Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 9 : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    20 ก.พ. 58

8

 

กว่าจะเลิกซ้อมบาสก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันเตรียมกลับ ร่างสูงของรุคาว่าเดินตรงมายังคนผมแดง เหงื่อที่ไหลหยดไปหน้าขาวและลมหายใจหอบแฮก เห็นแล้วก็ตัดสินใจส่งผ้าขนหนูสีขาวสะอาดไปให้อีกฝ่าย มือแกร่งรับไปโดยไม่พูดอะไร

“หิวยัง?”

“ถ้าบอกว่าไม่หิวนี่ก็โกหกสินะ...หิวมากๆตกลงว่านายจะเลี้ยงฉันใช่ไหมรุคาว่า?” มีหรือที่ซากุรางิจะปฎิเสธว่าไม่หิว การที่เขาไม่ต้องเสียเงินในกระเป๋าออกแม้แต่เยนเดียวนี่เป็นอะไรที่ปลื้มมากๆเชียวล่ะ

“ขี้งกจริง” ร่างสูงยิ้มน้อยๆให้ แววตาคมดุอ่อนลง จนหลายคนใจสั่น สาวน้อยร่างเล็กที่แอบมองอยู่มีสีหน้าและแววตาหงุดหงิดก่อน จะปรับเป็นยิ้มและตรงดิ่งมาทันที

“รุคาว่าคุง...ซ้อมเสร็จแล้วไปทานข้าวกันเถอะค่ะ อ้ะ...อากิเช็ดให้ไหมค่ะ?” มือเล็กเอื้อมคว้าผ้าสีขาวไปซับใบหน้าหล่อเหลาให้เอง

 เธอมองรุคาว่าคุงมานาน...เป็นแฟนคลับของเขา ปลื้มเขา ดีใจที่สุดตอนที่รู้ว่าคุณพ่อได้เป็นโค้ชคุมทีมบาสเยาวชนที่มีรุคาว่าคุงอยู่ด้วย นั่นทำให้อากิสนิทกับเขา...ผู้ชายที่เป็นที่ใฝ่ฝันของเด็กสาว ม.ปลาย อยู่ใกล้เธอมากกว่าใครๆ...เพราะอย่างนั้น...จะไม่ยอมให้ดวงตาคมคู่นี้มองใครเด็ดขาด

แววตาอ่อนโยนนั้นต้องทอดมองมาที่เธอคนเดียวเท่านั้น!!

“ไปกันเลยไหมค่ะรุคาว่าคุง วันนี้อากิจะโชว์ฝีมือเองด้วยน้าา~

“โทษทีอากิ...พาเพื่อนมาด้วย”

 สาวน้อยเบ้ปาก มองคนผมแดงอย่างไม่เป็นมิตร ซากุรางิสะดุ้ง...เอ่อ...แม้ปกติเขาจะถูกพวกผู้หญิงหมั่นไส้บ่อยๆเพราะแก่นซ่าส์ และชอบทะเลาะกับจิ้งจอกสุดหล่อของพวกเธอ...แต่ก็ไม่มีใครมองเขาด้วยแววตาที่สื่อความหมายคำว่า เกลียดออกมาชัดขนาดนี้เลย แต่พอหันไปหารุคาว่าแม่คุณกลับยิ้มหวาน

อื้อหือ! สุดยอดความสองหน้าอ่า!! T_T

“พาเพื่อนรุคาว่าคุงไปด้วยก็ได้นี่ค่ะ นะๆ”

“เฮ้ย! รุคาว่า วันนี้ไปบ้านอากิจังกัน โค้ชโอดะจะเลี้ยงให้พวกเราแล้วให้พักสามวัน คนในทีมก็ไปกันหมด” เพื่อนนักบาสด้วยกันจะโกนบอก ร่างสูงเหลือบตามองคนผมแดงที่ยืนนิ่งไม่พูดจา

...เขาไม่อยากปล่อยให้หมอนี่อยู่คนเดียวเลย...ยิ่งเห็นแววตาหงอยเหงานั้นก็รู้สึกอยากปกป้อง...ดูแล

แต่จะให้ปฏิเสธก็ไม่ได้เหมือนกัน

รุคาว่ายังเป็นเด็กใหม่ ถึงจะฝีมือดีแต่มารยาทนั้นก็จำเป็น ไม่อยากถูกนินทาว่าหยิ่งและไม่รับน้ำใจใคร...การที่จะก้าวไปให้ถึงจุดสูงสุด..จำเป็นที่ต้องใส่ใจ...และพึ่งพาคนรอบข้าง เขาเรียนรู้สิ่งเหล่านั้นมาจากชมรมบาสของโชโฮคุ

“นายไปกับเพื่อนนายเถอะ เดี๋ยวฉันกลับเองได้” ซากุรางิตัดสินใจบอกในที่สุด ไม่อยากให้เจ้าจิ้งจอกลำบาก แถมแม่สาวน้อยนั้นยังกดดันเขาอีก

“ไปด้วยกัน” รุคาว่าชวน

“ไม่เอา” ส่ายหน้าเร็วๆ “ฉันไม่สนิทกับใคร”

“นั่นสิค่ะรุคาว่าคุงนี่เป็นการเลี้ยงกันในทีม คนนอก ไม่เกี่ยวนะค่ะ” เน้นคำว่าคนนอกเสียงซากุรางิสะดุ้ง

“นายสนิทกับคิทสึเนะ”

“ก็อย่างที่คุณผู้หญิงบอก...ฉันมันคนนอก พวกนายไปกันเถอะ เดี๋ยวกลับเองได้”

“แน่ใจนะ” ร่างสูงถามย้ำ

“อื้ม!!” รุคาว่ามองดวงตาเรียวนิ่งและนาน...เห็นเพียงความดื้อรั้นแทนที่ความหงอยเหงา ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

“อืม...”

“งั้นไปกันเถอะค่ะรุคาว่าคุง” มือเรียวคล้องแขนแกร่งอย่างถือสิทธิ์...ในใจอดขุ่นเคืองไม่ได้ ทำไมรุคาว่าคุงถึงเป็นห่วงหมอนี่ล่ะ!! ปกติเขาเป็นคนเย็นชาและไม่สนใจใครเท่าไหร่นัก แต่กับเจ้าหัวแดงนี่! ได้รับทั้งแววตาอบอุ่น และความห่วงใยมากกว่าคนอื่น!!

รุคาว่าใช้เวลาเปลี่ยนชุดครู่นึง แล้วเดินออกมาพร้อมเพื่อนๆในทีม เขาเห็นร่างโปร่งนั้นพูดคุยอะไรกับคิทสึเนะเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหากระซิบเบาๆให้อีกฝ่ายได้ยิน

“รอนะ...เดี๋ยวกลับ”

“หืม?”

“จะพาไปเลี้ยงข้าว”

 ซากุรางิคลี่รอยยิ้มน่ามองให้คนตัวสูง ไม่รู้สิ...แค่หมอนี่บอกว่าจะรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับเขามันก็รู้สึก...ดีใจ เสียงใสเลยกระซิบกลับทำให้รุคาว่ายิ้มบางยกมือขึ้นขยี้หัวแดงๆนั้นอย่างเอ็นดู

“จะกินแต่ของแพง...เอาให้กระเป๋าฉีกเลยเจ้าจิ้งจอก...”

 

ท้องฟ้าสีครามที่เคยสดใสเริ่มมืดครึ้ม สายลมบางเบาพัดพากลิ่นอายความชื้น ร่างโปร่งที่นั่งอยู่ท่ามกลางโรงยิมอันเงียบสงบปราศจากผู้คน บางทีดวงตาสีน้ำตาลสุกใสก็หันมองประตูโรงยิมบ่อยครั้ง...หวังว่าจะเห็นร่างของใครบางคน...

ใครที่สัญญาบางอย่างกับเขาเอาไว้

แต่นี่มันก็ผ่านมาหลายชั่วโมง...จนคิดว่าอีกฝ่ายคง...ลืม

“ฝนคงตก” พึมพำกับตัวเองเบาๆด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ มือเรียวยกขึ้นขยี้หัวอย่างหงุดหงิด

“นี่พ่อหนุ่ม...ลุงจะปิดโรงยิมแล้วนะ รีบออกไปก่อนที่ฝนจะตกดีกว่า” คุณลุงที่ดูแลโรงยิมตะโกนบอก เด็กหนุ่มหัวแดงพยักหน้าคว้ากระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินออกไป

“คงไม่มาแล้วล่ะ” ร่างโปร่งตัดสินใจเดินไปยังสถานีรถไฟใกล้ๆ ไม่อยากสัมผัสอากาศเย็นของฝนเท่าไหร่...เดี๋ยวจะไม่สบายเอา แม้จะบอกอย่างนั้นแต่ดวงตาเหม่อลอย หมอนั่นคงกำลังหัวเราะและยิ้มกับแม่สาวน้อยอากินั่น

คงจะสนุก...จนลืมเขา

จะไปโทษมันก็ไม่ได้...เขาไม่ได้สำคัญอะไรกับมันสักหน่อย...ก็แค่เพื่อนร่วมทีม และตัวก่อปัญหาในสายตาเท่านั้นนี่นา

เปาะๆๆ

หยดน้ำที่ร่วงหล่นลงมาแปะใบหน้าทำให้อดส่งเสียงสบถไม่ได้ “บ้าชิบ!! ไม่ทัน!!” ได้แต่รีบวิ่งหาที่หลบฝนก่อนที่จะเทลงมาที่ระลอกใหญ่ มือเรียวกอดกระเป๋าแน่น...ฟัดกัดกันกึกๆ ไม่ชอบอากาศเย็นจริงๆเลยให้ตายสิ! จะวิ่งฝ่าฝนไปก็กลัวตัวเองจะไม่สบาย จะอยู่รับละอองฝนก็หนาวจับใจ เกลียดตัวเองที่อ่อนแอแบบนี้จริงๆ!!

ปิ๊นๆ

เสียงแตรรถทำให้คนที่ก้มหน้าก้มตากอดตัวเองแน่นเงยหน้ามอง พอเห็นใบหน้าคุ้นตาที่โผล่ออกมาจากกระจกก็คลี่รอยยิ้มกว้าง

เซนโด...

“มายืนทำอะไรตรงนี้” คนตัวสูงที่วันนี้หัวไม่ตั้งเหมือนทุกที เส้นผมสีดำสนิทระใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะคว้าร่มและเปิดประตูรถออกมาหาแมวตัวสั่น

“ขึ้นรถไป...” สภาพเจ้าตัวป่วนโคตรจะน่าสงสาร คิดแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มบางให้

“ขะ...ขอบใจ” รับผ้าขนหนูมาเช็ดเส้นผมที่เปียกปอนไปด้วยละอองน้ำ

“แล้วก็...เอานี่” ซากุรางิอึ้งนิดๆเมื่อเห็นไอ้คนตัวสูงกว่าถอดเสื้อกันหนาวออกก่อนจะโยนแหมะบนหัวเขา

“อ่ะ...เอ่อ...แล้วนายไม่หนาว?”

“ไม่หรอก ใส่เถอะ” เหมือนลูกแมวเปียกน้ำแบบนั้นเขาก็สงสารนะ

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร...ว่าแต่ทำไมนายมาแถวนี้ได้ล่ะ” เซนโดถามขณะที่เริ่มสตาร์ทรถและพาขับออกไป มือใหญ่ปรับอุณหภูมิของฮีทเตอร์ในรถ

“เอ่อ...ก็...เจ้าจิ้งจอก ไม่ใช่สิ...รุคาว่ามันพามา” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ

“เหรอ”

“นายล่ะ...อย่าบอกนะว่าตกปลาอีก”

“เปล่า...พอดีแวะมาคุยเรื่องบาสนี่ล่ะ”

“อืม...งั้นไปส่งที่ทำงานด้วยนะเซนโด”

“นายเริ่มงานกี่โมง?”

“ก็...ประมาณสี่โมงเย็น” เซนโดเหลือบตามองนาฬิกาข้อมือจากนั้นก็หักรถเลี้ยวไปอีกเส้นทาง “งั้นไปหาอะไรกินกันก่อน นายหิวหรือยัง?”

 หิวไหมเหรอ? เขาหิวมากๆเลยล่ะ แต่ที่ไม่กินอะไรเพราะใครบางคนบอกว่า...จะพาไปเลี้ยง แต่...คนๆนั้นก็...ไม่มา

“ทำไมหน้าเครียดๆ” เซนโดถาม...ปกติเขาไม่เห็นหมอนี่ทำหน้าจริงจังเท่าไหร่ ส่วนมากก็หัวเราะบ้าบอเฮฮาไปตามประสามัน เคยเห็นร้องไห้อยู่ครั้งเดียวตอนแพ้ไคนันนั่นล่ะ พอเห็นหมอนี่ทำหน้าเศร้าๆแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่ตัวของมันเลย...ไม่รู้สิ มันก็ต้องมีล่ะนะคนที่เกิดมาแล้วเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า แล้วเขาก็คิดว่าหมอนี่มันยิ้มแล้วดูดี...ทำให้ยิ้มตามได้เสมอ

“นายเลี้ยงนะเซนโด” ซากุรางิยิ้ม อย่าไปกังวลกับเรื่องของเจ้าจิ้งจอกนั่นเลย...ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย...แค่เดี๋ยวนี้หมอนั่นใจดีด้วยนิดหน่อยเขาก็คิดไกลไปเอง

“ถ้ากินจุคงต้องช่วยฉันล้างจาน” เซนโดว่าหัวเราะเบาๆ ทำให้ซากุรางิหัวเราะตาม การได้รับความช่วยเหลือจากเซนโดหลายๆครั้งทำให้รู้สึกสนิทและวางใจหมอนี่มากขึ้น...อย่างน้อยๆอยู่กับมันแล้วเขาสบายใจ อาจเพราะเซนโดมันเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไร เหมือนพวกล่องลอยเรื่อยๆเอื่อยเฉื่อย แต่ก็รู้สึกว่าสามารถพึ่งพิงได้เสมอ...ก็นะสมแล้วล่ะที่เป็นผู้นำทีมเรียวนัน

ดวงตาสีน้ำตาลมองสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างแช่มช้า...เขาไม่ชอบฝน เพราะการที่ต้องอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ ยามใดที่ฝนตก...มันเหงาและเดียวดายเสมอ ทำได้แค่หลับตา...รอให้ฝนหยุดลงเท่านั้นเอง

สุดท้าย...นายก็ไม่มาสินะ...รุคาว่า

 

“แฮกๆๆ แฮกๆ” เสียงหอบหายใจจากร่างสูงที่วิ่งหาใครบางคนเสียทั่วโรงยิม มือแกร่งเสยผมที่ปรกหน้าเพราะความเปียกชื้นของเหงื่อและหยาดน้ำฝนออก

บ๊าเอ๊ย!! นี่มันสามโมงแล้ว!! เขาปล่อยให้หมอนั่นรอตั้งเกือบห้าชั่วโมง!!

ความจริงรุคาว่าตั้งใจว่าจะไปแล้วก็กลับอย่างน้อยๆจะไม่ถือว่าเป็นการเสียมารยาทแต่เพราะถูกรั้งตัวไว้ แล้วอากิก็ไม่สบายอีก!! แถมไม่รู้วิธีติดต่อเจ้าหัวแดงนั่นอีกด้วย

“อ้าว...รุคาว่าคุง ลืมของเหรอ?” คุณลุงที่กำลังตรวจตราความเรียบร้อยของโรงยิมทักขึ้น

“เปล่าครับ...คือ เห็นคนตัวสูงๆผมแดงๆ อยู่แถวนี้ไหมครับ” “อ้อ! พ่อหนุ่มคนนั้นเหรอ ลุงเห็นนั่งรอใครอยู่ไม่รู้นานมากเลย พอดีจะปิดยิมแล้วฝนก็จะตกด้วยเลยไล่ให้กลับบ้านไปเสียแล้วล่ะ เพิ่งออกไปไม่นานนี้เอง”

“ขอบคุณครับ!!” เขารีบวิ่งออกไปที่รถทันที...หมอนั่นบอกว่าจะไปทำงานพิเศษนี่นา...เดี๋ยวคงได้เจอ

เขาไม่ได้อยากผิด สัญญา’ !!

 

( : ซากุรางิ : )

 

ผมชะเง้อคอมองร้านที่เซนโดพามาก่อนจะเลิกคิ้วๆนิดๆเมื่อไอ้หัวตั้ง...เอ่อ...ไม่สิวันนี้ไม่ตั้งนี่หว่า มันบอกให้ผมรออยู่ในรถนิ่งๆ ส่วนตัวเองก็กางร่มออกไปแล้เปิดประตูรถให้ผม...อื้อหือ! สุภาพบุรุษได้อีก...แต่ผมไม่ใช่สุภาพสตรีนี่สิ

“ไม่ต้องปฏิบัติกับฉันดีมากก็ได้นะเซนโด รู้สึกเหมือนนายกำลังว่าฉันอ้อมๆว่าฉันมันไร้มารยาทอ่ะ =_=” ผมบอก แต่มันกลับหัวเราะยกร่มคันโตให้สูงขึ้นอีกนิด ก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้หัวผม

“คิดมากน่า ฝนตกนี่หว่า หรือจะให้นายมาเปิดประตูให้ฉันล่ะ ฉันไม่ใจร้ายขนาดให้คนที่กำลังจะป่วยมาลำบากหรอก แค่ถือร่มนี่ไม่หนักหนาอะไรสักหน่อย” ผมได้เบ้ปากใส่ไอ้คนชอบกวนประสาทเงียบๆ

ทำไมพวกที่มันเก่งๆนี่ต้องกวนประสาท? มันเป็นของคู่กันเหรอครับ ผมอยากรู้จริงๆ

เซนโดเดินเข้าไปในร้านอย่างคุ้นเคย ก่อนจะตะโกนเรียก “คุณอุโอสึมิสวัสดีครับ!!

เอ๋? ตาลิงหัวโจกเหรอ

ผมชะเง้อคอเหนือเคาน์เตอร์ร้านเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดสีขาวกำลังเตรียมอาหารอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

“อ้าว...เซนโด ไม่ใช่ว่าไปตกปลาแล้วหิวเลยแวะมาอีกนะ” ตาลิงนั่นว่า “แล้วนั่นมัน...ซากุรางิ? ทำไมมากับเซนโดล่ะ”

“โว๊ะ!! ตาลิงงงงงงงง~~” ผมยิ้มแป้นโผล่ไปเกาะเคาน์เตอร์ “ไม่เจอกันนานนนนนเลยอ่า~~

“สองอาทิตย์นี่ไม่ถือว่านานนะ อย่าโหวกเหวกเสียงดังล่ะ เดี๋ยวลูกค้าฉันหนี แล้วจะให้จ่ายแทน”

“โหยยยย ใจร้ายอ่าาา ไม่เจอกันแป๊บเดียวทำไมใจร้ายกับผมอีกล่ะเนี่ยตาลิง!

“ฉันไม่ใช่อาคางิกับมากิที่ตามใจนายนี่” ผมเบ้ปากทันที

อย่างสองคนนั้นนี่เรียกตามใจ? ทุบหัวผมราวกับตัวตุ่นนี่คือตามใจเหรอครับ? T_T  

“พวกนั้นโหดจะตายอ่า =_=

“หึๆ” ตาลิงหัวเราะก่อนไล่ผมไปนั่งเพราะบอกว่าเกะกะ เซนโดที่ยืนมองพร้อมกลั้นรอยยิ้มเป็นคนพาผมไปหาที่นั่ง

“นายนี่สนิทกับคุณอุโอสึมินะ”

“หืม? แล้วนายไม่สนิทเหรอ อยู่ทีมเดียวกัน” ผมจิบชาร้อนๆ...รู้สึกอุ่นสบายขึ้นมานิดหน่อย

“ก็สนิทนะ...แต่ไม่ค่อยเห็นคุณอุโอสึมิเอ็นดูใครแบบนี้มาก่อน”

“เซนโด...นั่นเรียกว่าโขกสับนะไม่ใช่เอ็นดู” ผมแก้ความเข้าใจผิดของมัน

“หึๆ งั้นเหรอ” ใบหน้าหล่อๆนั่นหัวเราะ ริมฝีปากยกยิ้มน่ามอง จนทำให้สาวน้อยทั้งหลายที่แอบมองอยู่หน้าแดงเป็นแถวๆ “ตกลงนายจะกินอะไร”

“เลี้ยงนะ...ใช่ไหม?” ผมส่งสายตาบังคับสุดๆ เซนโดยิ้มกว้างพยักหน้ารับคำ

“เอาข้าวแกงกะหรี่คงทัตสึ ทาโกะยากิหมึก ไข่ตุ๋น ซาชิมิ เทมปุระ เอ่อ...ปลาหิมะนึ่งซีอิ๋ว ไข่หวาน ซุปมิโสะ อยากกินไดฟุกุไส้ถั่ว”  ผมร่ายยาวถึงรายการอาหาร...ไม่ได้หรอกครับ หิวมากเลยตอนนี้ มีคนเลี้ยงทั้งทีอย่าได้เกรงใจ ^_^

“นั่นกินหรือไงเจ้าบ้าเอ๊ย!!” มือใหญ่โขกหัวผมแรงๆพร้อมขนมไดฟุกุหน้าตาน่าทานยื่นมาวางข้างหน้าจนผมน้ำลายสอ รีบหยิบเข้าปากทันที “ช้าๆหน่อยซากุรางิ” ตาลิงที่ถอดผ้ากันเปื้อนออกเรียบร้อยว่า ร่างสูงใหญ่นั่นนั่งลงร่วมโต๊ะกับพวกผมด้วย

 นี่ไม่ทำงานเหรอ? เสร็จแล้วเหรอ? ลูกค้ายังอยู่ในร้านเลยนะ อู้ล่ะสิ เชอะ!

“โอ๊ย!! เจ็บน้า~” ผมประท้วงดื่มน้ำชาตามอึกๆ โชคดีที่ไม่สำลัก!!

“หน้าตาบื้อๆอย่างนี้รู้น่าหาว่าฉันอู้ล่ะสิ”

“แหะๆ” ผมยิ้มแหยๆ

“หึๆ คุณอุโอสึมิสนิทกับซากุรางิดีนะครับ”

“มันป่วน” ตาลิงตอบเซนโดด้วยสีหน้าระอาสุดๆ “ยังดีที่เป็นฉันนี่ถ้าเป็นมากิกับอาคางิ ป่านนี้ลงไปนับดาวบนพื้นแล้ว”

“คุณอาคางิยังพอว่า...แต่คุณมากิปกติดูสุขุมใจเย็นนี่ครับ”

“ต่อให้เป็นมากิเจอเจ้าบ้านี่ไปก็ปวดประสาทได้เหมือนกันนั่นล่ะ”

“ผมก็ว่างั้น” เซนโดหัวเราะ วันนี้หมอนี่ยิ้มบ่อยไปแล้วนะ

“แล้วทำไมนายมากับไอ้บ้านี่ได้ล่ะเซนโด”

“เจอแถวๆสนามกีฬากลางน่ะครับ เหมือนลูกแมวถูกทิ้งผมเลยแวะเก็บมาด้วย”

“ใครเป็นลูกแมวถูกทิ้งว่ะเซนโด!! พูดอย่างนี้เดี๋ยวโดนต่อยหรอก!” ร่างสูงนั้นยักไหล่ แววตาคมซุกซนกวนโมโหในที

“หากนายต่อยฉันจะให้จ่ายค่าอาหารเองนะ ^^” มันยิ้มจนผมไปไม่ถูก...อย่าให้รวยบ้างก็แล้วกัน!!

“ไปชวนเซนโดทะเลาะทำไม เด็กจริงๆ” ตาลิงโยกหัวผมไปมา

“เอ๊าะ! ก็ฉันยังไม่แก่นี่หว่า”

“หึๆ ติดต่อไปหาอาคางิกับมากิบ้าง สองคนนั้นเป็นห่วงนายอยู่นะ”

“มือถือฉันมันเจ๊งไปหลายวันแล้วอ่า” ผมบอก ของมันเก่าครับ...ใช้มานานหลายปี

“คุณโกโตะไม่รู้ล่ะสิ” ชื่อโกโตะทำเอาผมสะดุ้ง ยิ้มอย่างสยอง...อ่า...นั่นสิ ผมไม่ได้ติดต่อไปหายัยปีศาจนั่นมาหลายวันแล้ว...ป่านนี้คงกำลังอาละวาดและกำลังทำตุ๊กตาสาปแช่งผมอยู่แน่ๆเลย T_T

“ซวยแล้วตาลิงงงงง~~~ ยัยปีศาจนั่นต้องหักคอฉันแน่ๆ ทำไงดีอ่า T_T” ผมเริ่มจะร้องไห้แล้วนะ!!

“เว่อร์จริง แต่ก็ไม่แน่หรอกนะ”

“อย่าขู่ดิ!! คนยิ่งวิตกอยู่”

“จะไปตรวจสุขภาพวันไหน?”

“อีกหนึ่งอาทิตย์ วันศุกร์หน้าโรงเรียนมีกิจกรรมฉันกะจะโดดไปตั้งแต่เช้าเลยอ่ะ ค้างที่นู่นแล้วค่อยกลับวันจันทร์”

“ฉันไม่ว่าง...ไปด้วยไม่ได้ ลองโทรถามอาคางิ มากิ หรือไม่ก็จินดูแล้วกัน”

 ผมแบะปาก “ไม่ใช่เด็กสักหน่อยไปคนเดียวได้น่า” ตาลิงขึงตาดุๆใส่ผมทันที

“ขึ้นรถไฟผิดขบวน ไม่พกตังค์ติดกระเป๋า ไม่พกมือถือ คนปกติใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวแต่นายใช้เวลาสามชั่วโมง!! มันไม่ต้องห่วงตรงไหน!!

อย่าเอาเรื่องน่าอายผมมาแฉได้ไหมเล่า...เซนโดมันหัวเราะแล้วนะ ฮึ่ม!!

“ไม่...ไม่...จริง...สักหน่อย” ผมอ้อมแอ้ม แต่ถูกเขกหัวดังโป๊ก

“หาใครไปเป็นเพื่อนสักคนซะ!!

“ไปไหนล่ะครับคุณอุโอสึมิ?” เซนโดที่ถูกลืมไปชั่วคราวเอ่ยถามขึ้นมา

“เจ้าบ้านี่มันต้องตรวจสุขภาพทุกเดือน คุณโกโตะที่เป็นเทรนเนอร์บังคับมาน่ะ ร่างกายมันใช่จะแข็งแรงดีเหมือนชาวบ้านเขา ที่เมืองท่าโยโกซุกะ

“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมล่ะครับ ผมว่างพอดี แถมช่วงนั้นยังงดซ้อมด้วย” เซนโดเสนอขึ้นมา แต่ผมส่ายหน้า

“อย่าเลย...ไม่อยากรบกวนอ่า เดี๋ยวฉันไปชวนพวกกอริเองได้ พาไปก็ไม่มีตังค์จ่ายค่ารถไฟ ไม่เลี้ยงข้าวด้วยนะ”

“ฮะๆ ฉันขับรถไปเองไง ไม่ไกลเท่าไหร่ สักสองชั่วโมงคงถึงล่ะ แถวนั้นอยู่ติดทะเลไม่ใช่เหรอ แวะไปตกปลาด้วยน่าจะดี”

“นี่คือหาเรื่องเที่ยว?” ผมขมวดคิ้ว “ส่วนฉันเป็นของแถมเหรอ?”

“ฮะๆๆ คิดอย่างนั้นก็ได้” เซนโดหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เอื้อมมือมาขยี้หัวผมแรงๆ

 ทำไมทุกคนชอบยีหัวผมอ่ะครับ!! ยุ่งหมดแล้วนะ =_=

“มีนายไปด้วยก็ดี ฝากด้วยนะเซนโด เดี๋ยวฉันไปทำอาหารให้ คุยกันไปก่อน” ตาลิงหันมาสั่งผมว่าห้ามกวนจากนั้นก็ลุกขึ้นไปในครัว ผมก็นั่งจ้อกับเซนโดยาวเลยครับ ความรู้สึกอึดอันและหนาวเย็นๆค่อยๆหายไป ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักนั้น...การที่มีใครสักคนอยู่ข้างๆมันรู้สึกดีมาก...ความเศร้าที่ถูกใครบางคนผิดสัญญาเริ่มจางหาย ผมยิ้มตามรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อๆของอดีตคู่แข่ง

       ขอบคุณนะ...เซนโด อากิระ 

เปลี่ยนพระเอกตอนนี้ทันไหมหว่า?
มาช้ามากกกกกกก ขอโทษนะค่ะ T_T

ป.ล. ขอให้มีความสุขในการอ่านนะค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #863 somza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:16

    ลูกชายเรานี่เนื้อหอมจริงๆเลย แงงงงงง ใครก็เอ็นดูน้อง

    #863
    0
  2. #771 grimnana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 05:58
    เต็มที่ค่ะเรือนี้เต็มที่
    #771
    0
  3. #734 `เยลลี่พีชจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 22:08

    ชั้นน่ะนะๆๆ​ เชียร์​เซนโดสุดหัวใจเลย​ แงงง​ แพ้มาก​ ดีสุดๆฮานะจังน่ารักขนาดนี้​ ใครจะไม่เอ็นดูล่ะเนอะ​

    #734
    0
  4. #614 pasation (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 14:06
    ใครๆก็เอ็นดูซากุรางิ
    #614
    0
  5. #575 โลลิค่อน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 21:08
    😊😊😉😉😉😉😉😉😉😉
    #575
    0
  6. #549 Mint Sch (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    รอนานขนาดนั้นใครก็เจ็บเป็นนะเจ้าจิ้งจอก!
    #549
    0
  7. #496 เวนีล่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 23:29
    ก็เข้าใจรุคาว่านะว่ามีเหตุจำเป็น(ชะนีแกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจ) แต่คนที่เป็นฝ่ายรอ(ตั้ง5ชั่วโมงเลยนะเฮ้ย!)คือมันจะรู้สึกหน่วงๆในอกเหมือนโดนเท(ประสบการณ์ตรงค่ะ ตอนนั้นแค่สามชั่วโมงเองนะ น้ำตานี่ไหลพรากเลย55)ฝ่ายรออ่ะเจ็บกว่าอยู่แล้วววว งานนี้นายผิดเต็มๆนะคะรุคาว่า
    #496
    0
  8. #418 Mina_Chu+Chu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 08:31
    เขินมาก เซนโดโคตรให้ฟีลพี่ชายที่แสนดี โคตรหล่อ ฮืออออ
    #418
    0
  9. #388 .... (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 04:09
    เปลี่ยนพระเอกเถอะ ได้โปรด

    #388
    0
  10. #358 paifah2002 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 23:07
    เปลี่ยนเรยยยย เอ๊ะ หรือ3pดีหว่าน่าคิดๆ
    #358
    0
  11. #320 bk1991ify (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 18:07
    เอิ่ม จะยืนไว้อาลัยให้รุคาว่า เปลี่ยนพระเอกก็ได้นะคะ5555555 แซวเล่นนะ
    #320
    0
  12. #289 Buka (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:53
    นายผิดเองนะที่มาช้า งานนี้ต้องยกความดีให้เซนโดซัง
    #289
    0
  13. #188 bee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 12:29
    อืมก็ดีนะค้ะ เปลี่ยนพระเอกเป็นเซนโด น่าคิดๆๆ
    #188
    0
  14. #164 aNa_AoNg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:34
    เปลี่ยนเลยค่ะไรต์ บอกตามตรงว่าฮานะจังอยุ่กับเซนโดดูมีควาทสุขมากกว่ารุคาว่าอีก ไม่เครียดเหมือนกับตอนอยุกับรุคาว่าเลย เพราะงั้นเปลี่ยนเลยค่ะ
    #164
    0
  15. #26 ปาน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:43
    น่าคิดเหมือนกันแฮะ
    #26
    0