึ้นกระซิบเบาๆครั้งแล้วครั้งเล่าให้คนตัวสูงฟัง ก่อนจะถูกพาไปนั่งบนเก้าอี้ยาวโดยเขาถูกจับให้นั่งซ้อนตักแกร่ง ใบหน้าของคนผมเขียวซุกลงที่ซอกคอเนียน

“หายโกรธแล้วใช่ไหม?” เสียงนุ่มปนหอบถาม

“อืม...” แค่คำๆเดียวเขาก็ยอมทุกอย่างแล้ว...

“งั้นก็...มาช่วยคิดหน่อยสิว่าฉันจะง้อใครต่อไปดี...” พวกนายเล่นงอนกันแบบนี้ฉันก็ลำบาก

“หืม?...เจ้าเล่ห์นะ...มาง้อฉันก่อนนี่หากำลังเสริม?”

“อื้อ!” เงยหน้ามาฉีกยิ้มกว้าง “ชินไม่ใจร้ายกับฉันหรอก”

ตาใสเสียขนาดนั้นใครจะปฏิเสธได้ลงล่ะ มิโดริมะถอนหายใจ

เขาแพ้ทางคากามิตลอด... แต่ก็ดีใจที่อีกฝ่ายยอมลงทุนง้อ...ทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัยแท้ๆ

“งั้นก็หากำลังเสริมอีกคนแล้วกัน” คากามิเลิกคิ้วถามทางสายตาว่าใคร มิโดริมะไม่ตอบกลับฉกจูบริมฝีปากสีพีชแรงๆหนึ่งที ก่อนจะช้อนตัวคนบนตักให้ยืนขึ้น

“ไปเถอะ...วันนี้เลิกซ้อมก่อน ฉันจะพานายไปเอง”

“อ่ะ....ขอบคุณนะ”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นดีกว่า...เพราะนายได้ลำบากแน่ๆ” เอสเซย์รินอ้าปาก เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายสื่อออกมา แก้มสีน้ำผึ้งมีรอยแดงพาดผ่าน ถอนหายใจหนักๆพยามทำใจ

เห็นทีเขาคงไม่มีแรงไปอีกหลายวันเลย...


ต่อจ้าาาาาา~~~~~


“ว่าแต่...จะพาฉันไปหาใครเหรอมิโดริมะ?” คากามิถามคนตัวสูงที่กำลังทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปตามทางเรื่อยๆ

ความจริงคากามิก็ขับรถได้ เพราะเขาเคยรบเร้าให้เคย์ซังสอน แต่สุดท้ายพวกบ้านั่นก็สลับกันมาสอนเขาขับรถจนได้ ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากให้ไปสนิทสนมกับใคร

น่าหมั่นไส้จริงๆ

“นายจะง้อใครเป็นคนสุดท้าย?”

“อาโอมิเนะ” คากามิตอบโดยไม่คิด

เพราะเจ้าตัวเกรียมนั่นหื่นจัดสุดๆ จึงต้องจัดลำดับไว้สุดท้ายเลย!

ที่จริงน่าจะไปหามุราซากิบาระหรือคิเสะก่อน สองคนนี้ชอบใจอ่อน หากอ้อนเยอะๆ เอาขนมไปเซ่น รับรองว่าหายงอน...

“หึๆ แล้วคุโรโกะกับอาคาชิล่ะ?”

 คากามิทำหน้าปูเลี่ยน “ยาก...”

“สองคนนี้ยาก คุโรโกะก็ดื้อเงียบ อาคาชิก็แสนจะเล่นตัว เจ้าเล่ห์อีก...งือ...มิโดริมะ”

“หึๆ เอาน่า...นายอ้อนหน่อยพวกเราก็ใจอ่อนกันทุกคนแล้ว” มือแกร่งเอื้อมมาขยี้เส้นผมสีแดงเบาๆอย่างเอื้อเอ็นดู

“แล้วตกลงนายจะพาไปไหน? อ้อ...ทำไมคนในชมรมนายมองฉันแปลกๆ ฉันมีอะไรผิดปกติหรือไง?”

“อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย” มิโดริมะบอก แม้จะรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุก็ตาม...

คากามิไม่เคยเปลี่ยนไปเลย...ใสซื่อยังไงก็ยังเป็นอยู่อย่างนั้น

ที่คนในชมรมเขามองก็อาจเพราะการแต่งตัว...และรอยแดงบนซอกคอเนียนซึ่งใหญ่พอจะเห็นได้ชัด ร่องรอยที่มิโดริมะจงใจทิ้งเอาไว้...เพื่อบอกให้ใครต่อใครก็ตามรู้ว่า...เสือสีแดงนี้...มีเจ้าของแล้ว

“มิโดริมะนี่มัน...” คากามิทำตาโตเมื่อเริ่มเห็นเส้นทางที่คุ้นเคย

“ก็...พานายไปง้อคนเล่นตัวนั่นล่ะ”

 

“อ่ะ...เอ่อ...” เสียงสั่นๆเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก อากาศในห้องหรูนี่อึมครึมจนรู้สึกว่าไม่สามารถหายใจเข้าไปได้ เนื่องจากผู้ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานนักเรียน กำลังปล่อยรังสีอำมหิตชนิดที่ฆ่าคนเพียงสบตา

“มีอะไร?” เสียงทุ้มเย็นจัดเอ่ยถาม ดวงตาคมตวัดมอง

“คะ...คือ”

“วันนี้ทำไมไม่มีใครรายงานความคืบหน้าอะไรเลย? หรือกรรมการนักเรียนไม่ใส่ใจการทำงาน ให้ผมปลดออกดีไหมล่ะครับ?” เคย์ที่นั่งตรงมุมห้องได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ

ดูเอาเถอะ...นายน้อยเหม่อมเองแท้ๆ แต่ยังพาลคนอื่นเขาทั่ว ที่สำคัญเพราะตัวเองและเพื่อนๆงอนคุณคากามิกันหมดสุดท้ายก็มานั่งกังวลใจเสียเอง

“คือ...คะ...” เหล่ากรรมการนักเรียนทุกคนตัวสั่นกันถ้วนหน้า ปกติท่านประธานของพวกเขานั้นสุขุม ใจเย็น รอบคอบ แต่ไม่รู้ทำไมว่าวันนี้เกิดพระเสาร์เข้าราหูแทรกหรือไงแค่ปรายตามองที...ก็เล่นเอาอยากหายตัวไปจากตรงนี้แล้ว!

“นายน้องครับ...มีรถของคุณมิโดริมะเข้ามาในโรงเรียน” เคย์ที่จ้องหน้าต่างประตูทางเข้าอยู่รายงานขึ้น เมื่อเห็นรถคุ้นตา

“ชินทาโร่?” อาคาชิเลิกคิ้ว น้ำเสียงไม่เย็นจัด “มีธุระหรือไง?”

ปกติหากมีเรื่องอะไรก็จะโทรฯมาหากันก่อน เพราะระยะทางจากโตเกียวมาเกียวโตก็ไม่ใช่ใกล้ๆ

“ผมจะลงไปดูให้ครับนายน้อย”

“ฝากด้วยนะครับเคย์...วันนี้เลิกประชุมซะ” ไม่ต้องรอให้มีคำสั่งรอบที่สอง เพราะสมาชิกทุกคนล้วนหยิบข้าวของและเผ่นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วทันที อาคาชิถอนหายใจหนักๆ หยิบมือถือเครื่องหรูที่มีรูปของเอสเซย์รินอยู่หน้าจอ มองรอยยิ้มกว้างขวางและดวงตาคู่สวยนั่นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้

ถึงจะยังงอนอยู่ แต่ไทกะก็เป็นคนเดียวที่ทำให้เขาอารมณ์ดีเสมอ...

บางทีก็คิดว่าตัวเองงี่เง่าเหมือนกัน...

แต่...นั่นล่ะ...เขาอยากได้ยินคำพูดนั้นจากปาก...คนที่รักที่สุด

ก๊อกๆๆ

“เข้ามาครับ” คนที่เปิดประตูเป็นเลขาสนิทของเขา...ข้างหลังยังมีอดีตเพื่อนร่วมทีมที่กวาดมองรอบๆห้องก่อนจะเปรย

“เกิดสงครามเย็นขึ้นหรือไงอาคาชิ?”

“หึ...ชินทาโร่นี่เดาเก่งจริงๆ เข้ามานั่งสิ” ดวงตาคมสีแดงก้มมองเอกสารการประชุมที่อ่านค้างไว้ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงดวงตาคู่หนึ่งที่มองตรงมายังเขา ทำให้เจ้าตัวเงยหน้ามอง ก่อนจะเบิกตานิดๆ

ร่างสูงโปร่งในที่สวมเสื้อกล้ามสีขาวบางเบาจนแทบจะเห็นผิวสีน้ำผึ้งสวย ทาบทับด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่สีแดงเข้มที่เลยเข่าลงมาบดบังกางเกงขาสั้นสีดำ แล้วไหนจะรอยสีแดงจางๆบนต้นคอและบางรอยที่เห็นชัดเจน...นั่นอีก

ทำไมถึงมาในสภาพนี้!

“ไทกะ!!” อาคาชิผุดลลุก ตรงไปดึงร่างเสือแดงให้มานั่งแปะลงบนโซฟา หรี่ตาอย่างหงุดหงิด “อธิบายมาครับ...” ว่าเสียงเย็นจนคากามิเบ้ปาก

ผลิตน้ำแข็งอีกแล้ว...ชิ!

“อะ...อาคาชิ...กะ...โกรธเหรอ?” ถามเสียงสั่น ช้อนตามองราวลูกหมา จนคนดุอึ้งไปสักพัก จักรพรรดิแห่งราคุซันหลับตาลงอย่างอ่อนใจ จึงไม่เห็นรอยยิ้มขำๆของคนอ้อน

“ไม่ได้โกรธครับ...ผมแค่ห่วง” มือแกร่งไล้แก้มใสเบาๆอย่างอ่อนโยน ท่าทางที่มิโดริมะและเคย์ถอนหายใจ

นายน้อยที่เก่งกาจ อดีตกัปตันรุ่นปาฏิหาริย์ แพ้ลูกอ้อนคากามิสุดๆ

แล้วรายนั้นก็ร้ายขึ้นทุกวัน รู้วิธีว่าจะทำยังไงให้ทุกคนใจอ่อน

“ไม่ต้องห่วงหรอก...มากับมิโดริมะนะ”

“ชินทาโร่...ทำไมถึงให้ไทกะมาในสภาพนี้ครับ” อาคาชิหันไปถาม

มิโดริมะยกมือดันเว่นเล็กน้อย “นี่คือสภาพที่ไปหาฉันที่โรงเรียน”

“ไทกะ!!

“ดุอีกแล้วอ่า” เบ้ปากน้อยๆ “ก็พวกนายทำให้ฉันกังวลเองนี่!

“เถียงอีกนะครับ”

“ทำไมจะไม่เถียงล่ะ!! เล่นงอนกันแบบนี้ อาคาชินั่นล่ะใจร้าย!! คนเขาอุตส่าห์มาง้อตั้งไกล ยังมาว่ากันเลย รู้งี้ไม่มาหรอก!” โวยวายหนักๆ ท่าทางที่ทำให้อาคาชิส่ายหน้าขำๆ

เขาเลิกโกรธตั้งแต่เห็นไทกะมายืนตรงหน้าแล้ว คนใจร้อนและตรงไปตรงมาคนนี้ไม่ค่อยง้อใครบ่อยๆ แต่...

“ก็ถูกนี่ครับ...ผมงอนอยู่ไทกะมาง้อน่ะถูกแล้ว”

 ขอแกล้งสักหน่อยแล้วกันนะเสือน้อยของผม

“จะให้ฉันทำอะไรล่ะนายถึงจะหายโกรธ บอกมาเลย! ยอมทำทุกอย่าง!!” คากามิพยักหน้ายืนยันคำพูดตัวเอง เคย์ส่ายหน้า

นายน้อย...เจ้าเล่ห์อีกแล้ว

“ผมไปเตรียมของว่างให้ดีกว่านะครับ...” เขาขอตัวออกไปก่อนแล้วกัน...จะได้ไม่ขัดขวางความสุขเจ้านาย

“อาคาชิ...” มิโดริมะปราม

“หือ? ทำไมล่ะชินทาโร่ ก็นายเลิกโกรธไทกะแล้วใช่ไหม? ผมมันคนนิสัยไม่ดีต้องโกรธต่อสิ”

“ก็รู้นี่ว่าตัวเองนิสัยไม่ดี” อาคาชิหรี่ตาใส่คนผมเขียวที่ยักไหล่ มองสบดวงตาคมนั้น รอยจูบบนคอไทกะน่ะฝีมือชินทาโร่ล่ะสิ คนถูกกล่าวหาหยักรอยยิ้ม เอนตัวพิงโซฟานุ่มเนื้อดีก่อนจะคว้าหนังสือภาษาอังกฤษของอาคาชิมาอ่าน

“ตามสบายแล้วกัน”

“หึๆ...ขอบคุณครับ”

“เอ๋? ตามสบายอะไรของนายมิโดริมะ?”

“ไทกะ...ตอนนี้สนใจผมสิครับ”

“หืม? ตกลงนายจะเอายังอาคาชิ จะให้ฉันทำอะไร?”

“เอาเป็น...” โน้มหน้าไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ใบหู คากามิหน้าแดงจัด ตาโตแล้วโวยเสียงดัง

“นายมันโรคจิต! ลามก!

ให้ไทกะอยู่บนตัวผมไม่ไปไหนสักสองวันเป็นไงครับ?

“หึๆ...ไม่ชอบข้อเสนอนี้เหรอครับ...งั้นเอาใหม่ไหม?”

“คนเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ” คากามิพึมพำ ซึ่งอาคาชิก็ได้ยินอยู่ดี เขาทำเพียงยิ้มน้อยๆ ดวงตาคู่คมวาววับราวราชสีห์จ้องขย้ำเหยื่อ...และบังเอิญเหยื่อที่ว่าก็คือเสือสีแดงแสนงามตรงหน้า

“นี่...เซย์...นายจะใจร้ายกับฉันจริงๆเหรอ?”

 เอาแล้วไง มิโดริมะละสายตาจากหนังสือมามองคนที่เอ่ยเสียงนุ่มๆ ตาสีแดงสวยนั้นช้อนมองและเว้าวอนราวลูกหมาตัวน้อยๆ

สเต็ปการอ้อนของคากามิ...

พนันได้เลยว่าไม่เกินสองนาทีอาคาชิจะ...ใจอ่อน

“เซย์โกรธฉันใช่ไหม?...ขอโทษนะ...แต่ฉันก็...ฮื่อ!” คนอ้อนร้องเสียงหลงเมื่อถูกหอมแก้มแรงๆ อาคาชิถอนหายใจ

ให้ตายสิ! จักพรรดิไร้พ่ายอย่างเขา...เนี่ยนะ! ไม่สามารถต่อกรคนๆเดียว...

“ผมไม่ได้โกรธไทกะ” เสียงทุ้มกระซิบ ลมหายใจร้อนยังผะผ่าวอยู่บริเวณซอกคอ “แค่...”

“เซย์น้อยใจ? ท่านราชาก็มีอะไรเหมือนคนปกติเขาเหมือนกัน เจ็บนะ!” ท่านราชาหมั่นเขี้ยวคนพูดจึงจัดการเม้มซอกคอเนียนแรงๆจนมันขึ้นสีจัด

ปกติไทกะของเขาแสนจะขี้อาย ไม่ค่อยยอมเรียกชื่อพวกเขาหรอก แต่พออ้อน...หรืออยากได้อะไรก็เรียกตลอด แล้วนั่นล่ะ...รุ่นปาฏิหาริย์ก็ดันใจอ่อนกับแค่เสียงนุ่มๆนี่เรียกชื่อเสียด้วย...

“นี่...เซย์”

“ครับ?” คากามิโน้มใบหน้าไปกระซิบเบาๆ “ขอโทษนะ...และ...ถึงฉันไม่เคยพูด...แต่รู้ใช่ไหมว่าฉันรักพวกนาย...รักนายนะเซย์” ตาสีแดงคมกริบของกัปตันคนเก่งแห่งราคุซันเบิกกว้าง

หัวใจราวกับหยุดเต้น...และกลับมาโหมระรัว

รัก...

แม้เป็นคำสั้นๆ แต่กลับตราตรึงในส่วนลึก...ไพเราะที่สุดเมื่อออกมาจากปากคนของหัวใจ...

“ไท...กะ”

“เพราอย่างนั้น...เลิกงอนได้แล้ว เดี๋ยวนายก็แก่เร็วหรอก” คนตาใสหยอกขำๆ ไม่ได้รู้ว่าไปจุดเพลิงให้โหมกระหน่ำขึ้นมา

“ในเมื่อนาย...อ๊ะ!” ร่างโปร่งโวยเมื่อถูกดึงให้ไปหาอีกคน มือแกร่งเชยคางเรียวขึ้นก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็ว ปลายลิ้นร้อนตวัดเอาแต่ใจ ขบกัดริมฝีปากสีพีชเบาๆอย่างหยอกเย้า ก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้าไปด้านในโพรงปากหวาน ไล้ชิมรสชาติที่สัมผัสกี่ครั้งก็ยังไม่พอ

“อ่ะ...อื้อออ...แฮ่กๆๆ” เสียงหอบหายใจดังขึ้นเมื่ออาคาชิผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิง ใช้ปลายนิ้วโป้งปาดคราบความหวานที่เรียวปากบวมช้ำออกให้

“ผมว่า...ข้อตกลงนั้น...ทำตอนนี้เลยดีกว่า” คากามิเบิกตากว้างเมื่อเสื้อคลุมที่สวมใส่ถูกดึงออกจนเหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวบาง

“เซ็กซี่ดีจริงๆ” อาคาชิเลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหาย

เสือน้อยของเขา...ช่างยั่วยวนจนไม่อาจหักห้ามใจ

อยากขย้ำอีกฝ่ายให้อยู่ใต้ร่าง บังคับให้ส่งเสียงคราวน่าฟังไม่รู้เบื่อ

“ชินทาโร่...”

“หืม?” ตาคมสองคู่สบกัน ก่อนมิโดริมะจะยิ้มน้อยๆ ถอดแว่นที่บดบังสายตาออกก่อนจะเดินมาใกล้ๆ “นั่นสิ...ถึงจะหายโกรธแต่บางที...”

“ลงโทษภรรยาที่ไม่บอกรักสามีสักหน่อยผมว่าก็ดีเหมือนกัน” สองหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์จนคากามิรู้สึกขนลุก

อื้อ...เดี๋ยวสิ...พวกนาย!!คากามิร้องประท้วงเมื่อเขาถูกร่างสูงของมิโดริมะดึงตัวขึ้นมาก่อนจะอุ้มเขาพาดบ่า

“มีห้องนอนส่วนตัวของผมอยู่ครับ...” อาคาชิเดินนำ ปกติห้องนั้นเขาเอาไว้พักผ่อนหากมีงานที่โรงเรียนเยอะๆ แต่...ดูเหมือนวันนี้จะได้ทำหน้าที่อื่น...หึๆๆ ในห้องโทนสีขาวสวยสบายตา มีโซฟาและอุปกรณ์ครัวเพียงเล็กน้อย โซฟาสีแดงกำมะหยี่ที่มีเอกสารมากมายวางอยู่และ...เตียงนอนขนาดคิงไซส์

คากามิถูกวางลงบนเตียงอย่างแผ่วมือ ม่ทันได้พูดอะไรเรียวปากสีพีชก็ถูกจู่โจมอย่างรวดเร็ว  ลิ้นร้อนของทั้งสองคนก็ผลัดกันบุกเข้ามาในโพรงปากจนหายใจไม่ทัน 

หนึ่งจูบที่ร้อนแรง ดุนดัน เร่งเร้า ปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูง

หนึ่งจูบที่นุ่มนวล อ่อนโยน ชวนให้เคลิบเคลิ้ม

เสื้อผ้าของเสือแดงหลุดหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้  รู้สึกตัวอีกทีร่างก็เผยผิวเปลือยเปล่าส่องประกายล้อกับแสงไฟจากเชนดาเรียสีน้ำเงินเข้มในห้อง...


ฉากเสือน้อยง้อคุณสามีบนเตียงจ้าาาาา~~~~~~


ต่อจ้าาาาาา

 

“ไทกะคิดหรือยังว่าจะง้อใครต่อ?...” มือแกร่งไล้แก้มแดงช้ำเบาๆ ขณะยื่นขนมหวานจากโรงแรมดังที่เคย์ออกไปเอามาให้ป้อนถึงปากคากามิแบบบริการเต็มที่

“ไม่รู้...ในเมื่อพวกนายทำฉันเป็นแบบนี้ก็ช่วยคิดเลย...” หันไปอ้าปากรับผลไม้จากมิโดริมะ

เหมือนฮาเร็มดีๆนี่เอง...

“ก็ช่างหากำลังเสริมนะครับ” อาคาชิว่าอย่างเอ็นดู เขากับชินทาโร่น่ะดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดในบรรดารุ่นปาฏิหาริย์แล้วล่ะ....

“เดี๋ยวนี้ร้ายกาจขึ้นทุกวัน” มิโดริมะเห็นด้วย เมื่อก่อนน่ะซื่อๆตามใครไม่ทัน เดี๋ยวนี้มีการพัฒนาทั้งลูกอ้อน ทั้งทำตาใสๆจนพวกเขาในอ่อนเสมอ

“ทำไม...ฉันร้ายแล้วพวกนายจะไม่รักเหรอ?” คากามิเลิกคิ้วด้วยสีหน้ากวนประสาทแต่ดันดูน่ารักในสายตาคนสองคน จมูกโด่งจึงจรดลงบนแก้มนิ่มคนละข้างก่อนบอกพร้อมกัน

“ถึงยังไงก็รักน่า”

“ไทกะมีคนเดียวในโลกครับ...”

“นั่นสิ...แบบคากามิน่ะหาที่ไหนไม่ได้หรอก”

“เหมือนพวกนายกำลังชมเลยใช่ไหม? อ๊ะ! เคย์ซัง...ขอบคุณสำหรับอาหารและเสื้อผ้าครับ” คากามิยิ้มให้เลขาคนเก่งที่หายไปนานมากราวรู้งาน กลับมาพร้อมอาหารปริมาณมหาศาลและเสื้อผ้าอย่างดีหนึ่งชุด

“ไม่เป็นไรครับ...คุณคากามิทำให้นายน้อยอารมณ์ดีเป็นพอแล้วครับ” เพราะช่วงนี้เจ้านายของเขาโมโหจนพาลคนอื่นไปทั่ว

“จริงเหรอ? อาคาชินี่นิสัยไม่ดีจริงๆ”

“หึๆ...นั่นสิครับ...นายน้อยผมเตรียมรถไว้ให้เรียมร้อยแล้วครับ”

“เฮ้อ...ขอบคุณครับ” ส่ายหน้าเบาๆ...ตกลงนี่เคย์เป็นเลขาเขาใช่ไหม...เข้ากันได้ดีกับไทกะจริงๆเลย

“แล้ว...เราจะไปไหมกัน...”

 มิโดริมะสบตาอาคาชิก่อนจะเอ่ย “ไปง้อลูกหมา...”

 

“เรียวจังปากกับจมูกจะติดกันอยู่แล้วนะจ้ะ ยิ้มจ้ายิ้ม พี่จะถ่ายหน้าหล่อๆเรานะไม่ใช่จะถ่ายหน้าบึ้ง” พี่สาวผมทองคนสวยบ่นน้องชายที่ตอนนี้ไม่มีมาดของนายแบบมือาชีพเลยแม้แต่น้อย

“ดูสิเสื้อผ้าพี่หมองหมดแล้ว...” ดีไซเนอร์คนสวยว่าก่อนยีหัวน้องชายแรงๆ ดีนะที่วันนี้คอนเซปต์ภาพเป็นอะไรที่ค่อนข้างส่วนตัว พี่เรย์จึงเสนอให้ถ่ายที่บ้าน ขืนออกไปถ่ายกันข้างนอกมีหวัง...คนได้ตกใจกับมาดที่ไม่เคยเห็นของนายแบบคนเก่งคนนี้แน่

“เกิดอะไรขึ้นจ้ะ?”

 คราวนี้คิเสะแบะปาก “ผมกำลังงอนคากามิจจิอยู่ฮะ”

“หืม?”

“คากามิจจิน่ะขี้โกง...ไม่เคยบอกรักกันเลย ทั้งๆที่พวกผม...ผมน่ะบอกคำนั้นบ่อยๆแท้ ก็รู้หรอกฮะว่าการกระทำสำคัญ...แต่ผมก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากคนที่รักสุดหัวใจนี่นา...เชอะ! แถมยังให้คนอื่นกอดอีก!!

“งอนไทจังแล้วมาเครียดเองนี่นะ?” รินโกะหัวเราะ

น้องของพวกเธอนี่เหมือนเด็กตัวน้อยๆจริงๆเชียว...แต่...มีแค่ไทจังคนเดียวนั่นล่ะที่ทำให้พ่อคนเจ้าชู้ พราวเสน่ห์นี่มีอาการเหมือนคน...เพิ่งมีความรัก

“เด็กจริงๆนะเรียวจังน่ะ”

“ไม่ใช่ผมคนเดียวสักหน่อยพี่เรย์...คนอื่นๆก็งอนคากามิจจิเหมือนกัน”

ตกลงรุ่นปาฏิหาริย์นี่เด็กกันทั้งหมด?...

ไม่รู้จะสงสารไทจังดีไหม...

“เอาน่า...เรียวจังก็รู้ว่าเด็กคนนั้นน่ะขี้อาย...” รินโกะว่า น้องสะใภ้พวกเธอน่ะชอบเขินหน้าแดง ตัวแดง แถมยังทำท่าทางน่าแกล้งทุกทีเวลาไปลากมาลองชุดคอลเลคชั่นใหม่ๆ

“อ่า...น่ารักด้วยฮะ”

“หลงแฟนเสียไม่มี...” พี่สาวคนสวยพึมพำ “ทั้งๆที่ยังงอนเขาอยู่นะเนี่ย นี่ถ้าไทจังมาง้อ?”

“แหม...แค่คากามิจจิมายืนตาใสแล้วบอกว่าง้อนะ...ง้อนะ...เรียวตะ...แค่นี้ผมก็ใจอ่อนแล้วฮะ”

“ผมจำที่พูดได้นะครับ...เรียวตะ” เสียงทุ้มเอ่ยจากประตูบ้านทำให้สามพี่น้องหันไปมอง คนตกเป็นเป้าสายตายิ้มน้อยๆ ค้อมหัวลงนิดนึงให้พี่สาวผมทอง

“ขอโทษที่พวกผมเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตนะครับ” มิโดริมะว่า “แค่...มีคนกำลังร้อนใจ” ร่างสูงเบี่ยงตัวออกทำให้เห็นใครบางคนที่ยืนก้มหน้างุดๆ แต่เรือนผมสีแดงเข้ม...บรรยากาศรอบตัวที่ไม่เหมือนใครก็ทำให้คิเสะจำได้ทันที...

คนรักของเขา...

“คากามิจจิ?” คิเสะก้าวพรวดๆไปหาร่างโปร่งนั้นทันที “ทำไมมาที่นี่ล่ะฮะ?”

“กะ...ก็...มาง้อ” เอ่ยเสียงเบาหวิวที่ลูกหมาตัวโตได้ยินชัด ตาคมสีเหลืองจึงได้ทอประกายวาววับแสยะยิ้มมุมปากจนคนอื่นๆได้แต่ส่ายหน้า

“ไทจัง...คิดถึงจังเลยจ้า~~” พี่สาวผมทองทั้งสองกระโดดกอดน้องสะใภ้แน่น

ตั้งอาทิตย์กว่าๆที่ไทจังไม่ยอมมาเป็นตุ๊กตาลองชุดให้!

“นี่พี่ตัดชุดใหม่เพื่อไทจังเลยน้า...ไปลองกันเถอะจ้า”

“อืม...พี่อยากได้ภาพไทจังอีกเยอะๆ”

“แต่...ผม”

“เอาน่าๆ...นี่เรียวจังขอตัวไทจังแป๊บนึงนะจ้ะ เดี๋ยวปล่อยให้ง้อสมใจเลย” คิเสะมองคนผมแดงที่ส่งสายตาอ้อนๆให้เขา ปกติน่ะ...ใจอ่อนอยู่แล้ว...แต่ตอนนี้...

ขอเอาคืนนิดนึงนะฮะ...คากามิจจิ...

แม้จะหายงอนไปตั้งแต่ตาคู่สวยเงยมอง...และบอกว่ามา...ง้อแล้ว

“ครับๆ...ตามที่พี่เรย์กับพี่รินต้องการเลยฮะ” มือแกร่งเชยคางเชียวขึ้นก่อนจะจุ๊บเบาๆบนริมฝีปากสีพีช “มาง้อผมเร็วๆนะครับ...ที่รัก” คากามิถูกดึงไปยังห้องแต่งตัวโดยสองสาวทันที

“เจ้าเล่ห์นะเรียวตะ”

“ผมไม่อยากถูกอาคาชิจจิว่าหรอกฮะ...คากามิจจิปล่อยฟีโรโมนออกมาขนาดนั้น...ถูกอาคาชิจจิกับมิโดริมัจจิกินไปแล้วใช่ไหมล่ะฮะผมรู้นะ”

“อิจฉา?” มิโดริมะขยับแว่นเลิกคิ้ว

“มากฮะ! แต่เดี๋ยวผมค่อยกินก็ได้ หึๆ” หัวเราะอย่างชั่วร้าย “มาด้วยกันสองคนแบบนี้หายงอนคากามิจจิแล้วสิฮะ”

“แน่นอน” สองหนุ่มตอบพร้อมกันจนคิเสะหรี่ตา

“ถูกง้อยังไงฮะ?”

“อันนี้เรียวตะต้องรู้เอง...”

“นายต้องอดทนล่ะคิเสะ”

“น่ารักมาก?”

“สุดๆ”

“งั้นผมต้องรอดู...”

“บ้านนายมีรูปไทกะเยอะนะ” อาคาขิกวาดตามองรอบๆห้องนั่งเล่นที่มีภาพเสือสีแดงในชุดและอิริยาบถต่างๆ

ดูเหมือน...จะเป็นตุ๊กตาให้พี่สาวคนสวยทั้งสองเล่นกันจนสนุกเลยสินะ

“ไม่อยากคุยฮะ...พี่รินกับพี่เรย์มีเป็นสิบๆอัลบั้ม”

“ไว้ว่างๆจะมาขอ”

“อืม”

“หนุ่มๆ...รอนายไหมเอ่ย?” เสียงหวานใสพร้อมรอยยิ้มกว้างขวาง

“ไทกะล่ะครับ?”

“อ๋า...พี่เรย์เอาไทจังออกมาสิค่ะ”

“ไทจังเขาเขินน่ะริน”

“หืม?” หนุ่มๆเลิกคิ้ว ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพเสือน้อยของพวกเขา...

จะน่ารักน่าขย้ำเกินไปแล้ว!! พวกหนุ่มๆคิดเหมือนกันเปี๊ยบ!!

ในเมื่อยามนี้คากามิ ไทกะ นั้นอยู่ในชุดลายเสือทีมีหูปุกปุย มีหางยาวๆ ความยาวของชุดที่ทิ้งตัวลงมาบังขาอ่อนเผยให้เห็นเรียวขาสวย ใบหน้าของคนใส่นั้นแดงจัด...ไม่สิผิวส่วนอื่นๆที่โผล่พ้นเนื้อผ้ามาก็แดงสุดๆ แถมเจ้าตัวยังช้อนดวงตาฉ่ำๆขึ้นมองอีก...นี่หากไม่ติดว่ามีพี่สาวผมทองทั้งสองอยู่...คงได้ถูกจับกินอีกแน่ๆ

“คากามิจจิ...ถ่ายภาพกันฮะ!! พี่เรย์!

“แหม...เรียวจังนั่งหน้าบูดมาหลายชั่วโมง พอแบบนี้ล่ะทันทีเลยนะ...” เรย์โกะหัวเราะ “แล้วเซย์จังกับชินจังสนใจเป็นนายแบบให้พี่ไหมจ้ะ?” ผู้ถูกเรียกชื่อทั้งสองพยักหน้าทันที ส่วนคากามินั้นได้แต่อ้าปากค้างเถียงอะไรไม่ได้...เนื่องจากเขามีความผิดอยู่

“เอาไปแขวนในบ้านแกล้งพวกที่เหลือดีกว่า” อาคาชิเสนอความคิด

“เห็นด้วย”

“เต็มที่ฮะ!

“นิสัยไม่ดี” เสียงนุ่มๆของคนที่ถูกโอบเอว ถูกกอดราวแม่หมีทำให้ช่างกล้องหัวเราะด้วยความเอ็นดู

เอาเถอะ...ก็น่ารักจริงๆนั่นล่ะน้าา~~

เมื่อมหกรรมถ่ายภาพยกเช็ตจบไปแล้วคากามิจึงเปลี่ยนชุดกลับมาเหมือนเดิมทันที ก่อนจะกอดร่างสูงของคิเสะและเอาตัวเองมานั่งบนตักกว้าง ส่วนพี่สาวผมทองทั้งสองนั้นขอตัวไปจัดการล้างและขยายรูปอยู่ในห้องชั้นสอง

“หายโกรธหรือยัง?”

“เอ...นั่นสิฮะ” คิเสะหัวเราะโอบเอวเรียบตึงแน่น ตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์

“เรียวตะบอกว่าหากไทกะง้อก็ใจอ่อนแล้วนี่ครับ” อาคาชิช่วยเตือนความจำ

“ใช่ๆ...นายพูดอย่างนั้นจริงๆ”

“เอ...แต่คากามิจจิยังไม่บอกง้อผมเลยนี่ฮะ”

“ง้อนะ...ง้อจริงๆ...นะ...เรียวตะ”

 น่ารักเกินไปแล้ว ฟอดดดด! คิดพลางหอมแก้มนุ่มแรงๆ

“ฉันขอโทษ...ที่ทำให้คิดมาก”

“ไม่เป็นไรฮะ...บางทีผมเองก็งี่เง่าไปหน่อย”

“อื้อ!” พยักหน้าเห็นด้วย หัวเราะเมื่อหน้าหล่อๆนั้นบุ้ยปากเหมือนเด็กๆ “ฉันน่ะ...รักพวกนาย...รักนายนะ... เฮ้ย...คิเสะ!! อื้ออออ~~~~” เมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากสีพีชนั่นร่างสูงก็หมดความอดทนทันที เขาเชยคางเรียวขึ้นก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนอย่างร้อนแรง...ขบกัดและสอดปลายลิ้นเข้าไปควานหาความหวานข้างใน ยิ่งได้รับการตอบรับอย่างไร้เดียงสายิ่งโหมจูบรุนแรงขึ้น ฝ่ามือร้อนซุกซนไปใต้สาบเสื้อ และไต่ระดับลงมาเรื่อยๆ...

“แฮ่มๆๆๆ!!” เสียงกระแอมหนักๆจากสองหนุ่มที่นั่งมองตาวาววับทำให้คิเสะถอนเรียวปากออกอย่างเสียดาย มองคนตาฉ่ำและก้มหน้างุดๆด้วยแววตาหื่นกระหาย

“ขัดจังหวะทำไมฮะ?”

“เป็นกำลังเสริมที่ดีน่ะสิ” มิโดริมะรับร่างที่ดิ้นออกจากตักคิเสะมากอด ลูบเส้นผมสีแดงเบาๆ

“เชอะ!” คิเสะค้อน ...ในใจกลับพองโต

รัก...

แม้จะมีหลายคนคอยพร่ำบอกไม่อาจเทียบได้กับคนเพียงคนเดียว ความโกรธและไม่สบายใจทั้งหมดนั้นหายไปราวไม่เคยเกิดขึ้น...

“งั้น...ผมหายงอนก็ได้ฮะ” บอกเสียงนุ่มๆให้คนเขินเงยหน้ามายิ้มกว้างใส่ ก่อนจะคำตาโตและตวาดเสียงดังเมื่อนายแบบหนุ่มเอียงหน้ายิ้มหวานเรียกร้องข้อตกลง

“ถ้าคากามิจจิจะยอมใส่ผ้ากันเปื้อนผืนเดียวเดี่ยวๆทำมื้อค่ำนี้”

“คิเสะ!!!!!!”  


“หอมจังเลยน้าา~~” น่าอิจฉาพวกเรียวจังที่ได้กินอาหารฝีมือไทจังทุกวันแบบนี้ พี่สาวผมทองทั้งสองทำจมูกฟุดฟิดๆดมกลิ่นขนมหอมๆที่น้องสะใภ้ของยืมใช้ครัว แล้วยังมีใจเผื่อแผ่มาให้พวกเธอทั้งสองคนอีก

“ว่างๆพวกพี่ลองไปให้คากามิจจิสอนทำดูสิฮะ...”

“เรียวจังว่าพี่งั้นเหรอ!

“เจ้าน้องบ้า!!” แล้วก็ถูกตีหัวไปตามระเบียบ

“ไทกะคงตั้งใจง้ออัตสึชิเต็มที่...”

เล่นทำขนมตั้งมากมายแบบนั้น

“ฉันว่า...แค่เจ้ายักษ์เห็นขนมที่คากามิทำก็ใจอ่อนแล้วล่ะ”

“หึๆ เอาไว้คราวหน้าผมให้คนสร้างบ้านขนมหวานดีกว่า” อาคาชิเลิกคิ้ว

“ดีจังนะจ้ะ ทุกคนดูเป็นครอบครัวที่น่ารักมากๆ พวกพี่ฝากเรียวจังด้วยน้าา~

 น้องชายของพวกเธอมีรอยยิ้มและความสุขเสมอๆในทุกๆวัน...แบบนี้คนเป็นพี่ก็ดีใจที่สุดแล้ว

“เรียบร้อย...มิโดริมะถอดผ้ากันเปื้อนให้หน่อย” ร่างของคากามิที่เดินออกมาพร้อมกล่องถุงใส่ขนมจำนวนมากมาวางบนโต๊ะบอก

ที่ให้มิโดริมะช่วยเพราะหมอนี่ไว้ใจได้ที่สุดแล้ว...คนอื่นๆน่ะชอบแทะเล็มตลอดเลย

“หอมดี...” คนผมเขียวชมก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มนิ่มฟอดใหญ่ ทำให้อีกสองหนุ่มที่เหลือมองด้วยความริษยา

“มีเผื่อพวกนายด้วย...ของพี่เรย์กับพี่รินก็มีครับ...ผมไม่ได้ใส่น้ำตาล” สองสาวบอกคากามิว่าอย่าเติมซังเพราะมันฟังดูห่างเหิน ไหนๆพวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว

“ขอบใจจ้าา”

“น่ารักจริงๆนะ” เรย์โกะหยิกแก้มคากามิเล่น

“พี่เรย์! อย่าทำร้ายคากามิจจิสิฮะ!” คิเสะประท้วงโอบเอวเรียวตึงให้นั่งบนตักเขา “เราไปกันดีกว่าฮะ...รีบๆไปง้อมุราซากิบารัจจิและคนอื่นๆ วันนี้ผมอยากกลับไปนอนกอดคากามิจจิเต็มทีแล้ว คิดถึงชะมัดเลยฮะ!

“นายไม่ถ่ายแบบต่อแล้วเหรอ?”

“เอาไปเลยจ้ะ...พี่เบื่อหน้าเรียวจังแล้ว เซย์จัง ชินจัง ว่างๆมาเที่ยวบ้านพวกพี่อีกน้าา~ พาอัตจัง ไดจัง แล้วก็เท็ตจัง ไทจังด้วย...ต้องมาบ่อยๆนะจ้ะ”

“ผมจะเอาขนมมาฝาก”

“น่ารักอ่า~” สองสาวกรี๊ดกร๊าดกอดคอคากามิทันที ร่างสูงทำเพียงหัวเราะเบาๆ

เขาไม่เคยมีพี่สาว...อย่างอเล็กซ์รายนั้นทำตัวเหมือนคุณแม่เสียมากกว่า การได้พี่สาวสองคนที่น่ารักแบบนี้จึงเป็นอะไรที่ชอบมากเหมือนกัน

 

“ใครบอกฉันได้ไหมน้อ...อัตสึชิมันเป็นอะไรน้อ” หนุ่มปีสามลูกครึ่งจีนหรี่ตาที่มีอยู่เพียงนิดมองรุ่นน้องร่างยักษ์ซึ่งกำลังดังค์ลูกลงห่วงติดๆกันหลายครั้งจนมันกำลังจะล้มตึงลงมา ที่สำคัญรังสีอึมครึมก็ทำให้ไม่มีใครเฉียดเข้าใกล้ในรัศมีสองเมตรแม้แต่น้อย

ทำตัวแปลกๆอย่างไม่ยอมกินขนมแถมขยันซ้อมผิดปกติ...ไม่สิ...เรียกได้ว่าหงุดหงิดจนหาอะไรทำมากกว่า แล้ววันนี้กัปตันที่ปกติมักจะคุมรุ่นน้องคนนี้อยู่อย่าง ฮิมุโระ ทัตสึยะ ก็...หายไปไหนไม่รู้

“อาละวาดเสียเต็มที่เลยนะอัตสึชิ?” เสียงทุ้มๆของอาคาชิที่ยืนกอดอกมองได้สักพักเอ่ยขึ้น ทำให้เหล่าสมาชิกชมรมทีมบาสโยเซ็นพุ่งไปมองเจ้าของฉายาจักพรรดิทันที

“หวา...บรรยากาศน่ากลัวชะมัดฮะ” คิเสะแบะปาก “นี่มุราซากิบารัจจิจะฆ่าคนหรือไงฮะ ดูสร้างบรรยากาศเข้าสิ”

“แปลกๆ...แต่ก็เข้าใจนะ” มิโดริมะดันแว่น

“อาคาจิน คิเสะจิน มิโดจิน” เรียกเสียงเอื่อยๆ ก่อนจะหันมาสนใจอดีตเพื่อนร่วมทีม “ทำไมมา...ด้วยกันอ่า หืม?”

“มีอะไร?”

“กลิ่นขนม...หอมๆ...น่ากิน...คากาจิน!!” ทำจมูกฟุดฟิดดมหาก่อนจะตาและโผล่พรวดไปหาร่างที่กำลังวางถุงขนมมากมายลงข้างสนาม

“เฮ้ย! มุราซากิบาระ! ปล่อยก่อน!! จะอุ้มทำไมเนี่ย!!” คากามิโวยวายเมื่อเจ้าเด็กยักษ์จับเขาอุ้มเสียตัวลอย โดยการตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งชมรม!!

ที่คนอื่นมองไม่ใช่อะไรหรอก...เมื่อกี้เจ้าหัวม่วงนี่ยังปล่อยรังสีฆ่าฟันอยู่หยกๆ แต่พอแค่เห็นใครมาเท่านั้นล่ะ...กลายเป็นหมียักษ์เชื่องๆที่ทำตาปรอยๆเกาะคนผมแดงไปเรียบร้อย

“คิดถึงจังเลยอ่า...คากาจิน...คิดถึง”

ฟอด! ฟอด! ฟอด! ฟอด!

ว่าไม่พอยังฝังจมูกลงบนแก้มซ้ายขวาแรงๆ แล้วกอดแน่นอีก

“ปล่อยไทกะลงก่อนดีไหมอัตสึชิ?” อาคาชิขำ ส่ายหน้าน้อยๆก่อนเอ่ยปราม

“อ่า...แต่ฉันคิดถึงนี่นา...”

“นายไม่เจอฉันแค่...สองวันนะ” คากามิกลอกตา อยากอุ้มก็อุ้มไป! ไม่หนักหรือไง...เขาก็ใช่จะตัวผอมๆเสียเมื่อไหร่...แต่เจ้ายักษ์นี่ยังอุ้มได้สบายๆ

“ผมว่ามุราซากิบารัจจิใจอ่อนแล้วฮะ...เหอะ ไม่เล่นตัวเลย”

“อย่างน้อยก็ไม่เจ้าเล่ห์เหมือนนายล่ะคิเสะ อาคาชิ...” มิโดริมะว่ากระทบคนสองคนข้างๆ

“อ่า...จริงสิ ฉันน่ะงอนคากาจินอยู่เน้~” เหมือนจะนึกได้ลางๆ แต่... ร่างสูงใหญ่ฝังจมูกลงบนซอกคอแล้วกดแรงๆ

เรื่องงอนก็ส่วนเรื่องงอนสิ...คากาจินน่ะน่ากินที่สุดเลยนี่นา แถมตอนนี้ยังมีกลิ่นนมอ่อนๆแสดงว่าก่อนมาต้องทำขนมมาแน่ๆเลย

“งั้นก็ปล่อย...ฉันจะได้ง้อ” คากามิส่ายหน้า เจ้าเด็กน้อยเอ๊ย!

“เอ...ให้ฉันกินแทนขนมก็...พอน้าา~~” เอสเซย์รินหน้าแดงพลัน ก่อนตวัดตาดุๆใส่พวกสามหนุ่มที่เหลือซึ่งกำลังหัวเราะในลำคอเบาๆ

“หยุดความคิดนั้นไปซะมุราซากิบาระ! ฉันทำขนมมาให้...เอ้า! ฝากคนในชมรมนายด้วย!!” ชี้ไปที่กองขนมถุงโตที่ทำด้วยตัวเองทั้งหมดให้ ตาสีม่วงเข้มพราวระยับทันที ยิ้มแป้นจนไม่น่าเชื่อว่านี่คือคนที่แผ่รังสีทำลายล้างเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

“คากามิเห็นฮิมุโระไหมน้อออ” หนุ่มรุ่นพี่เอ่ยทักขึ้นมา

“ทัตสึยะอยู่ที่บ้านผม...ครับ”

“มิน่า...” ถอนหายใจเบาๆ “อัตสึชิรีบๆไปเลยน้อ ไปไหนก็ได้น้อ”

 เอาตัวทำลายออกไปจะได้กลับมาซ้อมกันปกติ

มองพวกรุ่นน้องที่ปรายตามองถุงขนมซึ่งส่งกลิ่นหอมแบบอยากดินเต็มที่แล้วกลอกตาไปมา เดี๋ยวก็ได้เกิดสงครามอีกหรอก...เพราะเจ้าเด็กยักษ์นี่หวงขนมมากที่สุด...โดยเฉพาะขนมจากฝีมือของคากามิ ไทกะ ด้วยแล้ว...

อย่าหวังว่าจะแบ่งให้ใคร...

 

“เฮ้ย!! มุราซากิบาระเลิกอุ้มได้แล้วน่า!!” คากามิประท้วงให้เจ้าเด็กยักษ์ที่พอออกจากโรงยิมก็จัดการอุ้มเขาขึ้นด้วยสองแขน โดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นๆที่มองมาเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เอา! ฉันจะกอดคากาจิน!” งอแงเอาแต่ใจแล้วกอดแน่นขึ้นอีก คากามิกรอกตาไปมา ถอนหายใจหน่ายๆ อาคาชิกับมิโดริมะก็ออกไปติดต่อชูให้ดูแลบ้าน ทิ้งคิเสะกับเจ้ายักษ์นี่เอาไว้กับเขา...แล้วเจ้าหมาตัวโตผมทองก็ไม่เคยคิดจะช่วยอยู่แล้ว!!

“นี่...อัตสึชิ...ปล่อยฉันลงนะ...ตกลงไหม?” เอ่ยเสียงนุ่มๆ “แล้วฉัน...จะตามใจนาย...ทุกอย่างเลย” คนผมม่วงตาโต อึ้งไปแป๊บนึงกับรอยยิ้มเจิดจ้านั่น ก่อนจะพยักหน้าและวางคากามิลงพื้นอย่างว่าง่าย จนคิเสะที่ยืนข้างๆหลุดหัวเราะ

มุราซากิบารัจจินี่...ไม่ค่อยเลยนะฮะ...

“ดีมาก...เด็กดี” คากามิลูบหัวอีกคนเบาๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายจับมือใหญ่ๆนั่นจูงเดิน แล้วก็หันไปคว้ามือคิเสะมาอีกคนโดยที่ตัวเองนั้นอยู่ตรงกลาง ชายหนุ่มทั้งสองก็กระชับมือเรียวแน่นแกว่งไปมาเรื่อยๆ

“นายหายโกรธฉันหรือยัง...”

“ฉันไม่ได้...โกรธ...สักหน่อย”

“จริงเหรอฮะ? ผมจำได้ว่าในชมรมนี่แทบจะมีสงครามนะฮะ” คิเสะเลิกคิ้วขำๆ

“คิเสะจิน...มั่วๆ”

“ตกลงไม่โกรธ?”

“ฮือ...ขอโทษน้า...คากาจิน” ดีใจที่เห็นคนผมแดงตามมาง้อถึงที่นี่...เอาแค่เห็นหน้า...เขาก็ไม่มีคำว่าโกรธแล้วล่ะ

“ฉันสิ...ขอบคุณนะ” คากามิยืดตัวขึ้นหอมแก้มคนผมม่วงเบาๆ เล่นเอาคนที่ได้รับรางวัลอดจะอึ้งและเขินไม่ได้

“แล้วก็...ขอโทษ...”

“ฮื่อ...ไม่เป็นไรน่า” ส่ายหน้าไปมา

“อืม...ฉันน่ะ...”

“หืออออ” คิ้วสีม่วงเลิกขึ้นมองใบหน้าแดงๆที่แข่งกับสีผมด้วยความชอบใจ

สวย...คากาจินน่ะน่ารักที่สุดจริงๆนะ!!

“ฉัน...ระ...รักนายนะ...อัตสึชิ” แม้จะแผ่วเบาแต่กลับสะท้อนก้องในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตาสีม่วงเบิกกว้างมองคนพูดอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามากระชับกอดแน่น หัวใจเต้นโครมเป็นจังหวะรัวเร็ว...

รัก...พอออกมาจากปากคนที่ รัก แล้วมันน่าฟังยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดจริงๆ!!

“คากาจิน!

“ไม่ดีใจเหรอฮะที่คากามิจจิบอกรักน่ะ” คิเสะกระเซ้าขำๆ อาการเป็นเหมือนเขาเลยแฮะ อึ้งๆแบบนี้น่ะ

“รีบกลับกันเหอะคากาจิน คิเสะจิน!” น้ำเสียงที่เคยเอื่อยเฉื่อยนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที แขนแกร่งตวัดร่างคากามิขึ้นในอ้อมกอด ก่อนจะก้าวยาวๆไปทางบ้านตัวเองทันที

มาบอกรักกันด้วยเสียงหวานๆและใบหน้าน่าขย้ำแบบนี้...เขาคงไม่ใจดีปล่อยให้หลุดมือหรอกนะ!!

“หึๆ...นั่นสินะฮะ...” คิเสะหยักยิ้ม ตาสีทองวาววับราวหมาป่า เลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ

ขอสั่งสอนสักหน่อยแล้วกันฮะ...คุณภรรยา

คราวหลังจะได้ไม่ลืมบอกรักให้ฟังบ่อยๆ...

 

****NC****

 

“แฮ่กๆๆ” เสียงหอบหายใจจากร่างชื้นเหงื่อซึ่งตอนนี้กำลังพันตัวด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนโต เพราะเสื้อผ้าของตัวเองถูกฉีกกระชากออกไปจนไม่เหลือสภาพเดิม ตาสีแดงฉ่ำตวัดมองตัวต้นเหตุทั้งสองคนที่กำลังนั่งทำหน้าเหมือนเด็กถูกดุ

ไม่ใจอ่อนหรอกนะ!! เพราะเจ้าพวกบ้าพลังนี่ทำเขาขยับแทบจะไม่ได้เลย!!

“คากามิจจิ...อย่าทำตาแบบนั้น...สิฮะ” นายแบบผมทองหางลู่หูลู่ จากหมาป่าจอมวายร้ายกลับร่างมาเป็นแค่ลูกหมาธรรมดาๆทันทีทันใด

“นั่นเส...คากาจินอ่า...ก็...คากาจินน่ากินนน”

 ยิ่งตอนบอกว่ารักพวกเขาด้วยเสียงแหบพร่านั่น...มันยากจะหยุดจริงๆ

“มันใช่เรื่องเรอะ!! ไอ้พวกลามก!! ฉันยังต้องตามง้อคุโรโกะกับอาโอมิเนะอีกนะเฟ้ยยยย!!

“อ่าา~~

“คากามิ...ไหวไหม?” เสียงนุ่มๆของมิโดริมะที่โผล่มาพร้อมอาคาชิเอ่ยขึ้น

“มิโดจิน อาคาจิน” เจ้าของบ้านยกมือทักทาย

“หายอารมณ์เสียแล้วเหรออัตสึชิ?” เจ้ายักษ์ที่พร้อมจะเข่นฆ่าผู้คนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหายไปไหนแล้วไม่รู้ มีแต่เด็กตัวโตอารมณ์ดีที่กำลังตาพราวระยับเหมือนได้กินของถูกใจ “ไทกะครับ...ผมเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน...ไม่ต้องกังวลนะ ผมบอกเท็ตสึยะกับไดกิแล้วว่าไทกะอยากง้อ ให้พวกนั้นไปรอที่บ้านได้เลย” อาคาชิยิ้มน้อยๆ หอมแก้มนิ่มเบาๆ

“พวกนั้นยอมเหรอ?”

 คนหนึ่งก็ดื้อเงียบ...คนหนึ่งก็เอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ

“ไทกะให้ผมกับชินทาโร่มาเป็นผู้ช่วยนี่นา...ย่อมต้องมีวิธีสิ...จริงไหมครับ?” อาคาชิยักไหล่...ประมาณว่าไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้

“นายไม่ต้องกังวล...พักสักหน่อยก็ได้” มิโดริมะลูบแก้มเบาๆ ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ขอบใจนะ...” คิดถูกจริงๆที่พาสองคนนี้มาเป็นกำลังเสริม...ช่วยได้มากๆเลย “งั้น...ขอพัก...แป๊บนึง” ตาสีแดงสวยปรือลง เอนศรีษะซบไหล่มิโดริมะ ใช้เวลาไม่นานลมหายใจก็เข้าออกสม่ำเสมอ บ่งบอกให้รู้ว่า...เจ้าของร่าง...หลับไปแล้ว

“เล่นแรงไปนะอัตสึชิ...เรียวตะ” อาคาชิดุอย่างไม่จริงจังนัก

“ก็...คากาจินน่ารัก...”

“จริงฮะ...มาทำหน้าตาเซ็กซี่บอกรักกันด้วยเสียงหวานๆ ผมกับมุราซากิบารัจจิก็สติหลุดพอดีน่ะสิ” ถึงอยากจะว่ามากกว่านี้ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เสือสีแดงแสนสวยนี่หมดแรง...

“ว่าแต่ทั้งคู่ไปพูดอะไรกับอาโอมิเนจจิแล้วก็คุโรโกจจิล่ะฮะ ทั้งสองคนถึงได้ยอมง่ายๆ” ใช่จะไม่รู้นิสัยอดีตเพื่อนร่วมทีมว่าเป็นคนยังไง...แสงเงาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์เป็นมนุษย์ที่ง้อยากสุดๆ

“แค่บอกว่าคากามิอยากง้อ...พวกนั้นก็ยอมฟังแล้ว” ถึงจะแถมท้ายว่าคากามิจะยอมทำตามที่สองคนนั่นพูดทุกอย่างไว้ด้วยก็เถอะ

“เอ...ยอมง่ายแปลกๆน้าา มิโดจิน...ส่งคากาจินมาเถอะ...” มุราซากิบาระรับร่างคนหลับมาอย่างถนอม ก่อนจะช้อนตัวขึ้นเพื่อพาไปนอนบนเตียงที่สบายกว่า

“งั้นเดี๋ยวผมไปเตรียมอาหารไว้ให้ไทกะล่ะกัน ตื่นมาคงจะหิวแน่ๆ เรียวตะกับชินทาโร่ช่วยเช็ดตัวให้ไทกะด้วยนะ อัตสึชิก็ลงมาจัดการขนมกองโตนั่นให้เรียบร้อย” เพราะไม่อย่างนั้นคนทำได้เสียใจชัวร์

“อือ...” ถึงเขาจะกินขนมหวานแสนอร่อยจนอิ่มไปแล้วก็เถอะ...

แต่อิ่มปากกับอิ่มมันต่างกันนี่นา...

 

“คุณอย่าทำสีหน้าชั่วร้ายแบบนั้นได้ไหมครับอาโอมิเนะคุง...” เสียงนุ่มๆของหนุ่มผมฟ้า เงามายาของรุ่นปาฏิหาริย์เอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นอดีตคู่หูกำลังหัวเราหึๆ และตาคมสีน้ำเงินนั้นก็พราวไปด้วยความชั่วร้าย

“ทำไมล่ะเท็ตสึ...ฉันกำลังมีความสุขเลยนะ หึ...” เขาหงุดหงิดมาหลายวันแล้ว...ที่สำคัญไม่มีใครหน้าใครเข้าหน้าเขาติดสักคนเพราะปล่อยรังสีทำลายล้างออกมามหาศาล แค่เห็นใครก็ตามที่ไม่ใช่พวกเขาบังอาจแตะคากามิก็รู้สึกหงุดหงิด อีกอย่าง...เจ้าบ้านั่นก็ไม่เคยบอกรักกันให้ได้ยินสักครั้ง รู้หรอกนะว่าขี้อายมากกกก แต่ก็อยากฟังนี่หว่า!!

“อย่ารุนแรงกับคากามิคุงมากนะครับ...”

“นายเตือนตัวเองเหอะเท็ตสึ” เห็นพูดจาเรื่อยๆ เหมือนไม่โกรธอะไรแบบนี้ แต่ตาคมสีฟ้าอ่อนนั่นกำลังเรืองแสงวาวๆราวกับจ้องขย้ำเหยื่อ

“หึ...ผมน่ะเหรอจะทำอะไรคากามิคุงได้” แค่แสงของเขาออดอ้อนด้วยดวงตาใสๆนั่นก็ใจอ่อนหมดแล้ว...

แต่...ไม่ใช่จะ...ไม่ลงโทษหรอกนะครับ

“คุโรโกะ อาโอมิเนะ!!” เสียงนุ่มแหบนิดๆตะโกนลั่น พร้อมร่างโปร่งที่พรวดเข้ามาแล้วโถมตัวใส่เจ้าของชื่อทั้งสองที่กำลังอึ้งๆ แต่กลิ่นหอมอันแสนจะคุ้นชินก็ทำให้มือแกร่งแตะเบาๆลงแผ่นหลัง

“คากามิ?”

“อืม...ดีจังที่เห็นพวกนาย...ฮื่อ...” ท่าทางแปลกๆของเสือสีแดงทำให้ดวงตาสองคู่หันไปมองพวกเพื่อนๆ

“นี่มันอะไรกับครับ...ทำไมคากามิคุงถึงอยู่ในสภาพนี้...”

น้ำเสียงอู้อี้และฟีโรโมนพุ่งกระฉูดแบบนี้...

“บอกว่าอย่าวิ่ง...ไม่ฟังเลย” มิโดริมะดันแว่น ส่ายหน้าเบาๆ

“ไทกะดื่มไวน์ไปนิดหน่อยครับ” อาคาชิยิ้ม ดวงตาไม่น่าไว้ใจ

“หืม? ฝีมือนายล่ะสิ” อาโอมิเนะว่าทันที

“ถ้าไทกะปากแข็งมากๆอาจจะเจ็บตัว ถูกพวกผมกินแรงก็ไม่มีอยู่แล้ว หากมาถูกไดกิกับเท็ตสึยะเอาแต่ใจใส่อีก คงไม่ได้ไปไหนแน่ๆครับ”

 เขาเลยกระตุ้น...นิดหน่อย ผสมไวน์อ่อนๆในอาหารให้ไทกะกิน...แล้วเสือสีแดงนี่ก็คออ่อนสะ แค่นิดหน่อย....ก็เมาหน้าแดงจนน่าจับฟัดแล้ว!

“นิจิมูระซังกับฮิมุโระซังล่ะ?”

“ตอนพวกผมมาก็ออกไปเที่ยวข้างนอกกันครับ แต่บอกว่าคืนนี้จะมาพักที่นี่” คุโรโกะบอก หนุ่มรุ่นพี่ทั้งสองยิ้มกว้างให้พวกเขา แล้วอวยพรตบท้าย แถมยังมีหน้ามาบอกว่าขอยืมใช้ห้องนอนที่ว่างอยู่อีก ลูบแก้มคนที่ซุกหน้าลงซอกคอเขาอย่างอ่อนโยน

“อ่า...น่ารักจังฮะ” คิเสะยิ้มพราว ต้องอดทนไม่จับคากามิจจิกินในรถนี่ก็นับถือตัวเองแล้วนะ...ในเมื่อเจ้าตัวน่ะทั้งอ้อนทั้งทำตาฉ่ำๆ น่ากินที่สุด!!

“ฮื่อออ...ไดกิ...เท็ตสึ”

“เรียกชื่อด้วยล่ะครับอาโอมิเนะคุง” คุโรโกะส่ายหน้าเบาๆ เอื้อมือลูบเส้นผมสีแดงสวย มองลำคอที่แต่งแต้มไปด้วยรอยจูบเด่นชัด

“หึๆ...นั่นสิ ขอเวลาสักสองสามชั่วโมงล่ะกัน” อาโอมิเนะยกร่างคนเมาขึ้นในอ้อมแขน

“เดี๋ยวจะลงมาทานอาหารเย็นนะครับ...” ตามด้วยคุโรโกะที่เดินไปยังห้องนอน

“คากาจิน...น่ารัก” มุราซากิบาระพึมพำ

“อาคาชิโทรบอกเคย์ซังให้ตามหมอมาด้วยล่ะกัน”

“ผมบอกเรียบร้อยแล้วชินทาโร่” เพราะตั้งแต่ได้ยินน้ำเสียงของอดีตแสงเงาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์...อาคาชิก็คาดการณ์ได้ทันที

“แล้วเย็นนี้คากามิจจิจะมีแรงมาใส่ผ้ากันเปื้อนผืนเดียวทำอาหารให้พวกเราไหมล่ะฮะเนี่ย”

“เห...ข้อเสนอของคิเสะจินเหรอ?”

“ใช่ฮะ...ผมอยากจับแม่ครัวกินในครัวเหมือนกัน”

“ฮื่อ...ฉันเคยน้าา~

“พวกนายสองคนช่วยสนทนาอะไรให้มันจรรโลงกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง!” มิโดริมะส่ายหน้า

“ปล่อยไปเหอะชินทาโร่...”

“วางแผนอะไรเอาไว้ใช่ไหมอาคาชิ...รู้สึกนายจะช่วยคากามิมากเกินไปนะ” คิดว่าเขารู้ไม่ทันหรือ...อาคาชิทำตัวเป็นกำลังเสริมที่ดีคงตั้งใจจะไปเรียกร้องเอาความดีความชอบกับคากามิทีหลังแน่ๆ

“ถูกครับ...บอกแล้วผมเป็นนักธุรกิจ...ไม่ทำอะไรที่ไม่ได้กำไรหรอก”

“เจ้าเล่ห์นะฮะอาคาชิจจิ...”

“หึ...บอกตัวเองเถอะครับเรียวตะ...”

“ก็คากาจินน่ารัก น่ากิน นี่นา...ช่วยไม่ได้...หรอก

 อืม...เพราะเสือสีแดงนั่นล่ะ...ยิ่งได้ยินคำว่ารักออกมา...ก็อยากฟังซ้ำอีกไม่รู้เบื่อ...และคิดว่าหากร่างนั้นถูกกักขังภายใต้อ้อมแขน ทำตาหวานปรือปรอยฉ่ำน้ำ หอบหายใจแหบพร่า ส่งเสียงครางและเสียงกระซิบคำรักคงจะ...น่าฟังสุดๆแน่ๆ

ให้ง้อสองคนนั่นก่อนแล้วกัน...

 แล้วค่อยเรียกร้องให้คุ้ม...

 

“ขอโทษ...ฮื่อ...น้าา~ ฮื่ออ...” เสียงยานๆของร่างที่ถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลทำให้คุโรโกะยิ้มน้อยๆ คู่หูของเขา...ยามนี้ทั้งน่าเอ็นดู...และยั่วยวนอย่างน่าประหลาด ที่จริงคากามิคุงเป็นคนใสซื่อ...ตรงไปตรงมา ไร้เล่ห์เหลี่ยมใดๆ แล้วหากเมา...เจ้าตัวก็จะยิ่งใสซื่อกว่าเดิม...ให้ทำอะไรก็ทำ...แถมยังอ้อนสุดๆเลยด้วย

“คากามิคุง...นิ่งๆสิครับ” ปรามเบาๆ เมื่อใบหน้านั้นกำลังซุกมือของเขา ความชื้นของเรียวปากสีพีชที่แนบลงบนมือทำให้อุณหภูมิในตัวเขาสูงขึ้น

เฮ้อ...แค่ถูกคากามิคุงแตะนิดหน่อย...แต่ผมนี่อยากจะสัมผัสคุณไปทุกส่วน

“สายตาน่ากลัวว่ะเท็ตสึ” อาโอมิเนะหัวเราะ มองอดีตคู่หูตัวเอง

“คุณบอกตัวเองเถอะครับ”

“ไดกิ...”

“ว่าไง” ก้มมองคนที่เรียกเขาเสียงพร่า

“ง้อ...ฮื่อ...ง้อ...นะ”

“หึๆ...” ฟอดดดด!! อดไม่ได้ที่จะก้มลงสูดความหอมจากแก้มเนียนแรงๆ

บางทีหาเรื่องงอนบ่อยๆก็ดี...หากคนง้อจะน่ารักได้ขนาดนี้

“ง้อแล้ว...ยังไงต่อ...”

“อาโอมิเนะคุง” คุโรโกะปราม แต่คนผมสีน้ำเงินน่ะหรือจะฟัง ร่างสูงก้มกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูคากามิ ยิ้มน้อยๆ คุโรโกะเลิกคิ้ว ก่อนจะสะดุ้งเมื่อร่างเสือแดงชันตัวขึ้น โดยคุกเข่ากับเตียงแยกขาเรียวออกเล็กน้อย ตาปรือปรอย แขนทั้งสองวางชันลงระหว่างเข่า ยิ้มหวานส่งมาให้เขา

“เท็ตสึ...ง้อ...นะ” ไม่พูดเปล่ายังชะโงกไปจุ๊บเบาๆที่ปากคุโรโกะอีก ทำเอาหนุ่มผมฟ้าอึ้งไม่ขยับ

“หึๆ...เด็กดี...เก่งมาก” อาโอมิเนะโอบเอวเรียวตึงมาใกล้กระซิบชม

“ฮื่อ...เก่งเนอะ”

“ใช่...ไทกะ...เก่งมาก” ชมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไล้จมูกไปตามซอกคอเนียน ขบเม้มทิ้งรอยไปตามสัมผัสร้อน

“เท็ตสึ...” คากามิชูมือทั้งสองข้างเหมือนเด็กเรียกร้องให้อุ้ม

“ร้ายนะครับ...” คุโรโกะที่หายอึ้งแล้วว่าขยับมาใกล้ๆ ก่อนจะงับจมูกโด่งเบาๆหนึ่งที

“ยั่วกันแบบนี้...หากลงไปไม่ทันมื้อเย็น...นี่พวกผมไม่ผิดนะครับ...”

“อืม...ตาม...ใจ...” สองหนุ่มหยุดไปนิดกับคำพูดนั้นก่อนมองตากันแล้วหัวเราะ

“หึๆ...”

“คราวหลังให้ดื่มไวน์บ่อยๆแล้วกันครับ...”

“นั่นสินะ...”

“พวกนาย...จะ...หายโกรธ....ใช่...ไหม”

“เอ...นายต้องยอมทำตามที่พวกเราพูดล่ะ” อาโอมิเนะว่า

“ฮื่อ!

“หึๆ...งั้นหายโกรธ”

“ดี...จัง...” ยิ้มหวานแถมยังโอบรอบคอคุโรโกะมาใกล้อีก “รักนะ...ฉันน่ะ...รักพวกนาย...”

 “หือออ!!!” สองหนุ่มที่กำลังซุกไซร้ซอกคอกับแก้มเนียนชะงัก มองคนเมาซึ่งกำลังเอ่ยคำพูดบางอย่าง...

“ไทกะ...พูดใหม่...”

“รัก...นาย...ไดกิ รักเท็ต...สึ” ดวงตาสีฟ้าฉายแววตกใจ แต่ถึงอย่างนั้นก้อนเนื้อในหน้าอกด้านซ้ายกลับกระหน่ำเต้นแรงเหมือนกลองรบ เช่นเดียวกับอาโอมิเนะ...

ในที่สุดก็ได้ยิน... รัก

“นี่คงเป็นเหตุผลที่พวกอาคาชิคุงยอมง่ายๆ”

“หึ...” อาโอมิเนะแสยะยิ้ม

“รัก...รักที่สุด...” คนเมายังพร่ำบอกเรื่อยๆ จนสุดท้ายความอดทนของสองหนุ่มก็หมดลง ริมฝีปากร้อนผลัดกันฉกจูบบนปากสีพีชอย่างรุนแรงและเร้าร้อน ยิ่งเสือสีแดงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สัมผัสจึงทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ...


 ****NC****



“ลุกไหวไหม?...” ดวงตาสีแดงสวยที่ปรือขึ้นกระพริบตาถี่ๆก่อนจะพบกับดวงตาสีน้ำเงินคมเข้มที่มองมาอย่างห่วงใย มือแกร่งสีแทนแนบแก้มเบาๆ

“หมอบอกว่า...นายไม่สบาย”

“อือ...” คากามิขยับตัว รู้สึกเมื่อยล้าไปหมด...ปวดไปทั้งตัวเลย...

ก็...สมควรอยู่...ในเมื่อเขาถูกเรียกร้องและเอาแต่ใจสุดๆเลยนี่นา...

“เช็ดตัวก่อนนะครับ...” คนผมฟ้าโผล่มาพร้อมอ่างน้ำอุ่นเล็กๆ “คนอื่นๆออกไปจัดการธุระให้คากามิคุงอยู่...ฮิมุโระซังกับนิจิมุระซังกำลังทำอาหารเช้าครับ...” ใช้ผ้าขนหนูแตะเบาๆลงบนแก้มเนียน ราวกับกลัวที่จะทำให้เจ็บ...ไปมากกว่าเดิม

“มีเสียงไหมว่ะ?” อาโอมิเนะว่า แววตาคมนั้นหมองนิดๆ

ก็แน่ล่ะ...พวกเขาเป็นต้นเหตุเองนี่นา...ถึงแม้จะมีเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่คากามิหลับไปเกือบสองวัน....

คนผมแดงส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะถูกจับให้พิงอกแกร่ง โดยมีร่างสูงของเอสโทโอช้อนอยู่ด้านหลัง อุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติทำให้อดีตแสงเงาแห่งรุ่นปาฏฺหาริย์ถอนหายใจเบาๆ...

“ขอโทษนะครับ...” คุโรโกะคว้าแขนที่มีรอยแดงเต็มไปหมดขึ้นมาเช็ดตัวให้เบาๆ ไม่สิ...ไม่ใช่แค่แขนแต่แทบจะทุกตารางนิ้วของร่างกายนี้เลยที่มีรอยแดงแต่งแต้ม...

“ฮื่อ...” คากามิครางส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ใช่ความผิดของพวกบ้านี่... เขาเองก็ผิด...ถึงบางครั้งจะให้ความสำคัญกับการกระทำมากกว่า...แต่อย่างที่ชูบอก...คำพูดจากคนที่รักมันก็...ทำให้รู้สึกดีได้อย่างน่าประหลาด

เวลาเจ้าพวกบ้าบอกรัก...เขาเองก็...ชอบที่สุดเหมือนกัน...

“แต่ดีใจจังแฮะ...” เงยหน้ามองดวงตาสีน้ำเงินสวยที่พร่างพราวไปด้วยรอยยิ้ม... “ดีใจที่นายบอกรักกัน...” หอมแก้มเนียนเบาๆ

“อืออออ...” คากามิหน้าแดงก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปซุกซอกคอสีแทน ขณะที่มือก็กำมือของคุโรโกะแน่น ทั้งสองหนุ่มสบตากันแล้วหัวเราะเบาๆ

เขินสินะ...หึๆ

“พวกเราหายโกรธคุณแล้วจริงๆนะครับ...เดี๋ยวจะช่วยเป็นกำลังเสริมในการต่อกรกับคิเสะคุงให้ดีไหมครับ...” คุโรโกะว่า ยังจำได้เลยตอนลงไปคุยกันอาคาชิคุงกับมิโดริมะคุงก็เล่าให้ฟังว่าหมาป่าผมทองเรียกร้องอะไรไปบ้าง...

ให้คากามิคุงใส่ผ้ากันเปื้อนตัวเดียวทำครัว...

โรคจิตสมเป็นคิเสะคุงจริงๆ...

ถึงแม้เขาจะอยากเห็นก็เถอะ...แต่เข้าข้างคากามิคุงไว้น่ะ...ดีแล้ว และ...นั่นไง... คนป่วยผละออกมาก่อนจะโน้มใบหน้าหอมแก้มคุโรโกะเบาๆ

“รู้สึกดีจัง...”

“เฮ้ยๆ...ฉันก็เข้าข้างนายนะโว้ยยย” อาโอมิเนะโวย เรียกร้องความยุติธรรม รั้งร่างเสือแดงมากอดหมับก่อนจะล็อคเอวเรียบตึงแน่น คากามิเงยหน้ามองเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ...

ก็ยังเป็นเจ้าตัวเกรียมจอมเอาแต่ใจเหมือนเดิมนั่นล่ะ...

“ยิ้มอะไร...” ว่าแล้วก็ยังยิ้มกว้างอีก... “เดี๋ยวเถอะ” เอสโทโอก้มลงไปงับจมูกรั้นเบาๆ อย่างหยอกล้อ

“อาโอมิเนะคุง...คากามิคุงไม่สบายนะครับ...” คุโรโกะเตือน เพราะแววตาวาวๆนั่นไว้วางใจได้เสียที่ไหนกัน

“รู้น่า...ฉันรังแกคนป่วยไม่ลงหรอกเฟ้ย! นี่เห็นฉันเป็นคนยังไงหาเท็ตสึ!!

“เป็นจอมหื่นและลามกไงล่ะครับ...โรคจิตด้วย...คุณน่ะ...” ว่าหน้าตาย “นั่นไงฮะ...คากามิคุงยังเห็นด้วยกับผมเลย” ยิ้มน้อยๆเมื่อคู่หูของเขาพยักหน้าหงึกหงัก

“จริงเหรอ?...” ดวงตาสีแดงสวยพราวอย่างเห็นด้วย จนอาโอมิเนะคิ้วกระตุก “ลงโทษ”

“ฟอด! ฟอด! ฟอด! ฟอด!” เสียงทุ้มว่าก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวาแรงๆ

“อื้อ...”

“คุณมันจอมหื่นจริงๆครับ...” คุโรโกะคว้ามือเรียวมากุม ก่อนจะบีบเบาๆ ส่วนเอสคนเก่งแห่งโทโอก็ตวัดตามอง เอามือแกร่งตีหัวอดีตคู่หูแรงๆ เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆจากคนทั้งสาม...

“ไทกะเป็นยังไงบ้างครับ...” เสียงทุ้มของกัปตันแห่งราคุซันดังขึ้น

“โอเคขึ้นไหม?” นี่เสียงมิโดริมะ

“ไทจินอ่า...”

“คากามิจจิฮะ...ผมคิดถึงงงง”

“เงียบๆหน่อยสิว่ะ!” อาโอมิเนะกลอกตา

ความสงบหายไปเสียแล้ว...ชิ!!

“ตัวยังร้อนอยู่เลย...เดี๋ยวทานยานะครับ” อาคาชิยื่นหน้าผากตัวเองไปแตะหน้าผากเนียน เพื่อวัดอุณหภูมิ ก่อนจะยิ้มบางและจุ๊บเบาๆลงบนปากสีพีช

“อือ...” เสียงครางรับพร้อมยื่นหน้าไปหอมแก้มเบาๆหนึ่งที

“อ่า...ผมอิจฉานะ...ฮะ...” ยังไม่ทันได้พูดจบ คากามิก็โน้มคอคิเสะมาหอมแก้ม และดึงมุราซากิบาระมาทำแบบเดียวกัน เล่นเอาเสียงโวยวายเงียบไปทันทีทันใด มิโดริมะส่ายหน้าเบาๆ

วิธีปิดปากพวกโวยวายที่ได้ผลนักล่ะ... ก่อนจะยิ้มบาง และรับร่างที่ยื่นมือมาหาเขาราวกับเด็กน้อยให้อุ้ม... สงสัยรู้ดีว่าหากยังทำตัวน่ารักๆแบบนี้ใกล้ๆพวกหื่นนั่น...จะ...อันตราย...

“ป่วยแล้วยังชอบอ้อนเหมือนเดิม...”

“อือ...” เงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีเขียว ราวกับถามว่า...ไม่ชอบเหรอ

“ชอบสิ...” หนุ่มผมเขียวฝังจมูกบนแก้มนิ่มแรงๆ

“พรุ่งนี้พวกท่านอาและคุณพ่อจะมาเยี่ยมนะครับไทกะ...” อาคาชิหมายถึงท่านพ่อของเขา ท่านอาและพ่อของไทกะ...รายหลังนี่อาจจะมาพร้อมพายุย่อมๆ ในเมื่อพวกเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้ไทกะต้องป่วย แต่ท่านอามาด้วย...หายห่วงได้

“กินข้าว ทานยา แล้วนอนต่อนะฮะ หายเร็วๆด้วย ผมคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว” คิเสะอ้อน เอาคางถูไถไหล่ราวลูกหมา จนคากามิหลุดยิ้มบาง ยกมือขึ้นลูบเส้นผมสีทองเบาๆ

“คิดถึงข้าวฝีมือคากาจิน...มุโระจินทำ...ไม่อร่อย” คากามิส่ายหน้า พี่ชายเขาทำอาหารรสมือก็ไม่ได้แย่ แต่ดูเหมือนเจ้าเด็กยักษ์นี่จะกินแต่รสมือเขาจนกลายเป็นคนเรื่องมากเรื่องของกินล่ะ...ทั้งๆที่เมื่อก่อนอะไรก็กินได้หมดแท้ๆ

“บ่นมากขนาดนั้นมื้อเช้านี้นายไปหากินข้างนอกเลยนะอัตสึชิ” เสียงนุ่มๆของหนุ่มหน้าสวยจากโยเซ็นว่า

“นั่นสิ...มาว่าทัตสึยะของฉันได้ไง” ตามมาด้วยเสียงรุ่นพี่หนุ่มที่เข้าข้างคนรักเต็มสตรีม ในมือแกร่งยังถือโจ๊กร้อนๆที่ส่งกลิ่นหอมๆมาให้คนป่วยด้วย

“ไม่เอาอ่า...จะกินนน”

“หึ...เป็นไงบ้าง...ไทกะ” เลิกสนใจเจ้ารุ่นน้องยักษ์แล้วหันมามองน้องชายตัวเอง คากามิส่งรอยยิ้มอ่อนๆให้พี่ชาย “เฮ้อ...คราวหลังก็อย่าไปหาเรื่องให้พวกบ้านี่งอนนะ...เห็นไหม...ป่วยเลย” พวกบ้าที่ว่าตวัดตามองทันที แต่ทำอะไรมากไม่ได้...หนึ่งเพราะรุ่นพี่อดีตกัปตันทีมกำลังส่งสายตาเย็นๆชนิดที่หากแตะต้องคนรักของเจ้าตัวล่ะก็...ไม่สวยแหงๆ และสอง...สำคัญที่สุดเลย...พี่ชายที่คนรักของพวกเขาให้ความสำคัญมากๆ

Get well soon...Bro.” ไม่พูดเปล่ายังหอมแก้มราวกับอีกฝ่ายเป็นน้องน้อยที่ต้องการให้พี่ชายปลอบ เล่นเอาเจ้าของเสือแดงขยับตัว มิโดริมะที่โอบคากามิอยู่ใช้แขนตัวเองรัดร่างในอ้อมกอดแน่นขึ้น ส่วนมุราซากิบาระก็เดินมาหิ้วรุ่นพี่ตัวเองส่งให้เจ้าของที่รับไปกอดหมับ

“ถึงเป็นไทกะจังฉันก็หึงนะทัตสึยะ...” นิจิมูระกระซิบ เล่นเอาหนุ่มหน้าสวยส่ายหน้าไปมา

พวกนี้เป็นเหมือนกันหมดทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง!! เขากับไทกะนี่ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย...

“พวกฉันลงไปเตรียมอาหารข้างล่างต่อล่ะ...” นิจิมูระดึงตัวคนรักให้ตามไปด้วย เพราะเจ้ารุ่นน้องทั้งหลายมองคนของเขาราวกับจะจับหักคอ

หึๆ...ขี้หวงจริงๆ...

“เชอะ...หากไม่ใช่เป็นพี่ชายนายนะฉันจะเตะจริงๆด้วย” อาโอมิเนะเบ้ปาก

คนที่จะสัมผัสคากามิได้มีแค่พวกเขาเท่านั้นพอ!!

คนป่วยมองปรามทันที ส่ายหน้าเบาๆ และยิ้มน้อยๆ ส่งสายตาให้พวกหนุ่มๆขยับมาใกล้ๆ ซึ่งแต่ละคนก็เลิกคิ้วนิดๆก่อนจะรับบัญชาง่ายๆ รุ่นปาฏิหาริย์สุมหัวกันตรงหน้าคนป่วย

“รัก...” เสียงที่เพิ่งกลับมาเอ่ยแผ่วๆแต่หนักแน่นและตราตรึงในใจคนฟัง...

รัก...กี่ครั้งก็ทำให้หัวใจเต้นแรงจริงๆ...

ดวงตาหกคู่มองสบกันก่อนหยักยิ้ม “ผมก็รักคากามิจจิเหมือนกันฮะ...รักที่สุดด้วย!!” คิเสะยิ้มกว้างก่อนจะซุกหน้าลงบนหน้าท้อเรียบตึง

“รักนายสุดๆเหมือนกันไอ้บ้า...” อาโอมิเนะที่มีริ้วสีแดงพาดผ่านใบหน้าว่า ก่อนจะหอมแก้มนิ่มแรงๆ

“ผมน่ะรักคุณที่สุดครับ...แสงของผม” คุโรโกะยิ้มน้อยๆ

“อ่า...ฉันรักคากาจิน...มากกว่าขนมทั้งหมด...เลย” เจ้าเด็กยักษ์ว่า ก่อนจะผลักคิเสะออกและซุกหน้าลงแทน ยื้อแย่งกันจนคากามิส่ายหน้าเบาๆ

“อืม...รักเหมือนกัน...” มิโดริมะยิ้มบางๆ

“รักที่สุดครับ...สุดที่รัก...” อาคาชิยิ้ม จุมพิตเบาๆตรงหน้าผากนูน บรรยากาศอบอุ่นที่ทำให้คนป่วยตาพราว

ดีจริงที่พวกนี้เลิกงอนแล้ว...ก็คุ้มล่ะนะ...กับการไม่สบายครั้งนี้...อย่างน้อยๆเขาก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง

การกระทำสำคัญกว่าคำพูดก็จริง...

แต่บางครั้งมนุษย์เรามักอยากได้ยิน คำพูดพิเศษ จากคน พิเศษ

เพราะอย่างนั้น รักที่ออกมาจากปาก คนของหัวใจ

จึงไพเราะกว่าใคร...ทั้งหมด...

 .

.

.

.

END



         ในที่สุดก็จบแล้วววววว เป็นตอนที่ยาวสุดๆอีกหนึ่งตอนเลย... ส่วนท้ายๆนี่พิมพ์ไปเขินไปเลยค่ะ >////< ถูกรุมบอกรักแบบนี้อ่าา~~

     ป.ล. ขอบคุณที่ติดตามน้าา ขอบคุณมากๆเลยค่ะ คอยให้กำลังใจ ให้คำติชม และเป็นห่วงกันเสมอ รู้สึกดีมากๆๆๆๆ >////< ถึงบางทีเค้าจะเกเรก็อย่าเพิ่งโกรธกันน้าา

     ป.ล. Sirawan-mook_mp@hotmail.com  ของใครเอ่ยยยย พอดีเด้งกลับมาน่ะค่ะ หากกรอกเมลล์ผิดหรือยังไงรบกวนแจ้งเค้าด้วยน้าา

     ป.ล.2 ช่วงนี้ฝนตก มรสุมเข้า น้ำท่วมหนัก ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ ระวังตัวอย่าให้ป่วยน้า ไปไหนมาไหนอย่าลืมพกร่มหรือเสื้อกันฝนนะค่ะ เค้าเป็นห่วงงงงงงง >///<

     ป.ล. 3 วันนี้ตอนดึกๆ หากไม่มีอะไรผิดพลาดจะมาอัพ red light สัก 50% น้าา

     ป.ล. 4 ไว้เจอกันนะค่ะ ^_^

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #5728 MartiniLubik (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:36

    ขอด้วยคนได้ไหมคะ ฮื่อออ

    lubikzmarsh@gmail.com

    #5,728
    0
  2. #5724 furibeb (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 17:58
    ยังทันมุ้ยคั้บ แหะ;-;
    kanyaphat88543@gmail.com
    #5,724
    0
  3. #5723 11102551f (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 12:43
    lattiprasartadisorn@gmail.com
    #5,723
    0
  4. #5691 Kasear​ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 19:52
    อยากได้ๆ thida.twz@gmail.com
    #5,691
    0
  5. #5687 kurokokaga (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:17
    ยังทันมั้ยค้า,_,พึ่งมาอ่านเจอขอของทุกตอน อยากอ่านจริงๆชอบนิยายไรท์มาก,_, howdissu@gmail.com
    #5,687
    0
  6. #5630 aaaaaaahh (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 11:07
    tsukhnakh@gmail.com ขอด้วยค่าา
    #5,630
    0
  7. #5619 yaibakid (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:41
    ขอทุกตอนได้ไหมyaibakid7711@gmail.com
    #5,619
    0
  8. #5598 SARO1997 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:53

    ไรท์เราขอncทุกตอนได้ไหมมอ่าาาเราพึ่งมาเจอออเราชอบมากกกเลยยยยยยยยยยยย

    nuttn63@gamil.com

    #5,598
    0
  9. #5590 มนุษย์เหมันต์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 16:57
    ทันไหมครับบ ncทั้งหมดทุกตอนเลย;--;
    zee13122561@gmil.com
    #5,590
    1
  10. #5572 RIN-14623 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 00:36
    ยังทันมั้ยคะ ชอบมากกกดด คางามิจังน่ารักที่สุด
    nongrin14623@gmail.com
    #5,572
    0
  11. #5520 Tenpointe (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 00:58

    ฮือออออ เพิ่งมาเจอเรื่องนี้น่ารักที่สุดดดดดดดด อยากมีคางามิเปนของตัวเองงงง


    ขอของทุกตอนด้วยตอนนี้ยังทันมั้ยค้าาา

    tenpointe97@gmail.com

    #5,520
    0
  12. #5515 Momay Bts (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:45
    ทันไหมคะ? ขอncทุกตอนเลยนะค้าา
    mosssupercup@gmail.com
    #5,515
    0
  13. #5507 uNIll (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 18:17

    ย้อนอ่านตั้งนาน ทำไมลืมขอ NC ตอนนี้ล่ะ????????

    Pkuliko.268@gmail.com


    คิดถึงก็ย้อนมาอ่านหลายปีได้แล้ว ขอบคุณไรท์นะคะที่รังสรรค์ผลงานสุดยอดนี้ขึ้นมาให้ได้อ่านกัน!❤️❤️❤️

    #5,507
    0
  14. วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:49

    ขอ NC ทุกตอนเลยได้ไหมคะ อยากอ่านมาก sirapatter@hotmail.com

    #5,484
    0
  15. #5471 ederrr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 08:29
    ขอทุกตอบเลยนะค้าาา
    #5,471
    0
  16. #5470 ederrr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:03
    ยังทันไหมค้าา ขอฉาก nc หน่อยนะค้าา
    csccsca37@gmail.com
    #5,470
    0
  17. #5438 Tanyaton Piwtong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:02
    ขอncนะค่าาาาาา tatoon146@gmail.com
    #5,438
    0
  18. #5437 Tanyaton Piwtong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:01
    ยังทันไหมม อยากได้ncอ่ะงื้ออออออออออ
    #5,437
    0
  19. #5431 Suwara (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:14

    ทันมั้ยคะ suwara8059jane@gmail.com

    #5,431
    0
  20. #5425 nuttmonl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:37
    ขทุกตอนค่าาาาาาสนุกมากจริงๆ ติดงอมแงม noongpea@gmail.com
    #5,425
    0
  21. #5412 Chimchim's13 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:32
    ยังทันมั้ยค้าาาา ขอ nc ของทุกตอนหน่อยงับ อยากอ่านจริงๆนะคะ ทำไมเพิ่งมาเจอฟิคของไรท์ก็ไม่รู้;—;
    nu_bam_21142@hotmail.com
    #5,412
    0
  22. #5387 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:58

    bowwipa02@gmail.com

    ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังทันอยู่ไหม แต่อยากจะบอกให้ได้รู้ว่าเราอยากได้ของตอนนี้ที่สุด น้าาา~~~~~

    #5,387
    0
  23. #5385 nuttmonl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 10:24
    noongpea@gmail.com
    #5,385
    0
  24. #5356 Sunflower.W (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 15:59
    เราคือคนที่มาช้าไป ยังทันอยู่ไหมถามใจเธอดู ฮื่อออ renesmee_bella@hotmail.co.th
    #5,356
    0
  25. #5319 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 11:02
    IloveyouOanimea@gmail.com
    #5,319
    0