fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 19 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว : อาคาชิ เซย์จูโร่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    2 ส.ค. 58



Kurogo no basKet

Title : Family ก่อนที่จะเป็นครอบครัว...

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)อาคาชิ เซย์จูโร่


       “ไทกะไม่อยู่เหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ดวงตาสีแดงกวาดมองไปรอบๆห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ เมื่อมีอดีตเพื่อนร่วมทีมอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา...แต่กลับไม่เจอใครบางคน...

แสงสว่างสีแดงสดใส

“คากามิคุงไปอเมริกาครับ” คุโรโกะตอบ

“หืม?”

“เห็นหมอนั่นบอกว่าพ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยน่ะ” มิโดริมะดันแว่น

“ฮะ...คากามิจจิไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วฮะ” แต่ยังทำอาหารเอาไว้เต็มโต๊ะ แถมในตู้เย็นอีกเต็มตู้ เรียกว่ากินได้แทบจะทั้งอาทิตย์

“ว่าแต่อาคาชิ...นั่นอะไรว่ะ” อาโอมิเนะย่นคิ้ว สะบัดนิ้วไปทางข้าวของมากมายที่ถูกคนของกัปตันราคุซันทยอยขนเข้ามาในห้อง

“ก็ผมจะมาอยู่ที่นี่ก็ต้องขนเข้ามาสิ”

“อาคาจิน...จะมา?”

“อือ...เคย์ ติดต่อคนให้มาตกแต่งในบ้านใหม่ด้วย พวกนายอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกเคย์เอาแล้วกัน” อาคาชิเรียกเลขาส่วนตัวที่กำลังคุมคนมากมาย ซึ่งร่างสูงนั่นก็พยักหน้ารับคำสั่ง

“เต็มที่ไหมครับอาคาชิคุง?”

อาคาชิหัวเราะ “ตามสบายเลย แต่เรื่องที่ผมมาอยู่ที่นี่แล้วห้ามบอกไทกะเด็ดขาด”

“เอ๋? ทำไมฮะ คากามิจจิต้องดีใจมากแน่ๆหากรู้ว่าอาคาชิจจิมา” คนผมแดงคนนั้นอยากเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน...พยามอย่างเต็มที่ แม้จะถูกเอาเปรียบและเอาแต่ใจใส่แค่ไหนก็ตาม เป็นแสงสว่างที่เจิดจ้า จนพวกเขาเรียกมักจะเรียกร้องและตักตวงจากเอสเซย์รินบ่อยๆ

“เอาเป็นว่าผมมีเหตุผลของผมแล้วกัน...อย่าให้ผมรู้นะว่าไทกะรู้จากปากคนอื่นที่ไม่ใช่ผม...ไม่งั้น...” ตาสีแดงทรงอำนาจหรี่ลงให้เพื่อนร่วมทีมปฏิหาริย์สะดุ้งกันเป็นแถวๆ ภาพความทรงจำการถูกลงโทษตอนสมัย ม.ต้นไหลย้อนกลับมาจนเหงื่อแตกซิกๆ

“ไม่เห็นต้องขู่” มิโดริมะถอนหายใจ ควานหาลัคกี้ไอเทมมาถือ พลางคิดว่าก่อนคากามิไปเขาหอมแก้มหมอนั่นไปหรือยัง...เค้าลางความซวยเริ่มมาหาแล้วสิ

“อาคาจินจะนอนวันนี้เลยไหมอ่า?” มุราซากิบาระถาม

“ไม่ล่ะ...ผมจะไปอเมริกาพอดี”

“เห! อย่าบอกนะว่านายไปหาคากามิ!!” อาโอมิเนะตกใจ

 อาคาชิจะลงทุนไปไหมฟะ!!

“เปล่าครับ...ผมไปทำธุรกิจกับคุณพ่อ”

 แต่เรื่องจะไปเจอไทกะก็เป็นประเด็นสำคัญเหมือนกัน

“เอ่อ...อาคาชิคุง...ผมขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหมครับ?”

“ว่าไงล่ะเท็ตสึยะ”

“ตอนคุณจะรังแกคากามิคุงน่ะเพลาๆมือลงหน่อยนะครับ” คนอื่นขมวดคิ้วและมองหน้าอาคาชิทันที

ลืมนึกถึงรสนิยมของกัปตันปีศาจนี่ไปเสียได้...แล้วคากามิต้องโดนหนักแน่ๆ เพราะเวลาอยู่บนเตียงหมอนั่นเซ็กซี่เกินห้ามใจสุดๆ

“คากามิได้เจ็บตัวแน่ๆ” อาโอมิเนะกลอกตาไปมา

“หึๆ...” คนถูกสายตากดดันของอดีตเพื่อนร่วมทีมยักไหล่ ไม่มีทีท่าว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธ

ผมอุตส่าห์รอคอยอย่างใจเย็น...เพราะอย่างนั้นก็ขอคิดค่าตอบแทนให้คุ้มกับการรอคอยนั้นหน่อยแล้วกัน

“เอาล่ะ...ผมไปแล้ว วันนี้แวะมาบอกแค่นี้ล่ะ” อาคาชิตวัดเสื้อสูทตัวนอกอย่างดีมาสวม จัดเนคไทให้เข้าที่ ก่อนจะยิ้มบางๆให้อดีตเพื่อนร่มทีม

สายสัมพันธ์ของพวกเขา...กลับคืนมาแล้ว...

คำว่า รุ่นปาฏิหาริย์จะไม่ใช่แค่อดีต...แต่เป็นสิ่งที่จะคงอยู่ไปตลอด

เพราะแสงสว่างของดวงอาทิตย์สีแดงที่สาดส่องเข้ามา เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกันอีกครั้ง...

“ผมดีใจที่เห็นพวกนายอยู่พร้อมหน้ากัน” คนอื่นๆขยับยิ้มน้อยๆ แม้ไม่ได้พูดอะไรมากมาย แต่แววตาก็ทอประกายเช่นเดียวกับที่อาคาชิพูด ร่างของกัปตันผมแดงเดินออกไปพร้อมเลขา ส่วนคนที่เหลือมองหน้ากัน

“โทรฯไปเตือนคากามิสักหน่อยดีไหม?” มิโดริมะหยิบมือถือ

“คากาจิน...น่าสงสาร” คนผมม่วงทำตาละห้อย คากาจินต้องถูกกินจนไม่มีแรงแน่ๆ อาคาจินยิ่งเป็นพวกยิ่งชอบมากก็ยิ่งแกล้งมาเสียด้วย

“ผมว่าก็ดีฮะ...อย่างน้อยคากามิจจิก็น่าจะหาทางรับมือได้ถูก”

 คากามิคุงซื่อๆไม่มีทางตามคนเจ้าเล่ห์อย่างอาคาชิคุงทันแน่เลยครับ คุโรโกะถอนหายใจ นึกห่วงคู่หูตัวเองตงิดๆ

“เจ้าบ้าคากามิไม่รอดแน่ๆ...โทรติดยังฟะมิโดริมะ!

“แป๊บนึงสิ!โทรฯไปต่างประเทศนะไม่ใช่โทรฯไปหน้าปากซอย!! เจ้ามิเนะจอมเฉื่อยนี่!! เมื่อมีเสียงสัญญาณตอบรับมิโดริมะก็ทำมือบอก รอสายอยู่สักครู่มือถือก็ถูกใครบางคนแย่งไป พอหันไปมองก็พบกับ... ดวงตาสีแดงคู่คมที่ทอประกายอำมหิต เรียวปากฉีกยิ้มแบบไม่ได้ทำให้คนอื่นใจชื้น

“ผมลืมบอกไป...ถ้าไทกะรู้เรื่องที่ผมไปอเมริกา...หึๆ...” หัวเราะอย่างมีเลศนัย ไม่พูดอะไรก่อนจะส่งมือถือคืน เล่นเอาคนอื่นๆถอนหายใจโล่งอกกับบรรยกาศแสนจะมาคุเหมือนอยู่ในบ้านผีสิง แต่ละคนก็ทำได้เพียงอวยพร ภาวนาให้คนที่อยู่อเมริกาโชคดี...

“นายน้อย...ขี้แกล้งนะครับ” เลขาฯคนสนิทว่า เมื่อเห็นนายน้อยกำลังยกยิ้มขำขัน ดวงตาคมสีแดงทอประกาย...เขาไม่ได้เห็นนายน้อยเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว...และดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่ยอมติดตามไปชั่วชีวิตคนนี้อีกครั้ง

“หึๆ...ก็เจ้าพวกนั้นตลกดีนี่นา ไปกันเถอะเคย์...แล้วเรื่องไทกะที่ผมให้สืบล่ะ?”

“ข้อมูลทุกอย่างอยู่ในรถครับ”

“ดี...” อาคาชิหยักยิ้ม

ที่บอกว่ารออยู่...เขารอจริงๆ

อยากรู้ว่าแสงสว่างคนนั้นจะทำยังไงให้เขามาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้ ถึงเขาจะมาด้วยความตั้งใจของตัวเอง แต่เรื่องอะไรจะบอกไทกะล่ะ ให้เสือสีแดงแสนสวยนั่นพยามสักนิดแล้วกัน...

ก็แค่อยากแกล้งเล่น...เท่านั้นเอง รอยยิ้มมาดมั่นและเสียงหัวเราะหึๆขณะนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังรถคันหรู ทำให้เลขาถอนหายใจเบาๆ พลางนึกถึงคนที่นายน้อยยอมลุงทุนทุกอย่างเพื่อคนๆนี้...

คากามิ ไทกะ

          ช่างเป็นคนที่โชคดีและน่าเห็นใจจริงๆ


“แด๊ดเรียกผมมาด้วยเรื่องแค่นี้อ่ะนะ! โธ่! บอกทางไกลกันก็ได้!” เสียงคนผมแดงเข้มเจิดจ้าโวยใส่พ่อตัวเองเล็กน้อยริมฝีปากสีพีชที่มีร่องรอยของการถูกโหมจูบมาตลอดนั้นยังแดงอยู่ แต่ก็ไม่เป็นที่ผิดสังเกต กลับเพิ่มความชวนมองให้ร่างนี้มากขึ้น เสื้อกล้ามสีขาวสบายๆ รับกับลมเย็นของอากาศที่แอลเอ

“เรื่องแค่นี้ที่ไหน...แด๊ดคิดว่าไทกะจะคิดมากเสียอีก” ชายอีกคนว่า เขามีใบหน้าคล้ายคนที่กำลังโวยวาย ต่างกับที่ดวงตาเท่านั้น...คนเป็นพ่อจะมีตาสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีของเปลือกไม้ และดูจะมีประสบการณ์มากกว่าผู้เป็นลูก

คากามิ เฮย์กะ

“อะไรที่เป็นความสุขของแด๊ดก็ทำไปเหอะน่า!!” คากามิยิ้มน้อยๆ พ่ออุตส่าห์เรียกเขากลับมาบอกว่ามีธุระด่วน คากามิต้องลำบากให้พวกบ้าที่บ้านเข้าใจตั้งนาน ก็แต่ละคนร้องงอแงอยากจะมาด้วยกันอยู่ได้!

“นี่ไม่ซีเรียส?” คนเป็นพ่อเอ่ยทวน ดูลูกชายจะทำตัวสบายๆผิดคาด

ทั้งๆที่เขากำลังบอกไปว่า...จะมีแฟนเป็นผู้ชาย

“แด๊ด...แด๊ดอายุเป็นตาแก่แล้ว ผมก็โตแล้ว รู้ว่าแด๊ดก็ต้องมีคนที่รักสักคนนอกจากผม แม่จากไปนาน...ผมรู้ว่าแด๊ดรักแม่ แต่ก็อยากให้ใครสักคนมาดูแลแด๊ดเหมือนกัน ไม่ต้องเครียด โอเค?”

“ลูกเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะไทกะ” การไปอยู่คนเดียวที่ญี่ปุ่นปีกว่าๆ ทำให้ลูกชายของเขาโตขึ้นมาได้ขนาดนี้เชียว

มีใคร...หรืออะไรมากระตุ้นกันนะ?

“ผมก็มีเรื่องต้องบอกแด๊ด”

“อะไรล่ะ?”

“คือ...ผมเองก็มีคนรัก...คือ...” คากามิอ้ำอึ้ง คนเป็นพ่อหรี่ตา

“อย่าบอกนะว่าไทกะมีสามีน่ะ!!

พรวด!!

นมอุ่นๆที่กำลังจะจิบเข้าปากพ่นพรวดออกมา ดีนะที่ไม่พุ่งใส่หน้าคนเป็นพ่อ คากมิรีบคว้าทิชชู่มาซับปาก ก่อนจะถลึงตาใส่พ่อตัวเอง

“อ้าว...ก็คิดว่าอย่างไทกะนี่เป็นเจ้าสาวในอุดมคติของหลายๆคนเลยนี่นา” หัวเราะขำๆกับท่าทางของลูกชาย ทำอาหารก็เก่งเว่อร์ แถมยังใจดี อบอุ่น อ่อนโยน เป็นที่ปรึกษาให้ได้เสมอ เป็นที่พักพิงให้อีก อยู่ด้วยแล้วก็สบายใจสุดๆ ไม่ค่อยเรื่องมาก คุณสมบัติเจ้าสาวดีๆนี่เอง

อาจเพราะเด็กคนนี้ได้รับอิทธิพลมาจากแม่ที่เสียไปแล้ว...จึงได้มีนิสัยแบบนี้...เอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร

“ใครโชคเป็นผู้โชคดีกันน้าา”

“แด๊ด!!

“เอ้า...บอกมาเร็วๆ อย่าให้แด๊ดไปถามจากทัตสึยะเอง ไม่อย่างนั้นจะถูกล้วงความลับ” คากามิมองค้อนพ่อตัวเอง ตอนนี้ทัตสึยะรู้ว่าเขาคบ...ไม่สิถูกบังคับให้คบกับรุ่นปาฏิหาริย์(ยกเว้นอาคาชิ) ได้แต่ทำตาโต แทนที่จะช่วยน้องชาย กลับดีใจมากที่เอชทีมโยเซ็นมีคนคอยห้าม เจ้าเด็กหัวม่วงที่ทำตามใจตัวเองสุดๆ ก็ฟังคากามิที่สุดเหมือนกัน พอทัตสึยะคู่ว่าทำแบบนี้เขาจะโกรธ เขาไม่ชอบ เจ้าบ้านั่นก็ยอมหมดแล้ว พี่ชายเขาเลยดีใจยกใหญ่ทีเดียว! ยิ่งทีมโรงเรียนอื่นนี่ไม่ต้องพูดถึง...กัปตันของแต่ละทีมแทบจะซื้อของมาเซ่นคากามิทุกทีที่เจอหน้า

เพราะพวกตัวปัญหาอย่างรุ่นปาฏิหาริย์จะทำตัวดีขึ้นหากมีชื่อของเขามาเกี่ยว

“ก็...เดี๋ยวแด๊ด...รู้จักเองนั่นล่ะ...ไว้จะพามา...” พูดไปก็หน้าแดงไป จนคนเป็นพ่อคนอดยิ้มให้กับความน่ารักของลูกชายไม่ได้

“อย่าตกใจล่ะกัน”

“หึๆ...ไม่ต้องลำบากพามาถึงอเมริกาหรอก อีกสักเดือนสองเดือนแด๊ดจะแวะไปหาไทกะที่ญี่ปุ่นเอง ถึงตอนนั้นค่อยแนะนำว่าที่ลูกเขยให้แด๊ดรู้จัก”

“แด๊ด!!” สองพ่อลูกยังถกเถียงกันไปและหยอกกันไปเรื่อย

แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่คำว่าครอบครัวก็ยังผูกพันพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้เสมอ...

 

“ชิ! รู้งี่น่าจะกลับวันนี้เลย แด๊ดนะแด๊ด!!” คากามิที่ออกมาเล่นบาสฯ ที่สนามบ่นพึมพำ ก็แด๊ดน่ะล่ะที่พาแฟนมาแนะนำให้เขารู้จัก...ยอมรับนะว่าผู้ชายที่จะมาเป็นพ่ออีกคนนั้นดูดีมากกกๆ จนไม่น่าเชื่อว่าจะอายุมากกว่าแด๊ดของเขาถึงห้าปี ที่สำคัญมีหน้าที่การงานมั่นคง มีธุรกิจเป็นของตัวเอง ฐานะทางการเงินไม่มีปัญหาที่จะดูแลครอบครัว แต่...ปัญหามันอยู่ที่...บ้านเขาไม่ได้เป็นห้องเก็บเสียง เวลาแบบ...แด๊ด...กับ...แฟน...เอิ่ม มันดังทะลุกมาถึงห้องเขา!! คากามิได้แต่นอนหน้าแดง จนสุดท้ายเลยมาเล่นบาสฯอยู่ตรงนี้

ร่างปราดเปรียวเคลื่อนไปทั่วแทบจะทั้งสนาม เวลาที่ชู้ตลูกบ้านลงห่วง ดวงตาก็จะเป็นประกาย ร่างสูงนั้นดูเปี่ยมด้วยพลังอันเจิดจ้า ที่ใครผ่านมาก็ต้องหยุดจ้องมอง

คากามิหลับตา...จิตนาการถึงกลุ่มคนที่เคยประมือมา

ที่ยอดเยี่ยมที่สุด...คงหนีไม่พ้นเจ้าพวกบ้านั่น....รุ่นปาฏิหาริย์

ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่าจะได้มีวันที่ตกเป็นของพวกบ้านั่น จากคู่แข่งที่ไม่ชอบขี้หน้าสุดๆ...ตอนนี้พวกเขา...เป็นครอบครัวเดียวกัน

จะว่าไป...ที่อาคาชิบอกว่ารอนี่มันอะไรฟะ? คากามิอดจะสงสัยไม่ได้ ในเมื่อคนที่เริ่มความคิดให้รุ่นปาฏิหาริย์มาอยู่ด้วยกันทั้งหมดอย่างอาคาชิทำไมกลับไม่มาล่ะ หรือหมอนั่นยังไม่ชอบเขา...แต่เจ้าโรคจิตนั่นบังคับจูบเขาจนเลือดซิบนะ!!

“เล่นบาสฯคนเดียวสนุกหรือไง...ไทกะ?” น้ำเสียงทุ้มคุ้นหู พร้อมลูกบาสฯสีส้มในมือที่ถูกแย่งไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือพ้อตท์การ์ดที่ยอดเยี่ยมที่สุด คากามิตาโตหันควับมองหน้าคนในห้วงความคิด

“อาคาชิ!!

“ไม่เจอกันนาน...เลยนะ...ตั้งแต่ตอนนั้น” อาคาชิยกมือลูกปากตัวเองเป็นนัยๆ คากามิที่รู้ก็ค้อนวงโตใส่ทันที

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

“ผมมาทำงานน่ะไทกะ...ว่าแต่มาเล่นกันสักหน่อยไหมล่ะ?” อาคาชิเปลี่ยนเรื่อง จะให้บอกว่าตามมาตั้งแต่ไทกะออกจากบ้านก็ยังไงๆอยู่ เดี๋ยวเสือสีแดงจะรู้ว่าเขาสั่งให้คนคอยดูแลไทกะอยู่เงียบๆ และรายงานทุกอย่างให้เขารู้

“เล่นกับนาย...เอา!!” ตอบรับทันทีโดยไม่ปฏิเสธ อาคาชิเป็นคนเก่ง...พรสวรรค์และความสามารถของหมอนี่เรียกได้ว่า...เป็นที่หนึ่ง...

ก็สมฉายาจักพรรดิของเจ้าตัวน่ะนะ

“หึๆ...” อาคาชิหัวเราะ มองคนที่ทำตามพราวราวเด็กๆ

ไทกะนี่บ้าบาสฯจริงเลยสิน้าา...แต่ก็สมเป็นไทกะ

“แต่เล่นเฉยๆ...ก็ไม่สนุกใช่ไหมล่ะ...ไทกะอยากเดิมพันกับผมไหม?” คนเจ้าเล่ห์เริ่มหว่านแห และคนซื่ออย่างเอสเซย์รินมีหรือจะตามทัน เจ้าตัวพยักหน้าหงึกหงักโดยไม่สนใจ เอาเป็นได้แข่งกับคนเก่งๆพอ

“งั้น...คนชนะสามารถเรียกร้องอะไรก็ได้”

“อืมๆ...แต่อาคาชิ นายห้ามเข้าโซนและห้ามใช้ความสามารถแปลกๆนะเฟ้ย!!” อาคาชิหรี่ตา... ปลดเนคไทพาดไว้ที่กิ่งไม้

“ผมตามใจไทกะอยู่แล้ว...มาเริ่มกันดีกว่า” อาคาชิโยนลูกบาสสีส้มให้คนผมแดง คากามิเลิกคิ้วแต่ก็วิ่งไปฝ่าทำแต้มอย่างรวดเร็ว แล้วการเล่นบาสฯที่ยอดเยี่ยมเหมือนแมตซ์ดังก็เริ่มต้นขึ้น

“แฮ่กๆๆ...เหนื่อย...ชะมัด” คากามิหอบหายใจ เสื้อสีขาวที่ใส่เปียกชุ่มเหงื่อจนเห็นผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวย

“นาย...ชนะ...จะเอาอะไร?” ถามคนที่ออกแรงเหมือนกันแท้ๆ แต่กลับไม่มีอาการเหนื่อยหอบเหมือนเขาเลย

“ไทกะ...เหนื่อยง่ายนะครับ” อาคาชิว่า

“เหนื่องง่ายบ้านนายสิ!! เล่นมาตั้งเกือบสองชั่วโมงโดยไม่พัก!! คนที่ยังสบายๆได้มีแค่พวกตัวประหลาดอย่างพวกนายนั่นล่ะ”

“หึๆ...ไทกะก็ประหลาดพอๆกับพวกผมนั่นล่ะ...แล้วเหนื่อยง่ายแบบนี้เวลาทำ อย่างอื่นจะไม่เหนื่อยจนสลบไปเลยหรือครับ” นัยน์ตาคมวาววับ คำพูดมีเลศนัย แต่คากามิก็ไม่สังเกต

“เพราะฉันไม่ได้นอนมาจะสองวันแล้วต่างหาก” แด๊ดกับพ่อคนใหม่นั่นล่ะต้นเหตุ

“อืม...งั้นไทกะมาพักกับผมก่อนไหมล่ะ?” อาคาชิชวน

“พักกับนาย...ก็ดีนะ เออนี่...อาคาชิ นายจะมาอยู่ด้วยกันที่บ้านไหมอ่า คนอื่นๆเขามากันหมดแล้ว พวกนั้นอยากให้นายมากันนะ” ตาสีแดงสวยนั้นทอประกายออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว อาคาชิถอนหายใจหนักๆหนึ่งที...

 คนๆนี้ช่างเป็นพวกใสซื่อโดยธรรมชาติ ทุกการกระทำของไทกะนั้นไม่มีเจตนาแอบแฝง แต่ทั้งแววตา น้ำเสียง สีหน้า การกระทำทุกอย่าง...ล้วนดึงดูดให้ใครก็ตาม...ต้องยอมสยบ

แต่...ยังก่อน...ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

ขอแกล้งต่อ...อีกสักหน่อย

“นั่นสิ...” เสียงทุ้มบอก... “เอาไว้ค่อยคิดแล้วกัน ว่าแต่...ไทกะจะยอมทำตามที่ผมต้องการใช่ไหม?”

“บอกปัดเฉยเลย” คากามิเบ้ปาก “ก็ได้ๆ...นายอยากได้อะไรล่ะ...”

“อืม...ไม่ยากหรอก...ยกเวลาวันนี้ของไทกะให้ผม...ตกลงนะ” คากามิหน้าแดงขึ้นทันทีเมื่ออาคาชิพูดประโยคนั้นจบ

ยกเวลาให้...พูดอย่างกับขอแต่งงาน!!

“หึๆ...ว่าไง?” มือแกร่งไล้ใบหน้าที่กำลังขึ้นสีแดงอ่อนๆด้วยความเอ็นดู

ไทกะนี่...ชอบยั่วยวนคนอื่นแบบนี้เสมอเลยสินะ... มิน่าอดีตเพื่อนร่วมทีมเขาถึงได้ไม่มีใครอดทนได้

“ไม่ตอบ...ผมจะถือว่าตกลง”

“ก็ตัดสินใจไปแล้วนี่ไอ้...อื้อ!!ด่าไม่ทันจบ ริมฝีปากสีพีชก็ถูกขบกัดอย่างแรง เมื่ออาคาชิโน้มใบหน้าของเสือสีแดงมาจูบอย่างเร่าร้อน กัดบนริมฝีปากเพื่อให้สามารถสอดลิ้นเข้าไปกวาดชิมความหวานข้างในได้ถนัด ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้า คากามิรู้สึกแสบ....เพราะฝันคมๆนั่นกดลงมาค่อนข้างแรง ให้พอได้แผล แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เลือดออกเหมือนครั้งก่อน

“อื้อ!...” เอื้อมมือมาทุบแผ่นหลัง คนขโมยจูบ อาคาชิผละออกช้าๆ หยาดน้ำใสเชื่อมคนทั้งสองเอาไว้ กัปตันแห่งราคุซันรู้สึกเสียดายกับจูบหวานๆนั่น ก่อนกระซิบเบาๆ

“ถ้าคราวหน้ายังยั่วผมแบบนี้...จะไม่หยุดแค่จูบนะไทกะ” นิ้วโป้งเอื้อมปาดมุมปากของคากามิออกให้เบาๆ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นตัวเองแลบเลียนิ้วนั้น

อาคาชิเป็นผู้ชายที่ฮอตอย่างร้ายกาจ!! มีเสน่ห์น่าหลงใหล...ราวกับราชา

“ฮึ่ยยย!!” คากามิหน้าแดงวาบ สะบัดหน้าหนี แต่ดวงตาคู่สวยดันสังเกตเห็นว่าที่รถคันหรูซึ่งจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากกัปตันปีศาจนี่ มีใครสักคนที่น่าจะเป็นเลขาฯของอาคาชิยืนอยู่ ใบหน้านั้นตวัดกลับมามองอาคาชิทันที

“นาย!!” จูบเขาต่อหน้าคนอื่นเนี่ยนะ!! อ๊ากกก!!

“ไม่ต้องเขินหรอกไทกะ...เคย์เป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุดแล้ว เขาไม่ว่าอะไรหรอก”

 ใช่เรื่องเหรอ? ขึงตาใส่ดุๆมากๆๆๆ น่ากลัวจนอาคาชิอยากหัวเราะ

“ไทกะ...” อาคาชิเรียกเบาๆ น้ำเสียงฉายแววสนุกสนาน “สนามบาสนี่คนเดินไปมาตั้งมากมาย...” นิ้วเรียวชี้บอก คากามิตาโตรู้ความนัยที่อีกฝ่ายต้องการบอก

หมายความว่าเขาถูกจูบ...ต่อหน้าสาธารณะชน? อ๊ากกกกกกกกก!!

“อาคาชิ!!” โวยวายลั่น

“อยากให้ผมจูบอีกเหรอ? แต่บอกไว้ก่อนนะ...คราวนี้...ไม่หยุดแค่นั้นแน่”

“นายมันโรคจิต!!

     

คากามิเคยรู้มาว่าอาคาชิเป็นคนที่รวยมาก...แต่เขาไม่คิดว่าหมอนั่นจะรวยมากถึงขนาดมีบ้านและที่ดินนับร้อยไร่ท่ามกลางใจกลางเมืองแอลเอที่ราคาที่ดินแพงหูฉี่เป็นอันดับต้นๆ ที่สำคัญบ้านหมอนี่ยังมีสาวในชุดเมดชนิดที่เรียกว่าคัดหน้าตา และพ่อบ้านอีกเป็นสิบ

“บ้านนายนี่...เว่อร์เกินไปนะ” คากามิที่นั่งในรถคันหรูเปรยออกมาเบาๆ ดวงตาสีแดงสวยกวาดมองรอบๆทางเข้าบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้หายากนานาพันธ์...กระทั่งกุหลาบสีดำหรือน้ำเงินที่ว่าหากยากก็ยังมี

“ก็ธรรมดานะครับ” เจ้าของบ้านยักไหล่ แต่ตาคมนั้นฉายประกายเอ็นดูคนที่กำลังทำท่าทางเหมือนเด็กๆ

“ผมมีบ้านแบบนี้อีกเยอะนะไทกะ”

“หา!! มีอีกเยอะ บ้านนะไม่ใช่ขนม!

“นายน้อยมีคฤหาสน์อยู่ที่ประเทศใหญ่ๆอย่างละหลังครับคุณคากามิ” คนตอบเป็นเลขาหน้านิ่งที่อาคาชิบอกว่าชื่อเคย์

“จริงดิ!! นายจะรวยเกินไปแล้วนะเฟ้ย!!

“หึๆ...ไทกะมาช่วยผมใช้สิ” ยิ้มอ่อนๆ เอ่ยคำพูดที่หากเป็นคนอื่นไม่ใช่เสือจอมซื่อคงได้ละลายกันบ้าง

“ไม่เอาหรอก...ของๆนายไม่ใช่ของฉันสักหน่อย”

“ของๆผมก็เหมือนของไทกะนั่นล่ะ...เพราะไม่นานเราก็จะเป็นคนๆเดียวกัน”

“อะไรเนี่ย!!” คากามิงง

“ช่างเถอะครับ...ผมลืมไปว่าไทกะน่ะทั้งซื่อทั้งโง่ ลงมาสิ” คากามิถูกลากลงจากรถคันหรู เดินเข้าบ้านก็มีคนโค้งให้เป็นแถบๆ ตาสีแดงโตสุดๆกับภาพเหล่านั้น...เรื่องมหัศจรรย์ชัดๆ

“เคย์...บอกหัวหน้าพ่อบ้านให้เอาของว่าง...ปริมาณเยอะๆ” อาคาชิรู้ดีว่าเสือสีแดงคนนี้น่ะกินจุแค่ไหน “แล้วก็เสื้อผ้าไปให้ผมบนห้องด้วยนะ”

“ครับ...นายน้อย...”

“งั้นไทกะ...ไปกันเถอะครับ” มือแกร่งคว้าหมับลากเจ้าเสือที่กำลังงงๆให้ขึ้นตามไปยังชั้นสอง

“บ้านนายเหมือนหลุดมาในเทพนิยายชะมัดเลยอ่ะ”

“ผมบอกแล้ว...ถ้าไทกะชอบก็มาอยู่ด้วยกันสิ”

“ไม่เอาหรอก...นายนั่นล่ะที่ต้องมาอยู่กับพวกเรา” เอ่ยคำพูดราวกับเด็กเอาแต่ใจ อาคาชิหัวเราะขำๆ

“ไทกะก็ลองอ้อนผมดู...บางทีผมอาจยอม”

“จริงหรือเปล่า!!

ซื่อจริงๆสิน่า...ตกลงเชื่อเขา?

เอาเถอะ...อาคาชิก็อยากเห็นไทกะอ้อนเหมือนกัน

“เข้ามาก่อนสิไทกะ...” เจ้าของห้องใส่รหัสประตูเข้าไป จนคากามิอึ้งๆ ขนาดบ้านยังต้องเข้ารหัส หมอนี่ใช้ชีวิตยังไงฟะ

ภายในห้องนอนนั้นตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา...ด้วยเครื่องเรือนสีขาวสว่างตา ทั้งม่าน...พื้นพรม โคมไฟ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสีขาว แต่ข้างเตียงหลังใหญ่ขนาดคิงไซส์นั้นถูกประดับไว้ด้วยดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่มากมาย กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ขึ้นชื่อว่าราชีนีแห่งหมู่มวลดอกไม้โชยมาให้รู้สึกผ่อนคลาย เทียนหอมเล็กๆสีแดงรูปดอกกุหลาบแกะสลักจุดวางไว้ตามทางเดิน

“ห้องนาย...สวยจัง” คากามิพึมพำ

“มานั่งตรงนี้สิไทกะ” คากามิถูกพาไปยังเตียง ใบหน้างงๆทำให้อาคาชิยิ้มขำๆ

ใส่ซื่อโดยธรรมชาติ

“กินอะไรก่อนไหมล่ะ...ผมชงชาให้เอาไหม?” อาคาชิเดินไปยังมุมห้องเจ้าตัวลงมือชงชาอย่างคล่องแคล่ว อาคาชิไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร...แต่เขาเต็มใจที่จะทำให้ไทกะ ท่าทางทำได้ดีจนคากามิเอียงหน้า เห็นบ้านรวย ท่าทางคุณชาย...แต่อาคาชินี่ทำเป็นแทบจะทุกอย่างเลย

“นายเล่นไวโอลินเป็นด้วยเหรอ? เปียโนด้วย?” คากามิเลิกคิ้ว เมื่อเห็นเปียโนแก้วสีขาวหลงงามกับไวโอลินสีแดงสดตัดกันอย่างเห็นได้ชัดตรงมุมห้อง

“ครับ...” ความจริงแล้วอาคาชิเล่นดนตรีเป็นทุกชนิด...ไม่สิ...ต้องบอกว่าไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้มากกว่า “ลองชิมดู...” แก้วกระเบื้องดินเผาอย่างดีถูกยื่นมาตรงหน้า มือเรียวรับไปจิบช้าๆ รสชาตินุ่มลิ้นของใบชา และกลิ่นอ่อนๆทำให้รู้สึกสบายตัว

“อืม...อร่อยจัง...นี่อาคาชิ...คราวหน้าเล่นไวโอลินให้ฉันฟังด้วยนะ” ตาสีแดงสวยทอประกายให้คนฟังพยักหน้า

“ครับ...”

“เล่นพร้อมกับเปียโนของมิโดริมะ...จะต้องเพราะมากๆแน่ๆ” ยิ้มกว้างอย่างใสซื่อ อาคาชิถอนหายใจ ปรายตามองร่างที่นั่งลงบนเตียงของเขา ท่ามกลางดอกกุหลาบสีแดงที่อาคาชิสั่งคนเอามาไว้ในห้องนี้

ถ้าถามเขาว่าไทกะเหมาะกับดอกไม้ที่สุด...คงต้องบอกว่า...กุหลาบสีแดง...

ในเมื่อไทกะเป็นคนของเขา...ราชีนีแห่งดอกไม้ก็เหมาะกับเสือแดงคนนี้ที่สุด

 ภาพรอยยิ้มใสๆ แววตาเป็นประกายระยับ มันทำให้คนมองหมดความอดทน...

ใจเย็นไว้เซย์จูโร่...อย่างเพิ่งวู่วามตอนนี้ เตือนตัวเองย้ำว่าอย่าเผลอไปขย้ำคนตรงหน้า...เขาต้องทนมากกว่านี้

ผลไม้ต้องรอให้สุกงอมจึงจะหอมหวาน...กุหลาบแดงแสนสวยนี่ก็ต้องระให้เบ่งบานเต็มที่ก่อน

“เออ...แล้วที่นายพูดว่าให้ฉันลองอ้อนดูถึงจะยอมไปอยู่ด้วยกันที่บ้านอ่ะ...ไอ้ อ้อนเนี่ยเขาทำกันยังไง?”

“นั่นสิ...” อาคาชินั่งลงข้างๆ

“บอกหน่อยสิน้า! อย่าเล่นตัว!” คากามิว่า แต่มือเรียวนั่นก็ช่วยปลดเนคไทที่อาคาชิใส่อยู่ออกให้ แถมยังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและพับแขนเสื้อให้อีกด้วย อาคาชิอึ้งไปนิดๆกับการกระทำนั้น

“ไทกะ...ทำแบบนี้บ่อยเหรอครับ?” ถามอย่างอดสงสัยไม่ได้

“ก็บ่อยนะ...ต้องดูแลพวกบ้านั่น แต่ละคนน่ะไม่สนใจตัวเองกันเสียเลย กลับบ้านมาก็ร้องหาของกินลูกเดียว”

 มิน่าล่ะ...เพื่อนร่วมทีมของเขาถึงได้เรียกร้องกับคนๆนี้มากมาย...เพราะรู้ว่าถึงจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ไม่ถูกโกรธ อาคาชิคิดในใจ แต่เรื่องที่เขาถามน่ะไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย

ที่อยากรู้คือ...ไทกะชอบยั่วคนอื่นโดยไม่รู้ตัวแบบนี้บ่อยเหรอ มาถอดเสื้อผ้าเขา...บนเตียงของเขา...มันเท่ากับการเชิญชวนดีๆนี่เองไม่ใช่หรือไง?

“นายใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรอ่ะ...หอมดี” ใบหน้าใสซื่อยื่นมาใกล้ๆ ลมหายใจอุ่นๆเปารดตรงซอกคอที่เป็นจุดไวต่อสัมผัส ทำให้อาคาชิต้องกำมือแน่น พยามสงบสติอารมณ์ของตัวเองไม่ให้จับคนตรงหน้าขึงลงบนเตียง และบังคับกักขังให้อยู่ใต้ร่างเขา ส่งเสียงร้องเรียกแต่ชื่อของเขา!!

“ไท...กะ”

“อ๊ะ...โทษที...แต่อาคาชิตกลงไอ้ อ้อนเนี่ย...ต้องทำยังไง...ฉันจะได้อ้อนนายไง”

“หนึ่ง...” เสียงทุ้มเริ่มนับเลข

“บอกหน่อยเร็วๆ...อย่างกนะเฟ้ย!!” เขย่าแขนคนตรงหน้า และกระพริบตาปริบๆ เพราะแรงที่ใช้เขย่าอาคาชิ เสื้อกล้ามที่ใส่จึงร่นลงมาจนเผยให้เห็นลาดไหล่เนียน ซอกคอสีน้ำผึ้งที่มีรอยกัดและรอยจูบจางๆ เสริมความเย้ายวนให้ร่างนี้มากขึ้นอีกเท่าตัว

“อาคาชิอ่า...บอกกันหน่อยยยย!

“สอง...” คากามิเบ้ปากเมื่อเจ้าคนโรคจิตเอาแต่นับเลขอะไรอยู่ก็ไม่รู้!

เขาไม่เคยอ้อนใครนี่นา! แต่อยากให้อาคาชิรับปากว่าจะไปอยู่ด้วยกัน...พวกบ้าที่บ้าน...รวมทั้งเขาจะดีใจมากๆ ทำยังไงดี...เจ้าหมอนี่ก็ทำเป็นงกไม่ยอมบอกกันสักที!

“เซย์จูโร่...บอกหน่อยสิน้าาา~~

 กึก...

ร่างกัปตันราคุซันชะงัก เรียวปากที่กำลังนับสามนั้นหยุดทันที ตาคมมองร่างเสือแดงที่เรียกชื่อเขาอย่างไม่อยากเชื่อ...

“นะ...นะๆ” คากามิชะโงกหน้ามาใกล้ แล้วใช้มือแนบแก้มอาคาชิเบาๆ โดยไม่รู้ตัว...ว่ากำลังไปราดน้ำมันลงบนกองเพลิง!!

“บอกมาเร็วๆ! เฮ้ย!! อื้ออออ~~~~” เสียงร้องอย่างตกใจเมื่อร่างคากามิถูกผลักให้นอนลงบนเตียง พร้อมร่างอาคาชิที่คล่อมทับและฉกจูบลงบนริมฝีปากสีพีชอย่างรวดเร็ว ทั้งรุนแรงเร่าร้อนจนคากามิหายใจแทบไม่ทัน! รวมทั้งมือแกร่งที่ไล้ไปตามสาบเสื้อ ลมหายใจร้อนและแววตาคมที่ฉายแววปราถนาเด่นชัดทำให้คากามิหน้าแดงจัด

“ไทกะ...ยั่วผมเองนะ!” คำรามเสียงพร่า ทั้งๆที่เขาพยามอดทนมากแท้ๆ แต่คนตรงหน้าก็ทำให้ความอดทนนั้นหมดไปอยู่ได้!

บอกว่าไม่รู้จักการอ้อน...ไอ้ที่ทำอยู่นั่นยิ่งกว่าเสียอีก...ไม่มีใครทนได้หรอกหากมีเสือแสนยั่วยวนมานั่งทำตาใสอยู่ตรงหน้าแบบนี้!!

“อื้อ...แฮ่ก...พอ...” ส่งเสียงห้าม เมื่อริมฝีปากร้ายกาจนั้นตามจูบซ้ำอยู่ไม่หยุดหย่อน ใช้เขี้ยวคมๆขบกัดเบาๆ สลับกับตวัดลิ้นชิม

คงต้องสอนไทกะให้รู้เสียบ้าง...ว่าการไม่ระวังตัว และยั่วยวนคนอื่นโดยธรรมชาตินั้น บางทีจะต้องรับบทลงโทษยังไง!!

“อา...อื้ออออ...”

 เท็ตสึยะ...ไดกิ...เรียวตะ...ชินทาโร่...อัตสึชิ ขอโทษทีที่ผมรักษาสัญญากับพวกนายไม่ได้

สัญญาที่บอกว่าหากรังแกคนตรงหน้าให้เพลาๆมือลงหน่อย...

เขาไม่มีทางทำได้!!  


เสียงโวยวายเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวาน เมื่อร่างเจ้าบ้านใช้ความสามารถเฉพาะในการทำให้คนใต้ร่างสมยอม มือแกร่งไล้ไปตามผิวเรียบตึง สอดไปใต้สาบเสื้อ...และค่อยๆปลดพันธนาการที่ขวางกั้นเขากับคนตรงหน้าเอาไว้ออกไป...และอยากจะทำมากกว่านี้...

“อา...อาคา...ชิ...แฮ่กๆ” คากามิเอ่ยทัก หอบหายใจแฮ่กๆ ดวงตาคู่สวยมองด้วยความเขินอาย

“อย่าห้ามผม...” เสียงทุ้มยังคงพร่าด้วยแรงอารมณ์ มือแกร่งยังไม่ยอดหยุดไต่ไปตามผิวเนียน

“คะ...คือว่า...คือ...” คากามิพยามส่งสายตาบอกว่าภายในห้องไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน...ตอนนี้มีสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่กำลังยือดกอดออกพิงพนักกำแพงมองมาทางนี้ด้วยแววตาบ่งบอกความสนใจ

“มีธุระอะไรกับผมครับ...” อาคาชิถอนหายใจ เขารับรู้มาได้สักพักแล้วว่ามีคนอื่นเข้าในห้องของเขา...แต่บังเอิญว่าคนที่อยู่บนเตียงนั้นยั่วยวน น่าสนใจกว่า ดังนั้นอาคาชิจึงทำเป็นเมิณผู้บุกรุกคนนั้นเสียนอกจากเคย์ที่รู้ใจไม่มารบกวนเขาแล้ว...ก็มีอยู่คนเดียวที่มีรหัสห้องนี้...

“ท่านพ่อ...”

“หาพ่อ!!” คนบนเตียงโวย ร่างนั้นลุกพรวดขึ้นมา ผลักอาคาชิออกห่าง ก่อนจะรีบดึงเสื้อที่ถูกร่นไปจนเกือบหลุดจากตัวลงมา

“หึ!...ข้างล่างพูดกันให้เกรียวว่าเซย์จูโร่ยอมให้เพื่อนเข้ามาในห้อง...ก็...น่าสนใจดี” อาคาชิหรี่ตามองพ่อตัวเอง ก่อนจะตวัดผ้านวมผืนหนาคลุมร่างคากามิจนมิด

“เฮ้ย!!

“อยู่เฉยๆนะครับไทกะ...เพราะถ้าออกมาตอนนี้...ผมไม่ใจดีแน่” เอ่ยเตือนคนที่กำลังดิ้นออกมาจากกองผ้า...ซึ่งหยุดกึกทันทีเมื่อได้ยินคำเตือน คนเป็นพ่อหรี่ตา... มองลูกชายในลักษณะที่ไม่เคยเห็นมาก่อน...

เซย์จูโร่ปกติจะเงียบขรึมค่อนข้างไปทางเย็นชา...และไม่ให้ความสำคัญกับใครเป็นพิเศษ...ที่ผ่านมาต่อให้สวยเลอค่า หรือพรั่งพร้อมแค่ไหนก็ไม่สามารถหยุดสายตาลูกชายคนนี้เอาไว้ได้...แต่กลับคนที่ถูกคลุมจนมิดราวไม่อยากให้คนเป็นพ่อเห็น...

ก็บอกได้อย่างดีว่า

หวงแหน...

“มีงาน...ให้เวลา 15 นาที จัดการตัวเองและคนของลูกให้เรียบร้อย...พ่อจะไปรอข้างนอก” พอร่างคนเป็นพ่อเดินพ้นออกไปแล้ว มือแกร่งก็ค่อยๆดึงผ้านวมออก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆอย่างเสียดาย...

ก็สภาพไทกะตอนนี้ช่างยั่วยวนจนจุดอารมณ์ปรารถนาของเขาขึ้นมาอีกรอบ!!

“เรา...รีบไปกันเถอะ! เดี๋ยวพ่อนายจะรอ!” คากามิมองดวงตาคมกล้าโชนแสงที่มองเขาราวสิงโตตะบปเหยื่อด้วยและต้องปล่อยให้เหยื่อหลุดรอดไปความเสียดาย ก่อนจะจัดเสื้อผ้าตัวเองด้วยความรวดเร็ว และฉวยโอกาสลุกพรวดออกจากเตียงกว้าง อาคาชิมองคนเขินอย่างขำๆ...รอยยิ้มเอ็นดูปรากฏบนเรียวปากบาง

เอาเถอะ...หากเขาได้ กอดขึ้นมาจริงๆ รับรองไทกะคงไม่มีทางมายิ้มร่าและออกลุกจากเตียงได้แบบนี้หรอก...

 

“ชื่ออะไร?” น้ำเสียงเรียบเย็นชา ทำเอาคากามิสะดุ้งนิดๆ ดวงตาสีแดงสวยเหลือบมองผู้สูงวัยที่นั่งไขว้ห้างจิบชาด้วยท่าทางเหมือนลูกชายเปี๊ยบ

“เอ่อ...คากามิ ไทกะ...ครับ”

“คากามิ?” ทวนเบาๆ ก่อนจะหรี่ตา และทำท่าครุ่นคิดอะไรสักอย่าง

บางที...โลกก็กลมอย่างไม่น่าเชื่อ

“ลูกชาย...เฮย์กะ?”

“อะ...เอ๋? ทำไมคุณลุงถึงรู้จักพ่อผม?” เอียงคออย่างสงสัย ท่าทางที่ผู้ใหญ่ลอบยิ้ม

เด็กคนนี้มีเสน่ห์...ใสซื่อ อยู่ใกล้แล้วรู้สึกสบายใจ

“แฟนของเฮย์กะ...เป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน”

“หา!!” คากามิอึ้ง

พ่อคนใหม่ของเขาก็เป็นญาตกับอาคาชิน่ะสิ! มิน่าล่ะถึงได้ดูรวยแปลกๆ!

“มองหน้าแล้วก็รู้ทันทีว่าลูกชายเฮย์กะ”

 ท่าทางเหมือนกันอย่างกับแกะ ตาใส...นิสัยซื่อบื้อ จนอดจะแกล้งไม่ได้ ถึงจะเคยคัดค้านที่ลูกพี่ลูกน้องมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่พอได้พูดคุยกับคนๆนั้น...

ก็กลับเกิดความเอ็นดูและเป็นมิตรขึ้นมา...เหมือนความรู้สึกที่มีกับเด็กคนนี้

“ท่านพ่อมีงานให้ผมรับผิดชอบทำไมไม่ติดต่อเคย์ครับ?” นายน้อยเพียงคนเดียวของบ้านวางแก้วชาลงตรงหน้าคนเป็นพ่อก่อนจะเลื่อนชาให้คากามิ

“เคย์คงไม่อยากให้มากวนเท่าไหร่”

 เลขาฯที่รู้ใจเจ้านายทุกเรื่อง

“แล้วมีอะไรหรือครับ?”

“ไปนาเวดาให้หน่อย”

“ลาสเวกัส? เรื่องธุรกิจที่ดินเหรอครับ?”

“ใช่...เจรจาให้ตระกูลเข้าไปครองครองที่บริเวณนั้น...จะเอาคนของลูกไปด้วยก็ได้ไม่ว่า”

“ท่านพ่อ...หากไทกะจะก้าวเข้ามาเป็นคนของผมท่านพ่อจะคัดค้านไหมครับ?”

 ท่านพ่อของเขา...ชอบความสมบูรณ์แบบ และตั้งแต่ท่านแม่จากไปก็เย็นชาจนแม้แต่เขายังนึกกลัว แต่ถึงอย่างนั้นยังเคารพเทิดทูนและชื่นชมในตัวท่านพ่อเสมอมา เห็นท่านเป็นแบบอย่างและเดินตามรอยเท้านั้นมาตลอด สำหรับอาคาชิต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ...ดังนั้นตัวเขาจึงสร้างอีกคนขึ้นมา

ตอนที่แข่งวินเทอร์คัพแพ้ยังนึกเกรงว่าท่านพ่อจะสั่งเด็ดขาดให้เขาเลิกเล่นบาสฯ...แต่ทุกวันนี้ก็ไม่มีใครพูดถึงเกี่ยวกับเรื่องนั้นมาก่อน ท่านพ่อคุยกับเขามากขึ้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนที่ผ่านมา

“อะไรที่เป็นความสุขของตัวเองก็จงทำเสีย...เซย์จูโร่” เขาอยากเห็นลูกชายที่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหมือนเด็กน้อยในวันวานคนนั้น ยอมรับว่าตัวเองก็ผิดที่ไม่มีเวลาให้ลูกชาย แต่ในเมื่อคนเราย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ ก้จงทำปัจจุบันให้ดีที่สุด...

“พ่อ...ภูมิใจในตัวลูกเสมอมา...”

อาคาชิยิ้ม...อ่อนโยนไปถึงดวงตา “ขอบคุณครับ...”

ก็เป็นพ่อที่ใจดีนี่นา...ไม่เห็นดุเหมือนที่คนอื่นๆว่าเลย

 คากามิที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่คิดในใจเงียบๆ สะดุ้งนิดๆเมื่อตาสีแดงแบบเดียวกับอาคาชิมองมา

“บอกเฮย์กะด้วยว่ารีบย้ายเข้ามาบ้านนี้สักที”

“หะ...เห?”

“หึ...แม้กระทั่งท่าทางยังเหมือนกัน! ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธใดๆด้วย”

“เอ่อ...”

“คุณอาเป็นแฟนของพ่อไทกะใช่ไหมครับ?” อาคาชิเปรยถามคากามิที่ทำท่างงๆอย่างเอ็นดู

“อ่ะ...อือ ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกัน”

“งั้น...ผมก็ต้องขอบคุณคุณพ่อของไทกะสินะ” ใช่เพราะอาคาชิสัมผัสได้ว่าพ่อของเขารู้สึกเอ็นดูคนที่มีนามว่าเฮย์กะแค่ไหน ได้ยินเลขาของท่านพ่อพูดถึงมานาน...ไม่คิดว่าจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ นอกจากนี้ยังเป็นคนเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างคุณอากับท่านพ่อให้กลับมาดีกันดั่งเดิม...เพราะพวกท่านทั้งสองก็ใช่ว่าจะถูกกัน

เหมือนที่ไทกะ...เป็นสายใยของรุ่นปาฎิหาริย์...

“ไทกะไปลาสเวกัสกับผมไหมล่ะครับ?...ไทกะเคยไปหรือเปล่า?”

 คากามิส่ายหน้า “พ่อ อเล็กซ์แล้วก็ทัตสึยะไม่ยอมให้ไป”

ก็ดีแล้ว...ไทกะเหมาะกับอะไรก็ตามที่มันใสซื่อบริสุทธิ์...การไปรัฐที่ได้รับการขนานนามว่าเมืองแห่งคนบาปนั้นไม่เหมาะกับแสงสว่างนี้แม้แต่น้อย

“ไปกับนายด้วย...ก็อาคาชิยังไม่ยอมตกลงเลย ฉันอุตส่าห์อ้อนแล้วแท้ๆ”

“หึๆ...นั่นสิครับ ไทกะอ้อนได้น่ารักมากๆเลยล่ะ...น่ารักจนผมอดใจไม่ไหว” นึกเสียดายร่างที่ส่งเสียงครวญครางหวานอยู่ใต้ร่างของเขา ใบหน้ายวนอารมณ์และนัยน์ตาที่เปี่ยมไปด้วยแววตายั่วยวนนั้น...หากไม่มีท่านพ่อเข้ามาล่ะก็...

รับรองว่าไทกะไม่มีวันได้ลุกมานั่งทำตาใสแบบนี้แน่!

“เด็กที่ใสซื่อขนาดนี้...ยังไปแกล้งลงอีกนะเซย์จูโร่” คนที่เป็นพ่อซึ่งรู้นิสัยลูกชายดีถอนหายใจ แม้จะสมบูรณ์แบบยังไง...เซย์จูโร่ก็มีนิสัยเสียที่ชอบแกล้งคนที่ชอบ...ยิ่งชอบมากเท่าไหร่ก็ยิ่งแกล้งมากขึ้นเท่านั้น

“นิสัยนี้ก็มาจากท่านพ่อนั่นล่ะครับ” เถียงกลับมาหน่อยๆ เดาได้เลยว่าพ่อของไทกะต้องถูกท่านพ่อของเขาแกล้งแหย่เล่นแน่ๆ คนเป็นพ่อหัวเราะ

กลับมาเป็นเซย์จูโร่คนเดิมตอนเด็กๆ...

“พาเด็กคนนี้...ไทกะไปด้วย ดูแลให้ดีล่ะ พ่อจะรอฟังข่าวดี” คนเป็นพ่อคว้าเสื้อคลุมเดินออกไปจากห้อง แต่มิวายหันมาย้ำ

“อย่ารังแกจนไม่มีแรงล่ะเซย์จูโร่...ไม่อยากฟังเฮย์กะบ่น”

“หึๆๆ” อาคาชิหัวเราะไม่รับคำ ปรายตามองคนที่เอียงหน้างงๆ อย่างไม่เข้าใจ มือแกร่งคว้าหมับที่ต้นคอก่อนจะฉกจูปริมฝีปากบวมช้ำนั้นแรงๆ ชบกัดเบาๆ สอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปชิมความหวานข้างใน ปลายลิ้นร้อนพันเกี่ยวกับลิ้นอีกคนที่จูบไปที่ครั้งก็ไม่ประสีประสา ชักนำคนซื่อให้คล้อยตาม

“แฮ่กๆ...” คากามิหอบหายใจ เมื่ออาคาชิค่อยๆไล้ปลายลิ้นร้อนบนปากของเขา ก่อนจะผละออกและจ้องมองเขาด้วยดวงตาคม...เหมือนตอนจะถูก...เอ่อ...

“ไปกันเถอะครับไทกะ เคย์คงเตรียมรถให้เราแล้ว”

 ขืนอยู่ต่อ...เขาไม่ได้ทำการทำงานอีกแน่ๆ

“อ่ะ...อื้อ...” อาคาชยิ้ม ดวงตาคมทอประกายอ่อนโยน

ไทกะนี่...น่ารักจริงๆเลยสิน่า

 

ลาสเวกัสในครนาเวดานั้นถือเป็นเมืองที่ได้ชื่อว่ามีความคึกคักและไม่เคยหลับใหล ด้วยสถานบันเทิงและธุรกิจผิดกฏหมาย คาสิโน หรืออะไรอีกหลายๆอย่าง จนได้รับการฉายาว่า เมืองแห่งบาป

เรือนรางสูงโปร่งในชุดกางเกงยีนและเสื้อยืดธรรมดาๆ สะกดสายตานั่งล่ายามราตรีให้จ้องมองได้โดยง่าย แน่ล่ะ...ในเมืองแบบนี้ คนที่เข้ามาย่อมมีกลิ่นอายคล้ายๆกัน ดังนั้น...กับคนที่ผิดแปลกออกไปนั้นย่อมน่าสนใจเป็นธรรมดา

“เมื่อไหร่หมอนั่นจะมาเนี่ย...” บ่นเบาๆขณะยกแก้วน้ำอัดลมผสมโซดาขึ้นดื่ม มาถึงลาสเวกัส...แต่ไม่อาจแตะต้องของมึนเมาได้ เนื่องจากอาคาชิย้ำนักย้ำหนาว่าห้าม! แล้วเจ้าตัวก็ไปทำงาน ความจริงคากามิอยากตามไปด้วย แต่ก็เกรงใจ ตอนอาคาชิชวนจึงขอนั่งเล่นรออยู่แถมนี้แทน

 เอาเถอะ...แม้เสียงเพลงจะดังไปหน่อย...แต่โดยรวมก็...โอเค

โยกตัวตามจังหวะเพลง ปล่อยตัวไปตามเสียงดนตรี ไม่สนใจว่าจะตกเป็นเป้าสายตาของใครอื่น “คุณผู้ชายครับ...” เสียงทักของบาร์เทนเดอร์หน้าตาหล่อเหลาพร้อมแก้วทรงสูงที่ภายในมีน้ำสีสวยประดับด้วยกุหลาบแดง

“หืม?” คากามิเลิกคิ้ว “ผมไม่ได้สั่งไปนะ”

“มีคุณผู้ชายอีกโต๊ะฝากมาให้คุณครับ” คนฟังเลิกคิ้ว ปรายตามองว่ามีคนบ้าที่ไหนเอาไวน์ชั้นเลิศอย่างนี้มาให้คนไม่รู้จักัน เมื่อสบกับนัยน์ตาคมกล้าคู่หนึ่งที่มองมา...

เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงกำยำเหมือนนักกีฬา แต่งตัวด้วยสูทอาร์มมานี่สีควันบุหรี่ ผิวขาวสะอาดและดวงตาสีฟ้าคมเข้มบ่งบอกว่าเป็นคนยุโรปเต็มตัว หน้าตาหล่อเหลา...กริยาท่าทางดูราวกับชนชั้นผู้ดี คากามิยกแก้วไวน์เป็นเชิงถาม เมื่อร่างนั้นขยับยิ้มหล่อเหลาและพยักหน้าลงยืนยันว่าตัวเองเป็นเจ้าของ เสือแดงแห่งเซย์รินเอียงหน้า อมยิ้ม วางแก้วลงและคว้าน้ำอัดลมผสมโซดาของตัวเองมาดื่มก่อน แล่นเอาคนที่กำลังเฝ้ามองอยู่คิ้วกระตุก...ก่อนจะยิ้มอย่างถูกใจ

เขานั่งมองตั้งแต่คนๆนี้เดินเข้ามาในร้าน...เพราะบรรยากาศรอบตัวที่ไม่เหมือนใคร ดวงตาอันมีเสน่ห์...และท่วงท่าอันเปี่ยมด้วยพลังนั้นสะกดสายตาเอาไว้อย่างจัง...ยิ่งมากับคนที่ใครๆต่างรู้จักอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่ นักธุรกิจหนุ่มอัจฉริยะ

อะไรที่ได้มายาก...ก็ยิ่งดึงดูดมากเท่านั้น และเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากครอบครองสีแดงแสนสวยนั้น...

“บอสครับ...นายน้อยตระกูลอาคาชิเจรจาธุรกิจสำเร็จแล้วและกำลังจะลงมา” เสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิท ทำให้ผู้ถูกเรียกว่าบอสหันไปมอง

“ถ้าอย่างนั้น...ทำยังไงก็ได้ให้นายน้อยคนนั้นลงมาช้า...และทำยังไงก็ได้ให้พ่อเสือแดงคนนั้นยอมจิบไวน์สีกุหลาบชั้นเลิศ ฉันให้เวลาแค่ 10 นาที” เอ่ยคำสั่งที่ทำให้เหล่าผู้รับฟังเย็นยะเยือก

“ทราบครับ...บอส”

 

อาคาชิกดหัวคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อมีอุบัติเหตุการต่อยตีเกิดขึ้นระหว่างจากชั้นสองลงมาที่นี่ เขาห่วงคนที่พามาด้วย และตอนนี้กำลังนั่งรออยู่

ไทกะ...ไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้

 ดวงตาคมกวาดหาร่างนั้น ก่อนจะเห็นเส้นผมสีแดงสวยสะท้อนแสงไฟ เห็นร่างนั้นนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะ อาคาชิยกยิ้มเอ็นดู เดินเข้าไปหา.

“ไทกะ...”

“อือ...อือ...” เสียงสะลึมสะลือทำให้เขาหัวเราะ พยุงคนที่เซาที่ดูเหมือนจะเมาหน่อยๆให้ลุกขึ้น

ทั้งๆที่ห้ามแล้วแท้ๆว่าอย่าดื่มของมึนเมา...ดื้อจริงๆ อาคาชิพาร่างคากามิไปในรถ ปรับเบาและจัดท่านอนให้อีกฝ่ายสบายตัว สะบัดผ้าห่มผืนหนาคลี่คลุมให้

“ออกรถ...”

“ครับนายน้อย... มีคนรายงานว่าเห็นบอสแห่งกิลเชว่า...และเข้ามาป้วนเปี้ยนรอบๆตัวคุณคากามิ”

“เคลเกรย์ กิลเชว่า...” อาคาชิเอ่ยเสียงเย็น นัยน์ตาคมกร้าวขึ้น “หมอนั่นทำอะไร?”

“ส่งไวน์มาให้คุณคากามิครับ”

“ไทกะได้ดื่มไปหรือเปล่า?”

“อือ...อาคาชิ...อ้อนแล้ว...นะ” เสียงพึมพำของคนหลับทำเอาอาคาชิยิ้มน้อย เอื้อมมือลูบเส้นผมสีแดงสวยอย่างแผ่วเบา

“ผมรู้...ไทกะอ้อนได้น่ารักมาก” กระซิบแผ่วๆ ฝังจมูกลงบนหน้าผากนูน

“หลับฝันดี...ไทกะของผม”

 

ดวงตาคมสีฟ้ามองรถคันหรูที่แล่นผ่านสายตาไปด้วยรอยยิ้มลึกลับ “พ่อเสือสีแดงนั่นได้ดื่มไวน์แก้วนั้นหรือเปล่า”

“ดื่มครับบอส...”

“ดี...” เขาแสยะยิ้มกว้าง

ถือว่านี่เป็นบรรณาการจากฉันแล้วกัน...แม้จะเสียดายพ่อหนุ่มคนนั้นก็เถอะ...

อยากครอบครองเป็นเจ้าของ

 

“อือ...ร้อน...อาคาชิ...ร้อน...” เสียงพึมพำของคนที่ถูกพามายังในคฤหาสน์หลังใหญ่ และในห้องของนายน้อยเจ้าของคฤหาสน์ ทำให้ดวงตาคมสีแดงหรี่มอง

“อาการของไทกะแปลกๆไป เคย์...ตามหมอให้ผมหน่อย” ไม่นานนักหมอประจำบ้านก็ถือกล่องยาและอุปกรณ์ต่างๆมา พลิกจับชีพจร และวิเคราะห์โน่นนี่วุ่นวาย ก่อนจะรายงานผลให้คนที่นั่งไขว้ห้างหน้านิ่งทราบ

“เหมือนว่าคุณคากามิจะดื่มยาบางอย่างเข้าไปครับ”

“ยา?”

“เป็นยากดประสาทอ่อนๆครับนายน้อย...ออกฤทธิ์คล้ายๆยาปลุกเซ็กส์ แต่ไม่เห็นผลทันที ต้องใช้เวลาประมาณ 4- 5 ชั่วโมงหลังจากที่ดื่มไปถึงจะแสดงผลครับ หากผสมในพวกไวน์จะได้ผลดีเป็นพิเศษ”

“หมอนั่น!! เคลเกรย์ กิลเชว่า!!

“อือ...อ่า...ร้อน” ร่างโปร่งบิดตัวเร่าๆไปมา ความต้องการบางอย่างแล่นปราดไปทั่ว จนคากามิต้องจิกเล็บลงกับที่นอน

“อื้ออออ!” ภาพแสนยั่วยวนตรงหน้าทำให้ผู้เฝ้ามองหน้าแดงจัดตามๆกันไป แต่ต้องหลบสายตาก้มหน้ามองพื้นกันอย่างรวดเร็วเมื่อมีรังสีทะมึนของผู้เป็นใหญ่ในบ้านจ้องมอง ตาคมนั้นตวัดมองให้ทุกคนออกไป ซึ่งก็ไม่มีใครกล้าอยู่ขวาง ทิ้งให้ห้องกว้างใหญ่เหลือเพียงคนสองคนเท่านั้น...

“ไทกะ...”

“ร้อน...อา...ร้อน...อาคา...ชิ”

“ครับ...ผมรู้” มันต้องทรมานมากแน่ๆ การกินยาพวกนั้นไม่เหมาะกับความบริสุทธิ์ของไทกะ แต่ถึงอย่างนั้นดวงตายั่วยวนที่เห็น และร่างกายบิดเร่าๆ ก็ทำให้ความอดทนของเขาเริ่มหมดลงอีกครั้ง

“ช่วย...อ่า...ช่วยที ไม่...อื้อ...ไหว...” อาคาชิปรือตาลง ถอนหายใจหนึ่งที

“ถ้าลุกจกเตียงไม่ได้...ไม่ใช่ความผิดผมนะครับ...” เอ่ยเบาๆ ก่อนจะจู่โจมริมฝีปากที่กำลังส่งเสียงครวญครางน่าฟังนั่นทันที แต่อาคาชิเบิกตานิดๆเมื่อปลายลิ้นไม่ประสีประสาสามารถตอบโต่สัมผัสของเขา แม้จะเงองะไปบ้าง...แต่ก็...กระตุ้นเขาได้ดีที่สุด...

“อ่ะ...อือ...ฮ้า!!” 



**NC จ้าาาาาา ฉากเรียกเลือดดดดด**

“นายน้อยครับ...นายท่านให้มาตามบอกว่ามีเรื่องสำคัญ” เลขาหนุ่มเอ่ยบอกเจ้านายของตนที่กำลังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด เรือนผมสีแดงเพิ่งผ่านการสระมาเปียชื้นแนบใบหน้า ร่างนั้นนั่งลงข้างเตียงใหญ่ กำลังไล้ผ้าขนหนูสีขาวไปตามใบหน้าของใครบางคนที่หลับใหลด้วยความเอ็นดู

เขาไม่เคยเห็นนายน้อยปฏิบัติกับใครแบบนี้มาก่อน...

คุณคากามิ เป็นคนแรก

“เดี๋ยวผมลงไปครับเคย์”

“คุณคากามิอาการดีขึ้นไหมครับ?”

“อืม...ฤทธิ์ยาบ้านั่นหมดแล้วล่ะ ไทกะสลบไปตั้งแต่เมื่อคืน...”

“ให้ผมตามหมอไหมครับ?”

“ก็ดี...ท่านพ่อ?” อาคาชิเลิกคิ้วเมื่อเห็นพ่อของตนทำสีหน้าเอือมระอา

“เซย์จูโร่...พายุมาแน่ะ”

“หืม?”

“ไทกะ!!” เสียงนุ่มๆที่ดังลั่น พร้อมร่างสูงโปร่งถลันมาข้างเตียง ตรงเข้าจับมือคนกำลังนอนสลบไสลไม่รู้สึก

“พี่เซย์อิจิ! นี่มันหมายความว่าไงอ่ะ! ทำไมไทกะของผมถึงนอนซมแบบนี้ล่ะ!! อธิบายมาเลย!!” อาคาชิมองท่านพ่อที่กำลังถอนหายใจย่างไม่เคยทำ สีหน้าฉายแววระอาสุดๆ

“ตาแก่!! อย่ามาเงียบใส่สิ!!

กล้าว่าท่านพ่อแบบนี้แล้วยังยืนอยู่ได้...ก็...น่านับถืออยู่ไม่น้อยเลย

“เอาน่าๆ...เฮย์กะใจเย็นๆสิ...ไทกะก็ปลอดภัยแล้วไง” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยกลั้วหัวเราะดังห้ามทัพ จากชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาสบายๆ เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีดำสนิท ผิวกายขาวสะอาด และโครงหน้าที่เหมือนอาคาชิกับพ่อจนเรียกได้ว่าต้องมีความสัมพันธ์ทางเครือญาตกัน

“ก็ดูพี่ชายของนายสิซาคุ!! ทำเป็นอยู่หน้าเดียวอ่ะ เอาลูกชายคนอื่นเขามากักขังหน่วงเหนี่ยวแล้วทำหน้าตายอีก!!

“ฉันไม่ได้กักขังหน่วงเหนี่ยว...ซาคุ ทำให้คนของแกเงียบที ฉันปวดหู” ตาคมสีแดงมองภาพเหล่านั้นอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหยักรอยยิ้มน้อยๆ

“เคย์...รบกวนตามหมอ กับยกอาหารว่างมาให้ผมด้วยนะ”

“ครับนายน้อย”

“ไม่เจอกันนานนะครับ...ท่านอา” อาคาชิโค้งศีรษะทำความเคารพญาตผู้ใหญ่ อีกฝ่ายเห็นเขาก็ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้พร้อมกอดแน่น

“โตขึ้นเยอะเลยเซย์จูโร่...หล่อเฟี้ยวเชียวเรา” อาคาชิยิ้มน้อยๆก่อนจะโค้งให้อีกคนที่กำลังทำตาเขียวปั๊ดใส่เจ้าของบ้านแบบท่านพ่อเขา

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมอาคาชิ เซย์จูโร่”

“อ๊ะ! เอ่อ...อื้อ! ยินดีนะ ฉันชื่อคากามิ เฮย์กะ เป็นพ่อของไทกะล่ะ!

 ท่าทาง...น้ำเสียง แววตา...

ช่างเหมือนเสือสีแดงของเขาเสียจริงๆ

“อาคาชิคุงเป็นเพื่อนกับไทกะใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ครับ”

“อ่ะ...เอ๋?”

ท่างงก็ยังเหมือนกัน

“ผมเป็นแฟนของไทกะ” ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เสียจนผู้ใหญ่อ้าปากค้าง ส่วนคนตระกูลอาคาชิอีกสองคนนั้นได้แต่ส่ายหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ฟะ...แฟน...งะ...งั้น...ที่ไทกะ...สลบ?”

“ความผิดผมเองครับ...ที่ไม่ออมแรง”

“อ๊ะ!” หน้าแดงจัด อ้าปากค้างจนพูดอะไรไม่ออก

“ทำมาเขิน...นายกับซาคุก็ทำเรื่องแบบนี้ประจำ” อาคาชิผู้พ่อว่า

“เงียบเลยนะตาแก่!! อ๋า! นี่เท่ากับว่าลูกชายผมเป็นแฟนลูกชายพี่น่ะสิ!

“แล้วไง?”

“อาคาชิคุง! ไม่ได้นิสัยเสียเหมือนพ่อใช่ไหม?” อาคาชิเหลือบตามองพ่อตัวเองก่อนหัวเราะ

“ผมเป็นคนดีครับ...ถามไทกะได้เลย ไม่ต้องห่วงนะครับ ไทกะทั้งดื้อ ทั้งซน ผมดูแลได้”

“ดีจัง...งั้นฝากไทกะด้วยนะ อย่าไปติดนิสัยเสียๆจากพ่อมาเด็ดขาด!

“พูดมากจริง”

“น่าๆๆ พี่อิจิ เฮย์กะ เลิกเถียงกันสักที ผมหิวแล้ว ไปหาอะไรทานกันดีไหม? ปล่อยให้ไทกะพักผ่อนเถอะ”

“ห้ามคนของแกเถอะซาคุ ฉันไม่เคยหาเรื่องใครก่อนสักที”

“ก็ตาแก่กวนโมโห!

“เด็กไม่โต”

“เฮ้ออออ~~” อาคาชิ ซาคุ ถอนหายใจ คว้าเอวคนรักตัวเองขึ้นมาแล้วยกพาดบ่า

“เฮ้ย!!

“ถ้าโวยอีกคืนนี้จะทำให้ไม่มีเสียงเลย...ลองไหมหืม? เฮย์กะ” คนที่กำลังดิ้นหยุดชะงักทันที ใบหน้าแดงจัด แล้วยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากตาแก่หน้ายิ่งร้อน

“ท่านพี่ก็เลิกแหย่เฮย์กะเถอะครับ” ห้ามคนของตัวเองเสร็จก็มาจัดการพี่ชายที่ปกติทั้งเป็นผู้ใหญ่ ทั้งสุขุม เย็นชา และแกร่งกล้าไปทุกอย่าง ไม่รู้ทำไมตั้งแต่เจอเฮย์กะถึงได้เอานิสัยเดิมๆกลับมาให้อีกแล้ว

เอ็นดูใครมาก...ก็แกล้งคนนั้นมาก

แต่เขาก็ชอบท่านพี่แบบนี้...ท่านพี่ที่เคยรู้จัก เพราะเฮย์กะเขาถึงได้ท่านพี่คนนนี้คืนมา

คนถูกห้ามยักไหล่ “งั้นไปรอข้างล่างเถอะ เซย์จูโร่ดูแลคนของลูกด้วยล่ะ พ่อไม่อยากฟังใครบางคนแถวนี้บ่น”

“ครับ...ท่านพ่อ”

 นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่เห็นท่านพ่อกับท่านอาสนิมสนมกันแบบนี้ ต้องขอบคุณพ่อลูกคากามิมากๆที่ทำเรื่องมหัศจรรย์ต่างๆให้เกิดขึ้น...

ขอบคุณสายใยที่ทั้งคู่ช่วยถักทอขึ้นมา

ทั้งครอบครัว...และเพื่อนร่วมทีมปาฏิหาริย์...

 

      “อ่ะ...อือ...” เสียงสะลึมสะลือดังขึ้นเบาๆ ดวงตาเรียวสวยกวาดมองรอบๆ การตกแต่งและกลิ่นอายอันแสนคุ้นเคยทำให้ย่นคิ้นิดๆ จำได้ว่าเขายังอยู่อเมริกาอยู่เลย...ทำไมถึงกลับมาอยู่ห้องที่ญี่ปุ่นได้ล่ะ

“ตื่นแล้วเหรอครับ...ดื่มน้ำสักหน่อยนะครับคากามิคุง” เสียงนุ่มๆของคู่หู ทำให้คากามิหันไปมอง คุโรโกะส่งรอยยิ้มน้อยๆ และแก้วน้ำมาให้

“คะ...” กำลังจะส่งเสียงเรียก แต่เพิ่งรู้ว่าคอแห้งและแหบขนาดไหน

“ไม่มีเสียงเลย...ไม่สบายด้วยหรือเปล่า?” มือใหญ่ไล้เบาๆข้างแก้มเนียน ดวงตาสีเขียวทอแววเป็นห่วง

มิโดริมะ

“ตัวร้อน...มีไข้นี่นา”

“คากาจิน...หนาวไหม?” มือใหญ่ดึงรั้งร่างโปร่งให้นั่งบนตักตัวเอง รวบเอวเรียบตึงเบาๆ ก่อนจับศีรษะให้ซบบนไหล่

มุราซากิบาระ

“จิบน้ำอุ่นๆสักนิดนะฮะคากามิจจิ” คิเสะยรับแก้วน้ำจากคุโรโกะมาจ่อที่เรียวปากบวมช้ำ พอน้ำไหลผ่านคอก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยๆ

“ไหวไหม...ว่าแต่เมื่อไหร่หมอจะมาฟะอาคาชิ!

“เคย์ไปรับให้ผมอยู่...รอเดี๋ยวน่า ไดกิ”

“อ่ะ...”

“เขียนใส่กระดาษมาดีกว่าครับ คุณยังไม่มีแรงเลย” คากามิเอากระดาษกับปากกามาเขียนยุกยิกๆ

ฉันอยู่ญี่ปุ่นเหรอ?

“ครับ...ผมพากลับมาด้วยเครื่องบินส่วนตัว บอกคุณพ่อของไทกะให้เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกังวล” อาคาชิบอก ตาคู่นั้นส่อแววสำนิกผิด

“เพราะผมแท้ๆ...ไทกะถึงได้ไม่สบาย” คากามิส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เกี่ยวกับอาคาชิ

“หิวยัง...กินอะไรไหมล่ะ แม่ทำมาฝากเยอะอยู่” อาโอมิเนะจับมือเรียวมากุม ไอร้อนที่แผ่ออกมาจางๆทำให้ดวงตาสีน้ำเงินเข้มฉายแววเป็นห่วง คากามิที่สังเกตเห็นจึงเอนตัวมาซบอาโอมิเนะ ยกมืออ่อนแรงแนบแก้มคนตัวสูง ก่อนจะซุกหน้าลงกับซอกคอสีแทน ท่าทางอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติและไม่เคยเห็นทำเอาหนุ่มๆปาฏิหาริย์มองหน้ากันอย่างอึ้งๆ แม้จะชอบใจมากก็ตาม

“มุโระจินบอกว่า...คากาจิน...ป่วยแล้ว...จะอ้อนอ่า~” 

“น่ารักจังฮะ” คิเสะยิ้มกว้าง...

ถึงคากามิจจิป่วยจะไม่ดี แต่บางทีเขาก็อยากให้ป่วยทุกวันเลยแฮะ!!

“อื้อ!” คนป่วยคราง ช้อนตาใสแจ๋วมองคนนู้นทีคนนี้ที จนหนุ่มๆอดใจไม่ไหว ต้องฝังจมูกสูดดมกลิ่นหอมจากแก้มนิ่มไปหลายๆที

“พักผ่อนอีกนิดนะ อาคาชิตามหมอให้แล้ว” มิโดริมะรับร่างโปร่งนั้นมาแล้วค่อยๆบังคับตัวให้อีกฝ่ายเอนนอนลงบนเตียง คลี่ผ้าห่มคลุมให้ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเนียนเบาๆเช่นเดียวกับคนอื่นๆที่ทำแบบเดียวกัน

“หายเร็วๆนะ” มิโดริมะ

“รีบๆมีแรงแล้วมา 1 On 1 กับฉันสักที” อาโอมิเนะ

“หายเร็วๆนะครับแสงของผม” คุโรโกะ

“รีบๆหายนะครับคากามิจจิ แล้วไปถ่ายแบบกันอีก” คิเสะ

“หายเร็วๆน้า คากาจิน...ฉันอยากกินขนมอ่า” มุราซากิบาระ

“ไทกะ...รีบหายป่วยนะครับ” อาคาชิ

คากามิยิ้มทอดสายตามองคนที่รายล้อมเตียง ก่อนจะหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่าง

ดีใจนะ...ที่เห็นพวกนายทุกคน

 รุ่นปาฏิหาริย์มองข้อความนั้นก่อนจะหัวเราะและส่งยิ้มให้กัน พวกเขากลับมาเป็นเช่นเดิมได้เพราะมีแสงสว่างสีแดงนี้...

รุ่นปาฏิหาริย์จะไม่ใช่อดีต...แต่เป็นปัจจุบันและอนาคตต่อจากนี้ไป สายสัมพันธ์นี้จะไม่มีวันแยกจาก เพราะสายใยที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกันแน่นเฟ้นเสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

สายใยที่มีชื่อว่า...

คากามิ ไทกะ

แสงสว่างอันแสนสำคัญของรุ่นปาฏิหาริย์

     

แถม...

 

“อาคาชิ! จริงหรือว่ะที่มีนวางยาคากามิ!!” อาโอมิเนะไขว้ห้าง ขมวดคิ้วเมื่ออดีตกัปตันเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนอยู่อเมริกา พวกเขาย้ายกันมาพักในห้องนั่งเล่น เพื่อปล่อยให้คนป่วยพักผ่อนได้เต็มที่

“จริงครับ...หมอนั่นชื่อ เคลเกรย์ กิลเชว่า”

“มาเฟีย?” มิโดริมะดันแว่น พอจะรู้จักชื่อนี้มาบ้าง

“ใช่ครับ”

“แล้วทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะครับ? วางยคากามิคุง?”

“ผมว่าหมอนั่นสนใจไทกะ...แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก เคล์เกรย์ กิลเชว่า ขึ้นชื่อเรื่องแบบนี้หมอนั่นถูกใจคนแทบทั้งโลก คงไม่กล้ายุ่งกับไทกะอีกหรอก”

“ฮื่อ! ว่าแต่...คากามิตอนโดนยาเป็นไงว่ะอาคาชิ?” อาโอมิเนะถามอย่างใครรู้ สีหน้าออกแววหื่นๆ

แหม...เวลาร่างเสือแดงนั่นร้องเรียกขึ้นมาต้องเซ็กซี่มากแน่ๆ

อาคาชิยิ้ม ยักไหล่ จิบน้ำชาลีลาไม่ตอบ ก่อนจะวางแก้วลง เมื่อคนอื่นๆเรื่มส่งสายตาเคืองๆใส่

“ผมบอกๆได้สั้นๆว่า สุดยอด ครับ”

“โหหห!!

“ยังไงอ่า...”

“ลองคิดดูสิครับ...เวลาไทกะบอกว่าเอาอีกๆ แล้วคือตอบรับผมทุกสัมผัส บางทีก็เก่งสุดๆ อ้อ! เรียวตะที่นายสอนไทกะไปน่ะ ให้เกรด A ได้เลย ลูกศิษย์เรียนรู้เร็วมาก”

“ใช้ม้า!~~~ ผมบอกแล้วว่าเจ๋ง ตอนคากามิจจิอยู่ข้างบนน่ะ...สุดๆ”

“เดี๋ยวฉันต้องให้หมอนั่นทำแบบนั้นบ้างแล้ว!” อาโอมิเนะหมายมั่นปั้นมือ

“พวกนายนี่มันลากมกจริงๆ” มิโดริมะส่ายหน้า

“งั้น...ถ้าหากคากามิคุงอยู่บนตัวคุณ...ยอมไหมครับมิโดริมะคุง” คนหัวเขียวนิ่งไปนิด ภาพที่ว่าแวบเข้ามาในหัวทันที หยักยิ้มน้อยๆ พยักหน้าเงียบๆ

“เฮ้ย! อาคาชิเอายาที่ว่ามาให้หน่อยสิ ฉันจะเอาไปใช้บ้าง!” แล้วจากนั้นก็กลายเป็นการวางแผนทำเรื่องลามกกับคนป่วยที่พักผ่อนอยู่บนเตียง จนเคย์ที่ยืนรอจะไปส่งคุณหมอส่ายหน้าและถอนหายใจ

บอกแล้ว...คากามิ ไทกะ เป็นคนโชคดีที่น่าเห็นใจสุดๆ แค่นายน้อยคนเดียวยังรับมือยาก นี่เพิ่มไปอีกห้าคน... แล้วแต่ละคนปกติเสียที่ไหน เอาเถอะ

แลกกับภาพรอยยิ้มและเสียงหัวเราะกับบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้

ก็...

คุ้มล่ะมั้ง...

 


ครบแล้วน้าาา~~~~ เป็นตอนที่ยาวจริงๆเลยแฮะ แถมยังใช้เวลานานกว่าตอนอื่นๆด้วย ขอโทษนะค่ะ T_T (โค้งอย่างสำนึกผิด) ตอนนี้กลับมาอยู่บ้าน ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต แต่อีกไม่กี่วันก็กลับ รอกันอีกนิดน้าาา~

ป.ล. 1 ตอนหน้าจะเป็นตอนจบของครอบครัวป่วนๆแล้ว มีตอนพิเศษสองตอน และเป็นการขอโทษที่มาช้าจึงบอกตอนพิเศษให้เลยว่าชื่อตอน เมื่อเสือน้อยถูกงอนกับ เรื่องยุ่งยากของครอบครัวสองตอนนี้ก็...ค่อนข้างยาวอยู่เหมือนกัน

ป.ล. 2 ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจน้าาา~ ขอบคุณมากๆเลยจ้าา ฝึกงานเหนื่อยๆ ได้อ่านเมนต์แล้วมีแรงใจตลอดเลย ^_^

ป.ล. 3 ใครยังไม่ได้ NC รอแป๊บนึงนะค่ะ วันอังคารจะส่งให้ค่าาา อ้อ! อย่าลืมดูแลสุขภาพน้า ช่วงนี้ฝนตกบ่อยมากๆ ระวังตัวเองอย่าให้เป็นหวัดนะค่ะ ^_^

ป.ล. 4 ไว้เจอกันน้าาา~~~~~

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5690 Kasear​ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 16:51
    ขอทุกตอนเลยได้มั้ยยย thida.twz@gmail.com ช้าไปมั้ยย ฮือออ อยากอ่านนน
    #5,690
    0
  2. #5628 Manni85- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 15:03
    ขอ ncทุกตอนเลย phone0932756386@gmail.com จะทันไหมเนี่ย (ขอให้ทันเถอะ)😱😱😱
    #5,628
    0
  3. #5611 Biwti132 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 07:00

    พึ่งมาอ้าาาา ขอ nc ทันไหมคะ zxauop890@gmail.com

    #5,611
    0
  4. #5610 MLT_LTE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 02:38
    อ๋อย เพิ่งได้มาอ่านค่ะ พอดีเพิ่งติ่ง ;;;;-;;;; รบกวนขอ nc ได้มั้ยคะ ทุกตอนเลย หวังว่าจัยังไม่สายไป แงงง

    little_yuiko@hotmail.con
    #5,610
    0
  5. #5609 nalinlin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:59
    มาทันมั้ยคะ;-; ขอncทุกเลยเลยค่าาา samoyed55555@gmail.com ขอโทษที่รบกวนด้วยนะคะ*~*
    #5,609
    0
  6. #5580 Shipnielong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:33
    กรี๊ดดดดด น่ารักมากเลยยยย คู่ขุ่นพ่อก็แซ่บไม่เบาาาา
    #5,580
    0
  7. #5490 5ม5 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:26

    ขอเรื่องแยกของเฮย์กะ อยากอ่านเขินนนน

    #5,490
    0
  8. #5428 Tanyaton Piwtong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 12:57
    กริ๊ดดดดดดดด ขอncทุกตอนหน่อยค่าาา ไม่ไหวแล้วววต้องการเลือดดดดด
    tatoon146@gmail.com
    ขอตอนนี้ทันไหมอ่า
    #5,428
    0
  9. #5339 Nm'mi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:49
    น่าสงสารเสือน้อย คนสำคัญต้องสตรองเข้าไว้ค่ะ nametaji_miho@hotmail.com
    #5,339
    0
  10. #5318 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 08:28
    IloveyouOanimea@gmail.com
    #5,318
    0
  11. #5277 อ๊างงงงงง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 19:59
    โอ๊ยยยยย มาขอNCทุกตอนตอนนี้ไม่รู้ว่าทันรึเปล่า แต่อยากได้มากๆค่ะ ฮือออออ;;;₩;;;)



    lookod23@gmail.com



    ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ! จะไปมโนต่อเอาเอ---*ค่อกแค่ก*
    #5,277
    0
  12. #5140 velaz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    เจ้าเล่ห์ทั้งรุ่นพ่อรุ่นลูกเลยนะคะคนตระกูลนี้ แต่ก็อาจจะเพราะตระกูลคางามิเขางานดีกันทั้งพ่อลูกเหมือนกัน 55555555 ชอบทั้งรุ่นพ่อรุ่นลูกเลยค่ะ คุณอาหล่อมากกก แงง อยากอ่าน NC ตอนนี้เลยค่ะ กรี๊ดดด *เตรียมทิชชู่ไว้แพคใหญ่* เสือน้อยบอกเอาอีกๆเนี่ยนะคะ ฮือออว เขินน *ปิดหน้า*
    #5,140
    0
  13. #5006 nemu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:24
    ไรท์เต้ออออ ขอ nc ให้ด้วยน้าา ขอทุกคู่เลยนะค๊าา พลีสส><
    #5,006
    0
  14. #4663 mykkkk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 22:23
    ขอทุกตอนเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ
    yodsawadee0949@gmail.com
    #4,663
    0
  15. #4474 222444666888 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:10
    kuroba450@gmail.com


    #4,474
    0
  16. #4425 Akasora genri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:38
    จขาดใจตายค่ะ ขอ NC ทีค่ะ

    Paladin_mana@hotmail.com
    #4,425
    0
  17. #4409 Mairaboy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 23:20
    Kittichaipangma9@gmail.com

    ขอnc นะค่ะ
    #4,409
    0
  18. #4374 nico-nico (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 14:01
    อยากได้ nc ของทุกตอนเลยง่า~
    an.antmoei@gmail.com
    #4,374
    0
  19. #4356 wiwitchayada2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:02
    ขอด้วยคนค้าาาา
    ขอ nc ของทุกคนน๊าาา

    Wiwitchayada@gmail.com

    #4,356
    0
  20. #4332 Len จัง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 10:19
    ง๊ามมมมม ขอด้วยคร้าา
    friendwawa123456@gmail.com ขอทุกตอนเลยนร้าคร้าาา ขอบคุณคร้า สนุกมากๆเลย!!!
    #4,332
    0
  21. #4257 cake290447 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 08:37
    งื้อ~~~ขอด้วยค่ะ cakechocotes290447@gmail.com


    #4,257
    0
  22. #4256 cake290447 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 08:37
    งื้อ~~~ขอด้วยค่ะ cakechocotes290447@gmail.com


    #4,256
    0
  23. #4232 Minari Kisaraki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 15:41
    นายน้อยยย ร้อนแรงมากก
    kaminari24072544@gmail.com ขอทุกตอนเลยค่าาา ขอบคุณค่ะ
    #4,232
    0
  24. #4010 Nmindq (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 23:59
    อาคาชิ ทำเลือดพุ่งกระจายมากเลย โฮยยยยยยย อยากได้ nc จริงๆค่ะ ไรท์~ nmindq@hotmail.com
    #4,010
    0
  25. #3995 thasinee38800 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 18:11
    thasinee38800@gmail.com ขอบคุณค่ะ
    #3,995
    0