fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 18 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว : มุราซากิบาระ อัตสึชิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    11 ก.ค. 58




Kurogo no basKet

Title : Family ก่อนที่จะเป็นครอบครัว...

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)มุราซากิบาระ อัตสึชิ

 

      

     “ขอโทษที่ต้องให้เอามาให้ถึงที่นี่นะไทกะ” ฮิมุโระ ทัตสึยะเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าสวยและอ่อนโยนนั้นมีแววลำบากใจ ที่ต้องให้น้องชายอย่างคากามิ ไทกะ เอาพาสปอร์ตของเขาที่เคยลืมไว้มาให้ถึงอาคิตะ

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...ถือโอกาสมาเยี่ยมทัตสึยะด้วยไงล่ะ อย่าคิดมากสิ”

“โอเค...แล้วไทกะจะพักที่นี่หรือเปล่า? เดินทางมาตั้งหลายชั่วโมง”

“อืม...ขอคิดดูก่อนแล้วกัน” คากามิยิ้ม

จะอยู่ค้างกับพี่ชายก็กลัวพวกบ้าที่บ้านก่อความวุ่นวาย ถึงพอมีมิโดริมะมาอยู่ด้วยจะมีคนคอยห้ามปรามบ้างก็เถอะ แต่บางทีคนหัวเขียวเขาก็บ้าจี้ตามพวกนั้นไปด้วย

“งั้นไปหาอะไรกินกันไหมล่ะ...เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“แน่ใจเหรอทัตสึยะที่บอกว่าจะเลี้ยงน่ะ” หนุ่มโยเซ็นหัวเราะ

นั่นสิ...ไทกะกินจุแค่ไหนทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตก็กินเหมือนกระเพาะเป็นหลุมดำ

“ถ้าฉันพกเงินมาไม่พอ ไทกะก็ต้องอยู่ล้างจานเป็นเพื่อนฉันแล้วล่ะ”

“อะไรกัน...ทัตสึยะใจร้ายกับน้องชายอย่างฉันลงเหรอ”

“ก็น้องชายฉันประหลาดนี่นา”

สองพี่น้องเดินคุยกับไปเรื่อยๆ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะมีให้ได้ยินตลอด ใบหน้าชวนมองนั้นสะกดสายตาของผู้คนโดยที่เจ้าตัวทั้งสองไม่รู้อะไรเลย คนหนึ่งมีเส้นผมสีดำสนิทปิดดวงตาสีดำสวยข้างนึง รอยยิ้มอ่อนโยนและใบหน้าสวยชวนมอง ยามที่ยิ้มยิ่งเหมือนดอกไม้ที่ผลิบานกลางฤดูหนาว ส่วนอีกคนเจิดจ้าและเปี่ยมด้วยพลัง สดใสจริงใจ ให้ความรู้สึกสบายใจ...ดวงตาสีอาทิตย์อัสดงนั้นทอประกายวิบวับจนไม่อาจละสายตา ราวแสงสว่างที่ร้อนแรง...

“จุ๊ๆ คนสวยทั้งสอง...ไปไหนจ้ะ?”

“ให้พวกพี่ไปส่งไหม หืม?” เสียงแซวจากกลุ่มคนที่อยู่หน้าร้านปาจิงโกะทำให้สองพี่น้องชะงัก คากามิกลอกตาถอนหายใจ

พวกนี้ชะตาขาดแล้ว... เห็นหน้าสวยๆอย่างนี้แต่พี่ชายเขาน่ะเก่งเรื่องต่อยตีที่สุด ตอนอยู่แอลเอก็มีเรื่องไม่ซ้ำวัน

“หน้าตาน่ารักจริงๆ”

 พวกนายช่วยเลิกพูดเถอะ คากามิถอนหายใจ เขาไม่อยากมีเรื่อง มองพี่ชายที่เริ่มขมวดคิ้วสีหน้าบอกชัดว่าไม่พอใจ แต่ก่อนที่ฮิมุโระ ทัตสึยะ จะได้อาละวาด รังสีทะมึนๆพร้อมร่างยักษ์ๆของใครบางคนก็เดินเข้ามาเสียก่อน ดวงตาสีม่วงปรายมองพวกปากไม่ดี ส่วนสูงที่ใหญ่โตและอารมณ์ตึงๆที่รับรู้ได้ง่ายๆ ทำให้คนเหล่านั้นจรลีหายไปอย่างรวดเร็ว มุราซากิบาระถอนหายใจ มองสองพี่น้องต้นเหตุที่ไม่รู้ว่าคิดยังไงถึงมาอยู่ด้วยกัน รุ่นพี่ในทีมตนเองนั้นเลิกคิ้วมองเขางงๆ ก่อนจะทักด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนตามปกติของเจ้าตัว

“มาซื้อขนมกับเล่นเกมส์หรืออัตสึชิ?”

“อ่า...มุโระจิน...มาทำอะไรอ่า?”

“มาหาไทกะน่ะสิ” คนตัวโตหันไปมองคากามิที่ส่งยิ้มมาให้ แล้วก็ขมวดคิ้ว

 ให้ตายเหอะ! ยิ่งกำลังคิดมากเรื่องคนๆนี้อยู่เลย นี่เป็นครั้งแรกนะนอกจากขนมกับเกมส์และของกินแล้วที่เขาคิดเรื่องอย่างอื่น...ก็ใครใช้ให้อีกฝ่ายน่ากินเล่า!! แม้จะอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาๆก็ยังดูดี!

“คราวหลังน้า...หาคนมาเดินด้วย...” ส่ายหน้าเบาๆ จนสองพี่น้องที่ถูกเด็กสั่งสอนมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะ

“โอเคๆ...นายเลิกขมวดคิ้วเถอะ เอ้า!” คากามิยื่นถุงสีน้ำตาลอ่อนมาให้

“เห?”

“สปาเกตตี้เส้นหมึกดำ เห็นคราวก่อนนายบอกว่าอยากกิน ฉันมาเลยทำมาฝาก ที่จริงตั้งใจจะฝากทัตสึยะไปแต่เจอนายก็ดีแล้ว” รอยยิ้มเจิดจ้าทำให้ยักษ์สีม่วงตาพร่า

 ช่างใส่ใจคนอื่น...จนอยากได้เป็นเจ้าของ

“ขอบ...คุณ” อดจะเขินนิดๆไม่ได้ และยิ่งต้องเขินมากไปกว่าเดิมเมื่อมือเรียวๆนั้นเอื้อมมาลูบหัวเขาเหมือนเด็กๆ

“อื้อๆ...กินให้อร่อยล่ะ”

 เหมือนเด็กจริงๆเลยแฮะหมอนี่...ไม่สิความจริงก็เหมือนลูกหมาด้วย แค่คนละสายพันธ์กับคิเสะเท่านั้นเอง ฮะๆ

“ทัตสึยะ...ฉันว่าฉันกลับดีกว่า” คากามิตัดสินใจได้ในที่สุด เดี๋ยวพวกบ้านั่นจะโทรฯมาโวยวาย

“อ้าวไม่ค้างด้วยกันเหรอ...”

“อือ...ไว้คราวหลังนะ”

“ก็ได้” คนเป็นพี่ไม่รั้งไว้ ก่อนจะสวมกอดน้องชายเบาๆ “เดินทางกลับดีๆนะ...Bro.

“นายก็เหมือนกัน...ไว้เจอกันนะมุราซากิบาระ ว่างๆก็มาพักที่บ้านบ้าง คนอื่นๆเขาอยากเจอนาย”

 คากามิอยากให้สายใยของพวกบ้านี่กลับมาเป็นเหมือนเดิม...เขาอยากเห็นรุ่นปาฏิหาริย์มาอยู่รวมกัน...อีกครั้ง คนผมม่วงไม่ตอบแต่ดวงตาคมมองตามร่างที่ละไปอย่างรวดเร็ว

“มาทำไมน้อ?”

“ไทกะน่ะเหรอ? เอาพาสปอร์ตมาให้ฉันน่ะสิ คราวก่อนที่กลับอเมริกาฉันลืมไว้บ้านไทกะน่ะ”

“มุโรจินจะไปอเมริกา...โดดซ้อม...นิสัย...ไม่ดี” ฮิมุโระหัวเราะกับคำกล่าวหาของรุ่นน้อง ความจริงเขาก็ไม่อยากโดดซ้อมหรอก เพราะตัวเองเป็นกัปตันทีมด้วย แต่ทำยังไงได้ในเมื่อมีคนเอาแต่ใจเร่งยิกๆ แถมยังส่งตั๋วเฟิร์สคลาสมาให้ถึงที่ จะให้ปฏิเสธก็เขานี่ล่ะที่จะซวย

“ฉันบอกโค้ชเรียบร้อยแล้วน่า เดี๋ยวจะซื้อขนมมาฝาก”

“เอา!! เยอะๆนะ”

“โอเคๆ...”

 ว่าเขานิสัยไม่ดีแต่พอเอาขนมให้ก็ตาวาวเสียงั้น...เหมือนเด็กจริงๆนั่นล่ะ ถึงฝีมือการเล่นบาสฯจะยอดเยี่ยมสุดๆก็เถอะ

“คราวก่อนโน้น...อร่อยมากเลย” หมายถึงขนมถุงโตที่ได้รับมา

“อ้อ...นั่นไทกะเป็นคนเลือกให้น่ะ เห็นว่านายอาจจะชอบ” ชื่อคนผมแดงทำให้มุราซากิบาระถอนหายใจเบาๆ

อ่อนโยนจริงๆเลยน้าาา~~

“ไทกะน่ะเป็นคนที่อ่อนโยนมากๆ” พี่ชายอวยน้อง “ว่าแต่...นายแบกกระเป๋ามาจะไปไหนล่ะเนี่ย?”

“โตเกียวอ่า”

“อ๋อ...ที่บอกว่าไปอยู่ด้วยกันกับเพื่อนๆน่ะเหรอ?”

“อื้อ!

“เอ๋?....งั้นฉันฝากไทกะด้วยสิ ปล่อยให้กลับคนเดียวกลัวจะมีเรื่องเหมือนกัน ไทกะซื่อจะตายไป”

 ก็รู้นิสัยน้องชายตัวเองดีนี่นา

“ฉัน...ยอมก็ได้”

“เอาน่าๆอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ได้ข่าวว่าไทกะอยู่กับพวกนาย ขอให้ไทกะทำอะไรให้กินแล้วกัน”

 คนตัวโตกอดอก ยิ้มนิดๆ

หึ! จะเรียกค่าตอบแทนให้คุ้มเลยคอยดูสิ...คากาจิน!!

 

“ดีนะที่มาทัน...” เสียงนุ่มบ่นกับตัวเองเบาๆขณะที่เดินขึ้นชินคันเซ็นเพื่อกลับโตเกียว แต่เพราะว่านี่เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ผู้คนจึงเต็มไปหมด ดวงตาสีแดงสวยกวาดมองหาที่นั่งว่างๆ พอเห็นว่าไม่มีเจ้าตัวเลยหาที่เกาะยึดเหนี่ยวแทน

“คนสวย...นั่งไหมจ้ะ?” เสียงแซวแว่วๆจากกลุ่มเด็กรุ่นน้องทำให้คิ้วสีแดงขมวดมุ่น

ใช้อะไรดูว่าเขาสวย!! ตัวก็ถึก!! แถมหน้าออกจะแมนสุดๆ! คิดในใจด้วยไม่อยากมีเรื่อง โดยที่ไม่รู้เลยว่าสภาพตัวเองตอนนี้น่ะเป็นยังไง...

เรือนร่างสูงโปร่งพอเหมาะพอดี ผิวกายสีน้ำผึ้งเนียนอย่างคนสุขภาพดี ชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสีดำธรรมดาๆที่สวมใส่แต่กลับดูลงตัว

บางทีไอ้การที่บอกว่าเวลามีความรักคนเราจะดูดีขึ้น...ทฤษฎีนี้ไม่ได้ใช้ได้แค่กับผู้หญิงเท่านั้น เพราะเอสเซย์รินก็เปล่งรังสีบางอย่างที่ชวนให้คนอยากสัมผัส

เสียงแซวทวีความดังมากขึ้นจากแค่คนสองคนเริ่มกลายเป็นกลุ่มใหญ่ คากามิสบถในใจก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อถูกกระชากเอวไปด้านหลัง กำลังจะหันกลับไปด่าว่าใครกันที่กล้าทำ...แต่พอสบดวงตาสีม่วงคมเปล่งประกายจ้าอย่างไม่ค่อยเห็นแล้วก็นิ่งไป เอียงหน้าเล็กน้อย...

“มุราซากิบาระ?”

ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

“มานี่” เสียงยานคางว่า ปรายตามองเหล่าคนแซวที่เงียบกริบและหลบสายตาหนุ่มร่างยักษ์เป็นแถว มือแกร่งดึงคากามิด้วยแขนข้างเดียวไปยังที่นั่งของตัวเอง

“อะไรของนายเนี่ย! ฉันไม่มีที่นั่งนะเฟ้ย!

“คากาจินมาก่อนฉัน...ไม่ใช่เหรอ?”

 “ก็แบบนั้น...แต่มีเด็กหลงทางฉันเลยต้องพาไปหาผู้ปกครองเด็ก เลยมาช้า”

คนผมม่วงถอนหายใจ จะเป็นคนดีไปไหน...คากาจิน!

“นายจะไปโตเกียวเหรอ?”

“อื้อ!” คากามิเอียงคอมองคนที่ยกกองขนมใส่เป้ใบใหญ่ ก่อนจะยิ้ม

“จะไปพักที่บ้านใช่ไหม คนอื่นๆต้องดีใจแน่ๆ” แววตาสีแดงสวยทอประกายอ่อนโยน

เขาอยากให้รุ่นปาฏิหาริย์กลับมาเป็นเหมือนเดิม คากามิไม่ค่อยมีญาต แล้วครอบครัวเขาก็มีแค่พ่อ แต่การได้อยู่ร่วมกับพวกบ้าสี่คนที่บ้านกลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข

และมัน...คงดีไม่น้อยหากเจ้าพวกนั้น...อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

“วะ...เหวอ! ทำอะไรของนาย!!” ดุเบาๆ เมื่อเอวเขาถูกเจ้าคนตัวยักษ์เอาแขนเกี่ยว ทำให้ร่างคากามิหล่นปุลงบนตักกว้าง แล้วคนทำก็ดันจิ้มขนมเค้กเข้าปากเฉย

“นั่งกับฉันล่ะคากาจิน...”

 ไปยืนให้คนอื่นมองแล้วเขาหงุดหงิด บอกตัวเองในใจ

“ให้นั่งตักนายเนี่ยนะ!!จากอาคิตะไปโตเกียวเกือบๆสี่ชั่วโมงเนี่ยนะ!

“อืม...เอ้า!” ยื่นขนมหวานมาตรงปาก คากามิก็ได้แต่อ้าปากงับมันเข้าไป กลิ่นหอมของนมและผลไม้ที่ผสานกันลงตัวทำให้ตาโต

“อร่อย...ซื้อมาจากไหน?” มุราซากิบาระมองคนที่ทำท่าทางน่ารักแล้วยิ้ม ก่อนจะแบ่งขนมของตัวเองให้กินอีก ซึ่งคนซื่อก็กินแต่โดยดี ชนิดที่ว่าคนหัวม่วงยื่นอะไรมาเอสเซย์รินก็กินทุกอย่าง จนลืมเรื่องที่ตัวเองนั่งตักแกร่งไปเฉย ส่วนเจ้าของตักนั้นไม่ได้ว่าอะไรแต่อย่างใด ในเมื่อมีร่างนุ่มนิ่มมาเป็นตุ๊กตาให้กอด แถมมีกลิ่นหอมๆมานั่งใกล้ๆ

ดวงตาสีม่วงมองคนผมแดงที่พอกินอิ่มก็เริ่มจะงัวเงีย ใบหน้านั้นเอียงไปมา จนมุราซากิบาระต้องรั้งให้กลับมาซบอกเขาแทน คนตัวสูงยืดขาออกเล็กน้อยเพื่อให้คากามิได้หลับในท่าที่สบายมากขึ้น กระชับอ้อมแขนเพื่อให้คนขี้เซาอุ่น ใบหน้ายามหลับนั้นเหมือนครั้งที่เขาเห็นตอนไปหาที่บ้าน

น่ารักจังน้าาา~~~ แถมยังหอมน่ากินอีก...อืม...

“แผล่บ” ปลายลิ้นแตะลงเบาๆตรงปากสีพีช ใบหน้าคมโน้มมาใกล้ใบหน้าคนหลับ

หวานอย่างที่คิด...ถ้าได้กินทั้งตัวจะหอมหวานขนาดไหนนะ

“อื้อ!” คนขี้เซาพลิกตัวเบาๆเมื่อสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างรบกวนการนอน แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาตื่น เด็กตัวยักษ์เจ้าเล่ห์ได้แต่แอบยิ้มด้วยแววตเป็นประกาย

เอาล่ะ...ค่อยๆเริ่มชิมขนมหวานแสนอร่อยในอ้อมแขนดีกว่าน้าา~~ ในเมื่ออยากขี้เซาเองก็ช่วยไม่ได้นี่นา...

ก็คากาจินเหมือนขนมที่อร่อยมากๆ คนชอบขนมแบบเขาก็อดใจไม่ไหวหรอก 

แล้วเอสเซย์นินก็ถูกเด็กชอบขนมเอาเปรียบอยู่ตลอดระยะทางที่เดินทางมาโตเกียวด้วยประกายฉะนี้

     

 

“ฮ้าวววว~~ อ้าว...ที่นี่...ที่บ้านนี่นา” คากามิที่เพิ่งตื่นนอนกวาดตามองการตกแต่งอันแสนคุ้นเคย พยามทบทวนความทรงจำว่าไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขายังอยู่อาคิตะอยู่เลย สงสัยมุราซากิบาระคงพากลับแหงๆ สะบัดผ้าห่มผืนหน้าลงจากเตียง บ้านมีแสงไฟสลัวๆเปิดไว้ เพราะวันนี้เป็นวัดหยุดสุดสัปดาห์ แล้วเขาก็บอกว่าอาจค้างกับทัตสึยะ แถมยังเผลอหลับไปอีก พวกตัวป่วนคงคิดว่าเขาอยู่อาคิตะ จึงกลับไปบ้านตัวเองกัน

คิดแล้วก็อดขำไม่ได้ หากคากามิไม่อยู่บ้านหลังนี้...คนอื่นๆก็ไม่มีใครอยู่เหมือนกัน กว่าเขาจะบอกให้พวกบ้านั่นกลับไปเยี่ยมบ้านตัวเองกันบ้างต้องชักเอาแม่น้ำทั้งแผ่นดินมากล่อมเลยทีเดียว

“อ๊ะ! โห! นายทำครัวเป็นด้วยเหรอ?” ตาสีแดงโตขึ้นกับภาพที่ไม่น่าเชื่อ เมื่อเห็นว่าในครัวนั้นสว่างจ้าที่สำคัญมีร่างยักษ์ๆสีม่วงๆกำลังตีแป้งเค้กอย่างแข็งขัน

“คากาจิน...ตื่นแล้วเหรอ?”

“อื้ม...นายพาฉันมาล่ะสิ ขอบใจนะ” มุราซากิบาระส่ายหน้าไปมา ไม่บอกหรอกว่าเอสเซย์รินถูกเขาอุ้มด้วยท่าล่อแหลมจนตกเป็นเป้าสายตาคนมาตลอดทาง ยิ่งเจ้าตัวขี้เซาชอบซุกหน้าเขาหาเขาเหมือนลูกแมวอีก

แต่ก็ดี...เขาได้กำไรอยู่แล้ว

“จะทำอะไรกินล่ะ?”

“ครีมสตูว์”

“แล้วตีแป้งเค้กทำไม?”

 คนตัวโตเอียงคอ “มันไม่ได้ทำแบบนี้...เหรอ?”

 คากามิกลอกตาขึ้นข้างบน ถอนหายใจ “บ้านนายสิ! เห็นท่าทางตั้งใจ ไอ้เราก็นึกว่าทำเป็น! เด็กน้อยเอ๊ย!”  

“เน่นน~~~ คากาจิน...ฉันไม่ใช่เด็กน้อยน้าาา~~

 ทำไมคนตรงหน้าถึงชอบมองเขาเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย! คิดแล้วก็หงุดหงิดนิดๆเหมือนกัน

“หึๆ...ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งเหมือนนะ” เอ่ยเย้าๆ แต่ก่อนที่เด็กที่ว่าจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ คากามิก็เอื้อมไปลูบผมสีม่วงเบาๆ

“ถึงบางทีจะพึ่งพาได้มากๆก็เถอะนะ” น้ำเสียงนั่นทำให้คนถูกชมแก้มแดง ก่อนจะสะบัดหน้าหนี จนคากามิหัวเราะขำๆ

ก็ยังเด็กจริงๆนั่นล่ะ

“ฉันว่าเรามาทำอาหารกินกันดีกว่า...ไม่อย่างนั้นวันนี้ท้องฉันกับนายได้ประท้วงจนต้องไปโรงพยาบาลแน่ๆ”

 แล้วเขาก็จะถูกพวกบ้าดุเอาข้อหาไม่ดูแลตัวเอง

“เอ้า! เอาผ้ากันเปื้อนมา” มุราซากิบาระยอมถอดผ้ากันเปื้อนให้แต่โดยดี ร่างสูงตวัดผ้าลงบนร่างเอสเซย์รินก่อนจะผูกปมด้านหลังให้เบาๆ เสียงเข้มกระซิบ

“คากาจินกับผ้ากันเปื้อน...น่ารักดี”

“อ่ะ...” คากามิหน้าร้อนจัด ถลึงตาใส่คนชมที่เลิกคิ้ว

หน็อย! เอาคืนที่เขาว่าเด็กล่ะสิ! ชิ!

“ไหนๆนายก็ตีแป้งเค้กแล้ว วันนี้ทำเค้กเป็นของหวานด้วยแล้วกัน อยากกินอะไรอีกไหมล่ะ?”

“สตรอเบอร์รี่...ราดน้ำผึ้ง” พอเห็นคนผมแดงแล้วก็อยากกินขึ้นมา

“ได้...เอาล่ะนายจะเป็นลูกมือให้ฉัน?”

“อื้มๆๆ” พยักหน้าหงึกหงัก

“อย่าแอบหยิบกินอะไรเข้าไปล่ะรู้ไหม”

“ฉันโตแล้วน่าคากาจิน!

“ถ้าทำตัวดีเดี๋ยวให้รางวัล”

“จริงน้าาา~” คนที่บอกว่าโตแล้วทำตาวาวๆ จนคากามิหัวเราะคิก

แล้วไม่นานการทำอาหารที่วุ่นวายที่สุดของเอสแห่งเซย์รินก็เริ่มต้นขึ้น ในเมื่อลูกมือที่บอกว่าจะทำตัวดีนั้นช่างยุ่งยากสุดๆบอกให้หยิบอะไรก็หยิบผิด ที่สำคัญยังใส่น้ำตาลเกือบทั้งกระปุกลงในหม้อสตูว์!! จนคนผมแดงต้องถลึงตาใส่และดุไปหลายที สุดท้ายก็ถูกไล่ให้ไปยืนพิงกำแพงอยู่เฉยๆ

ดวงตาสีม่วงมองคนที่กำลังทำครัวอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าตั้งใจไม่ต่างอะไรกับตอนอยู่ในสนามบาสฯ เขาเคยลิ้มรสอาหารฝีมือคากาจินมาแล้ว...ต้องบอกว่าอร่อยจนยากจะหาใครเหมือน...อาหารที่คนทำใส่ใจ...มีย่อมทำให้อิ่มเอมได้มากกว่าอาหารเลิศรสอื่นๆ

คนๆนี้...จะเข้ามาเพื่อเป็นแสงสว่างของพวกเขา...คนที่จะทำให้รุ่นปาฏิหาริย์กลับไปเป็นเฉกเช่นเดิม

สนใจอีกฝ่ายมานาน...ตั้งแต่แพ้ในการแข่งวินเทอร์คัพ แต่เพิ่งจะยอมรับว่าตอนนี้ความรู้สึกที่มีมัน...มากกว่าความสนใจ ถ้าหากว่าอยากครอบครองไว้...จะเป็นอะไรไหมน้าา~~ คากาจินจะยอมเป็นขนมหวานให้เขากินหรือเปล่าน้อ?

“คิดอะไรอยู่?” กลิ่นนมอ่อนๆจากครีมเค้กที่เพิ่งถูกผสมเสร็จทำให้มุราซากิบาระกระพริบตา มองเห็นคนในชุดผ้ากันเปื้อนกระพริบตาพร้อมยื่นสตรอเบอร์รี่สีแดงสดราดด้วยน้ำผึ้งหอมน่ากินมาให้ ในมือเรียวถือเค้กที่กำลังจะเอาเข้าตบอบ

“เสร็จ...แล้วเหรอ?” ว่าพลางอ้าปากรับของที่ยื่นมาเข้าไป รสชาติหวานอมเปรี้ยวแผ่กระจายไปทั่วลิ้น

“ทำไม...อร่อย?” คิ้วสีแดงเลิกขึ้นนิดๆ

“ถ้าไม่อร่อยแล้วฉันจะทำทำไมล่ะ...นายนี่!

“มันอร่อยกว่า...ที่ฉัน...เคยกิน”

“ก็ฉันเอาสตอรเบอร์รี่แช่น้ำเกลือก่อนแล้วค่อยแช่นมสด ส่วนน้ำผึ้งก็อุ่นไฟอ่อนๆ ผสมช็อคโกแลต”

“ชอบ!!

“อุ๊บ! จ้าๆขอบคุณ...” หัวเราะขำๆจนคนมองเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง

“คากาจิน! ถ้าหัวเราะอีกจะโกรธแล้วน้าาา~~~” หน้างอๆนั่นไม่ได้ทำให้คากามิหยุด กลับหัวเราะมากขึ้น

ให้ตายสิน้าา~~ ไม่น่าเชื่อว่านี่คือเซนเตอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของรุ่นปาฏิหาริย์ เวลาไม่อยู่ในสนามไม่ต่างอะไรกับเด็กประถม! ไม่สิ...เด็กอนุบาลเลยเอ้า!!

“ถ้ายังไม่เลิกฉันจะกินคากาจินแล้ว ฮึ่ย!” พอเอ่ยจบก็ใช้ความเร็วและขนาดตัวที่ใหญ่กว่ารั้งร่างเสือแดงไว้ด้วยแขนข้างเดียว เค้กกอนโตที่คากามิถืออยู่หล่นเปรอะเปื้อนไปทั่วตัวเขา ดวงตาสีแดงเงยมองเจ้าตัวโต ทำท่าจะโวย หากไม่ติดว่าเห็นดวงตาสีม่วงกำลังโชนแสงกล้า และฉายประกายวาววับ

อ่า...มันเหมือนหมียักษ์เจอเหยื่อตัวน้อยๆเลย...

 บ้า...ชะมัด!

คากามิอึ้ง...โมโหตัวเองที่ดันไปคิดว่าคนตรงหน้าดูดีกว่าทุกที!

“ฉัน...เตือนแล้ว...นะ”

“ตะ...แต่...”

“คากาจิน...นิสัยไม่ดี”

 ชอบยั่วคนอื่น...ชวนให้สงสัยจริงๆว่าพวกอดีตเพื่อนร่วมทีมอดทนกับคนๆนี้ได้ยังไงกัน? ถ้าเป็นเขานะจะจับกินเช้า กลางวัน เย็น เลย!!

“ฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่า...ฉันเด็ก...หรือเปล่า”

“ไม่ๆ...ไม่ต้องก็...ได้” ปฏิเสธด้วยใบหน้าแดงจัด เจ้าเด็กยักษ์นี่มองเขาราวกับจะกลืนกินไปทั้งตัว!!

“หึ...ช้าไปแล้ว...คากาจิน...” ยิ้มน้อยๆ “บอกว่าจะให้รางวัลฉัน...ใช่ไหม?”

“ตะ...แต่...”

“มาให้กิน...เสียดีๆ”

 

ฉากเด็กยักษ์กินเสือจ้าาา~~

***NC***

 

“ตื่นแล้วเหรอ...คากาจิน” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ดวงตาสีแดงปรือปรอยด้วยความเหนื่อยอ่อน ร่างของเขานั้นนอนทับอยู่บนตัวยักษ์ๆของคนผมม่วง สงสัยเมื่อคืนหมอนี่พาเขามาห้องตัวเองแน่ๆ คิดแล้วก็แก้มร้อนฉ่า...

ในห้องครัว...น่าอายชะมัด!!

“อ่า...อือ...”

“เสียงแหบเลยอ่า...ฉัน...ขอโทษ” ทำหน้าสำนึกผิด จนคากามิต้องยื่นมือไปลูบเส้นผมยุ่งๆนั่น

“ไม่...เป็นไร... นายเปลี่ยนเสื้อ...ให้ฉัน”

“อื้อ...ของฉันเอง...ใส่แล้ว...สวยจัง” หอมแก้มแดงไปหลายฟอด

คากาจินกับเสื้อของเขาเป็นอะไรที่น่าดูมากๆ

“พวกคน...อื่น”

“กลับมาแล้วอ่า...คุโรจินทำโจ๊กอยู่” คากามิเลิกคิ้ว

เขาเพิ่งรู้ว่าคุโรโกะทำอะไรอย่างอื่นเป็นด้วยนอกจากไข่ต้ม

“คิเสะจินกับมิเนะจิน...แล้วก็มิโดจิน...”

“คากามิจจิ!!

“คากามิ!!

 เสียงทุ้มสองเสียงดังขึ้นพร้อมร่างของเอสแห่งโอโทและเอสแห่งไคโจวจะโผล่พรวดเข้ามา อาโอมิเนะที่เร็วกว่าดึงคากามิออกมากอดแน่น

“ไม่เป็นไรนะ?”

“อืม...”

“เสียงคากามิจจิแหบเลยครับ” คิเสะลูบแก้มใส

“คิเสะคุงก็ทำคากามิคุงเสียงแหบเหมือนกันนั่นล่ะครับ” คุโรโกะที่ยกโจ๊กหอมกรุ่นเข้ามาว่า ทั้งๆที่ตัวเองก็ทำเสือแดงเสียงแหบและสลบไปเหมือนกัน ดวงตาสงสัยของคู่หูที่มองชามโจ๊กทำให้เขายิ้ม

“ผมไม่ได้ทำเองครับ...คุณแม่ของอาโอมิเนะคุงทำมาฝาก”

“อ่า...” คากามิยิ้มก่อนจะถูกรั้งให้นอนพิงแผ่นอกของคิเสะ

“น้ำผึ้งมะนาว...จิบสักหน่อยนะ” มิโดริมะยื่นแก้มทรงสูงมาให้ “มุราซากิบาระ...”

“อือ...อะไรอ่ามิโดจิน?”

“จะมาอยู่ด้วยกันที่นี่ไหม?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยชวน ดวงตาสีม่วงมองสบตาอดีตเพื่อนร่วมทีมแต่ละคน ความทรงจำมากมายไหลเข้ามา ก่อนจะมองกับดวงตาสีแดงสวยที่จ้องเขาด้วยความเจิดจ้า

“อ่า...มา...”

“เฮ้อออ!!” หนุ่มๆทั้งหลายถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ดีแล้วครับ...คราวนี้ก็เหลือแค่อาคาชิคุงสินะครับ?” คุโรโกะว่า

เขารอเวลาที่จะได้มาอยู่ด้วยกัน...เชื่อว่าแสงสว่างของเขาจะทำได้ แล้วคากามิคุงก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง

“อาคาชิจจิต้องมาแน่ๆครับ...เขาเป็นคนชวนพวกเรานี่นา”

“ไอ้บ้านั่น...” คากามิว่า เสียงเริ่มกลับมา

“หืม? อาคาชิน่ะเหรอบ้า? ทำไมล่ะ?” มิโดริมะถาม

“ก็หมอนั่น...” ทำท่าจะเล่าแล้วก็หน้าแดงจัด จนคนหื่นอย่างอาโอมิเนะต้องหอมแก้มเนียนด้วยความหมั่นเขี้ยว

“อาโอมิเนะ!

“เดี๋ยวเถอะ...อย่าทำตัวน่ารักสิว่ะ!!

“อาโอมิเนจจิ...อย่าเพิ่งมาหื่นตอนนี้สิฮะ” คิเสะกอดร่างคากามิแน่น

“บอกตัวเองเถอะครับคิเสะคุง” คนพูดน่ะพูดไปไล้มือไปตามผิวสีน้ำผึ้งสวยอยู่

“คิเสะ!

“มานี่มา...คากาจิน” แขนแกร่งช้อนร่างคากามิมากอดเสียเอง เสือแดงเอนตัวพิงไหล่กว้าง

“มุราซากิบารัจจิขี้โกงอ่ะครับ! เมื่อคืนก็ได้กินคากาจินไปแล้วแท้ๆ”

“เลิกพูดเรื่องลามกกันสักทีพวกนาย” มิโดริมะห้าม ดันแว่นด้วยปลายนิ้ว ใช้มือไล้ใบหน้าของคากามิเบาๆ “อาคาชิทำอะไรนาย?”

“หมอนั่น...บังคับ...”

“อ๋อ! ที่ปากคากามิจจิช้ำคราวก่อน!” คิเสะโพล่งขึ้นมา ทำให้คนอื่นๆหันไปมอง ก็

”...ที่ผมเคยบอกไงครับว่าพวกพี่สาวผมน่ะจับคากามิจจิใส่ชุดเมดแล้วผมก็เจอคากามิจจิปากช้ำ เห็นบอกว่าฝีมืออาคาชิจจิ” ประเด็นนั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าประเด็นแรก

“ชุดเมดเหรอครับ?” คุโรโกะเลิกคิ้ว คากามิคุงกับชุดเมด....

“ใช่ฮะ! น่ารักมาก!! พี่เรย์กับพี่รินมีภาพเป็นเช็ตเลย ชุดคอนเซปต์นี้ดังมากเลยครับ!!

“เฮ้ย! คิเสะมีภาพไหม!” อาโอมิเนะว่าทันที ของแบบนี้ใช่จะมีให้เห็นง่ายๆ

“มีคร้าบบบ~~~~ นี่ไง!” เอากระเป๋าสตางค์ที่พกติดตัวมาให้ดู รูปคนผมแดงในชุดเมดสีแดงสลับดำ มีหูดุ๊กดิ๊ก

“จะดีมากเลย...ถ้าคนที่ถ่ายด้วยไม่ใช่...คิเสะจิน”

“อืม...นั่นสิ” มิโดริมะเห็นด้วย

“คิเสะ!!” คากามิค้อน “ไหนบอกว่าจะไม่บอกใครไงเล่า!

“อ่า...ก็ผมเล่าเรื่องอาคาชิจจิไงครับ” คิเสะยิ้มแหยๆ

“ไอ้บ้า!!

“ใจเย็นๆน้าาา~” มุราซากิบาระลูบแก้มเนียนเบาๆ กอดคากามิแน่น

“นาย...หิวไหม?”

“ไม่อ่า!

 ก็เขากินคากาจินจนอิ่มแล้วนี่นา!

“มุราซากิบาระมันไม่หิวแต่ฉันหิวเฟ้ย!

“คากามิ...นายลุกไหวไหม? ไปกินข้าวก่อน แม่อาโอมิเนะทำของมาฝากเยอะ” มิโดริมะถามอย่างห่วงใย

“คุณยายก็ทำขนมมาให้เหมือนกันครับ...” คุโรโกะบอก

“อ่า...ไปกัน ขอโทษที่ปล่อยให้หิ้วท้องรอ”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ...เพื่อคากามิจจิพวกผมรอได้!” คากามิยิ้มให้ก่อนจะถูกมุราซากิบาระช้อนตัวขึ้นอุ้ม

“ไปกินข้าวกันน้าา~

~~ติ๊ดๆๆ~~

 เสียงข้อความมือถือของคากามิเข้า อาโอมิเนะที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงส่งให้ พอเปิดอ่านคิ้วสีแดงก็ขมวดเข้าหากันแน่น คนส่งไม่โชว์เบอร์แต่ดูจากลักษณะคำที่ใช้แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าใคร...

ผมรออยู่นะ...ไทกะ...



ความจริงแล้วมุคคุงเขาก็เป็นเด็กช่างเอาเปรียบเหมือนกันนะค่ะ ^_^ นั่งรถไฟมาตั้งนานก็ฉวยโอกาสกับคากาจินมาตั้งนาน หุๆๆ 

ป.ล. 1 มุคคุงเขาไม่ดุหรอกค่ะ เพราะมีคนที่จะดุแทนแล้ว ทั้งอาโอมิเนะ คุโรโกะ คิเสะ มิโดริมะ แล้วก็มุคคุงจะหวานๆ แต่ลาสบอสนี่ต้องสมตำแหน่งหน่อยเนอะ! ^_^

ป.ล. 2 NC เหมือนเดิมน้าาา ทิ้งเมลล์เอาไว้จ้าาา ส่วนใครที่ไม่ได้ก็บอกกันด้วยนะค่ะ ^_^ 

ป.ล. 3 ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ ชอบคุณที่ห่วงใยกันมาเสมอ ปลื้มสุดๆจ้าาาาาา~~~ ดูแลสุขภาพกันด้วยน้าาาา ขอให้มีความสุขและรอยยิ้มในทุกวันๆนะค่ะ ^_^

ป.ล. 4 ตอนหน้าเจอกับลาสบอสแห่งรุ่นปาฏิหาริย์...นายน้อยอาคาชิเขา (คาดว่าตอนนี้อาจจะยาว^_^) นายน้อยเขาแฟนคลับเยอะ ^_^

ป.ล. 5 ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ฝันดีค่ะ ^_^ 

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,750 ความคิดเห็น

  1. #5747 FreshyDay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 14:24

    ขอ Nc ของทุกๆคนเลยได้ไหมค่ะ~~

    freshysora@gmail.com

    #5,747
    0
  2. #5710 Wrror (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 15:37
    เอามาให้หมดทุกตอนทุกคนเลยนะ Sajee2549@gmail.com
    #5,710
    0
  3. #5689 Noon004 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 08:27
    29nereekiss@gmail.com ขอทุกตอนเลยน๊า~
    #5,689
    0
  4. #5615 Lovepam12 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 02:44
    ขอ NC ค้า pamiimm539@gmail.com
    #5,615
    0
  5. #5579 Shipnielong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:16
    อ่านเเล้วหิวเลยค่ะ😂 หิวขนม? หึ หิวคากามิค่ะ😳
    #5,579
    0
  6. #5517 Nattakarn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 19:57

    ขอncทุกตอนค่ะ

    #5,517
    0
  7. #5516 Nattakarn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 19:54

    ขอncทุกค่ะ

    Nattakarn 110@gmail.com

    #5,516
    0
  8. #5510 B.TEm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 08:29
    อุแง มุคคุงน่ารัก ;----; กินเสือเหมียนเป็นขนมเลยนะเนี่ยนะ ! แน้วก็อยากจะขอ nc ของทุกตอนเลยค่ะ ไม่รู้ว่าทันมั้ย.. แต่ถ้าทันก็ขอขอบพระคุณมากมากมากมากเบยนะคะ ! temnot.thames@gmail.com
    #5,510
    0
  9. #5477 charahochi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 16:29
    yime.yime2004@hotmail.com
    #5,477
    1
    • #5477-1 charahochi(จากตอนที่ 18)
      28 พฤษภาคม 2562 / 16:30
      yime.yime2004gmail.com อันนี้ค่อยถูก
      #5477-1
  10. #5420 jomjai2265 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 11:02
    jomjai2265@gmail.com
    #5,420
    0
  11. #5375 mintlovem4 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:54
    ทันไหมอ่าาา
    MintLoveM4@gmail.com
    #5,375
    0
  12. #5338 Nm'mi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:56
    ถ้าบอกว่ากินเด็กเป็นอมตะ แล้วเด็กกินนี่อมตะไหมอ่ะ nametaji_miho@hotmail.com
    #5,338
    0
  13. #5317 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 07:46
    IloveyouOanimea@gmail.com
    #5,317
    0
  14. #5240 poonim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 17:40
    ขอNCทุกตอนได้มั้ยค่ะะะะ poonim082@gmail.com

    (รู้สึกเหมือนตัวเองมาช้าและไม่ทันT T)
    #5,240
    1
    • #5240-1 Nut (จากตอนที่ 18)
      6 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:49
      ไปดูในเพจง่ายกว่าคับ
      #5240-1
  15. #5236 Yata_mikaki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 15:53
    goukutera@gmail.com
    ขอ nc ทุกตอนได้ไหมคร้าบ~~??
    //อ้อนวอนไรท์(?)
    #5,236
    0
  16. #5235 akakuro (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:27
    นายน้อยมาคนสุดท้าย

    สงสัยเจ้าเสือจะโดนจัดหนัก
    #5,235
    0
  17. #5194 nam_jkr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 05:08
    namthanthara@gmail.com ขอNCหน่อยยยย
    #5,194
    0
  18. #4473 222444666888 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:46
    kuroba450@gmail.com

    ขอคับ
    #4,473
    0
  19. #4457 นภา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:03
    ขอ nc ทุกตอนได้ไหมอ่าาาาาาา

    raungsuk9@gmail.com
    #4,457
    0
  20. #4426 Akasora genri (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:40
    NC คนนะคะ ชอบมากกกกก

    paladin_mana@hotmail.come
    #4,426
    0
  21. #4373 nico-nico (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 11:13
    อยากได้ nc ของทุกตอนเลยง่า~
    an.antmoei@gmail.com
    #4,373
    0
  22. #4255 cake290447 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 08:32
    Cakechocotes290447@gmail.comข ด้วยน้าาาค่าาา
    #4,255
    0
  23. #4009 Nmindq (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 23:34
    มุคคุงงงงง ระหว่างเค้กกับคากาจินอะไรน่ากินกว่ากัน 5555555555 แปะเมลล์ค่ะะ nmindq@hotmail.com
    #4,009
    0
  24. #3994 thasinee38800 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 18:10
    thasinee38800@gmail.com ขอบคุณค่ะ
    #3,994
    0
  25. #3823 ใจที่มืดมิด (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:19
    preeda10733 @gmail.com เอาในครัวเลยหรอ
    #3,823
    0