Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 8 : 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    12 ม.ค. 58

7

( : ซากุรางิ : )

 

“ฮ้าวววววววววว~~~” ผมอ้าปากหาววอด พลางเคลื่อนตัวหาความอบอุ่นที่โอบล้อมตัวเอง ไม่ได้นอนหลับแบบสบายใจอย่างนี้มานานแล้ว...

ความรู้สึกที่ราวกับมีคนคอยปกปกคุ้มครอง...

คิดพลางอมยิ้ม แต่จำได้ว่าเมื่อคืนผมมาอาศัยห้องเจ้าจิ้งจอกมันอาศัยนี่หว่า...แล้วเจ้าของห้องมันไปไหน? ผมส่ายหน้าเอามือก่ายหมอนข้าง หมายมาดกับตัวเองว่าจะหลับต่อยาวๆเลย

“เอ๊ะ!” ทำไมหมอนข้างมันแข็งๆหว่าๆ?  ผมแปลกใจ เลยค่อยๆไล่สายตาขึ้นไปมองก่อนจะ...

“ว๊ากกกกกกกกกกก!!!” รีบกระโดดผลุงลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ดันโชคร้ายที่ขาดันไปสะดุดผ้าห่มผืนหนาทำให้ผมต้องลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้นแทน T_T

“โอ๊ยยยยยย!! เจ็บๆๆๆๆ”

“หนวกหูจริง” เสียงทุ้มว่า ดวงตาคมปรายมองผมแฝงแววขำขันเอาไว้อย่างปิดไม่มิด

“ทะ..ทำ...ทำไมนายถึงมานอนอยู่บนเตียงได้หารุคาว่า!!!” ผมว่าเสียงดัง น่าอายที่สุด! ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าผมเพิ่งจะนอนกอดเจ้าคู่ปรับสุดแสบอย่างไอ้จิ้งจอกรุคาว่าปายยยย อ๊ากกกกก!!

น่าอาย...น่าอายที่สุดเลย

“นี่มันห้องฉัน...แล้วนั่น...ก็เตียงฉัน” มันว่าแล้วก็เป็นความจริงที่ผมเถียงไม่ออกด้วย

“อ่ะ...เอ่อ...”

“นี่...” เสียงรุคาว่าบอกเอื่อยๆ ดวงตาคมฉายประกายระริกอย่างที่ผมไม่เคยเห็น มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ

“เมื่อเช้าฉันแค่มาปลุก...แต่อยู่ดีๆนายก็...”

“ก็อะไร!!” ผมตะเบ็งเสียงอย่างหัวเสีย ยิ่งเห็นท่าทีสบายอารมณ์ของเจ้าจิ้งจอกแล้วยิ่งอยากหนีไปไกลๆ

“อืม...นายดึงมือฉันให้อยู่ด้วย บอกว่าหนาวมาก แล้วก็บังคับให้ฉันนอนข้างๆ จากนั้นก็...” แววตาสีน้ำเงินเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์วาววับ

“เอามือมากอดฉัน ซุกหน้าเข้ามา แล้วก็ปีนขึ้นมาบนตัวฉันด้วย...อืม...”

“พอๆๆพอแล้ว!! ไม่ต้องเล่าแล้ว!!” ผมรีบเบรกก่อนที่เจ้าจิ้งจอกจะเล่าเรื่องน่าอายของผมไปมากกว่านี้ เห็นมันหยักรอยยิ้มนิดๆ ราวกับหยอกล้อ ผมหน้าร้อนผ่าว ไม่ต้องดูก็รู้ว่าตอนนี้แก้มผมต้องแดดจัดแน่ๆ

“ฉะ...ฉัน...ฉันจะไป...ไปอาบน้ำ!!” ผมรีบผลุนผลันออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าสู้หน้าเจ้ารุคาว่ามันเลย

ฮือๆๆ น่าขายหน้าที่สุด!!

“นี่...” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้

“อะไรอีกเล่า!!

“หึๆ เสื้อผ้านายอยู่บนเก้าอี้”

“ขะ...ขอบใจ” ผมก้าวพรวดๆคว้าผ้าที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างดีมาแนบอก

“แล้วก็นะ...”

“อะ...อะไรอีก!!

“ความจริง...แกก็...น่ารักดีนะเจ้าแมว หึๆ” รุคาว่าทิ้งระเบิดเอาไว้ให้ผมหน้าแดงก่ำไปถึงหู ได้แต่อ้าปากเถียงอะไรไม่ออก ตาค้างมองตามร่างสูงที่เดินหันหลังโบกมือให้อย่างสบายอารมณ์

อ๊ากกกกกก!! นอกจากขี้เก๊กแล้ว กวนประสาทแล้วผมยังต้องจำเอาไว้ให้อีกอย่างว่าเจ้าจิ้งจอกรุคาว่ามันขี้แกล้งเป็นที่หนึ่งเลย!!

ฮึ่มๆๆ!!!

 

“แล้วตกลงนี่จะพาไปไหน? ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันเสียด้วย” ผมถามขึ้นขณะที่ทำหน้าที่เป็นตุ๊กตาหน้ารถเฟอร์รารี่สีเพลิง มือก็กดเปิดเครื่องเล่นเสียงในรถฟังอย่างไม่เกรงใจ

“เอ้อ! แล้ววันนี้นายไม่ซ้อมบาสฯเหรอ ได้ข่าวว่าไม่ค่อยว่างนี่หว่า?” ผมพยามพูดให้มากๆเพื่อที่จะได้ลืมเรื่องราวน่าขายหน้าของตัวเองที่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนเจ้าจิ้งจอกจะรู้แกวใบหน้าคมนั้นหันกลับมามองครู่หนึ่งพร้อมดวงตาพราวระยับและมุมปากที่ยกขึ้น มือก็เคาะพวงมาลัยรถไปอย่างอารมณ์ดี

“หึๆ นั่นสิ...ไปไหนดี”

“อ่า...ไปไหนก็ได้ แต่ช่วยกลับมาส่งฉันให้ทันเวลาทำงานพิเศษด้วยนะ”

“ทำไมต้องทำงาน”

“เห?”

“ฉันถาม...เจ้าลิง”

“ใครลิงฟะ!!” ผมว่ามัน

หน็อย! เรียกผมว่าลิงมันก็จิ้งจอกเหมือนกันนั่นล่ะ

“ส่องกระจกสิ”

“กวนประสาทตลอดเลยรุคาว่า!!

“หึๆๆ”ไม่ตอบแถมหัวเราะอีก เอื้อมมือใหญ่มาขยี้หัวผมราวกับเด็กน้อย...นี่ตกลงผมกับมันสนิทกันถึงขนาดเล่นหัวได้แล้ว? ไม่ใช่กัดกันตลอดเหรอว่ะครับ?

แต่...เอ่อ...ช่างเถอะ...ผมเองก็ชอบนะที่มันปฏิบัติตัวดีกับผมไม่ชวนทะเลาะเหมือนเมื่อก่อน หรือพูดจาทำร้ายจิตใจกันน่ะ

“ฉันมีซ้อมที่สนามกลาง...” รุคาว่าบอก

“เอ๋?”

“สักสองสามชั่วโมง...เดี๋ยวพาไปหาอะไรกิน”

“นายเลี้ยงนะ!!” ผมสวนทันควัน เห็นดวงตาคมวิบวับพร้อมใบหน้าที่ส่ายไปมาอย่างอ่อนใจแล้วได้แต่เบ้ปาก

“อะไรเล่า!ทำเหมือนผมเป็นเด็กเลยหมอนี่!!

“หึๆๆ ได้...” ผมยิ้มแป้นเอนหัวพิงเบาะนุ่มฮัมเพลงตามเครื่องเล่นเสียงในรถ

ใช้เวลาไม่นานนักรุคาว่าก็พาผมมาถึงสนามกีฬาขนาดใหญ่ที่น่าจะเป็นสนามกลางของจังหวัดคานากาว่า ผมหันไปรอบๆเห็นผู้คนทยอยกันมาเยอะแยะเลย แน่ใจนะว่าวันนี้ไม่มีการแข่งอะไร ทำไมคนเยอะว่ะ ผมเดินตามร่างสูงนั้นไปเงียบๆ สังเกตได้ว่าเราสองคนตกเป็นเป้าสายตาแค่ไหน หลายคนชี้มาแบบไม่เกรงใจ บางคนก็ยกกล้องขึ้นถ่ายรูป...ผมว่านะ...พวกนั้นไม่ได้สนผมหรอก...สนคนที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงนำหน้าผมไปโดยไม่ใสใจอะไรคนนั้นมากกว่า

“กรี๊ดดดดด!! รุคาว่าคุงล่ะ!!

“อร๊ายยยยย!! วันนี้รุคาว่าคุงมาที่นี่ด้วย”

“ไม่เสียทีที่ฉันอุตส่าห์มา...”

 เสียงกรีดร้องตามหลัง...ยิ่งทำให้ผมรับรู้ว่าเจ้าจิ้งจอกความดันต่ำมันโด่งดังแค่ไหน...

“อ้าว...รุคาว่า...มาจนได้แหะ มาๆ ไปเปลี่ยนชุดแล้วมาซ้อมกัน” ชายหนุ่มร่างสูงฉีกรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าคนผมดำ...ความจริงแค่เสียงกรี๊ดลั่นเขาก็รู้แล้วว่าใครเดินเข้ามาในยิม...ก็รุคาว่า คาเอเดะ ถือเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่สาวๆตามเชียร์จนล้นสนาม...เอิ่ม...ที่จริงทีมบาสเยาวชนที่เขาเล่นอยู่นี่ก็คนหล่อเยอะนะ...

แบบว่ายกเว้นเขา...มุราซาชิ คิทสึเนะ หน้าตาบ้านๆสุดๆเลย

“มานานแล้วเหรอคิทสึเนะ?” รุคาว่าถามเรียบเสยผมที่ปรกหน้าออก หันไปบอกคนข้างหลังซึ่งเงียบผิดปกตินิสัยอันโหวเหวกโวยวายของเจ้าตัว

“นายรอตรงนี้...เดี๋ยวฉันมา...อย่างดื้อ...อย่าซน...อย่าโวยวาย เข้าใจนะ”

“รู้น่า!!” คนผมแดงหน้างอ “ฉันไม่ใช่เด็กนะ...” ก่อนบ่นพึมพำดวงตาก็มองตามร่างสูงที่เดินหายลับไป จากนั้นจึงหันมายิ้มกว้างทักทายมุราซาชิ

“เอ่อ...หวัดดี ฉันซากุรางิ ฮานามิจิ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“หืม?...ซากุรางิ ซากุรางิ คุ้นๆนะเหมือนเคยได้ยินที่ไหน” มุราซาชิพึมพำกับตัวเอง กวาดตามองร่างโปร่งสองสามรอบพลางคิดไปด้วย

หากเขาจำไม่ผิด...

“นายมาจากโชโฮคุป่าว?”

“อื้ม! ทำไมเหรอ?”

“อ๋อออออออออ!!” ลากเสียงยาวพลางพยักหน้ารับรู้ หัวเราะเบาๆ ตบไหล่คนหัวแดงไปหลายที “ฮะๆๆ ราชารีบาวด์ของโชโฮคุใช่ไหมล่ะ? ฉันดูการแข่งของนายด้วยนะ สุดยอดไปเลย”

“รู้จักฉันด้วย?” เลิกคิ้วนิดๆ...ไม่นึกว่าจะมีคนรู้จักเขานะ ก็...ส่วนมากใครๆต่างให้ความสนใจรุคาว่ากันทั้งนั้น

“แน่นอน!! นายกระโดดได้สูงจะตายยยยย” มีการแลบลิ้นประกอบด้วย ทำเอาซากุรางิหัวเราะตาม

หมอนี่เป็นมิตรดีชะมัดเลย ดูใจดี...คุยเก่ง

“ว่าแต่ชื่ออะไรล่ะนาย?”

“มุราซาชิ คิทสึเนะ เรียกคิทสึดีกว่า ที่นี่ใครๆก็เรียกอย่างนั้น”

“คิทสึ...จัง?” ลงท้ายคำเรียกอันน่ารักด้วยรอยยิ้มราวเด็กน้อยจนคนถูกเติมชื่อให้ไม่อาจโต้แย้งได้...หากเขาจำไม่ผิดเจ้าหัวแดงของโฮคุเมื่อปีก่อนนั้นมันสูงก็สูง บ้าๆบอๆ แถมโหวกเหวกโวยวาย นิสัยหาเรื่องแทบจะชวนชาวบ้านเขาตีกันในสนาม...ทำไมตอนนี้ถึงได้...

ดวงตาซุกซนนั้นวิบวับจน คิทสึจังอยากจะร้องไห้

เหมือนลูกแมวออดอ้อน...เขาใจร้ายปฏิเสธไม่ลงหรอก

“ก็ได้ๆ เรียกอย่างนั้นก็ได้” กรอกตาไปมา ยอมรับโดยดี “งั้นนายต้องให้ฉันเรียก...ฮานะจังด้วยตกลงไหม!!

“ไม่เอาอ่าาา~~~ ทำไมฉันต้องให้คิทสึจังเรียกฉันว่าฮานะจังด้วยเล่า มันหน่อมแน้มจะตายไปอ่า”

 แล้วที่เรียกเขาว่าจังนี่มันไม่หน่อมแน้ม?

คนสองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเถียงกันด้วยเรื่องไร้สาระปัญญาอ่อนกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นๆที่กำลังมองมาอย่างสงสัย...โดยเฉพาะดวงตาคมสีดำที่มองภาพตรงหน้าอย่างหงุดหงิดเล็กๆ

 ทำไมถึงเข้ากับคนอื่นได้เร็วขนาดนี้นะ! มันจะน่าหมั่นไส้เกินไปแล้ว!!

“รุคาว่าคุง?” เสียงเรียกที่ทำให้ร่างสูงหันไปมอง คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันคลายออกเล็กน้อย ยิ้มบาง

“มีอะไรหรือ...อากิ?” หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่าอากิคลี่รอยยิ้มหวาน ก่อนจะเดินมาควงแขนแกร่งท่ามกลางสายตาอิจฉานับร้อยๆคู่...รวมทั้งแววตาสับสนจากใครคนหนึ่ง

“ดีใจจังค่ะที่วันนี้รุคาว่าคุงมา อากิทำข้าวกล่องมา ทานด้วยกันนะค่ะ อ้อ...แล้วก็ตอนเย็นคุณพ่อชวนรุคาว่าไปทานข้าวที่บ้านด้วย...อ๊ะๆ อย่าปฏิเสธน้าา...อากิรู้ว่ารุคาว่าคุงน่ะกินแต่ราเม็ง เพราะอย่างนั้นไปทานข้าวบ้านอากิซะดีๆเลย” เสียงสดใสว่าด้วยรอยยิ้ม มือใหญ่เลยได้แต่โยกหัวคนตัวเล็กไปอย่างเอ็นดู กริยาอ่อนโยนนั้นเรียกอาการปวดแปลบที่ใจจากคนที่มองอยู่...พลางถามตัวเองว่าทำไมเขาต้องไปสนใจ กับแค่เจ้าจิ้งจอกมันยิ้มให้คนอื่น อ่อนโยนกับคนอื่น...ใจดีกับคนอื่น... ทั้งๆที่น้อยครั้งนักมันจะใจดีกับเขา...

“เอ๋? มองอะไรอ่าฮานะจัง? อ้อ...อากิจังน่ะเอง...นึกว่าใคร”

“อากิ?”

ชื่อหมายถึงฤดูใบไม้ร่วงแต่สดใสราวดอกไม้ที่กำลังผลิบาน

“อื้มมมม เธอเป็นลูกสาวของโค้ชโอดะ ที่ฝึกสอนทีมเยาวชนน่ะ”

“เหรอ?”

“ฮานะจังเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย หน้าเครียดๆนะ ไม่สบาย?” มือยกขึ้นวางแปะบนหน้าผาก ทำให้ซากุรางิคลี่รอยยิ้มนิดๆ แม้เจอกันแค่แป๊บเดียวแต่เขากลับรู้สึกสนิทใจกับเจ้ามุราซาชิ คิทสึเนะ คนนี้มาก ท่าทางที่ไม่ดูถูกใคร รอยยิ้มเปิดเผยจริงใจ แววตาใสซื่อ เหมือนได้เพื่อนสนิทเพิ่มขึ้นมาอีกคน

“โอ๊ะ! ฉันไปซ้อมก่อนล่ะ โค้ชเป่านกหวีดเรียกแล้ว เดี๋ยวเจอกันนะฮานะจัง”

“บอกว่าอย่าเรียกอย่างนั้นไงเล่า!” ไม่ทันได้ด่ามันก็แผล่วไปในสนามเสียแล้ว ปรายตามองร่างสูงอีกคนที่ยกรอยยิ้มและลูบหัวหญิงสาวอย่างเอ็นดูก็ยกยิ้มหยันตัวเอง

 จะมองทำไม...ไม่เข้าใจตัวเองเลย

พอดวงตาคมหันมาสบก็รีบเสหลบตาพลางเดินก้มหน้างุดๆไปหาที่นั่งแถวๆนั้นทันที

 เมื่อทีมบาสยาวชนทั้งหมดลงสนาม ก็มีการซ้อมแข่งอย่างดุเดือด ซากุรางินั่งชมอย่างเพลิดเพลิน...ทุกคนที่ถูกคัดมามีฝีมือมาก...โดยเฉพาะรุคาว่า หมอนั่นเป็นตัวบุกเก็บแต้มได้อย่างสวยงาม สไตล์การเล่นแบบดุดันรุนแรง นี่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากโข...ปกติหมอนั่นไม่ผ่านบอลให้ใครหรอก เลี้ยงลูกบาสไปชู้ตคนเดียวทุกที เดี๋ยวนี้สิพัฒนา...มีการส่งลูกให้คนอื่น รู้จักเล่นเป็นทีมมากขึ้น เขารู้ดีว่ารุคาว่าเก่ง...ฝีมือโดดเด่นกว่าคนอายุรุ่นเดียวกันมาก แต่เขาเองก็อยากไล่ตามให้ทัน...

ในเมื่อเป็นคู่แข่งก็ไม่อยากย้อมแพ้หมอนั่น...

อยากจะถูกมองด้วยแววตาอบอุ่นและถูกยอมรับว่า...เท่าเทียม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #862 somza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:13

    โอ้ย ใจคนเป็นแม่มันเจ็บ ตอนน้องบอกอยากถูกยอมรับใจเรานี่เหลวเป็นน้ำเลย แงงงงงง

    #862
    0
  2. #840 Comming (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 01:39
    เซนโดมาเยียวยาน้องเร็วค่ะ แง้้
    #840
    0
  3. #733 `เยลลี่พีชจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 21:25

    หนอยยย​ ยัยอากิ! รุคาว่านี่ก็นะ​ น่าโมโหจริงๆ​ ฮึ่ยยยย!

    #733
    0
  4. #574 โลลิค่อน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 20:53
    ยัยอากิ!!!!!!!
    #574
    0
  5. #548 Mint Sch (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:23
    กอดโอษฮานะจัง ฮื่ออ
    #548
    0
  6. #495 เวนีล่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 23:12
    นังชะนี!! หล่อนโผล่มาจากไหนยะ!!!!
    #495
    0
  7. #357 paifah2002 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 22:53
    ิอากิหล่อนมาแต่ใดมาห๊าาา!!
    #357
    0
  8. #319 bk1991ify (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 17:52
    เป็นคู่แข่งแล้วอยากให้ยอมรับเนี่ยเข้าใจ แต่มองด้วยสายตาอบอุ่นนี่มันคืออะไรล่ะนั่นน่ะ 5555
    #319
    0
  9. #288 Buka (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:36
    รุคาว่าคุงนายกำลังทำให้ฮานะจังหวั่นไหว
    #288
    0
  10. #187 ิbee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 12:15
    เริ่มสนุกขึ้นอีกแล้วสิ
    #187
    0
  11. #186 ิbee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 12:15
    เริ่มสนุกขึ้นอีกแล้วสิ
    #186
    0
  12. #163 aNa_AoNg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:17
    รุคาว่าๆๆๆๆๆๆ ทำไมแกถึงไปสนิทสนมกับผญ. อื่นนักนะ อากิเอย ฮารุโกะเอยยย ดังแล้วเจ้าชู้เหรอ รับไม่ได้อ่แกต้องสนใจแค่ฮานะสิยะ
    #163
    0
  13. #82 Zoare (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 20:05
    เอ้ะ ยังไง สรุปคือหลงรักแล้วละซี้~ ฮานะจังงงงงง



    มีแอบหึงกันเบาๆ
    #82
    0
  14. #24 mewaga (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:28
    อ่าหนุกต่อเร็วๆนะฮะ
    #24
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #22 mewaga (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:27
    อ่าหนุกต่อเร็วๆนะฮะ
    #22
    0
  17. #21 mewaga (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:27
    อ่าหนุกต่อเร็วๆนะฮะ
    #21
    0