fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 17 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว : มิโดริมะ ชินทาโร่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    8 ก.ค. 58



Kurogo no basKet

Title : Family ก่อนที่จะเป็นครอบครัว...

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)มิโดริมะ ชินทาโร่

 

      

     “อ้าว...มีอะไรกันครับอาคาชิคุง มุราซากิบาระคุง มิโดริมะคุง? ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่กันครับ?” เสียงนุ่มๆของคุโรโกะที่เพิ่งจะตื่นนอน ด้วยหัวยุ่งๆและหน้าตานิ่งๆ

“นี่ก็บ้านผมเหมือนกันนะเท็ตสึยะ” อาคาชิส่ายหน้าเบาๆ

“นายตื่นสาย?” มิโดริมะว่า ปกติคุโรโกะเป็นคนตื่นเช้าตลอด

“ก็...ครับ พอดีเมื่อคืนมีเรื่องนิดหน่อย”

 ทะเลาะกันแย่งจะเข้าไปนอนห้องคากามิคุง ต่อยตีกันจนดึกดื่น จนสุดท้ายคากามิคุงนั่นล่ะที่ทนไม่ไหว โยนพวกเขาออกมานอกห้อง แล้วล็อคประตูไม่ให้ใครเข้าไปด้วย

“ฮ้าว! วันนี้พวกคุณจะมาพักที่นี่กันใช่ไหมครับ?”

“อืม...ไดกิกับเรียวตะล่ะ ผมได้ยินว่าเรียวตะมาอยู่ที่นี่ด้วย”

“นอนอยู่ห้องตัวเองมั้งครับ...เดี๋ยวผมไปปลุกให้”

“คุโระจิน...ไปด้วย” มุราซากิบาระบอก พาร่างสูงใหญ่ตามคุโรโกะต้อยๆ เงามายาเริ่มเดินไปที่ประตูห้องสีน้ำเงิน พอเปิดเข้าไปก็ไม่พบใครสักคน คุโรโกะถอนหายใจนิดหน่อย ทั้งๆที่ในหัวนั้นมีคำด่าอดีตแสงตัวเองมากมาย

“ไม่มีเหรอ?” คนตาสีม่วงเอียงหน้า

“ครับ...” เดินไปเปิดประตูห้องสีเหลือง ก็ว่างเปล่า บรรยากาศเย็นๆจากคนจืดจางทำให้มุราซากิบาระสะดุ้งเล็กๆ

อ่า...หรือความจริงเขาควรจะนั่งรอกับพวกอาคาจินแล้วก็มิโดจินดี?

“อ่า...แล้ว...มิเนะจินกับคิเสะจิน ไปไหนอ่า...”

“ห้องคากามิคุงนั่นล่ะครับ...สองคนนั้นนี่นิสัยไม่ดีจริงๆ” บ่นนิดหน่อย ก่อนจะเปิดประตูห้องสีแดงเข้มเข้าไป แล้วภาพที่เห็นก็ยิ่งทำให้คุโรโกะถอนหายใจหนักๆ

“มาอยู่ที่นี่กันจริงๆด้วย”

ร่างสูงสองคนที่กำลังตามหา...คนหนึ่งกำลังนอนกอดคากามิคุงอยู่ ส่วนอีกคนนั้นใช้แขนเป็นหมอนให้เอสเซย์รินหนุน มือแกร่งพาดผ่านหน้าท้องเนียน

คงแอบเข้ามาตอนคากามิคุงหลับแน่ๆ เจ้าเล่ห์กันเสียจริง...ต้องเอาคืนเสียบ้าง

“คากามิคุงครับ...คากามิคุง...ตื่นเถอะครับ สายแล้ว”

“อื้อ...อือ...Goodmoning What time is it there? (อรุณสวัสดิ์ตอนนี้กี่โมงแล้ว?)” ประโยคภาษาอังกฤษรัว ทำให้คุโรโกะยืนนิ่งก่อนส่ายหัว มองหน้าคนหัวม่วง

“ฉัน...ฟังไม่ออก...อ่า แต่เป็นแบบนี้...เหรอ?” ชี้ไปที่คากามิที่กำลังสะลึมสะลือ เสียงนุ่มๆนั้นแหบน้อยๆเพราะเพิ่งตื่น เส้นผมสีแดงสวยยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวใหญ่ก็ร่นลงเผยให้เห็นไหล่สีน้ำผึ้งเนียนสวย ที่เต็มด้วยรอยจูบและรอยกัดมากมาย ดวงตาคู่สวยปรือปรอยกลับยั่วยวนอย่างน่าประหลาด

สวย...จัง คนหัวม่วงคิดในใจ

เหมือนสตรอเบอร์รี่ราดน้ำผึ้ง...

น่ากิน...

แลบเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะรู้สึกตัวว่าจ้องมองเจ้าคิ้วสองแฉกนานเกินไปแล้ว ทำไมเขารู้สึกแบบนี้ได้

ไม่ๆ...เพราะหิวเกินไปแน่ๆ ส่ายหัวให้กับตัวเอง

What time?” ถามย้ำอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบ

“ละเมอเป็นภาษาอังกฤษแบบนี้ตลอดเลย” คุโรโกะว่า

10.30  Time to get up, sleepyhead! (10.30 ตื่นนอนได้แล้วคนขี้เซา!) น้ำเสียงนุ่มที่เอ่ยตอบนั้นเป็นของคนหัวเขียวซึ่งตามมาเพราะทั้งคู่ออกมานานเกินไป

“อ่า...อืมๆ อ๊ะ...คุโรโกะ นายเก่งภาษาอังกฤษขนาดว่าฉันขี้เซาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” พอได้ยินเสียงตอบคากามิก็ประมวลผลอยู่แป๊บนึงก่อนจะเบิกตาสีแดงสวยมามอง แล้วเพียงครู่เดียว ใบหน้าก็ร้อนฉ่า

“อ่ะ...ทำไม...พวกนายถึง...มาอยู่ที่นี่!” อ้ำๆอึ้งๆอยู่สักพัก หนุ่มผมฟ้ายิ้มกับสภาพน่ารักๆของคู่หู

“ผมมาตามอาโอมิเนะคุงกับคิเสะคุงน่ะครับ”

“อ้าว...เจ้าพวกนั้นอยู่ห้องตัวเอง...เห?” ก้มมองเจ้าคนสองคนที่ว่า ก่อนจะโวยเสียงดัง

หน็อย!! เมื่อคืนอุตส่าห์ล็อคห้อง แต่เขาลืมไปว่าเจ้าสองตัวนี้มันมือไว คงขโมยกุญแจห้องเขาไปแน่ๆ!!

“อาโอมิเนะ!! คิเสะ!! ไอ้พวกบ้า!!

“อื้อ! โวยวายอะไรของนาย...ฉันจะนอน!” คนผิวคล้ำว่า เอื้อมกอดเอวเรียบตึงแน่น

“คากามิจจิมาให้กอดหน่อยคร้าบบบ~~~” ริ้วสีแดงพาดผ่านบนใบหน้า ก่อนมือเรียวจะตีหัวทั้งคู่แรงๆ

“ลุกออกไปเดี๋ยวนี้!! ทั้งคู่!!

“โอ๊ยยย!!” เสียงร้องประสานกัน ก่อนจะกระพริบตาปริบๆ กวาดมองรอบห้องแล้วถอนหายใจ

“ฝีมือนายล่ะสิเท็ตสึ?” อาโอมิเนะเดาได้ทันที

เงามายาคงแก้แค้นคืนที่พวกเขาแอบมานอนกอดคากามิไม่บอก

“นิดหน่อยครับ” ยักไหล่

“คุโรโกจจิใจร้ายอ่า” คิเสะแบะปาก

“ไอ้พวกบ้า!! ออกไปเลย ฮึ่ย!” คากามิโวย

น่าอายชะมัด ให้มิโดริมะกับมุราซากิบาระมาเห็นสภาพแบบนี้!! ไอ้พวกลามกนั่น!!

“ฉันไปอาบน้ำ...เดี๋ยวจะไปทำอะไรให้กิน!!

“จะรออยู่นะครับ...คากามิคุง” คุโรโกะยิ้ม ยกมือลูบแก้มคู่หูเบาๆ

“อื้อ...วันนี้นายอยากกินอะไรไหมล่ะ? ให้นายรีเควส ส่วนเจ้าลามกสองคนนั้นไม่มีสิทธิ์!” ชี้นิ้วเรียวๆบอกว่าใครคือคนลามกที่ว่า จนหนุ่มผมน้ำเงินและผมเหลืองได้แต่ถอนหายใจ ปรายตาคมๆมองคนเจ้าเล่ห์อย่างเงามายา

“อ๊ะ...เอ่อ...แล้วพวกนายอยากกินอะไรไหม?” คากามิหันมาถามอีกสองคนที่ยืนเงียบอยู่

“อะไรก็ได้” มิโดริมะตอบ... “แต่ให้ดีก็ซุปถั่วแดง” คากามิเอียงคอก่อนจะยิ้ม จำได้ว่าคนหัวเขียวชอบกินแค่ไหน ตอนหน้าร้อนคราวก่อนที่ไปเข้าค่ายด้วยกันก็เห็นหมอนี่กินแบบกระป๋องอยู่

“อื้อ...เดี๋ยวทำให้ แล้วนายอ่ะ?”

คนหัวม่วงหรี่ตา น่ารัก...จัง

สะบัดหน้าหนึ่งทีเรียกสติตัวเองกลับมา “พาสต้า...เอาเส้นหมึกดำ”

“พาสต้าเส้นหมึกดำ? ไม่มีอุปกรณ์นายกินอย่างอื่นได้ไหมล่ะ”

“อะไรก็ได้...”

“งั้นเดี๋ยวฉันลองดูก่อนแล้วกัน ว่าแต่...มากันแค่นี้ใช่ไหมจะได้กะปริมาณถูก”

“มีอาคาชิอีกคน” มิโดริมะว่ามองคนที่สะดุ้งกับชื่อนั้น

ไอ้เจ้าโรคจิต!!

 คากามิสบถในใจ กัดปากเขาจนเลือดซิบแล้วหายหน้าไปไหนไม่รู้!!

“เร็วๆน้าคร้าบบบ~~~ คากามิจจิ!

“เงียบไปเลยคิเสะ!

 

      “นับวันนายยิ่งนิสัยเสียว่ะเท็ตสึ” อาโอมิเนะพาดเท้าไว้บนโซฟา ว่าอดีตคู่หูตัวเอง

“ใครใช้ให้พวกคุณแอบเข้าห้องคากามิคุงล่ะครับ” ตอบเรียบๆ ตอนนี้พวกเขานั่งรวมกันที่ห้องรับแขกของบ้าน นี่อาจเป็นไม่กี่ครั้งที่รุนปาฏิหาริย์มารวมตัวกันครบด้วยบรรยากาศสบายๆไม่กดดัน

“ก็พวกผมหนาวอ่า อยากให้คากามิจจิให้ความอบอุ่นเยอะๆ”

“ข้อแก้ตัวไม่ผ่านครับคิเสะคุง”

“หึๆ” อาคาชิหัวเราะ ทำให้คนอื่นๆหันมามอง กัปตันราคุซันยักไหล่

“เปล่าครับ...ไม่มีอะไร”

“ทำไมวันนี้พวกนายมานี่ว่ะ?”

“นี่ก็บ้านพวกผมเหมือนกันนะไดกิ”

“ก็ไม่ค่อยโผล่หน้ามานี่ฮะ ว่าแต่วันนี้ไม่เห็นลัคกี้ไอเทมของมิโดริมัจจิเลยครับ?”

 ปกติชู้ตเตอร์ของรุ่นปาฏิหาริย์มักพกของประหลาดๆประจำ

คนหัวเขียวหรี่ตา “หืม? วันนี้เป็นอะไรล่ะชินทาโร่?”

“เสือ”

“หา?”

“รายการโออาสะบอกว่าราศีกรกฎจะดวงดีเป็นอันดับหนึ่ง แต่หากได้กอดเสือจะโชคดีไปตลอดปี”

“กอดเสือนี่นะ!!” คนอื่นๆส่งเสียงตกใจ ก่อนจะส่ายหน้าหัวเราะ

ใครมันจะบ้าไปกอดเสือให้ถูกงับหัวกันล่ะ!

“อืม...งั้นกอดคากามิคุงเป็นไงล่ะครับ...นั่นก็เสือเหมือนกัน” เสียงเรียบๆของคุโรโกะเสนอขึ้นมา

“หึ...นั่นสิ” อาโอมิเนะเหยียดยิ้ม

เป็นเสือสีแดงสุดเซ็กซี่ยามอยู่บนเตียง

“ห่ะ! ไม่เอาหรอก...ไอ้บ้านั่น” ปฏิเสธเสียงแข็ง

ไปกอดมันให้โดนถีบกลับมาน่ะสิ ตัวก็สูง บ้าพลังก็เท่านั้น

“แล้วแต่นะครับ...ผมแค่เสนอทางเลือก อ๊ะ! คากามิคุง...ผมช่วยครับ” รีบลุกไปช่วยคนที่ถือถาดอาหารมาทันที เช่นเดียวกับคิเสะและอาโอมิเนะที่ทำเหมือนกัน

“วันนี้มีหลายอย่าง...อ้อ มุราซากิบาระฉันทำพาสต้าหมึกไว้ แต่เส้นมันเป็นแบบปกตินะ มีครีมสตูว์ด้วยไม่รู้นายชอบหรือเปล่า”

 นั่นมันของโปรดเขาเลยด้วยซ้ำ คิดในใจ

ไม่นานอาหารหลายชนิดก็ถูกเรียงรายเต็มโต๊ะ พวกหนุ่มๆต่างตักกินกันอย่างอร่อย อาหารที่คนทำใส่ใจทำ...

     

“ฮะๆๆๆ ชินจังสภาพตลกชะมัดอ่ะ!” ทาคาโอะ คาซุนาริ หัวเราะใส่คู่หูที่ตอนนี้ผมสีเขียวสวยนั่นแนบลู่เปียกใบหน้าคม วันนี้เดินผ่านแปลงดอกไม้สายยางรดน้ำก็เกิดแตกใส่ชินจังจนเปียกไปทั้งตัว

“เงียบซะทาคาโอะ!!” ส่งเสียงนิ่งๆว่า

บ้าชะมัด! เพราะเขาไม่มีลัคกี้ไอเทมน่ะสิ! ถึงได้ดวงซวยแบบนี้! แล้วจะไปหาเสือที่ไหนมากอดเล่า!!

“หึๆ...กลับบ้านดีๆนะชินจัง” เมื่อเดินมาถึงทางแยกเขาก็โบกมือลาคู่หู ก่อนจะหันมายิ้มกว้าง

“อย่าไปเปียอีกนะ ก๊ากๆๆ ชินจางงง”

“ทาคาโอะ!!” ยกมือใหญ่ขึ้นเสยเส้นผมเปียกๆ สบถไปหลายๆทีกับความซวยของตัวเอง

กอดคากามิคุงสิครับ...นั่นก็เสือเหมือนกัน

เสียงของคุโรโกะแว่วเข้ามาในหัว พร้อมภาพใครบางคน... เจ้าของเรือนผมสีแดงเข้มและดวงตาสีแดงสวย คู่แข่งที่เขายอมรับฝีมือ... มิโดริมะถอนหายใจ

อยากกลับไปเป็นแบบเดิมเหมือนที่เคยเป็น...รุ่นปาฏิหาริย์...ความผูกพันที่เขานึกถึง แต่สายใยที่ถูกตัดไปครั้งหนึ่ง...ใช่จะกลับคืนมาได้ง่ายๆ

 ถึงอย่างนั้น...ภาพความสุขและกลิ่นอายอ่อนโยนในวันที่เขาได้เห็นพวกนั้นอยู่ด้วยกันก็เต้นเร่าอยู่ในดวงตา ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะคนๆนั้น...เพราะคากามิ ไทกะ

จากที่สนใจมากอยู่แล้วยิ่งสนใจมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว... แต่ก็ยังไม่อยากยื่นมือไปหาแสงสว่างนั่น...เพราะเขาก็...กลัวตัวเอง

กลัวจะรัก...

เห็นก็รู้ว่าคากามิเป็นคนมีเสน่ห์ ใครอยู่ใกล้เป็นอันต้องหลงรักหมอนั่น แล้วมิโดริมะก็กลัวจะหยุดความรู้สึกตัวเองไม่ได้

เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาได้ไว้ในครอบครอง...เขาจะหวงเป็นพิเศษ แล้วคนอย่างหมอนั่น...อาจจะยอมรับไม่ได้

“อ้าว...มิโดริมะ? มาทำอะไรแถวนี้?” เสียงนุ่มๆของคนที่กำลังคิดอยู่ดังขึ้นมา ดวงตาสีเขียวใต้กรอบแว่นมอง

“คากามิ? นาย?”

“อะไร?...นี่มันแถวบ้านฉันเฟ้ย!” คากามิว่า

วันนี้เขากลับมาดูความเรียบร้อยที่ห้องของตัวเอง ไม่คิดว่าจะเจอมิโดริมะที่นี่

“ฉันว่าจะกลับบ้าน” เขาเดินเหม่อมาไกลขนาดนี้เชียว!!

“เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม นายเปียกไปทั้งตัวเลย...เดี๋ยวเป็นหวัดหรอก” คากามิว่า น้ำเสียงห่วงใย มือใหญ่ยกขึ้นยีหัวเปียกๆของตัวเอง ถอนหายใจ

“นายนี่ห่วงคนอื่นเสมอเลยนะ...” บอกเบาๆ

เพราะเป็นอย่างนั้นจึงทำให้รู้สึกอยากครอบครองเป็นเจ้าของ

“เห? อะไร?”

 แถมยังใสซื่อ...

“นำไปสิ...มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยนใช่ไหม?”

“อื้อ...นายสูงกว่าฉันไม่มาก ไม่เป็นไรหรอก” คากามิเดินนำไปยังห้องของเขา มือเรียวไขกุญแจห้องออก ก่อนจะเชิญแขกกิตมศักดิ์ของวันนี้เข้ามา ดวงตาสีเขียวใต้กรอบแว่นกวาดมองรอบๆ ห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้นและลูกบาสสีส้มหลายลูก บ่งบอกสไตล์และรสนิยมของเจ้าของได้เป็นอย่างดี

“เอ้า! เสื้อไซส์ใหญ่...นายคงใส่ได้ ห้องน้ำอยู่ทางซ้าย เดี๋ยวฉันไปหาอะไรร้อนๆให้กิน” ไม่ทันได้ปฏิเสธคากามิก็หายเข้าครัวไปเสียแล้ว...

ใจดีอย่างนี้...ก็อดทนลำบากน่ะสิ

 

อ้าวนายถอดแว่นเหรอ?....” คากามิวางแก้วชาที่กรุ่นไอควันลง เดินไปนั่งข้างๆแล้วชะโงกมองหนังสือที่มิโดริมะถืออยู่...

หมอนี่ถอดแว่นด้วย เพิ่งจะเคยเห็นแฮะ

ดวงตาสีเขียวคู่สวยที่ปกติอยู่ใต้กรอบแว่นนั้นสวยงามกว่าทุกที...เหมือนสีเขียวมรกต

“ตานายสวยจัง...” มือเรียวแนบแก้มร่างสูงเบาๆ กริยาที่ทำโดยไม่รู้ตัวแต่สัมผัสที่ได้กลับทำให้มิโดริมะถอนหายใจแรงๆ

หมอนี่มีนิสัยชอบทำให้คนอยู่ใกล้หมดความอดทนหรือไง...มิน่าละทั้งอาโอมิเนะ คุโรโกะ แล้วก็คิเสะถึงได้ไม่อยู่เฉยๆกัน  มือแกร่งจับมือที่แนบแก้มเขาเบาๆ นั่นทำให้คากามิสะดุ้ง รู้สึกตัว ใบหน้าสวยพลันแดงก่ำ

“อ่ะ...ขอโทษๆ นายเอ่อ...อย่าไปถือสา...เลย” ท่าทางปฏิเสธน่าเอ็นดูจนคนยิ้มยากหลุดยิ้ม คากามิมองใบหน้าคมที่แต่งแต้มรอยยิ้มอย่างที่ไม่เคยเห็นนั่นอย่างอึ้งๆ

หมอนี่ยิ้มสวยชะมัด...แต่ไม่ค่อยยิ้ม

ยิ้มทีนี่โลกเหมือนสว่างวิ้งๆขึ้นมาเชียว

“ยิ้มสวย...จัง นายยิ้มแล้วโลกสดใสขึ้นนะ”

“หึ...” มิโดริมะยิ้มมุมปาก ใช้มือเรียวไล้ปากสีพีชเบาๆ

“นายต่างหาก...ที่ยิ้มแล้วโลกสดใส...”

“อ๊ะ!...ขอบ...คุณ” คากามิหน้าแดงกับคำชมที่ไม่คาดว่าจะได้รับ...

ปกติมิโดริมะมักชวนประสาทเงียบๆ แต่ตอนที่เขาแพ้ให้อาโอมิเนะ...คนที่ช่วยแนะนำให้เขาก็คือหมอนี่...จึงรู้สึกว่าคนหัวเขียวนี่...พึ่งพาได้...

ปากร้าย...แต่จริงๆแล้วอ่อนโยนที่สุด

บางทีก็รู้สึก...หวั่นไหว...ยิ่งได้อยู่ใกล้กันแบบนี้ก็ยิ่ง...

“อ๊ะ!” ร้องเสียงหลงเมื่อมิโดริมะชะโงกหน้ามาหอมเบาๆที่ใบหู คากามิตกใจเลยหันไปมองจมูกเขาชนกับจมูกโด่งๆของคนหัวเขียวอย่างจัง

“ตอนแรกฉันก็ทนนะ...” เอ่ยเสียงทุ้ม “นายโทษตัวเองเถอะ...” มิโดริมะหอมแก้มเนียนแรงๆ

ไม่ค่อยระวังตัว...และยั่วยวนโดยธรรมชาติ

ถึงเป็นคนอย่างเขาก็อดกลั้นไม่ไหวเหมือนกัน...มานั่งหน้าแดง พูดเสียงเจื้อยแจ้ว แล้วกริยาใสซื่อนี่มันฉนวนอย่างดี...

ไม่ต่างอะไรกับน้ำมันที่ราดบนกองเพลิง...

“มีใครเคยบอกไหมว่า...นายน่ารัก...”  



.....ฉากเรียกเลือดดดดเจ้าค่าาาาา~~~~

****NC***.....


.......ต่อจ้าาาาา ^_^....


คากามิตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆที่ไล้วนทั่วใบหน้า นัยน์สีแดงคู่สวยรู้สึกว่าตามันหนักๆจนลืมแทบไม่ขึ้น แต่เหมือนมีคนช้อนร่างผมขึ้นไปกอดไว้แนบอก สัมผัสดังฟอดด ที่ข้างแก้มทำให้เสือแดงรู้ว่าโดนหอมแก้ม

คากามิ...” เสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบเบาๆ ทำให้ตาคู่สวยพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นมอง

มะ...มิโด...ริมะ” เสียงนุ่มๆแหบแต่ยังน่าฟัง มือใหญ่ลูบหน้าเนียนเบาๆ คากามิเพิ่งสังเกตเห็นว่าร่างสูงประคองให้ตัวเขานอนพาดลงบนตักแกร่ง โดยเอนศีรษะคากามิให้ซบที่อกกว้าง มือใหญ่ถือผ้าเช็ดตัวสีขาวอยู่ ร่างสีน้ำผึ้งสวยเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา...คิดว่ามิโดริมะคงกำลังเช็ดตัวให้เขาอยู่...

กี่โมงแล้ว” คากามิถามเสียงแหบอีกครั้ง

สิบเอ็ดโมงตาโตเลยล่ะคราวนี้...นี่เขาเสียเวลาไปเกือบวันนึงเลยทีเดียว!!

“อ๊ะ! ต้อง...บอก...พวก...นั้น”

 ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นห่วงกันขนาดไหนแล้ว...

“ไม่ต้องห่วง...ฉันโทรฯบอกพวกคุโรโกะให้แล้ว...ว่านายอยู่กับฉัน”

“อ่ะ...อือ...ทำไม...ไม่ปลุกล่ะ” ว่าเสียงค่อย คนผมเขียวก้มลงทาบหน้าผากตัวเองกับหน้าผากเนียน...

ก็นายตัวร้อนขนาดนี้แล้วจะให้ฉันปลุกนายได้อีกหรอ ไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาคุยกับฉันด้วยซ้ำไป...” สีหน้าของคนตัวสูงดูนิ่งและเงียบผิดปกติ จนคากามิหรี่ตาอย่างงงๆ ยกมือทาบแก้มมิโดริมะ

นายเป็นอะไรหรือเปล่า?” เอียงคอถาม

กำลังรู้สึกผิดน่ะสิ

“เห?”

เฮ้อ...ขอโทษนะ” มือใหญ่ลูบแก้มสีน้ำผึ้งเบาๆ สีหน้าก็ขอโทษเหมือนกับที่ปากพูดจริงๆ คากามิยิ้ม ถอนหายใจเบาๆ

ไม่เป็นไรหรอกน่า...ฉัน...ก็ผิดเหมือนกันนั่นล่ะ” พูดเองก็ก้มหน้างุดๆ เขาก็ผิดที่ดันตามน้ำไปเสียได้...แต่มิโดริมะอ่อนโยนมากๆ...แล้วก็ทำตา...แบบ...คล้ายคิเสะแค่ดูใจดีกว่า...เขา...ใจร้ายไม่ลงหรอก

“นั่นสิ...จริงๆแล้วนายก็ผิดด้วย...ชอบยั่วฉัน”  คนพูดยิ้มน้อยๆ มองใบหน้าที่กำลังก้มลงจะชิดอกตัวเอง แถมแก้มและใบหูยังแดงจัดแข่งกับสีผมอยู่ คากามิได้แต่ก้มหน้าลงไม่สบตาอีกฝ่ายด้วยความโคตรอาย มิโดริมะจึงตัดปัญหาก้มลงจูบซับที่ริมฝีปากแดงช้ำจากการถูกโหมจูบเบาๆ ถอนออกแล้วกดจูบลงใหม่ ทำแบบนี้อยู่สองสามครั้งจนหน้าที่แดงจัดอยู่แล้วร้อนวูบวาบ...จนกลัวว่ามันอาจจะระเบิดบึ้มมมม!! มือใหญ่เชยคางเรียวขึ้น ก่อนหอมแก้มเนียนเบาๆ

“มาคุยกันสักหน่อยไหม?” ช้อนตัวคนไม่มีแรงให้นั่งลงบนตักแกร่ง โอบเอวเรียวตึงเอาไว้หลวมๆ

“เหนื่อยไหมต้องดูแลเจ้าพวกบ้านั่น?” มิโดริมะเริ่มคำถามก่อน กลิ่นเส้นผมสีแดงราวกับกลิ่นของแสงแดด

คากามิให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาเสมอ ทำให้คนอยู่ใกล้สบายใจ

“เห?...ก็ไม่เท่าไหร่หรอก ยุ่งๆไปบ้าง ฉันว่ามันก็สนุกดี” คากามิยิ้มบางๆ “อาโอมิเนะนี่กวนประสาท เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง คุโรโกะเห็นอย่างนั้นก็ใช่ย่อย พอกันล่ะ ส่วนคิเสะ...ขี้โวยวาย จอมแหกปากและหาเรื่อง ถึงจะอย่างนั้นแต่ละวันก็สนุกดี” น้ำเสียงใสที่เอ่ยออกมานั้นนุ่มนวล และเปี่ยมความสุข

“ถึงแรกๆฉันจะไม่ค่อยชอบพวกนายเท่าไหร่ แต่พอได้มาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน...มันก็...ดีกว่าที่คิด”

“อืม...ดีใจที่นายคิดแบบนั้น”

 รุ่นปาฏิหาริย์...สายใยที่จะกลับมาเป็นดั่งเดิมได้...มีแค่แสงสว่างนี้ที่เชื่อมเอาไว้

“ตอนแรกๆอึดอัดล่ะสิ” มิโดริมะว่า

“อ่า...ก็เหมือนฉันเป็นคนนอกนี่หว่า ไม่อยากมาหรอกความจริง แต่คุโรโกะขอร้องนี่นา”

“ฉันรู้...เป็นฉันก็ไม่อยากมากเหมือนกันนั่นล่ะ” เพราะพวกเขาเองที่ทำให้คนในอ้อมแขนเกิดความรู้สึกแบบนั้น ทำให้คากามิเป็นคนนอก แต่สุดท้ายก็เป็นคนที่สำคัญที่สุด

“ไม่นานหรอก...พวกเราจะได้อยู่รวมกันทั้งหมด”

“นายคิดอย่างนั้น?”

“ฉันเชื่อนาย...” เสียงทุ้มกระซิบหนักแน่น จนคากามิหน้าแดง มิโดริมะนี่ให้ความรู้สึกอบอุ่นจัง...อยากทิ้งตัวลงบนอ้อมแขนนี้ให้ประคองกอดไว้

“คนอื่นๆอาจจะไม่ชอบฉัน”

“ไม่มีหรอก...คนที่ไม่ชอบนายน่ะ พวกนั้นแค่...ยังไม่เข้าใจตัวเองล่ะนะ”

“จริง?...”

“จริง”

“โอเค...ถ้าหมอดูอย่างนายว่าแบบนั้นก็ได้”

“ใครเป็นหมอดู” นิ้วเรียวที่มีเทปสีขาวพันเคาะเบาๆลงบนจมูกรั้น

“ก็เห็นชอบดูดวงกับพกลัคกี้ไอเทมนี่หว่า อ๊ะ! แต่ฉันไม่เห็นแฮะวันนี้?” คนหัวเขียวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์จรดจมูกโด่งลงบนแก้มใสฟอดใหญ่

“ลัคกี้ไอเทมน่ะ...ได้มาแล้วล่ะ”

 เขาคงโชคดีตลอดทั้งๆแน่ๆ...ในเมื่อได้กอดเสือที่ทั้งน่ารักและเซ็กซี่ขนาดนี้...

 

“คากามิจิ~~~~~ ผมคิดถึงงงงง~~~” พอเปิดประตูบ้านเข้ามาปุ๊บ คากามิก็ถูกหมาตัวโตโถมเข้าใส่เต็มแรง ดีนะที่ด้านหลังมีมิโดริมะยืนซ้อนอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ลงไปกองกับพื้นแหงๆ

“คิเสะ!!

“อื้อ! ก็ผมคิดถึงอ่ะ!” ทำตาใสแป๋ว จ้องมองเหมือนหมาขอกระดูก

“เฮ้อออ...รู้แล้วๆ ปล่อยก่อน” หนุ่มนายแบบยอมทำตามที่บอก แต่ก็ยังจับมือเรียวไว้แน่น แล้วลากไปนั่งที่โซฟาใหญ่ด้วยกัน

“คุโรโกะกับอาโอมิเนะล่ะ?”

“อามิเนจจิซ้อมบาสฯให้คุโรโกจจิอยู่ฮะ  ตอนแรกผมก็จะไปด้วยฮะ แต่เจอคากามิจจิกับมิโดริมัจจิเสียก่อน”

“เอ๋? ซ้อมบาสฯเหรอ! ฉันไปด้วย!!” ทำตาวาวๆทันที

“ไม่ได้...นายยังไม่ไหว” เสียงห้ามจากคนผมเขียว

“แต่ว่า...”

“อย่าดื้อ!” มิโดริมะดุ คากามิเลยหน้าจ๋อย ก่อนจะถลึงตาใส่คิเสะที่หัวเราะขำๆ

อา...เหมือนเสือหงอ...ไม่สิลูกแมวที่ถูกขู่ไม่ให้ปลากินเลยน้าาา~~

“คิเสะคุง...อ้าวคากามิคุงกลับมาแล้วเหรอครับ?” คุโรโกะที่เดินมาตามเพราะหนุ่มนายแบบช้าเกินไปส่งเสียงทัก ก่อนจะเดินเข้าไปเอามือแนบแก้มคากามิแล้วยิ้มให้จางๆ

“กลับมาแล้ว...ขอโทษที่ไม่ได้เตรียมมื้อเย็นให้นะ”

“แม่ฝากของมาเยอะแยะ...อย่าห่วงน่า” อาโอมิเนะที่เดินเข้ามาอีกคนว่า สวมกอดคากามิแรงๆ

“คิดถึงจัง...”

“จริงหรือเปล่า?” คิ้วสีแดงเลิกขึ้นนิดๆ

“จริงดิ! ไม่เห็นหน้านายแล้วเหงาว่ะ ส่วนเท็ตสึกับไอ้หมานั่นเบื่อหน้ามันแล้ว!!

“พูดอย่างงี้อยากมีเรื่องหรือไงฮะอาโอมิเนจจิ?” คิเสะขมวดคิ้ว

“พวกนายจะตีกันทำไม...” มิโดริมะถอนหายใจ

พวกบ้านี่ไม่โตจากตอน ม.ต้นเลยใช่ไหม!! ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่เขาก็ยังคงยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่คนในรุ่นปาฏิหาริย์ไม่ได้เห็นมานาน

“เออ...ว่าแต่มิโดริมะนายจะมาอยู่ด้วยกันที่นี่ไหม?” คากามิถาม คนอื่นๆก็กำลังลุ้นกับคำตอบ

“วันนี้คงไม่...ต้องกลับไปเคลียร์หลายอย่างก่อน แต่...ไว้จะมาแน่นอน” จูบหน้าผากคากามิเบาๆ ผละออกท่ามกลางสายตาอึ้งๆสามคู่เฮ้ย!

“หมายความว่าไงว่ะมิโดริมะ!!” อาโอมิเนะกอดออก ขมวดคิ้ว

“อย่าบอกนะฮะว่ามิโดริมัจจิกินคากามิจจิไปแล้วน่ะ!!

“จริงเหรอครับ? คากามิคุง?”

“หะ...หา...หา?” เอสเซย์รินหน้าแดงจัด ไม่กล้าสบตาใคร ส่วนมิโดริมะแค่ใช้ปลายนิ้วดันแว่นขึ้น ยักไหล่น้อยๆ

“พูดอย่างกับพวกนายไม่เคยทำ”

“โหยยยย!! เห็นเงียบๆที่แท้ก็ใช่ย่อยนี่หว่า!” คนหัวน้ำเงินเลิกคิ้ว ท่าทางกวนประสาทสุดๆ

“มิโดริมะคุงตอนอยู่บนเตียงเป็นยังไงบ้างครับคากามิคุง...ผมอยากรู้”

 คนนิ่งๆแบบมิโดริมะคุง...เขาก็นึกภาพไม่ออกเหมือนกันแฮะ คุโรโกะกระพริบตา

“เห...แล้วนี่คากามิจจิได้ใช้ไอ้ที่ผมสอนไปกับมิโดริมัจจิไหมครับ?” ดวงตาสีเหลืองทองทอประกายหยอกเย้า

“หืม? นายสอนอะไรคากามิ” มิโดริมะคว้าคนที่ถูกล้อจนเขินไปหมด มาซบอก ท่ามกลางสายตาล้อเลียนปนหมั่นไส้จากอดีตเพื่อนร่วมทีม ที่ไม่เคยเห็นเขาทำตัวแบบนี้

“ก็แบบ...สอนให้คากามิจจิอยู่ข้างบน...โอ๊ย!! ไม่พูดแล้วก็ได้ฮะ!! อย่าทำร้ายร่างกายผมสิ...” ลูบหัวตัวเองป้อยๆ เมื่อคนขี้อายโยนหมอนอิงใส่หัวเขาเต็มเปา

“จริงดิ๊ คิเสะ? เจ๋งแฮะ! นี่คากามิมาใช้กับฉันบ้างล่ะ หึๆ จะตอบแทนอย่างดีเลย”

“เจ้าหื่นมิเนะ!!!” โวยเสียงดังแต่ก็ไม่ยอมผละหน้าออกมาจากอกคนหัวเขียวอยู่ดี

“ไม่เลวเลยฮะคิเสะคุง ไว้ผมจะสอนอย่างอื่นด้วยดีกว่า”

“คุโรโกะ!!

“ครับ? แหม...คากามิคุงเรียนรู้เร็ว แป๊บเดียวก็เก่งแล้วครับไม่ต้องห่วง” ยิ้มขำๆกับท่าทางราวลูกแมวซุกหาเจ้าของหาที่กำบัง “ว่าแต่...ปีนี้มิโดริมะคุงก็จะโชคดีทั้งปีเลยนะสิครับ”

 ก็กอดคากามิคุงจนหนำใจไปเลยนี่นา

ดวงตาสีเขียวคมเปล่งประกาย ก่อนจะฝังจมูกบนแกมแดงฟอดใหญ่ “อืม...โชคดีทั้งปี...ไม่สิ...โชคดีไปตลอด”

 ในเมื่อแสงสว่างที่อบอุ่นนี่...อยู่กับเขา

“มิโดริมะห้ามเจ้าพวกหื่นนี่ที!!” คากามิดึงชายเสื้อ กระซิบฟ้อง โดยมีเสียงแซวของพวกหื่นที่ว่าดังไม่หยุด คนหัวเขียวก็ได้แต่ปลอบพร้อมเสียงหัวเราะขำๆ พอนานๆเข้าหนุ่มคนอื่นก็เริ่มหมั่นไส้จึงดึงเอสเซย์รินออกมากอดราวกับลูกลิง...

สายในของรุ่นปาฏิหาริย์...กำลังจะถักทอกลับมาเป็น...ดั่งเดิม...



มาต่อแล้วจ้าาาาา~~~~~ ใครกำลังรอคนผมเขียวอยู่ไหมเอ่ย? ^_^ มิโดริมะนี่เป็นผู้ชายอบอุ่นจริงๆน้าาาา อยากได้ไปที่บ้านสักคน หุๆๆ แต่ให้อยู่ดูแลเสือน้อยไปน่ะล่ะดีแล้ว ^_^

ป.ล. 1 NC ของมิโดริมะ เป็นตอนที่เขียนไปแล้วยิ้มไป ผู้ชายคนนี้แม้อยู่บนเตียงก็ยังอ่อนโยน NC จะส่งให้พรุ่งนี้นะค่ะ ส่วนใครยังไม่ทิ้งเมลล์เอาไว้ถ้าอยากหลงรักชินจังเขาทิ้งเมลล์เอาไว้นะเออ ^_^ ส่วนตอนเก่าๆจะทยอยส่งนะค่ะ รอหน่อยน้าาา~~~ เค้าช้าก็ขอโทษด้วย นี่แอบหนีมาอัพด้วยค่ะ จุ๊ๆไว้น้าาา~~~~

ป.ล. 2 ขอบคุณที่ติดตามน้าาาาา~~ ขอบคุณที่ให้กำลัง และเป็นห่วงกัน แถมยังชอบเรื่องนี้ด้วย เป็นปลื้มจริงๆค่ะ ^_^ ปลื้มมากๆด้วย  

ป.ล. 3 ตอนหน้าพบกับ...มุคคุง...เด็กน้อยผู้ชื่นชอบขนมเป็นชีวิตจิตใจ เอ...แล้ว ฉากเรียกเลือดของมุคคุงจะเกิดขึ้นที่ไหนน้ออออ~~~ 

ป.ล. 4  รักษาสุขภาพด้วยน้าาา ทุกคนเลย ดูแลตัวเองด้วยนะค่ะ ขอให้มีรอยยิ้มในทุกๆวันจ้าาาา

ป.ล. 5 เจอกันตอนหน้าเนอะ พร้อมคนหัวม่วงๆ ^_^ 

สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีนะค่ะ ^_^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5718 thidatwz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 05:09
    สายเกินไปรึเปล่านะ?
    thida.twz@gmail.com
    #5,718
    1
    • #5718-1 thidatwz(จากตอนที่ 17)
      8 ธันวาคม 2563 / 05:10

      ขอของทุกตอนเลยนะคะ
      #5718-1
  2. #5716 Noon004 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 13:33
    20nereekiss@gmail.com
    #5,716
    1
    • #5716-1 Noon004(จากตอนที่ 17)
      2 ธันวาคม 2563 / 13:34
      ขอทุกตอนเลยได้ไหมงะ
      #5716-1
  3. #5634 CheerSjb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 13:52
    ขอของทุกคนตอนนี้ทันมั้ยคะ;—; cheer2448@gmail.com
    #5,634
    0
  4. #5612 Biwti132 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 11:09

    มิโดริมะ เป็นคนที่ให้ความอบอุ่น พึ่งพาได้ ถึงจะซึนไปหน่อยก็เถอะ แต่ก้อชอบนะคู่นี้ น่ารัก อบอุ่นดี

    #5,612
    0
  5. #5578 Shipnielong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:09
    โง้ยยยยยยย ชอบมากกกก
    คือพอรู้ว่าลัคกี้ไอเท็มคือ "กอดเสือ" นี่เราก็คิดไปนู้นเเล้วค่ะ55555กอดธรรมดาโลกไม่จัม !!!
    #5,578
    0
  6. #5569 RIN-14623 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 15:07
    ขอหน่อยค่ะ🤤 nongrin14623@gmail.com
    #5,569
    0
  7. #5559 byyunneee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 18:43
    ยังทันอยู่มั้ยคะ😭😭catbaek7704@gmail.com
    #5,559
    0
  8. #5463 pellrungkaewchu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:07
    ขอNC ของทุกตอนเลยได้มั้ยคะ ยังทันอยู่มั้ยคะpraw052000@gmail.com
    #5,463
    0
  9. #5419 jomjai2265 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 10:50
    jomjai2265@gmail.com
    #5,419
    0
  10. #5404 Milkoooo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:19
    รบกวรส่งncของทุกตอนให้เลยได้มั้ยคะ อยากอ่านนน ยังทันอยู่มั้ยคะ milk099ranumas@gmail.com
    #5,404
    0
  11. #5341 Minimint] (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 13:19
    ขอ nc ของทุกเรื่องเลยได้มั้ยคะ ยังทันอยู่มั้ยเอ่ย? phoenixmall@hotmail.com
    #5,341
    0
  12. #5337 Nm'mi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:43
    แค่คิดแล้วใจละลายแทนเลย คงเป็น nc ที่ละมุนมาก ขอ nc ด้วยจ้า nametaji_miho@hotmail.com
    #5,337
    0
  13. #5316 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 07:27
    IloveyouOanimea@gmail.com
    #5,316
    0
  14. #5284 ชานมไข่มุก' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:58
    อ๊ายยยย!ขอncตอนนี้ทันมั้ยอ่ะ



    (จริงๆก็อยากได้ncทุกตอนอ่ะแหละ>..<)



    sa_a9@hotmail.co.th
    #5,284
    0
  15. #5283 haru (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 08:16
    ยังขอNC ทันไหมค่าาา ขอของทุกคนเลยค่าาาา

    Haru_Kisame@hotmail.com
    #5,283
    0
  16. #5281 HygeiaCruz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 07:49
    ขอทุกตอนเลย nukniknyx@gmail.com
    #5,281
    0
  17. #5254 Leng_nako (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:32
    คิดถึงไรท์จังเลยยยย เมื่อไหร่จะกลับมาคะ//ตะโกน
    #5,254
    0
  18. #5249 AN_DSBP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:02
    .....//ซุ่มดูอยู่ใต้เตียง
    DSbp.An@gmail.com
    #5,249
    0
  19. #5193 nam_jkr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 04:50
    namthanthara@gmail.com ขอNCทุกตอนเลยได้ไหมอ่า มาช้าไปป่าวว
    #5,193
    0
  20. #5192 nam_jkr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 04:50
    namthanthara@gmail.com ขอNCทุกตอนเลยได้ไหมอ่า มาช้าไปป่าวว
    #5,192
    0
  21. #5174 Sanna (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:08
    ขอ NC ทุกตอนเลยน้ะไรท์ sansansirirat@gmail.com
    #5,174
    0
  22. #5139 velaz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:31
    แอบนึกภาพมิโดริมะบนเตียงไม่ออกเหมือนกันค่ะ แต่ชอบตอนเช็ดตัวให้เสือน้อย แงง ละมุนมากเลยค่ะ
    #5,139
    0
  23. #4577 Lilina konome (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:44
    ขอหน่อยค่ะbiggbigg29@gmail.com
    #4,577
    0
  24. #4472 222444666888 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:37
    kuroba450@gmail.com

    .
    .
    .
    .
    .
    .


    รออออออออออออออออ nc
    ขอ
    555
    #4,472
    0
  25. #4408 Mairaboy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:16
    Kittichaipangma9@gmail.com
    รออ่านncอยู่นะ
    #4,408
    0