fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 31 : Long fic : Akakaga...ひかり...CH.5 頭が痛い。เจ็บ...ปวด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    21 ต.ค. 58



kuroko no basket

Title : เจ็บ...

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)

 


ดวงตาคมสีแดงปรือขึ้นเมื่อรับรู้ถึงแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา ชายผ้าม่านสีขาวปลิวไสวตามแรงลมอ่อนๆ สีเขียวชอุ่มของต้นไม้ใบหญ้ายามต้องแสงแดดดูงดงามจับตา...กล่อมเกลายามเช้าที่เคยเงียบเหงาและเย็นชาของเขาให้สดใสขึ้น...โดยเฉพาะ...

“อือ...ง่ำๆๆๆๆ” เสียงละเมอเบาๆของคนที่นอนข้างๆทำให้อาคาชิปรายตามองก่อนจะหลุดยิ้มนิดๆ เมื่อร่างสูงโปร่งละเมอถึงของกิน แขนเรียวที่ชอบดังส์ลูกในสนามบาสปัดป่ายมาวางบนหน้าท้องของเขาอย่างที่ทำมาทั้งคืน พร้อมเลื่อนตัวมาซุกหาความอุ่นราวลูกแมวขี้หนาวออดอ้อนเจ้าของ

นี่หากไม่บอกว่าเป็นเสือน้อยๆล่ะก็...เขาคงเข้าใจว่าเป็นแมวเหมียวไปแล้วจริงๆ...

 ไม่แค่นั้น...คนขี้เซายังเพิ่มแรงและดิ้นยุกยิกๆประหนึ่งเขาเป็นหมอนข้าง เลื่อนหัวทุยๆขึ้นมาวางบนอกเขาเอาขาก่ายตัวเขา...เป็นอันเสร็จสรรพ เพราะเจ้าตัวคลี่รอยยิ้มใสซื่อเป็นสุขออกมา

“หึๆๆ” อาคาชิอึ้งไปครู่นึงก่อนกลั้นขำในลำคอ

ตกลงนี่แมวจริงๆสินะ...

มือแกร่งลูบเส้นผมสีแดงสวยเบาๆ ไม่รู้ว่าจะตื่นมาแล้วโวยวายแค่ไหน....

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น

 

“ฮ้าววววว...ง่วงจังเลยอ่า” คนพูดนั้นทำตาจะหลับแหล่มิหลับแหล่...ทั้งๆที่ตอนนั่งมาบนรถก็เจื้อยแจ้วมาตลอดทาง แถมพอถึงบ้านปุ๊บแทนที่จะพักยังท้าอาคาชิแข่ง 1 On 1 จนแพ้ไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

“ไทกะ...นี่...เดินๆดีๆสิครับ” มือแกร่งดึงคนที่เอนไปมาให้กระชับมาขึ้น ถอนหายใจเบาๆหนึ่งที ก่อนจะตัดสินใจจูงมือเสือขี้เซาให้เข้าไปยังห้องที่ใหญ่ที่สุดในบ้าน...ห้องของเขาเอง เมื่อเห็นเตียงนอน คากามิก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น พุ่งไปเอาหน้าฟุบลงกับความนุ่มสบายและส่งเสียงครางอือ

“นี่ไทกะ...ไทกะครับ” อาคาชิส่งเสียงเรียกแต่ไร้วี่แวว ตาคมกรอกไปมาสุดท้ายจึงหลุดยิ้มขำๆ

เอาเถอะ...สงสัยวันนี้ซนมากไปหน่อย มองร่างที่พลิกตัวไปมาบนเตียงของเขาอย่างถืออภิสิทธิ์

ทำไมช่างมีแต่สิ่งที่ตรึงสายตาเขานะ... ไล้แก้มเนียนแผ่วเบา

แสงสว่างสีแดงสวยนี้...ทั้งแข้มแข็ง แข็งแกร่ง...สง่างาม จนอยากทำลายบดขยี้ความอวดดีเหล่านั้น แต่บางทีก็อยากปกป้องดูแล ประคองไว้ด้วยอ้อมแขน

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม...

รู้แค่เขาชอบ...ช่วงเวลาที่มีคนๆนี้อยู่ข้างกาย...รู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึก...

“นอนทั้งๆที่ยังไม่อาบน้ำนะครับ” แถมเตียงผมอีก ดีดจมูกรั้นที่มักเชิดขึ้นอย่างอวดดีหนึ่งที คากามินิ่วหน้านิดๆแต่ก็ไม่ยอมตื่น ร้างแกร่งส่ายหน้าไปมา ลุกขึ้นไปจัดการตัวเองในห้องน้ำก่อนจะกลับมาพร้อมชุดนอนเนื้อดีในเวลาไม่นาน... ดวงตาคมมองคนที่กำลังหลับสบายบนเตียงคนอื่นด้วยความหมั่นไส้นิดๆ ก่อนจะสอดตัวลงไปในผ้านวมผืนหนาที่มีใครบางคนยึดครองไป จุมพิตข้างแก้มเนียนแผ่วเบา

“ราตรีสวัสดิ์...เสือน้อยๆของผม...”

 

“อือ...อา...เช้าแล้ว...อือ...ง่วงจังอ่า”

“ไทกะ...จะสายแล้วนะครับ...ไม่ไปโรงเรียนเหรอ?”

“ไม่เอาอ่ะอเล็กซ์...ฉัน...จะนอน” เสียงละเมอพึมพำว่า คว้าผ้าห่มมคลุมโปงจนอาคาชิส่ายหน้าไปมา

“ตื่นเดี๋ยวนี้ครับ!” ลมหายใจร้อนและเสียงเข้มที่กระซิบข้างหูทำให้คนขี้เซาเริ่มรู้สึกตัว

ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวเองนี่!! คากามิเบิกตากว้าง สะดุ้งสุดตัวและเพราะไม่รู้ว่ามีใครยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำให้จมูกของเอสเซย์รินฝังลงบนแก้มกัปตันราคุซันพอดี ทั้งสองคนเหมือนจะอึ้งไปกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น ก่อนเจ้าของบ้านจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ยิ่งมองใบหน้าแดงจัด ผมยุ่งๆ และปากสีพีชที่อ้าค้างอย่างน่าตลกนั่น

“ผมชอบนะ...ถ้าไทกะจะอรุณสวัสดิ์แบบนี้ทุกเช้า” เขายิ้ม ดันร่างตัวเองออก ยั้งความรู้สึกที่เผลออยากกอดจูบคนตรงหน้าเอาไว้

ไม่ใช่...เขาไม่ได้ชอบไทกะ...ไม่มีวันรู้สึกแบบนั้น!

“อ่ะ...ทะ...ทำไม...ทำไมฉัน...” ถึงมาอยู่ห้องนี่ได้ว่ะ!!

“ไทกะงอแงจะมาห้องผมเองนะครับช่วยไม่ได้หรอก” อาคาชิว่า ไม่จำเป็นต้องบอกความจริง เพราะปฏิกิริยาน่าแกล้งของคนตรงหน้าบันเทิงใจกว่าอะไรทั้งหมด

“ฉะ...ฉันเหรอ?” อาคามิอึ้งๆ

“ครับ...เดินเข้ามาปุ๊บก็นอนบนเตียงผมปั๊บเลย”

“อ๊ะ...ขะ...ขอโทษ”

“หึๆ...ไม่เป็นไรนี่ครับ” เพราะเขาเองก็ได้กำไร...มีเสือตัวน้อยๆให้กอด แล้วมันก็เป็นความอบอุ่นที่รายล้อมให้หลับอย่างฝันดีแบบที่ไม่เคยเกิดมานาน...

“รีบไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่านะครับไทกะ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย”

“เอ่อ...อื้อ...อ๊ะ...อาคาชิ...ฉันจะทำโจ๊ก...” คากามิสูดลมหายใจลึกๆ รวบรวมความกล้า

อีกฝ่ายไม่เคยแตะต้องอาหารที่เขาทำก็จริง...แต่

“นะ...นาย”

ตาคมหรี่ลงนิดๆ “ถ้าไม่ทำให้ผมสาย...จะรอทานโจ๊กของไทกะก็ได้ครับ” ได้ฟังแค่นั้นเอสเซย์รินก็ดีใจ ฉีกยิ้มกว้างลุกพรวดจากเตียงคว้าอุปกรณ์ต่างๆเข้าห้องน้ำทันที

“ไม่เกินห้านาทีรับรองเสร็จ!!” อาคาชิยิ้มขำ เดินเข้าไปยังห้องทำงานเพื่อเคลียร์งานบางส่วนที่ค้างก่อนจะไปทำงาน บนโต๊ะเรียบๆนั้นมีเอกสารมากมายที่รอรับการอนุมัติภาพถ่ายของชมรมบาสฯเทย์โค ชมรมบาสฯราคุซัน ภาพตอนที่รุ่นปฏิหาริย์รวมตัวกันอีกครั้งหลังวินเทอร์คัพ...

และ...ภาพเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนจาง พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ในกรอบสีเงินอย่างดี...

“เท็ตสึยะ...”

อีกไม่นาน...ผมจะได้นายมาครอบครอง...

เงามายานั้นจะตกเป็นของเขา

ทำไมอาคาชิจะไม่รู้ล่ะว่าระหว่างไดกิและเท็ตสึยะมีช่องว่างมากขึ้นทุกๆที เขาให้คนตามสืบอยู่ตลอดเวลา...และช่องว่างที่ว่านั้นก็มาจากหมากในมือเขา...คากามิ ไทกะ อาจด้วยไดกิ เป็นคนดูออกง่ายมากๆ เวลาเจ้าตัวมีเรื่องทุกข์ใจ ไม่สบายใจ ก็มักจะเอาทุกอย่างมาลงกับบาสฯ...และคนเดียวที่สามารถเป็นคู่แข่งของไดกิได้คือคือ...ไทกะ

เขาแค่รอ...อีกนิด

“นายน้อยครับ...” เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น “คุณคากามิบอกว่าเตรียมโจ๊กไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ไม่สายด้วยครับ”

“หึๆ” หลุดหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะหยิบภาพบางอย่างที่เก็บไว้ในกล่องอย่างดีขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อย ประกายบางอย่างฉายในดวงตาคมก่อนจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว...

อย่าลังเล เซย์จูโร่...

 

“ถ้าจะสายนะอาคาชิ...มันเพราะนายนั่นล่ะ ฉันอาบน้ำเสร็จตั้งนาน มาทำโจ๊กให้นายเรียบร้อยแล้วด้วย รีบๆมากินได้แล้ว” ไม่ทันจะถึงโต๊ะอาหารเสียงแง้วๆของใครบางคนก็ดังแว่วมาเสียก่อน ทำให้ร่างแกร่งที่กำลังใส่กระดุมข้อมือชุดนักเรียน และมีเนคไทสีดำพาดไว้หลวมๆ

“ไทกะขี้บ่นเกินไปก็ไม่ดีนะครับ”

“หา!! นี่นายว่าฉันงั้นเหรอ!!” คากามิถลึงตาใส่ทันที อาคาชิทำเป็นไม่เห็นอาการราวแมวพองขนใส่ เขานั่งลงที่หัวโต๊ะก่อนจะมองโจ๊กซึ่งอยู่ในชามกระเบื้องอย่างดี น่าตาน่าทานและกลิ่นหอมอ่อนๆก็ชวนให้น้ำย่อยพากันประท้วง มือแกร่งตักโจ๊กขึ้นช้าๆ ท่ามกลางสายตาลุ้นๆของคนทำ

กึก...

“มัน...ไม่อร่อย...เหรอ?” คากามิใจเสีย เมื่ออาคาชิวางช้อนลงทันที สีหน้าเรียบนิ่งไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แถมยังยกน้ำดื่มและคว้าเสื้อคลุมทำท่าจะลุกไปเสียอีก

“วันนี้ผมอาจไม่กลับนะครับ” อาคาชิบอกเรียบๆ และชะงักเมื่อมือใครบางคนแตะแขนเขา แถมยังช้อนดวงตาใสแจ๋วขึ้นมองอย่างชวนให้สงสารอีก

กึก...

“นะ...นาย เอ่อ...” เขาไม่กล้าถามว่าทำไมถึงไม่ยอมกินอาหารที่เขาทำ วันนี้คามิโคตรจะดีใจเลยที่อาคาชิบอกว่าจะยอมกินโจ๊กฝีมือเขา แต่ตักไปได้คำเดียวหมอนี่ก็วางช้อน รสชาติมันไม่ถูกปากขนาดนั้นเลยเหรอ คากามิก็ชิมแล้วชิมอีกนี่นา

หรือเพราะจริงๆ...ไม่อยากกินอะไรก็ตามจากมือเขากัน...

สะบัดความคิดออกจากหัวก่อนจะติดกระดุมข้อมือให้อีกฝ่าย และผูกเนคไทสีดำสนิทให้อย่างเบามือ

“เรียบร้อยแล้ว...เอ่อ...ขับรถดีนะๆ” แย้มยิ้มบางๆให้ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาเล็กน้อย อาคาชิอึ้งไปกับการกระทำนั้น แววตาคู่คมสั่นไหว ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“ผมไปก่อนล่ะ” ดวงตาคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังมั่นคงที่ก้าวไปช้านั่น

เจ็บ...จังแฮะ คากามิยิ้มฝืดๆ ยกมือกุมอกด้านซ้ายของตัวเอง

หัวใจ...ราวกับมีอะไรบางอย่าง

แต่...ช่างมันเถอะ แค่รู้สึกก็พอ... 


 

“คากามิคุงไม่ร่าเริงเลยนะครับ...วันนี้เป็นอะไรไปครับ?” เสียงทักทายอย่างแปลกใจของคู่หูถามคนที่ปกติมักจะบ้าพลัง ซ้อมแล้วซ้อมอีกจนหมดแรงนั่นล่ะถึงจะยอมหยุด แต่วันนี้ดูเหม่อๆชอบกล ขนาดที่ทุกคนในชมรมรู้สึกได้ พวกรุ่นพี่รุ่นน้องต่างก็เป็นห่วงกัน

“ไม่มีอะไร...หรอกน่า”

“ไม่จริงหรอกครับ...คุณก็รู้ว่าผมน่ะช่างสังเกต”

แววตาไม่มั่นคงของแสงสว่างตัวเอง...ทำไมคุโรโกะจะไม่รู้สึก...

“ไม่มี...จริงๆนะ” เอื้อมมือใหญ่มาขยี้หัวสีฟ้ายุ่งๆนั่นแรงๆ

คุโรโกะสุดยอดเสมอเลย...เป็นห่วงคนรอบข้าง และแข็งแกร่งเสมอ...

 

ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ...ว่าอาคาชิชอบเท็ตสึ ก็แววตาของหมอนั่นเหมือนที่ฉันมองเท็ตสึเลยนี่หว่า

 

 คำพูดของอาโอมิเนะแว่วเข้ามาในหัว ชอบเหรอ?... คากามิครุ่นคิด อาจจะจริงก็ได้...

“วันนี้คากามิคุงไปทำงานพิเศษไหมครับ?”

“ทำสิ” คิดว่าเขาคงอยู่บ้านอาคาชิอีกไม่นานแล้ว

“ผมอยากให้คุณสอนทำอาหารสักหน่อย” คุโรโกะทำสีหน้าลำบากใจ

“หืม?”

“อาโอมิเนะคุงน่ะครับ...พอดีว่าเขา...”

“เจ้างี่เง่ามิเนะเอาแต่ใจกับนายอีกแล้วล่ะสิ” คากามิเบ้ปาก เจ้าตัวดำนั่นชอบเรื่องมากตลอดเลย!

คุโรโกะเอียงหน้า ทำไมกันนะ...ทั้งๆที่ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่กลับเข้ากันได้อย่างประหลาด อาโอมิเนะคุงชอบพูดเสมอมาติดใจรสมือของคากามิคุง และคากามิคุงเองก็รู้เสมอว่าอาโอมิเนะคุงคิดอะไร

“นั่นสิ...เอายังไงดีล่ะ...ฉันไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวเองด้วย”

“คากามิคุงไปอยู่ไหนครับ?” คุโรโกะเอ่บเสียงเรียบ

“พอดีมีปัญหานิดหน่อยเลยไปอยู่กับคนรู้จักแทน...นายอย่ากังวลน่าไม่มีอะไรหรอก”

“แน่นะครับ...ไม่มีอะไรจริงๆนะ ไม่งั้นผมจะบอกพวกรุ่นพี่จริงๆนะครับ”

“เออน่า!” คากามิยีหัวคุโรโกะ

“แล้วคนรู้จักคุณนี่ใครกันล่ะครับ...” เขาเห็นคากามิคุงมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คนเอง คุณอเล็กซ์ก็กลับอเมริกาไปแล้ว ฮิมูโระซังก็อยู่อาคิตะ

“นายรู้จักหมอนั่นดี...เออ...โทรไปขอใช้ครัวหมอนั่นสิ...หากเป็นนาย...คงไม่ว่าอะไรหรอก” คากามิพึมพำ เขาไม่ใช่คนคิดอะไรซับซ้อน...แต่บางทีนี่อาจจะเป็นคำตอบของคำถามที่ค้างคาใจบางอย่าง

“ตกลงใครกันครับ”

“อาคาชิน่ะ”

“อาคาชิคุง?” คุโรโกะขมวดคิ้วทันที สองคนนี่ใช่ว่าจะสนิทสนมอะไรกันมากมาย ไม่สิเรียกได้ว่าไม่ค่อยจะถูกกันเสียด้วยซ้ำ

“ทำไมอาคาชิคุงถึงได้...”

“ฉันมีปัญหานิดหน่อย...แล้วบังเอิญที่อาคาชิอยู่ตรงนั้นพอดี หมอนั่นเลยช่วยฉันมา” คากามิอธิบาย “นายอย่ากังวลน่า ฉันเคยโกหกหรือไง”

 คุโรโกะถอนหายใจ “คากามิคุงเป็นคนซื่อๆตรงๆ หลอกง่ายเสียยิ่งกว่าเด็ก โกหกใครเขาเป็นเสียที่ไหนล่ะครับ”

“หา!! นี่ว่าฉันเหรอ!

“ผมชมต่างหากครับ...งั้นเดี๋ยวผมโทรไปขอใช้ครัวกับอาคาชิคุงก่อน” มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก รอไม่นานก็มีคนรับสาย คากามิไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคู่หูนั่นก็เป็นคำตอบอย่างดีว่า เย็นนี้ที่บ้านนั้นคงมีคุโรโกะไปด้วยแน่ๆ

ขอให้ฉันแน่ใจ...

แม้จะต้องเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม....

 

เสียงเอะอะและเสียงโวยวายจากในครัวที่ดังแว่วมา ทำให้ดวงตาสีแดงคมกริบหรี่ลงนิดๆ “วันนี้คุณคากามิพาคุณคุโรโกะมาทำครับ เรียนทำอาหารกันอยู่ในห้องครัว” อาคาชิพยักหน้ารับรู้ เท็ตสึยะโทรบอกเขาก่อนแล้วว่าจะมา

แต่ที่สงสัยคือ...ทำไมไทกะถึงยอมบอกเท็ตสึยะว่าพักอยู่กับเขากัน

ช่างมันเถอะ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบหนังสือนิยายกับดอกกุหลาบสีขาวสวยขึ้นมาสอดไว้ในหนังสือ ยกยิ้มนิดๆ

นิยามเล่มนี้เท็ตสึยะอยากได้มานานแล้ว...เขาอยากให้...เป็นของขวัญอีกฝ่าย

 ร่างแกร่งเดินเข้าไปในครัวผมเด็กหนุ่มผมฟ้าตัวเล็กกำลังก้มๆเงยๆกับหม้อซุปตรงหน้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อย มือก็ลังเลว่าจะหยิบอะไรดี

“แน่ใจเหรอครับ...ว่าจะกินได้” อาคาชิส่งเสียงทักให้ร่างบางสะดุ้ง

 “อาคาชิคุง!

“หึๆ...กำลังทำอะไรอยู่ครับ”

“ซุปมันฝรั่งน่ะครับ...แต่ผมปรุงยังไรสชาติมันก็ไม่ได้เรื่องสักที อาคาชิคุงลองชิมหน่อย” ยื่นช้อนมาตรงหน้าคนสูงกว่า อาคาชิเลิกคิ้วก่อนจะชิม รสชาติแปลกๆจนเขาขมวดคิ้ว

“ผมว่าแล้ว...มันไม่อร่อย” คุโรโกะถอนหายใจเบาๆ

“แล้วไทกะไปไหนครับ?” เขาถามถึงคนที่ไม่เห็นหน้า

“ขึ้นไปเปลี่ยนชุดครับ เห็นบอกว่าเย็นนี้มีธุระ”

คิ้วเรียวกดลงทันที ธุระอะไร?

“ว่าแต่ทำไมคากามิคุงถึงมาอยู่บ้านอาคาชิคุงได้ล่ะครับ?”

“ไทกะไม่ได้บอกอะไรเหรอ?”

“พูดแค่ว่ามีเรื่องนิดหน่อย แล้วอาคาชิคุงก็บังเอิญช่วยไว้พอดี ไม่รู้จะขี้เกรงใจไปไหนนะครับคากามิคุงน่ะ”

“ก็เป็นแบบนั้นล่ะนะ”

 เข้มแข็ง ขี้เกรงใจ ไม่อยากให้ใครมาทุกร้อนกับเรื่องของตัวเอง เป็นแสงสว่างที่ส่องประกายงดงาม... อาคาชิยกยิ้มอย่างเอ็นดูคนที่นึกถึง

แม้บางทีจะชอบทำตัวเป็นเสือ...ไม่สิ แมวตัวน้อยๆ

 อย่างวันนี้ก็เหมือนกัน...เมื่อตอนเช้าตอนเขาตักโจ๊กกินไปคำเดียว ไทกะทำราวกับเจ้าเหมียวถูกรังแกแล้วสู้ไม่ได้

แต่...เขากินต่อไม่ได้ อาหารที่ทำด้วยหัวใจ...หากยังกินต่อ...เขาได้เลิกล้มทุกอย่างแน่ๆ

อาหารของไทกะอร่อย...แค่คำเดียวก็ราวกับมีพลังมากมายส่งผ่านมายังเขา ทั้งอบอุ่น...และช่วยเยียวยาจิตใจ

ถึงจะดูใจร้าย...แต่เพื่อเป้าหมายที่ต้องการ ก็ต้องทำเป็นไม่สนใจ

อาคาชิส่ายหน้าไปมา นึกถึงเรื่องไทกะมากเกินไปแล้ว ตอนนี้เขาต้องสนใจแต่คนตรงหน้านี่สิ

“เอ้า...ของฝากครับ เห็นเท็ตสึยะเคยบอกว่าอยากได้” ยื่นหนังสือและดอกกุหลาบให้ คุโรโกะตาโตก่อนจะมองอย่างดีใจ

หนังสือเล่มนี้หายาก...เพราะค่อนข้างเก่า เขาเคยเปรยๆว่าอยากได้...สมเป็นอาคาชิคุงจริงๆ

“ขอบคุณนะครับ...ทั้งหนังสือ...และดอกไม้” มือเรียวแตะกุหลาบขาวเบาๆราวกลัวมันจะช้ำ ท่าทางที่คนให้ยกยิ้ม

กุหลาบแสนพิสุทธิ์...เหมาะกับคนตรงหน้าจริงๆด้วย มือแกร่งไล้พวงแก้มขาวเบาๆ

“ไม่เป็นไรหรอก...ผมบอกแล้ว...เพื่อเท็ตสึยะอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

แม้จะต้องทำลายใคร...หรืออะไรก็ตาม

“ผมช่วยทำไหมครับ?”

 คุโรโกะเลิกคิ้ว วางหนังสือไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะยิ้มขำ “แน่ใจนะครับว่าเราสองคนจะไม่ทำครัวพังกัน”

“นี่บ้านผมนะ...ไม่มีใครกล้าว่าหรอก”

 

ร่างสูงที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จหยุดมองภาพรอยยิ้มและแววตาอบอุ่นของเจ้าของบ้านแล้วรู้สึกเจ็บ อาคาชิไม่เคยกินอาหารที่เขาทำ...แต่กลับคุโรโกะไม่ใช่

แค่นี้ก็บอกให้รู้แล้วว่า...เขาไม่ได้สำคัญ

 แล้วคำว่า คบกันวันนั้นกับคำว่า สนใจของอาคาชิเป็นแบบไหนกันแน่...ต้องการอะไรถึงได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขา มาใจดี เอาใจใส่

จนทำให้เขา...รัก

“นายชอบคุโรโกะ...”

แล้ว...ฉัน...คืออะไร

ไม่ต้องอธิบายเขาก็รู้...แววตาของอาคาชิบอกทุกอย่าง คากามิเดินออกมาจากบ้านโดยไม่บอกใคร เขาไม่เคยมีความรัก...อาจเพราะไม่ค่อยจะสนใจเรื่องพวกนี้ เขาทุ่มเทให้กับบาสฯ มีอาคาชิเป็นคนแรกที่ขอเขาคบ...และโคตรจะงี่เง่าอีกที่รักแรกดันมาอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้สารภาพความรู้สึก และเพราะอีกฝ่ายใจดี แม้จะชอบทำหน้านิ่งๆหรือดุเวลาเขาดื้อ แต่คากามิก็ดีใจที่เวลาเขาเจอปัญหามีอาคาชิยื่นมือมาให้เสมอ

ในเวลาที่เขาอ่อนแอก็มีอ้อมกอดของอีกฝ่ายให้พักพิง...

จน...เผลอหลงรักไปแล้วจริงๆ

ตอนแรกแค่คิดว่า...ได้รักคงพอ แค่รู้สึกรักและชอบ... แต่มนุษย์เรามักมีสิ่งที่เรียกว่าความโลภเสมอ...เมื่อรักเขาก็อยากให้เขารักตอบ...พอรู้ว่าไม่ใช่แล้ว...ก็มักจะเจ็บปวด...

“กลับไปที่ห้องดีกว่ามั้ง” พึมพำเบาๆขณะที่เดินมาเรื่อยๆ ให้สบายใจก่อนค่อยไปทำงานพิเศษ เล่นบาสฯสักแป๊บ...เขาคงดีขึ้น

ปึก ปึก!

เสียงลูกบาสฯกระทบพื้นข้างสนามใกล้ๆ ทำให้ดวงตาสีแดงสวยเบนไปมอง พอเห็นว่าใครกำลังวาดลวดลายบนสนาม ใบหน้าก็คลี่รอยยิ้มกว้าง ก่อนจะพาร่างตัวเองพรวดไปตัดลูกทันที

“เฮ้ย!” ชายหนุ่มที่กำลังชู้ตลูกลงห่วงอุทาน เมื่อเห็นร่างโปร่งที่ยืนยักคิ้วหลิ่วตา แถมยังเอานิ้วชี้หมุนลูกอย่างน่าหมั่นไส้อีก

“ไอ้บากาะกามิ!!

“ว่าไงล่ะอาโฮ่มิเนะ!! ฮะๆ หน้านายตอนนี้ตลกชะมัดเลยว่ะ” คากามิหัวเราะ หันหลังชู้ตลูกลงห่วง ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างกวนประสาท “ถ้าฉันชนะเลี้ยงมือเย็นด้วยล่ะ”

“ไอ้....” อาโอมิเนะไม่รู้จะด่าอะไรดีกับคนบ้าตรงหน้า ได้แต่เข่นเขี้ยวขยับตัวแย่งลูกบาสฯและถือโอกาสยีหัวแดงๆนั่นแรงๆข้อหาน่าหมั่นไส้

“เจ็บนะเฟ้ย!

“หืม...เกิดอะไรขึ้น?” คิ้วสีน้ำเงินขมวดเข้าหากันนิดหน่อย พลางมองคากามิอย่างสำรวจ

“อะไร?” เอสเซย์รินหรี่ตา

“บรรยากาศรอบๆตัวแกแปลกๆ” อาโอมิเนะเกาหัว ปกติคากามิจะให้ความรู้สึกสบายใจ...ผ่อนคลาย และสดใส อยู่ใกล้ก็รู้สึกมีพลังตามไปด้วย แต่วันนี้ทำไมหม่นหมองแปลกๆ

“ไม่มีอะไรหรอกน่า...ฉันสิแปลกใจว่าทำไมวันนี้นายไม่อยู่กับคุโรโกะ”

 ดวงตาสีน้ำเงินวูบไปทันทีที่เอ่ยถึง

“อ่ะ...เอ่อ...มีปัญหาเหรอ?” คากามิถาม ก็ไม่น่าจะนี่หว่า...คุโรโกะยังมาให้เขาสอนทำอาหารเพื่อไอ้บ้านี่อยู่เลย

“คง...งั้น” อาโอมิเนะพึมพำ เดาะลูกบาสไปมา “บางที...ฉันก็รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน...”

“หือ...”

“ถ้าเราค้างด้วยกัน...เกือบทุกคืนที่เท็ตสึคุยโทรศัพท์จนดึกดื่น...ในเรื่องที่ฉันไม่รู้ และคนโทร...ก็เป็นอาคาชิ...” คากามินิ่งไปทันที

ขนาดงานยุ่งมากมาย...อาคาชิก็มีเวลาสนใจคุโรโกะ...คนสำคัญที่เจ้าตัวใส่ใจจริงๆ...ต่างจากเขา

“เท็ตสึมักชมอาคาชิอยู่เสมอ...ฉันรู้นะว่าหมอนั่นมันสุดยอด และฉันก็ไม่อาจเป็นแบบนั้นได้...แต่...”

ไม่มีใครอยากฟังคำพูดชื่นชมคนอื่นออกจากปากคนที่รักหรอก...สำหรับเขาแล้ว...เราอยากเป็นที่หนึ่งเสมอ

อาคาชิทั้งหน้าตาดี เรียนเก่ง เล่นบาสฯก็เก่ง ฐานะทางบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง นิสัยก็สุขุม พึ่งพาได้ ต่างกับอาโอมิเนะลิบลับ...

คากามิเอื้อมมือไปกุมมืออาโอมิเนะทันที ดวงตาสองคู่สบกันราวกับถ่ายทอดความเจ็บปวดส่งผ่านกัน... ตลอดมาคากมินึกสงสัยมาตลอดว่าทำไมอาคาชิถึงขอเขาคบ...และที่อีกฝ่ายบอกว่าเขาน่าสนใจ...ตอนนี้รู้ดีเลย...

ความจริงที่หากเป็นไปได้...ไม่รู้เสียดีกว่า

เพื่อใช้เขาเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์ของอาโอมิเนะและคุโรโกะ

เพราะคากามิสนิทกับทั้งคู่มาก เป็นคู่แข่งเพียงคนเดียวที่อาโอมิเนะยอมรับฝีมือ เป็นคู่หูของคุโรโกะ...

มันไม่ยากเลย...หากจะใช้เขาเป็นหมาก...ตัวหนึ่ง...

เจ็บชะมัด! ยิ่งรู้แบบนี้...ยิ่งเจ็บ หัวใจปวดร้าวไปหมด เหมือนมีก้อนสะอื้นมาจุกที่คอ และขอบตาก็ร้อนผ่าว...

“หึๆ...ทำหน้าจะร้องไห้ทำไม?” คนตัวสูงกว่าขยี้ผมสีแดงๆจนยุ่ง แตะแก้มนิ่มเบาๆ ราวปลอบโยน จนคากามิรู้สึกดีขึ้น...

อย่ากังวลกับเรื่องของตัวเองไทกะ...

“นะ...นายก็มีดีนะ” อาโอมิเนะเลิกคิ้ว มองเสือสีแดงที่กำลังหาวิธีปลอบเขาอย่างขำๆ ความเจ็บปวดเหมือนจะหายไป

“นายตัวดำ”

นั่นมันคำปลอบตรงไหนฟะ! คนตัวดำขมวดคิ้ว

“ตะ...ตั้งแต่ฉันมาญี่ปุ่นไม่เคยเห็นใครตัวดำเท่านายเลยอ่ะ”

“ไอ้บ้านี่!!” เขาดีดหน้าผากคากามิไปแรงๆ

“ละ...แล้ว”

ยัง...ยังไม่หยุด

“นายกวนประสาทมากๆด้วย...ตอนเจอกันครั้งแรกนะ อื้อหือ! ฉันอยากเตะนายมากเลยอ่ะ...ตะ...แต่...อาโอมิเนะใจดีนะ”

“หืม?” คิ้วสีน้ำเงินเลิกขึ้นนิดๆ

“ก็นายยอมสอนเทคนิคต่างๆให้ฉัน แล้วก็เคยช่วยฉันตั้งหลายครั้ง...อ๊ะ...นอกจากนี้...” คากามิทำท่านึก “ในสายตาของฉันนายเป็นบาสเกตบอลเพลย์เยอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด”

“หึๆ” คนตัวสูงกว่านิ่งไปก่อนจะหัวเราะในลำคอ ถึงจะมีแต่สรรหาข้อเสียของเขามาพูด...แต่อาโอมิเนะรับรู้สิ่งที่อีกคนต้องการสื่อได้...

ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบกับใคร ไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร...เขาเป็นตัวของเขาดีที่สุดแล้ว...

“ขอบใจว่ะ...บากะ”

“สบายใจแล้วใช้ม่ะ...งั้นมา 1 On 1 กันดีกว่า เดี๋ยวฉันไปทำงานพิเศษอีก”

“ให้ไปช่วยป่ะ ฉันว่างๆ”

“นายขี้เกียจซ้อมน่ะสิ...ไอ้จอมอู้เอ๊ย!

“อย่ามาทำพูดดีว่ะบากะ ถึงฉันจะอู้...อีกร้อยปีนายถึงชนะฉัน!

“หา! ดูถูกงั้นเรอะ!!” คากามิโวย แต่พอเห็นรอยยิ้มและแววตาท่าทางที่กลับมาเป็นแบบเดิมแล้วเขาก็ยิ้มตาม

ดีแล้ว...อย่าให้ใครต้องมาเจ็บปวดหรือเศร้าเลย...

“ปลอบฉันแต่ตัวเองน่ะจะร้องไห้อยู่แล้ว” อาโอมิเนะว่า

คากามิเป็นแบบนี้เสมอ...เก็บทุกอย่างไว้คนเดียว แต่มักพยามทำให้คนรอบข้างสบายใจ เหมือนดวงอาทิตย์ที่มักจะส่องแสงสว่างเจิดจ้า...ให้ทุกสิ่ง...

แต่ไม่มีใครรู้ว่าดวงอาทิตย์นั้นรู้สึกอย่างไร...จะเหนื่อยไหม...จะเหงาบ้างหรือเปล่า...

“เรื่องของฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก...นายกับคุโรโกะสิ...คุยกันดีๆ”

“บางที...” ร่างสูงพึมพำ “ฉันอาจจะเลิกกับ...เท็ตสึ...”

 ตาเรียวสีแดงเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “อาโอมิเนะ!!” คากามิรู้ว่าอาโอมิเนะกับคุโรโกะน่ะรักกันมากแค่ไหน...สายสัมพันธ์ของทั้งคู่คือสิ่งที่ไม่มีวันตัดขาด คุโรโกะเป็นห่วงอาโอมิเนะเสมอไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน และมักจะมีความสุขยามพูดถึง เช่นเดียวกับอาโอมิเนะ...

“เลิกคิดไปซะเลย!!” เอ่ยเสียงจริงจัง!! “เออ! ไปช่วยฉันทำงานดีกว่า จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน เดี๋ยวเลิกงานแล้วฉันไปทำอะไรให้กิน เออ...แล้ว...” คนลากออกแรงมหาศาลดึงคนผิวเข้มให้เดินตาม ก่อนจะยกเรื่องต่างๆมากมายมาพูดเพื่อไม่ให้อาโอมิเนะคิดอะไรมากมาย เล่นเอาเอสโทโอถึงกับอึ้งก่อนจะยกยิ้มบางๆ

คากามิ...นายนี่เหมาะกับแสงสว่างจริงๆนะ...

แสงสีแดงสดใส...ที่ทำลายความมืดมน...

 

“อาคาชิคุง...ก้มมองนาฬิกาตลอดเวลาเลย...มีอะไรเหรือเปล่าครับ?” คุโรโกะที่กำลังจัดอาหารใส่กล่องเอ่ยถามคนตัวสูงข้างๆที่เอาแต่ก้มมองนาฬิกา เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วและทำหน้าสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ไทกะ...หายไปนาน...เกินไปแล้ว”

 นี่มันเกือบๆสี่ชั่วโมงแล้วนะที่เขาไม่เห็นเสือสีแดงนั่น!! ให้คนไปตามก็ไม่เห็นอยู่บนห้อง ชอบทำแบบนี้ตลอดเลย!!

“คากามิคุงไปทำงานพิเศษน่ะครับ...” อาคาชิหันขวับ เห็นคนข้างๆยกเมลล์ให้อ่าน “บอกว่าจะกลับมืดๆ”

ทำไมไม่บอกเขา!! อาคาชิคำรามในใจทันที!

“อาคาชิคุงไปด้วยกันไหมครับ...คากามิคุงบอกว่าจะทำอาหารมื้อใหญ่ที่บ้าน”

“บ้าน?” ทวนเสียงเรียบ อย่าบอกนะว่าจะดื้อกลับไปอยู่บ้านหลังนั้นอีก! ทำไมไม่เคยเข็ดหลาบ!

“อาโอมิเนะคุงก็อยู่ด้วย”

“ไดกิ!!อยู่กับไดกิอีกแล้ว! เหอะ! ชอบอยู่ด้วยกันเสียจริง!

“ไปครับ! เท็ตสึยะ!!” ร่างสูงเรียกเสียงเรียบ ความหงุดหงิดในใจมากล้นจนไม่อาจควบคุม แค่คิดว่าสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน กำลังยิ้มและหัวเราะด้วยกัน เขาก็อยากทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าแล้ว

คุโรโกะเลิกคิ้ว มองคนที่สุขุมเสมอตรงหน้าอย่างแปลกใจ อาคาชิคุงกำลังร้อนใจ...อย่างที่ไม่เคยเป็น ความจริงเขาก็สังเกตมาสักพักล่ะตั้งแต่ที่ช่วยเขาทำอาหารอีกฝ่ายก็เอาแต่ชะเง้อมองราวหาใครสักคน แถมยังถามคนในบ้านตลอดเวลาว่าเห็นคากามิคุงไหม

แล้วตอนนี้...ก็ทำเหมือนโมโหใครมากๆ

เอ...อาการแบบนี้...

คิดพลางเดินตามไปขึ้นรถ ร่างเล็กยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปอีกเมื่อปกติคนที่มักขับรถอย่างสุขุมและไม่รีบร้อน กลับเหยียบคันเร่งเสียแทบมิด แล้วยังดูชำนาญทางๆมากๆในการไปห้องของคากามิคุงด้วย เมื่อถึงที่หมาย อาคาชิไม่ก็รีบก้าวเดินยาวๆทันที มือแกร่งเปิดประตูเข้าไปก่อนจะเห็นภาพที่ชวนให้อยากบดขยี้ทุกอย่าง!

 ไทกะกำลังป้อนอาหารให้ไดกิ! แถมยังยิ้มกว้างอย่างสดใส ดวงตาสีแดงสวยนั้นทอประกายระยิบระยับอย่างคนมีความสุข แล้วร่างสูงใกล้ๆนั่นก็ฉีกยิ้มก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้แก้มเนียนขึ้นสี คนเฝ้ามองถึงกับฟาดมือใส่ผนังห้องอย่างแรงจนทุกคนสะดุ้ง!!

ปึกก!!

คากามิสะดุ้งเฮือก ปล่อยช้อนที่กำลังตักชิมซุปลงจนเลอะผ้ากันเปื้อน อาโอมิเนะส่ายหน้า ดึงผ้าสะอาดมาซับมือเรียวก่อนจะบ่น “อะไรของนายฟะอาคาชิ! โย่! เท็ตสึ...ได้ข่าวว่านายทำอย่างอื่นนอกจากไข่ต้มเป็นแล้ว” อาโอมิเนะว่า เดินเข้าไปหาคนรัก ก่อนจะหอมแก้มเนียนเบาๆ

เขารู้สึกสบายใจขึ้นเพราะคำพูดของคากามิ...ทำให้ความคิดที่จะเลิกกับร่างเล็กตรงหน้าหายวับไปทันที

“เพราะคุณเอาแต่บ่นไงครับ” คุโรโกะขมวดคิ้วใส่คนรัก หยิกแก้มสีเข้มแรงๆ

“เจ็บอ่ะ!

 ดวงตาคมสีแดงไม่ได้หงุดหงิดกับการหยอกล้อตรงหน้า

แต่หงุดหงิดที่อีกคนหลบสายตาเขาต่างหาก!! กล้ามาก! ทำผิดแล้วยังไม่สบตาอีก!

“วันนี้คากามิคุงทำอะไรครับ...เยอะแยะเชียว ฉลองอะไรหรือเปล่าครับ?”

“หึๆ...ฉลองที่เจ้าอาโฮ่มันทำงานเสิร์ฟเป็นน่ะคุโรโกะ”

“จริงเหรอครับ!!” คุโรโกะตาโต มองอย่างไม่อยากเชื่อ คนใจร้อนวู่วามและขี้เกียจแบบอาโอมิเนะคุงเนี่ยนะ!!

“เพราะฉันเอาชื่อนายไปขู่...เจ้าตัวเกรียมนี่เลยเชื่องอย่างกับลูกหมา...โอ๊ย! เจ็บนะเฟ้ย!” คากามิแยกเขี้ยวใส่ไอ้บ้าที่ตีหัวเขาแรงๆ พยามไม่สนใจสายตาคมกริบที่จ้องมองราวกับใบมีด

“อ่ะ...เอ่อ...งั้นไปนั่งที่โต๊ะกัน คุโรโกะเอาของที่นายทำมา เดี๋ยวฉันไปใส่จานให้” คากามิพาร่างตัวเองเข้าครัว บรรยากาศที่ทะมึนเพราะใครบางคนอยู่แล้วยิ่งอึมครึมไปใหญ่ อาโอมิเนะสบกับคนรักพลางถามทางสายตาว่าเกิดอะไรขึ้น คุโรโกะได้แต่ส่ายหน้า...

แม้เขาคิดว่าพอจะรู้สาเหตุก็เถอะ

“วันนี้เหนื่อยชะมัดเลยล่ะเท็ตสึ” ร่างสูงนอนหนุนตักคนตัวเล็กพลางบ่น “เจ้าคากามิน่ะใช้งานฉันหนักมากๆเลย”

 คุโรโกะส่ายหน้าเบาๆกับการอ้อนนั้น ก่อนจะลูบแก้มสีเข้มช้าๆ “ทำไมไม่พักผ่อนล่ะครับ...”

“ก็...เจ้า...บากะบอกว่า...”

“หืม?” ก้มลงไปใกล้ๆ

“นายทำอาหารเพื่อฉัน...ฉันเลย...” คุโรโกะตาโตเมื่อเข้าใจที่อีกฝ่ายต้องการบอก ใบหน้าเรียบๆขึ้นสีจัด

“อาโอมิเนะคุง...ทำอาหาร...ให้ผมเหรอครับ?” ถามอย่างไม่แน่ใจ

“เอ่อ...เออ” ในใจรู้สึกพองฟูทันทีที่ได้ฟังคำตอบ ราวกับเรื่องกังวลใจมากมายก่อนหน้านั้นหมดไปเลย

ระหว่างพวกเขา...ยังมีคำว่า...รัก

อาคาชิไม่ได้รู้สึกร้อนใจกับการที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน ตอนนี้ที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุดคืออีกคนที่ไม่อยู่ในห้อง หงุดหงิดจนลืมไปว่าที่จริงแล้วต้องการอะไร หงุดหงิดจนไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเป็นแค่หมากที่ไม่ต้องสนใจ แค่เขาไม่เห็นหน้าสี่ชั่วโมงเพื่อจะรู้ว่าเสือจอมดื้อนั่นกำลังมีความสุขกับคนอื่น!!

แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้เขาอยากทำลายทุกอย่างแล้ว!!

“อ๊ะ...มาแล้วววววว” เสียงสดใสมาพร้อมกับถาดอาหาร ก่อนจะวางถ้วยลงตรงหน้าอาโอมิเนะและคุโรโกะ “ที่พวกนายทำให้กัน...เอ่อ...แล้วอาคาชิ...นายจะกินของอาโอมิเนะหรือของคุโรโกะ”

“ทำไมอ่ะ?” อาโอมิเนะลุกขึ้นนั่ง ตักซุบชิม ก่อนจะหันมองหน้าคนรัก “อร่อยดีนี่หว่าเท็ตสึ...ฝีมือดีกว่าเจ้าบากะอีก”

“โม้แล้วครับอาโอมิเนะคุง” คุโรโกะหัวเราะ ชิมซุปมันฝรั่งของคนตัวดำ ไม่รู้เป็นเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจที่เขากับอาโอมิเนะคุงทำซุปมันฝรั่งด้วยกันทั้งคู่ “รสชาติดีนะครับ”

“หึๆ...ฉันเสียอย่าง เออ...แล้วทำไมต้องให้อาคาชิกินอาหารของฉันกับเท็ตสึด้วยอ่ะ นี่มันของพวกฉันห้ามแย่งเฟ้ย!” ออกอาหารหวงจนน่าหมั่นไส้

คากามิกลอกตาไปมา “อาคาชิ...อืม...แพ้อาหารที่ฉันทำล่ะมั้ง” เขาบอก

แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแค่...ไม่อยากกินอะไรฝีมือเขาแค่นั้นเอง

“เห...เสียดายว่ะอาคาชิ...คากามิทำอาหารอร่อยจะตาย” อาโอมิเนะดึงมือของคากามิที่กำลังตักอาหารมาใส่ปากตัวเองพลางเคี้ยวตุ้ยๆ

“กินดีๆสินายน่ะ! โตแล้วนะ!” คากามิบ่นคว้าทิชชู่ส่งให้คุโรโกะ แล้วคีบไก่เทอริยากิใส่จานอาโอมิเนะ “กินไปเลย!! ไม่หมดมีเตะ!

กึก!! มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น

ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งไม่ชอบใจ!!

ไทกะใส่ใจไดกิ รู้ว่าอะไรเป็นของชอบอีกฝ่าย และดูจากท่าทางคงจะทำอาหารกินด้วยกันบ่อยๆ

ถึงอาคาชิจะไม่เคยแตะอาหารที่ไทกะทำ...เพราะเขากลัว...ความใจอ่อนของตัวเอง แต่...เขาไม่ชอบยิ่งกว่าที่เห็นคนอื่นกินอาหารจากเสือสีแดงด้วยความสุขแบบนี้

ไทกะเป็นของเขา!! เขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์!!

ดวงตาคมสีแดงฉายแววกรุ่นโกรธ สติที่เคยคิดว่าควบคุมได้ดีกลับเริ่มกร่อนลงทุกๆที... ดวงตาเป็นสีส้มไปข้างหนึ่ง...พร้อมรอยยิ้มแสยะที่มุมปากซึ่งเกิดโดยไม่ได้ตั้งใจ

อาคาชิ...อีกคน...

กำลัง...จะกลับมา...


มาอัพแล้ววววว ดีใจที่มาอัพได้ค่ะ ฮืออออ ยิ่งแต่งรู้สึกว่าจะเป็นมาม่าน้ำใส...แต่ตอนหน้าคงเป็นมาม่าต้มยำกุ้งน้ำข้น(?) เคยเปรยๆเอาไว้เรื่องตาของอาคาชิ นี่ล่ะค่ะ หึๆ 

ใครกำลังสอบสู้ๆน้าาาาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ ไฟท์ติ้งๆๆ อย่าโหมอ่านหนังสือนะค่ะ พักผ่อนด้วยน้าาา

ป.ล. 1 เพื่อนเค้ากำลังจะขาดใจตายเพราะ extra game อัพสองเดือนต่อหนึ่งตอน ยัยแสบนั่นเลยบังคับให้ทำ extra game ฉบับ yaoi เอิ่ม...อีกนานนนนนนนนล่ะค่ะ 5555

ป.ล. 2 ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ ทุกคนที่คอยติดตาม ช่วยตรงจคำผิดและดูเนื้อหาให้ ขอบคุณมากๆน้าาา ขอบคุณที่คอยห่วงใยกันเสมอ >////<

ป.ล. 3 รักษสุขภาพด้วยนะค่ะ ลมหนาวเริ่มพัดมาแล้วววว อากาศเริ่มเย็นๆ ดูแลตัวเองอย่าให้ป่วยกันน้าาาาา

ป.ล. 4 ไว้เป็นน้ำย่อยค่ะ ^_^

เทย์โคว ไฮสคูล โรงเรียนที่ประชากร 80% เป็นแวมไพร์ และอีก 20% เป็นมนุษย์ ทั้งสองอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข(?) โดยแวมไพร์จะจับกลุ่มกันประมาณ 6-7 คน ต่อมนุษย์ 1 คน

มนุษย์...ที่เป็นถุงเลือดของแวมไพร์

.

.

.

แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาทั้งหกคน...ที่ยังไม่มีมนุษย์ประจำกลุ่ม...เพราะพวกเขาแข็งแกร่งจึงไม่จำเป็น...

แต่...ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป...

.

.

.

นักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามาในเทย์โคว ไฮสคูล...

คากามิ ไทกะ 


ป.ล. 5 ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะค่ะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5733 MartiniLubik (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:34
    ปวดใจไปหมดแล้ววววว อย่าทำร้ายน้อยเยยย
    #5,733
    0
  2. #5683 Shipnielong (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:36
    นายน้อยคะ พักก่อนค่ะ ได้โปรดระงับสติ เราสงสารไทกะจะตายอยู่แล้ว พอเถอะค่ะ เลิกทำร้ายจิตใจน้องซะทีว้อยยยย
    #5,683
    0
  3. #4863 Nut .. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 20:51
    อาคาชี้~~~~~
    #4,863
    0
  4. #4437 Akasora genri (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:53
    ขอความSM จงสถิตอยู่กับท่าน
    #4,437
    0
  5. #3213 Shin Night (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 21:23
    ผมนี่ทำใจอยู่นานกว่าจะอ่านตอนนี้ คราวที่แล้วจำได้ขึ้นใจเลยว่าตอนนี้คากาจินหน้าสงสารมากอ่านตอนนี้กี่ทีนำ้ตาร่วงทุกทีT_T
    #3,213
    0
  6. #2487 naoko (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 10:34
    ลั่นคำชมที่นายมีให้อาโอมิเนะจริงๆ ตั้งแต่มาญี่ปุ่น ฉันยังไม่เคยเห็นใครดำเท่านาย ขำน้ำตาไหลเลย 55555
    #2,487
    0
  7. #2442 thairnee1234 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 09:42
    อ่านกี่รอบๆประโยคที่ว่า ไทกะเป็นของเขา เขาเท่านั้นที่มีสิทธิ ก็ฟินทุกรอบ(รอบที่ 3 ได้แล้วมั้งที่อ่าน)
    #2,442
    0
  8. #2010 thairnee1234 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 21:06
    'ไทกะเป็นของเขา!! เขาคนเดียวเท่านั้นทีมีสิทธิ์!!!' อ่านประโยคนี้แล้วฟินมากกกกกกกกกกกกกกก
    #2,010
    0
  9. #1866 เมี้ยวมันเดอร์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 01:27
    ตั้งหน้าตั้งตารอต่อไป มาไวไวนะ คิดถึง!!
    #1,866
    0
  10. #1857 in bee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 22:32
    น่าอ่านมากกกกกกเลยค่ะ แต่งเร็วนะทั้งallkaga และ เรื่องนี้ จะรอนะค่ะ สู้สู้นะค่ะ
    #1,857
    0
  11. #1812 iseakai93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 07:57
    หึ!! นายน้อย อกแตกตายไปเลย!!!
    อาโอมิเนะกับคุโรโกะรักกันดีๆนะ 

    คากามิคุงงงงงงงงง มาหาเราเถอะะ ช่างหัวนายน้อยไปเลย ฮืออออออออออออ
    ตอนต่อไป คากามิโดนแน่เลย T^T

    ปล. รอเรื่องแวมไพร์ อยู่นะคะ ><
    สู้ๆน้า ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ 
    #1,812
    0
  12. #1773 Reddream (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 23:28
    นายน้อยใจเย็นๆนะ ตอนนี้ยังมีคู่น้ำเงินดำอยู่จะทำอะไรเสือแดง ทำที่ลับตาหน่อยนะ... ....หนูอยากอ่านแวมไพร์แล้ว
    #1,773
    0
  13. #1745 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 21:56
    เรื่องใหม่ที่มาแอบโปรย่ไว้ตอนท้ายน่าสนุกนะคะติดตามคะๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ตุลาคม 2558 / 22:01
    #1,745
    0
  14. #1733 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 21:37
    โฮฮฮฮฮฮ(;´ຶДຶ `) คางามิน่าสงสารมากๆเลยอ่าาาา.นายน้อยใจร้ายมากอ่าาาา
    ปล.คนอ่านปวดใจเเทนนุ้งเสือเลยคะ(ฮา)
    #1,733
    0
  15. #1711 Pocky Kuliko (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 02:51
    โอ๊ยยย จะเปิดเทอมเจ้าคะไรท์ TT ร้องไห้หนักมาก อาคาชิตอนต่อไปน่าอ่านม๊ากกกก รอ SM อยู่ในใจ =..= (กำ) แวมไพร์พอพูดถึงเลือดบริสุทธิ์นึกถึง แวมไพร์ไนท์ ซะงั้น 555 น่าติดตามที่สุด ><
    #1,711
    0
  16. #1707 furi02 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 20:30
    ได้กลิ่นมาม่าต้มยำกุ้ง(?)มาแต่ไกลเลยคะ  เจอสปอยเรื่องใหม่ที อยากอ่านเบยคะ!!!!!!!
    #1,707
    0
  17. วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 11:10
    ไทกะของฉันนนนน ดูเหมือนว่านายจะมีศึกครั้งใหญ่ในไม่ช้านี้แน่
    #1,703
    0
  18. #1702 nuschaly zeku (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 00:32
    อ้ากกกกกกกก!!อ่านแล้วรู้สึกหมันไส้อาคาชิอย่างแรง>๐<ไม่ทราบว่าจะซึนปัยถึงไหนย่ะ!ระวังเถอะจะมีคนมาแย่งไทกะปัยแล้วจะมาเสียดายทีหลังไม่ได้หรอกน่ะ(โดนกรรไกรปักหัว)

    ติดตามตอนต่อไปจ้า^0^
    #1,702
    0
  19. #1701 namtan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 23:35
    อาคาชิ ถ้าไม่นายไม่เลิกซึน ฉันจะแย่งคากาแล้ว

    //กรรไกรแทง

    ตอนแรกน่ารักมากกก อาโฮ่ดูหล่อขึ้นทันตา ฟ้าไฟเลยม้ายยยย แวมไพร์น่าติดตามมว๊ากกกกก

    แล้วก็รอกันต่อปายยย....
    #1,701
    0
  20. #1698 bloodc2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 15:31
    โฮ้กกกก!!! อาคาชี้!!!! จะทำอารายยย!!
    #1,698
    0
  21. #1697 ammykjd (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 14:38
    *พ้นไฟ..ก๊าสสสสสสสสสสสสสสสสสสส~อ้าก เป็นตอนที่เจ็บปวดมาก ฮือ ไทกะของฉัน
    #1,697
    0
  22. #1696 gemello (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 13:51
    อาคาชินี่มันน่าตบจริงๆ อาโฮ่กับคุโรโกะน่ารักกกกก แต่ตอนนี้คางามิน่าสงสารมากเลยอ่าาาา introน่าสนใจมากเลยค่าาา
    #1,696
    0
  23. #1695 Knom_Jean™ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 12:46
    สุดยอดไปเลยเจ้าค่ะ อาคาชิหึง อ้ากกกกก คากามิแกกลับไปแกตายแน่ๆหึๆ(รอให้อาคาชิจับกด) เราเป็นพวกนิยมเสือเคะคู่กับใครก็ได้ขอให้เสือเคะก็พอใจแล้ว หึๆ เรื่องย่อของเรื่องต่อไปน่าสนใจมากค่ะ กดโหวตแปบ(จิ้มๆ)
    #1,695
    0
  24. #1694 Fahmai (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 11:24
     สนุกมากๆค่ะ ยกนิ้วให้เลย5555555 เป็นกำลังใจค่ะ รอติดตามผลงาน
    ต่อไปปปปป 
    #1,694
    0
  25. #1693 U_K_E (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 09:23
    โอ๊ยยยยยย ฟหกด่าสว!! อยากอ่านแวมไพร์เฟ้ยยยยยยยยยย ไรท์อย่าทำเราใจจะขาดไปมากกว่านี้เลย ฮึก Q_Q
    #1,693
    0