{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 23 : MOON : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    3 ก.ค. 62

B
E
R
L
I
N





Chapter 20













    เฮียยุนกิได้แต่ทำหน้าเซ็งก่อนจะวางสายจากจีมินไป...อ่า คืนนี้ห้องนอนไม่ว่างแฮะ แบบนี้ต้องไปนอนที่ห้องนั่งเล่นแล้วมั้ง เดือดร้อนเฮียกิจนได้ให้ตายเถอะ ไอ้เด็กพวกนี้ไม่คิดจะสงสารคนแก่เลยรึยังไงกัน!-_-



    เอาเถอะ แค่วันเดียวคงไม่ตาย









    เช้าวันใหม่...




    ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของใส่กระเป๋าโดยที่ไม่สนใจเพื่อนในกลุ่มที่กำลังยืนมองเลยสักนิด ส่วนซอกจินเองก็ได้แต่นั่งมองอย่างห่างๆขณะที่เจ้านายอายุน้อยของตนกำลังเก็บของใส่กระเป๋าด้วยควาทเร่งรีบ..พอถามทีก็บอกว่าจะไปจากที่นี่แถมยังไล่ให้จินกลับไปก่อนเลยก็ว่าได้เพราะดูๆจากสถานการณ์แล้วคงไม่ได้พักผ่อนอย่างที่หวัง...


    "มึงจะไปจริงๆดิ?"    เสียงของเพื่อนสนิทเอ่ยถามอย่างสงสัย จีมินเงยหน้ามองพลางขมวดคิ้วเหมือนถูกขัดใจในสิ่งที่เจโฮปพูด...จะให้ตอบยังไงดีล่ะ จะบอกว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องเพราะพวกมันทั้งแก๊งเล่นวางยากันโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยงั้นหรอ ยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดหรอวะ?


    "...พวกมึงก็น่าจะรู้ว่าทำอะไรกับกูเมื่อคืน"    เสียงทุ่มกดต่ำจนดูน่ากลัว ร่างของเจโฮปซีดลงทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองทำพลาดอะไรไปเมื่อคืน เจ้าคนถูกถามเริ่มเลิกลั่ก อ้ำอึ้งจนไม่สามารถตอบออกไปตรงๆได้


    "อ..เอ่อ...พวกกู..ทำอะไร๊!?"


    "เหอะ! พวกมึงแมร่ง...ที่กูกำลังจะเลิกกับ(ชื่อคุณ)ก็เพราะความเล่นพิเลนของพวกมึงนั่นแหละ!!"    ร่างสูงตวาดออกไปด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไม่รอช้าจีมินก็สะพายกระเป๋าออกไปจากเต็นท์ จนเพื่อนๆต้องรีบวิ่งตามกันให้วุ่น







    "ด..เดี๋ยวเห้ย!! พวกกูขอโทษ!"


    "มันเกิดอะไรขึ้นวะ!?"



    "ก็กูเกือบได้กับมินจีแทนที่จะเป็น(ชื่อคุณ)ยังไง!! เข้าใจพวกมึงรึยัง!!"




    กึก!




    ชายหนุ่มหยุดเดินก่อนจะหันไปขึ้นเสียงใส่พวกเพื่อนๆอย่างห้ามอารมณ์ตนเองไม่ได้ ตอนนี้จีมินโกรธและกังวลจนความรู้สึกไม่อยู่กับเนื้อกับตัว..เค้าเข้าใจว่าพวกเพื่อนๆกะจะแกล้งกันเล่นๆ แต่นี่มันไม่ขำเลยสักนิด แล้วทั้งสองกำลังอยู่ในช่วงดูแลความสัมพันธ์ของกันและกันอีกล่ะ มันจะมาพังตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากโอกาสนี้หลุดลอยไป จีมินคงไม่ได้รับกลับคืนมาอีกแน่ๆ





    "พวกกูขอโทษ...เราไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้ พวกกูไม่ได้ตั้งใจ"


    "..."


    "ยกโทษให้พวกกูนะ..ให้พวกกูทำอะไรก็ได้นะๆไอ้จีมินT^T"    จีมินยืนเงียบพร้อมมองเพื่อนชายของตนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่เจโฮปจะล้มตัวคุกเข่าลงพื้นพร้อมนำร่างของเค้ายืดมากอดขาจีมินเพื่อขอความเมตตา...เมื่อเห็นอย่างนั้นจีมินเองก็แอบหลุดขำไม่ได้กับการกระทำของเพื่อนสนิท จะบอกมันว่าโกรธก็โกรธแต่ไม่ถึงขั้นที่จะเกลียดเลยสักหน่อย..แบบนี้แหละดีแล้ว หัดสำนึกผิดบ้างเชอะ!


    "น้าาาาาาาา!! จีมิน~"


    "..."


    "พรีสสสสส!!!"


    "เอ่อๆ! มึงมากับกู!"


    "เย้!~"





    จากนั้นจีมินก็ถีบเจโฮปออกจากขาก่อนที่เค้าจะเดินลงจากค่าย ตามมาด้วยเจโฮปที่วิ่งตามก้นมาติดๆ...แต่จะว่าไป หากคนอย่างจีมินจะง้อใครสักคน เหตุผลของเค้าคงไม่เพียงพอแน่ๆ เรื่องแบบนี้คนเราต้องมีตัวช่วย โดยเฉพาะตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา












    มือเล็กสัมผัสกระจกบานเย็นเฉียบพร้อมผลักมือออกห่างช้าๆ อากาศข้างเริ่มเย็นลงพลางมองดีๆแล้วเกล็ดหิมะเริ่มเกาะหน้าต่าง ทำให้คนตัวเล็กแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆหิมะก็ตกลงมา...สภาพอากาศข้างนอกขาวโพลน มองหาต้นไม้ก็ไม่เห็น คนตัวเล็กพยายามจะเปิดหน้าต่างออกดูแต่ปรากฏว่าลมจากข้างนอกซัดเข้ามาจนหนาวจัด คุณจึงรีบปิดหน้าต่างหนีทันที


    ลมหายใจอุ่นๆยังคงสม่ำเสมอ สีหน้าเรียบนิ่งไร้ความคิดและความรู้สึกของคุณนั้นว่างเปล่า...ก่อนจะหันตัวกลับพร้อมฟุบนอนลงบนเตียง สายตาหวานเหม่อลอยทอดยาวออกไปไกลสุดห้อง พร้อมกับความว้าวุ่นในหัวใจที่ตอนนี้คิดใครบางคนใจแทบขาด เมื่อก่อนเราเคยอยู่ด้วยกันนานแค่ไหนไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าตอนนี้มันมาถึงทางตันแล้ว ต่อไปนี้จะเป็นยังไงที่ต้องกลับไปใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง..เพราะครั้งนี้คุณไม่เหลือใครแล้วจริงๆ  รู้สึกกลัวชะมัด



    แต่ความคิดทั้งหมดต้องผลักดันให้ความรู้สึกของคุณนั้นหยุดลงอยู่เพียงแค่นี้ ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยไปทั้งกายและใจ...คุณหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะเปิดมันขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกจากเบื้องหน้า ปรากฏให้เห็นร่างหนาของชายหนุ่มยืนมองอยู่ไม่ห่าง คนตัวเล็กค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมมองไปที่ยุนกิที่กำลังย่างกายเข้ามาในห้องนอนของตน





    "เป็นยังไงบ้าง"    เสียงทุ่มเอ่ยถามอย่างห่วงๆที่ต้องมาดูแลเมียน้องไม่ให้บุบสลายจนกว่าพวกจีมินจะมาถึงคอนโดของยุนกิ...ตอนนี้ยุนกิทำได้แค่ยืดเวลาให้ได้นานมากที่สุดเท่าที่ทำได้ และพยายามดูแลรักษาให้สภาพจิตใจของหญิงสาวนั้นดีขึ้นเรื่อยๆ และพร้อมที่จะเปิดใจรับคำแก้ตัวของจีมิน


    "คะ?"


    "หิวมั้ย..เฮียจะเรียกให้แม่บ้านเอาอาหารเช้าขึ้นมาให้"    ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มก็ทำท่าหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาโชว์ พลางอมยิ้มน้อยๆกับความน่ารักของคนตัวเล็กเพราะพึ่งตื่นนอนได้ไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา..ใจจริง ยุนกิก็ชอบนะการที่ให้สาวๆสวยๆมาเรียกเค้าว่าเฮียแบบนี้ ดูน่าเอ็นดูและน่าทะนุถนอมสุดๆไปเลย..ไม่เหมือนไอ้พวกโฮซอก ได้ยินทีไรเลี่ยนทุกที-_-


    "เอ่อ..."


    "เอาหน่า อย่ามัวอ้ำอึ้งสิ...เร็วๆจะกินมั้ยหื้ม?"


    "ก..กินค่ะ! ขอบคุณนะคะ^^"


    "อื้ม"





    หลังจากนั้นยุนกิก็ไล่ให้คุณไปอาบน้ำอุ่นๆเพื่อชำระร่างกายให้สะอาด..ส่วนตัวยุนกิเองก็ต้องเดินออกนอกห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวทำธุระส่วนตัวไปพลางๆ ใช้เวลาไม่นานร่างบางก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกลิ่นอายหอมๆเกาะตามผิวนวลอยู่ไม่ห่าง ครีมอาบน้ำสุดพิเศษทำให้ผิวกายกลิ่นหอมยาวนานและทำให้ร่างกายตื่นตัวสดชื่นขึ้นมาได้ตั้งหลายเท่า...ตากลมมองไปที่เสื้อผ้าที่ถูกพับไว้อยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย ด้วยความสงสัยคนตัวเล็กจึงรีบเดินเข้าไปหยิบชุดพวกนั้นขึ้นมาดู พบว่ามันเป็นชุดสำหรับฤดูหนาว เสื้อคอเต่าแขนยาวอุ่นๆสีครีม กางเองยีนส์กระชับส่วนพร้อมกับถุงเท้าลายน่ารักๆที่เตรียมไว้ให้สำหรับคุณเป็นพิเศษ


    "อ่า..เกรงใจชะมัด"    เสียงหวานบ่นพึมพัม ถึงคุณจะไม่รู้ว่าเฮียยุนกิไปเอาชุดพวกนี้มาจากไหน แต่ก็ขอบคุณเค้าจริงๆที่อุส่าห์ทำให้เยอะมากขนาดนี้...แต่ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานคุณต้องไปอยู่ดี แม้จะไม่มีใครสนใจเลยก็ตาม



    ถ้ามีโอกาส อาจจะตอบแทนเฮียเค้ามากกว่านี้...









    ร่างน่องแน่งเดินออกมาจากห้องนอน พร้อมลัดเลอะไปเรื่อยๆจนโผล่เข้ามาในครัวเล็กๆที่ดูอบอุ่นและสบายตาเป็นพิเศษ...เมื่อมาถึงคุณก็กวดสายตามองหาร่างเจ้าของห้อง แต่ปรากฏว่ากลับไม่เจอตัวเค้าเลย ภายในห้องเงียบสนิทได้ยินแต่เสียงเกล็ดหิมะพัดกระทบเข้ากับหน้าต่างอยู่เรื่อยๆ


    หายไปไหนของเค้านะ ชอบทำตัวลึกลับจริงๆเลย



    "หื้ม?"    อยู่ๆ ดวงตาคู่สวยก็เผลอไปสะดุดกับเซ็ตมื้อเช้าที่ถูกเตรียมไว้รออยู่นานแล้ว แต่คุณพึ่งสังเกตมาเอาอะไรป่านนี้..ไม่รอช้าคนตัวเล็กก็พาร่างของตัวเองไปนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับอาหารเช้าตรงหน้า แต่คุณก็แอบเอะใจอีกแล้วเมื่อพบว่าอาหารเช้าตรงหน้านั้นถูกจัดไว้เพียงแค่เซ็ตเดียว แถมยังมีกระดาษเขียนติดไว้อีกด้วย


    "ออกไปข้างนอกงั้นหรอ?"    มือบางหยิบกระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาอ่าน มีข้อความแปลกๆจากเฮียยุนกิที่เขียนไว้ว่าตัวเองออกไปทำธุระ เดี๋ยวก็กลับมา...อ่า มีธุระด่วนสินะ ดูเป็นภาระมากไปรึเปล่าเนี่ย..แต่ถ้าหนีกลับไปตอนนี้มีหวังเฮียยุนกิต้องเอาเรื่องนี้ไปฟ้องจีมินแน่ๆ เพราะฉะนั้นทนอยู่อีกสักหน่อยก็แล้วกัน


    "เห้อ~"    เมื่อคิดได้ คุณก็จัดการกับมื้อเช้าอย่างใจเย็นพร้อมสัมผัสกับบรรยากาศที่ตอนนี้สภาพอากาศดันเปลี่ยนไปซะดื้อๆ



    เมื่อวานยังดีๆอยู่เลย..แล้วนี่หิมะโผล่มาจากไหนเนี่ย เห้ยอย่าโง่สิ ที่นี่ไม่ใช่โซลสักหน่อย ไม่แน่ที่นี่อาจจะมีสภาพอาการแปรปรวนเป็นปกติก็ได้ใครจะไปรู้







    บรรยากาศภายในตัวห้องอาจดูเงียบสงบ มีเพียงแค่สายตาคู่คมของใครบางคนกำลังแอบสอดแนมอยู่ด้านหลังประตูจากห้องนั่งเล่น...ริมฝีปากเอิบอิ่มยกยิ้มอย่างพอใจและดีใจที่ได้รู้ว่าคุณนั้นยังอยู่ดีและยังไม่หายไปไหน จีมินแอบมองคุณอยู่นานจนเจ้าร่างตัวน้อยๆยืนล้างมืออยู่อย่างไม่ได้ทันระวังตัวเอาเสียเลย ระหว่างนั้นร่างสูงจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในครัวพร้อมปิดประตูให้เงียบมากที่สุด




    "อ๊ะ!!"    คนตัวเล็กร้องเสียงหลง ก่อนจะถูกยกตัวลอยขึ้นเหนือพื้น เอวบางๆของคุณถูกแขนแกร่งกล้ามเป็นมัดๆจากคนด้านหลังกอดรัดไว้แน่นพร้อมกับความคิดถึงและโหยหาเพียงแค่ชั่วข้ามคืนที่จากกันมาเพราะความเข้าใจผิด


    "ป..ปล่อยนะ!"    คุณท้วงขึ้นก่อนจะถูกพาร่างขึ้นไปนั่งบนโต๊ะรับประทานอาหาร ร่างบางหันหน้าชนเข้ากับแผลงอกอุ่นๆของชายหนุ่มโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้านั้นเป็นใคร


    "อึก!"


    "คิดถึงจัง..."    ร่างเล็กโดนรวบตัวเข้าไปกอดพร้อมกับเสียงทุ่มพูดกระซิบข้างหู เมื่อได้ยินอย่างนั้นคุณจึงได้รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน


    "จ..จีมิน"    ผู้ชายที่พึ่งทำให้คุณเสียใจ กับเหตุการณ์ที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น..เค้าทำให้คุณร้องไห้เหมือนคนบ้า และทำให้คุณคิดจะเดินออกไปจากชีวิตของเค้า แต่ตอนนี้ทำไมกัน ทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่ไหนแล้วเข้ามากอดแบบไม่ได้รับอนุญาตเลยงั้นหรอ ใจร้ายที่สุด!


    "ฮึก! มาทำไม!!...ปล่อยคนใจร้าย!"    ร่างบางดิ้นภายใต้อ้อมแขนของชายหนุ่มที่กอดร่างของคุณไว้แน่น...คราวนี้จีมินจะไม่ยอมปล่อยคุณไปง่ายๆแน่ เราสองคนต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ต้องมาปรับความเข้าใจกันเดี๋ยวนี้


    "ไม่เอาสิ(ชื่อคุณ)...ฟังพี่ก่อน"


    "!...."


    "นะครับ"    




    หัวใจดวงน้อยๆของคุณเป็นอันต้องหยุดเต้น ใบหน้าหวานมีท่าทีแสดงออกอาการทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด...คุณหยุดดิ้นพร้อมเงยหน้าขึ้นมองจีมินอย่างประหลาดใจที่จู่ๆ เค้าก็พูดคำพวกนั้นออกมาจากปากของเค้าจริงๆ คำพูดที่ฟังดูสุภาพ นุ่มลึก ราวกับว่าคนตรงหน้านั้นได้กลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง..แต่ทว่านี่มันไม่ใช่ ไม่ใช่พี่จีมินคนเดิม แต่เป็นพี่จีมิน ณ ปัจจุบัน ที่กำลังรับรู้ถึงความรู้สึกของตนได้ว่าตอนนี้จีมินกำลังยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น เค้ายอมเปิดใจที่จะรับนิสัยอันแสนดีและน่ารักจนอย่างไม่น่าเชื่อ




    นี่คุณ ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย...







    "มะ..ไม่!! ปล่อย! อย่ามาหลอกกันให้ยาก นายมันคนหลอกลวง---!!"



    "แต่พี่รัก(ชื่อคุณ)!!!"


    "...."


    "รัก..รักที่สุดเลย"


    "..."


    "ขอร้อง อย่าทิ้งพี่ไปอีก..ได้โปรด"



    "ฮ..ฮึก! แต่เมื่อคืนอึก!!"    ต่อให้พูดดีมากแค่ไหน มิอาจลบล้างเหตุการณ์เมื่อคืนออกจากหัวคุณได้เลยสักนิดเดียว..มันเจ็บ จดจำ และหมดความเชื่อใจ





    ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ก้มมองคนตัวน้อยใต้อ้อมแขนที่เอาแต่สะอื้นไม่หยุด...ตอนนี้จีมินรับรู้แล้วว่าการที่ทำให้คนรักเสียใจมันเจ็บปวดใจมากเพียงใด จนเค้าไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ที่ทำให้คุณต้องมาเสียน้ำตาซ้ำๆซากๆแบบนี้ คุณเจ็บ จีมินก็เจ็บไม่ต่าง





    เพราะรักไงถึงได้เจ็บมาก...






    "เรื่องเมื่อคืน..(ชื่อคุณ)เข้าใจผิด พี่ไม่ได้มีอะไรกับมินจีจริงๆนะ...ไม่เชื่อก็ลองถามเพื่อนพี่ดูสิ"   พูดไปร่างบางก็ถูกผลักออกจากกอดช้าๆ จีมินพยักหน้าเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เพื่อนชายคนสนิทของตนเดินเข้ามาในครัวและพร้อมบอกความจริงทั้งหมดทุกอย่างที่ทำลงไป


    คุณหันไปมองตามจีมิน ก่อนจะปรากฏร่างของเจโฮปกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ....





    "..."


    "คือว่า...พี่ขอโทษนะ(ชื่อคุณ)!! มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด! เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพราะพวกพี่แกล้งวางยาไอ้จีมินเอง! แต่เราไม่นึกว่ามันจะเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ ขอโทษนะครับ!! คืนดีกับไอ้จีมินเถอะนะ!!!T^T"    ชายหนุ่มพูดโอดโอยอย่างสำนึกผิดเป็นเท่าชีวิตที่หามาได้ เจโฮปทิ้งตัวลงพื้นพร้อมคุกเข่าต่อหน้าต่อตาคุณ...


    "จริงๆนะ...เชื่อพวกพี่เถอะ"


    "..."


    "(ชื่อคุณ)...."


    "พิสูจณ์สิ ถ้าพี่บริสุทธิ์จริง...ฉันก็..อาจจะกลับไปคืนดีด้วยก็ได้"



    ประโยคส่งท้ายทำให้ชายหนุ่มหัวใจพองโต รอยยิ้มฉีกกว้างจนตาหยี่ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก...ในเมื่อโอกาสสุดท้ายมันมาถึงมือเค้าแล้ว ฉะนั้นรอบนี้ห้ามทำผิดพลาดอีกก็แล้วกัน ปาร์ค จีมิน













    จะบอกว่ายังไงดีล่ะ...สุดท้ายเราสองคนก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกจนได้ แยกจากกันไม่ได้เลยแฮะ 


    ความเอาใจใส่ การดูแล และความรัก ที่มีให้นั้นมันชั่งมหัศจรรย์จริงๆ ถึงจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็มิอาจปฏิเสธได้ว่าต้องปล่อยมือกันไปไม่ได้จริงๆ เพราะด้ายแดงถูกกำหนดไว้แล้ว ระหว่างปลายนิ้วก้อยของเราสองคน...ต้องรักษาไม่ให้มันขาดออกจากกัน ต้องเอาความเชื่อใจเข้ามาเป็นตัวเชื่อม ไม่งั้นด้ายแดงที่อุส่าห์ประคองมาตั้งไกลอาจจะขาดและนำกลับมาต่อกันไม่ได้อีกเลย..ตลอดชั่วชีวิต


















    2ปีต่อมา...





    สภาพแวดล้อมที่อุดมไปด้วยป่าไม้สีเขียวขจี แถบชานเมืองอันเงียบสงบพลางปนเสียงเด็กน้อยวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน สนามเด็กเล่นใจกลางหมู่บ้านเต็มไปด้วยลูกเล็กของใครหลายๆคนที่หลังตกเย็น ก็จะชอบมารวมตัวกันเล่นสนุกกับเพื่อนบ้านด้วยความเป็นมิตร เสียงเจี๊ยวจ๊าวห่างออกไม่ไกลมากนัก ไม่สามารถเป็นอุปสรรค์ต่องานที่ร่างบางกำลังนั่งเขียนอยู่ใต้ร่มไม้ได้เลยสักกะติ๊ดเดียว แถมยังทำให้ คุณ รู้สึกสงบจิตสงบใจยิ่งกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก



    ช่วงเวลาผ่านมา2ปีได้แล้วสินะ..ที่คุณย้ายออกจากคอนโดของจีมิน





    ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่...หมู่บ้านใหม่ เพื่อนบ้านผู้เป็นมิตร คู่กับธรรมชาติอันแสนร่มรื่นของตัวชานเมืองที่ห่างไกลจากเมืองหลวงไม่มากนัก และเป็นสถานที่ ที่คุณปรื้มมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา




    "ได้เวลากลับแล้วนะครับ..."    เสียงของชายหนุ่มจากด้านหลัง เรียกความสนใจทำให้ร่างเล็กวางงานในมือลง คุณหันไปมองจินที่พึ่งกลับมาจากร้านสะดวกซื้อในหมู่บ้านพร้อมขนมขบเคี้ยวเต็มถุง


    "อ่า จะ6โมงแล้วหรอคะ?"    คนตัวเล็กเอ่ยเสียงหวานพลางรีบเก็บรายงานเข้ากระเป๋าอย่างรีบร้อน ถึงตอนนี้คุณก็พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองนั้นนั่งทำรายงานตั้งแต่บ่ายโมงจนพระอาทิตย์ตกดิน..สถานที่แห่งนี้เป็นที่ประจำของคุณที่ชอบแอบออกมานั่งทำรายงานบ่อยๆจนผู้คนในหมู่บ้านเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตาและจดจำกันได้เป็นอย่างดี 


    "ครับ รีบกลับเถอะ..ถ้าจีมินกลับมาแล้วไม่เจอเธออยู่ที่บ้านเดี๋ยวจะโวยวายเอานะ^^"


    "อ่อ ค่ะ..งั้นเรารีบไปกันเถอะ!!"    เมื่อเก็บของเสร็จ สองชายหญิงก็กระโดดขึ้นจักรยานคู่ใจทันที..จินเร่งฝีเท้าให้เร็วมากที่สุดเพื่อทำเวลาก่อนที่เจ้าของบ้านอีกคนจะกลับ



    เหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้นเป็นประจำ..จนเคยชิน การที่คุณหนีออกจากบ้านมาเล่นข้างนอกบ่อยๆนั้นถือว่าเป็นเรื่องดี แต่ถ้าเข้าบ้านจนฟ้ามืดก็จะโดนผู้ชายอีกคนดุเอาจนหูชา เพราะฉะนั้นมีแค่คุณกับจินเท่านั้นที่รู้เวลากลับบ้านของจีมินและ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เพื่อไม่ให้ถูกบ่นกันทั้งคู่





































    กว่าจะถึงบ้านหลังใหญ่ ใช้เวลาเกือบ10นาที...ตัวบ้านหลังใหม่ที่คุณและจีมินย้ายออกมาอยู่นั้น อยู่ได้เกือบ2ปี เพื่อตัดปัญหาจากพวกผู้หญิงที่จีมินเคยสร้างวีรกรรมแสบๆเอาไว้และเพื่อไม่ให้คุณถูกรุกรานอีกเป็นครั้งที่สอง ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับความคิดของเค้า มิหนำซ้ำจีมินยังขายทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่จำเป็นเพื่อเก็บตังค์นำมาสร้างบริษัทของตัวเองจนสำเร็จหลังจากที่เค้าเรียนจบไปได้ปีกว่า..ส่วนสวัสดีภาพของจินก็ไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่เปรียบเสมือนพี่ชายคนนึงที่คอยช่วยเหลือกันมาตลอด3ปีที่รู้จักกันมา แต่ตอนนี้พี่จินไม่ได้อยู่กับเราแล้วนะ เค้ามีบ้านเป็นของตัวเองแล้วเหมือนกัน หรือจะเรียกง่ายๆว่าเราเป็นเพื่อนบ้านกันดี^^





    "พี่จินคะ พี่รีบกลับบ้านไปก่อนเถอะค่ะ"    เมื่อร่างบางเดินเข้ามาในบ้านก็ออกคำสั่งให้ร่างสูงกลับบ้านของตัวเองไปเสียก่อนที่จีมินจะกลับมา..พวกคุณสองคนเองก็รู้หนิว่าพักหลังๆนี้จีมินไม่ชอบให้คุณกับจินอยู่ด้วยกันสองคนโดยที่ไม่มีเค้าร่วมอยู่ด้วย


    "อืม เอางั้นก็ได้...เดี๋ยวพี่จะแวะเอาขนมมาฝากนะ^^"


    "แหะๆ ไม่ต้องแล้วมั้งคะ ดูสิของที่ซื้อมายังไม่ได้กินเลย><"    ไม่ว่าเปล่า มือเล็กก็ยกถุงขนมในมือขึ้นมาโชว์ จินได้แต่อมยิ้มเขินที่ตัวเองลืมไปซะสนิทเลยว่าเค้าซื้อขนมมากลับลืมมันเสียได้


    "อ่า งั้นพี่กลับเลยดีกว่า งานที่ทำค้างไว้ยังไม่ไปถึงไหนเลย...ไปนะครับ!"


    "ค่ะ!----"




    ชายหนุ่มเตรียมตัวจะหันหลังกลับต้องหยุดชะงักพร้อมมองไปที่ผู้มาใหม่ที่พึ่งเดินเข้ามาในบ้านด้วยความสงสัย...จินได้แต่ยิ้มแหย่ๆก่อนจะหลีกทางให้เจ้าของบ้านเข้ามา ร่างของคุณถูกจีมินคว้าเข้าไปกอดพร้อมหอมแก้มอย่างไม่อายใคร


    "หงึ! พี่จีมินหยุดนะ!><"    คนตัวเล็กเบี่ยงหน้าหนีพลางผลักคนตัวใหญ่ออกจากตัว..เมื่อหอมจนพอใจร่างสูงจึงยอมปล่อยให้คุณเป็นอิสระก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ


    "คิดถึงจัง..วันนี้เลิกเรียนเร็วหรอหื้ม"


    "ค่ะ แล้วพี่หิวรึยังคะ ฉันยังไม่ได้ทำอาหารเย็นเลย"


    "อืม ยังอ่ะ...วันนี้เราออกไปทานข้าวเย็นนอกบ้านกันดีมั้ย?"


    "ออกไปข้างนอก อื้อ! ได้เลย งั้นเดี๋ยว(ชื่อคุณ)ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ!"    ว่าจบ ร่างน่องแน่งก็รีบวิ่งหอบของขึ้นไปเก็บก่อนที่จะหายเข้าไปในห้องนอนทันที




    หลังจากที่คุณวิ่งออกไป จีมินก็ละสายตาจากคนตัวเล็กก่อนที่จะหันหน้าไปมองคนด้านหลังที่กำลังยืนมองอยู่ไม่ห่าง..จีมินทำสีหน้าเรียบนิ่งพร้อมเดินเข้าไปใกล้จินก่อนจะมาหยุดตรงหน้าซึ่งกันและกัน เพียงไม่กี่คืบ



    "เอ่อ...จะกลับบ้านแล้ว---"


    "วันนี้ฮยองดูแล(ชื่อคุณ)ดีรึเปล่า"


    "หื้ม??"


    "วันนี้ผมให้คุณหยุดพักผ่อน แต่กลับต้องมาคอยเฝ้าคอยดูแฟนผมแบบนี้ ไม่เหนื่อยรึไงครับคุณเลขาซอกจิน"    ร่างหนาเผยยิ้มบางๆออกมาทำให้ผู้ถูกถามต้องผ่อนคลายอารมณ์ด้วยความโล่งอกโล่งใจ ปกติแล้วจีมินจะเป็นพวกหึงโหด แม้กระทั่งคนสนิทอย่างจินก็ต้องคอยเฝ้าระวังระยะของคุณและเค้าเอาไว้ มิฉะนั้นจะโดนหมายหัวจากปาร์คจีมินแน่ๆ เพราะตอนนี้ตำแหน่งของจินก็ยังอยู่ในกำมือของจีมิน เค้าเป็นคนจัดการทุกอย่างแต่ไม่ยอมปล่อยจินไว้ข้างทางแน่นอน จนมาถึงวันนี้วันที่จู่ๆจินก็กลายเป็นเลขาคนสนิทของจีมินจนได้ การงานดีขึ้น ชีวิตดีขึ้น ดียิ่งกว่าเมื่อ3ปีก่อนตั้งหลายเท่า ที่พวกเค้าสองคนได้รู้จักกันมา



    "อ่า..ไม่เป็นไร ยังไงฮยองก็ไม่กล้าทิ้งให้(ชื่อคุณ)อยู่บ้านคนเดียว เด็กวัยรุ่นแถวนี้ยิ่งเยอะมากซะด้วยสิ^^"


    "หึ ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ..ฮยองกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า"    เสียงทุ่มพลางพูดก่อนจะเดินเข้าไปดันตัวจินออกจากบ้าน แต่ก่อนส่งท้ายจีมินเป็นอันต้องอมยิ้มขึ้นมาทันมีเมื่อได้ยินประโยคคำพูดของจินที่พูดแซวออกมาอย่างน่ารักจนทำให้เจ้าตัวต้องเขิน


    "อะไรกัน~ ไล่ฮยองแบบนี้..คิดจะทำลูกกับ(ชื่อคุณ)อีกรึไงหื้ม~"



    "โว้ย!! อะไรเล่า ไปเลยไป๊!!><"


















    #TALK

    ยังมีต่อ...ยังไม่จบ55555+
    ไรท์อยากจะมาต่อเร็วๆ แต่ก็ทำไม่ทันเพราะช่วงนี้ชีวิตไรท์มันดูยุ่งๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ>< แล้วจะพยายามมาอัพในอาทิตย์นี้นะคะ





     
คอมเม้น+กำลังใจ
ดูเหมือนจินอยากอุ้มหลาน><
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #721 Toon_120444 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 17:35
    แงง....5555
    #721
    0
  2. #702 fanfin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 16:38
    อ่านไปก็อยากจะร้องไห้ทำไมจีมช่างเปลี่ยนขนาดนี้ ดีใจจนน้ำตาจะไหลเเล้ว
    #702
    0
  3. #701 fanfin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 16:38
    โอ้ยยยยยยน่ารัก
    #701
    0
  4. #564 Aandm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 21:54

    ไรท์จ๋าาาา ได้ยินมั้ยว่าเสียงใครร~~

    #564
    0
  5. #561 pppppppppnnn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 12:18
    ขอลูกแฝดเลยนะคะ5555555หลายรอบไปเล้ย!
    รู้สึกดีมากเลยอะ ในการเปลี่ยนแปลงของไรท์ เพราะแต่ก่อนที่หนูเห็นไรท์เขียน คะ/ค่ะ/นะคะ ผิด หนูจะกดออกแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะมันสนุกหนูถึงอ่านต่อ ตอนนี้ไรท์เขียนถูกขึ้นเยอะเลย ตบมือ55555
    ***นะคะ ถูก นะค่ะ ผิด
    คะ ส่วนมากใช้ในประโยคคำถาม เสียงสูง
    ค่ะ ส่วนมากใช้ในประโยคตอบรับ เสียงต่ำ
    นะคะ เป็นประโยคขอร้อง

    พัฒนาต่อไปนะไรท์ สู้ๆ
    #561
    0
  6. #560 VARITTA...MIN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 15:38
    ทำแบ่งอีพี่เลี้ยงด้วยนะจีมิน
    #560
    0
  7. #558 JJK901 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 00:25
    อ่าาา ต้องทำหลานให้พี่จินรึเปล่านะ555555
    #558
    0
  8. #557 Yoamari Manami (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:42

    โอ๊ยน่ารักเกินไปแล้ววว55ชอบๆไฟท์ติ้งน้าไรท์~

    #557
    0
  9. #556 민위Minv (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 22:17
    ขอแฝดไปเลยค่ะแบ่งพี่จินเลี้ยง555
    #556
    0
  10. #555 M I N I - j (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 19:15
    น่ารักกกกก
    #555
    0
  11. #554 P_min (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 14:51
    อยากอุ้มหลานชะม้าาพี่จิน555
    #554
    0
  12. #553 หนูน้อย หมอความงาม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 09:36
    ทำไมน้ารักแบบนี้ ชอบๆๆ
    #553
    0
  13. #552 JR_TTY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 07:58

    มันใกล้จะจบแล้วรึนี้

    #552
    0