{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 22 : MOON : Chapter 19 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62







Chapter 19














   "ได้สิ เพื่อนซะอย่าง พวกเราช่วยเธอแน่มินจี:)"






    19 : 00 น.




    "อ้าก!! บอกว่าให้ไปวางไว้ตรงนั้นไง!!"


    "กูขอโทษ!!!"


    "มึงอ่ะไอ้โฮซอกสั่งอยู่ได้!! ไม่คิดจะมาช่วยเพื่อนเลยรึไง!?"


    "เอ่อ! สั่งอยู่ได้! มาช่วยกันทำดิวะ!-_-"




    ตากลมของหญิงสาวกวาดมองสถานการณ์วุ่นวายอย่างเบื่อหน่าย เจโฮปและผองเพื่อนในคณะของเค้าเอาแต่ทะเลาะกัน มาเป็นหัวหน้าแท้ๆแต่กลับเข้ากันไม่ได้ เถียงนู้นเถียงนี้จนง่ายจะไม่เสร็จกันแล้ว!!!...ร่างบางได้แต่นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะเหลือบไปมองจีมินที่ตอนนี้กำลังเตรียมของอยู่ไม่ห่าง เจ้าตัวดูมีชีวิตชีวามากขึ้น มองแล้วก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลยแฮะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ คงได้แต่นั่งหน้านิ้วคิ้วขมวดอยู่นั่นแหละ-_-


    "(ชื่อคุณ)..."


    "หืม?"    ระหว่างที่นั่งไปพลางๆเสียงเล็กของหญิงสาวคนนึงก็เอ่ยชื่อคุณขึ้นจากด้านหลังก่อนที่คุณจะหันไปมองพบเด็กสาวอายุรุ่นเดียวกันยิ้มให้อย่างเป็นมิตร..เธออยู่คนละคณะซึ่งคุณเองก็ไม่เคยเห็นหน้าเธอเหมือนกัน แต่ก็น่ารักดี^^


    "มีอะไรรึเปล่า..."    คุณเอ่ยถามเสียงหวานพร้อมยันตัวลุกขึ้นยืนพลางเดินเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย


    "คือว่าเธอมาช่วยฉันยกของหน่อยได้มั้ย"


    "อื้ม ได้สิ^^"    ร่างบางตอบออกไปอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะตอนนี้คุณก็ไม่มีอะไรจะทำอยู่แล้วหนิ ไปช่วยสักหน่อยคงไม่เสียหาย ไหนๆเค้าอุส่าห์ขอให้ช่วย






    คนตัวเล็กเดินตามหญิงสาวมาเรื่อยๆจนลับสายตาจากพวกหนุ่มๆ เด็กสาวนำคุณเดินขึ้นตามบันไดหินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีท่าทีจะสิ้นสุดเสียที...แต่คุณก็ไม่เอะใจมากนักเพราะแถวนี้เป็นป่า ไม่แปลกที่หล่อนจะพาออกมาถึงที่แบบนี้



    ใช้เวลาไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงจุดชมวิวสูงสุดของแคมป์ เมื่อมาถึงตากลมก็มองหาคนที่พึ่งพามาด้วย แต่จู่ๆเธอก็หายไป หายไปอย่างไร้ร่องรอย...




    "นี่เธอ!?...หายไปไหนแล้ว?"    เสียงหวานตะโกนเรียกจนสุดเสียง แต่สิ่งที่ได้กลับคือความเงียบอย่างสิ้นเชิง..อะไรของผู้หญิงคนนั้นกัน ไหนบอกว่าให้มาช่วยแท้ๆแต่กลับหนีหายไปเสียได้...คุณได้แต่บ่นในใจก่อนที่จะตัดสินใจหันหลังกลับ แต่เท้าเล็กต้องหยุดชะงักทันที ร่างเล็กๆแอบสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ตัวสูงกว่าหลายเท่า



    "มะ..มีอะไรรึเปล่า?"    คุณเอ่ยถามเสียงหวั่นเล็กน้อยพลางถอยกรูหนี แต่อยู่ๆผู้ชายพวกนั้นก็เดินเข้ามาล้อมรอบคุณไว้จนไร้หนทางหนี..พวกมันมีกันอยู่3คน ซึ่งเป็นนักศึกษาปี4คณะวิศวะ ใครๆก็รู้ว่าหนุ่มวิศวะหน้าตาดีมากแค่ไหน แต่นิสัยของพวกเค้าเจ้าชู้เลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะเล่นสนุกกับผู้หญิง เช่น รุ่นน้องที่ตัวเล็กกว่า


    "จริงๆสินะ...เด็กไอ้จีมินนี่แมร่งน่าโดนว่ะ:)"    ชายร่างสูงคนแรกตรงหน้าเอ่ยขึ้นน้ำเสียงอย่างมีเล่ห์นัย และมันก็เอ่ยชื่อของจีมินอีกด้วย อย่าบอกนะว่าคนพวกนี้เป็นศัตรูของจีมินอีกกลุ่ม..



    แย่แล้วสิ




    "พะ..พวกนายกำลังพูดถึงอะไร.."    คนตัวเล็กถามออกไปอย่างไม่รู้เรื่องมากนักพลางหลุบตามองล่างพร้อมเนื้อตัวเริ่มสั่นเพราะความกลัว แถวนี้ไม่มีคนผ่านมาด้วยสิ แถมมันก็มืดแล้วด้วย ไกลห่างผู้คนพอสมควร


    "หื้ม ทำเป็นไม่รู้เรื่องว่ะ มีคนบอกว่าน้องอยากได้ผัวเพิ่ม^^"


    "อะไรนะ?...ไม่ใช่!!"    ไม่เข้าใจว่าคนพวกนั้นกำลังพูดถึงเรื่องอะไรแต่ ตอนนี้คุณต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่จีมินจะเริ่มสงสัยแล้วออกตามหากันให้วุ่น..แต่จะทำยังไงดี หนีไม่ได้เลย



    หรือจะร้องให้คนช่วย!!



    "ช่วยดะ----!! อ๊ะ!"



    ปึก!!



    กำปั้นหนักของชายร่างสูงอัดเข้าหน้าท้องน้อยๆของคุณ ก่อนที่เสียงของคนตัวเล็กจะกลืนหายพร้อมล้มลงพื้นหญ้าสีเขียวลงอย่างจัง...มือบางยกขึ้นกุมหน้าท้องของตนไว้ด้วยความเจ็บๆปวดๆอยู่ไม่น้อย



    "อึก เจ็บ....ออกไปนะไอ้โรคจิต!!"


    "หึๆ พวกพี่อยากลองเล่นกับน้องมานานแล้ว(ชื่อคุณ)...คนสวยของพี่ อย่าหยิ่งให้นานมากเลยน่ะ ติดผัวบ่อยนะเรา หาโอกาสมาเล่นด้วยไม่ได้เลยว่ะ!!"


    "อร๊าย!! ปล่อยนะไอ้บ้า!!!...ช่วยด้วยอื้อ!!!"


    "เงียบนะ!! ถ้าไม่อยากให้ผัวมึงมาเห็นก็หุบปากไป!!!"    แขนยาวๆของชายอีกคนเอื้อมมากอดรัดเอวบางไว้แน่นก่อนที่จะหยิบผ้าสีที่ทางแคมป์แจกให้ขึ้นมามัดปากคุณไว้


    "เวร มัดทำไมวะ?"


    "ทำไม รึมึงอยากให้ไอ้จีมินมาดูหนังสดหึ?"    คำพูดของพวกมันทำให้หัวใจดวงน้อยๆของคุณหล่นวูบ สีหน้าเริ่มซีดและเหงื่อตกไม่หยุด....กลัว กลัวในสิ่งที่พวกมันจะทำ กลางป่ากลางเขาแบบนี้ น่าเกียจสิ้นดี!!!


    "ก็แหม มันจะสนุกหรอวะถ้าไม่ได้ยินครางของมัน:)"


    "อยากดิ แต่ทำไงได้วะ...เดี๋ยวมีคนมาได้ยิน"


    "แต่เว็บหนังxยังไม่มีเรื่องแบบนี้เลยว่ะ ถ่ายคลิปไว้แล้วเอาไปขายลงเว็บคงดีไม่น้อย...ไหนๆนางเอกของเราก็สวยเอ็กส์ซะขนาดนี้หึ!!"


    "อ่า!! อื้อ!!"


    "อย่าร้องเลยคนสวย ดีจะตาย จะได้เป็นดาราเชียวนะฮ่าๆ!"


    "ฮึก!..."   




    เสียงหัวเราะชั่วๆของพวกมัน3คนวนเวียนอยู่รอบตัวคุณไม่ห่าง ร่างเล็กได้แต่กัดผ้าพร้อมปล่อยโฮออกมาโดยไม่นึกเลยว่าจะมีเรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นในวันพักผ่อนของตัวเอง...พวกมันชั่งใจอยูสักพักก่อนที่จะเริ่มล้วงมือเข้ามาใต้กระโปรงตัวเล็กของคุณที่จีมินซื้อให้ นิ้วยาวๆของมันเกี่ยวขอบผ้าข้างสะโพกนวลพลางดึงลงอย่างช้าๆ  อีกคนจับ อีกคนถอด ส่วนอีกคน ถ่าย พวกมันกำลังถ่ายคลิป ที่มีคุณเป็นนางเอกให้พวกมันเล่นสนุกอย่างที่ไม่เต็มใจ



    พวกชั่ว....



    "อ่าาาาาา ไหนๆ เมียไอ้จีมินมันจะเด็ดมากขนาดไหน..เห็นว่าติดจนไม่ยอมไปไหนเลยว่ะหึๆ!"


    "อือ ฮึก!"


    "จุ๊ๆไม่เอาไม่ร้องสิเด็กดี เดี๋ยวหนูจะได้เสียวจนร้องขอพี่อีกแน่ๆ:)"




    ไอ้พวกชั่ว คนแบบนี้เกิดมาได้ยังไง...แล้วพวกมัน ทำไมต้องทำแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นพามาที่นี่  เหอะ โดนหลอกสินะ ไม่หน้าเกิดมาเป็นพวกใจอ่อนขี้สงสารเลย ตามแผนของคนนี้ไม่ทันจริงๆ










    ปัก!!


    "โอ้ยยยย!!"



    ตากลมเปิดกว้าง พร้อมมองร่างของชายตรงหน้ากระเด็นออกไปด้านข้างก่อนที่มันจะล้มลงกับพื้นอย่างเต็มแรง ไวเกินคาด ไม้หน้าสามขนาดเท่าแขนถูกเหวี่ยงฟาดใส่พวกมันทั้งสามคนจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่างเล็กถูกปล่อยจากพันธนาการก่อนที่จะทำการแกะผ้ามัดปากออกพร้อมยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยเนื้อตัวสั่นระริกเล็กน้อย ตากลมเหลือบมองผู้มาใหม่ด้วยความโล่งอกโล่งใจมากไม่น้อย....รอดจนได้สินะเราเห้อ!




    "(ชื่อคุณ)...."



























    ฟืนกองสุดท้ายถูกโยนลงกองไฟที่กำลังลุกโชนท่ามกลางนักศึกษาน้อยใหญ่ที่มาเข้าร่วมกิจกรรมคืนนี้ ค่ำคืนวันนี้มีปาร์ตี้เล็กๆ ขนมขบเคี้ยว เครื่องดื่มมึนเมาตามใจที่ผู้ใหญ่ขาดไม่ได้ ไม่เหล้าก็ไวน์ที่ถูกขนมาจนถึงที่นี่...ตอนนี้ตัวแทนรุ่นพี่ปี4หนุ่มธุระกิจกำลังนั่งบรรเลงกีต้าร์พร้อมบทเพลงอันไพเราะเรียบง่ายเพื่อสร้างบรรยากาศรอบข้างไม่ให้เงียบเหงา ต่างกลุ่มต่างรู้สึกผ่อนคลายไปพร้อมเสียงดนตรี สนุกสนานไปกับเครื่องดื่มและอาหารโดยไม่มีท่าทีจะเบื่อหน่าย


    เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มสาวรุ่นน้องพลางซุบซิบกันให้ชวนน่าสงสัยพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ไม่น่าไว้ใจนัก ก่อนที่พวกหล่อนจะดันเพื่อนสาวของตนให้เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังยืนเหม่ออยู่เพียงลำพัง




    "พี่จีมินคะ~"    มินจีเอ่ยเสียงหวานทันทีเมื่อเข้าใกล้ตัวชายหนุ่ม วันนี้หล่อนแต่งตัวอ่อยเป็นพิเศษเพราะรู้ว่ามารหัวใจของตนนั้นไม่อยู่ และอาจจะไม่ได้กลับมาเลยก็ว่าได้



    มินจีและผองเพื่อนคิดแผนชั่วโดยใช้ความขี้สงสารของคุณให้เป็นประโยชน์ โดยการให้เพื่อนต่างกลุ่มล่อคุณไปในที่ลับตาคนและใส่ร้ายเพื่อหลอกล่อให้พวกเสือวิศวะเข้าไปรุมย้ำยีจนหนำใจ...งานนี้จะรอดไม่รอดหล่อนไม่สน รู้แต่ว่าแผนสำเร็จเกินคาดเพราะตอนนี้แม้แต่เงาของคุณก็ยังไม่โผล่มาให้เห็น



    "มินจีเหงาจังเลย...เพื่อนมินจีมันก็หายไปไหนแล้วไม่รู้~"    พอพูดจบหล่อนก็หันไปมอง ปรากฏว่ากลุ่มเพื่อนตัวดีรีบวิ่งหนีหายไป เป็นไปตามแผน...แผนAผ่าน เหลือแค่แผนB คืนนี้สนุกแน่ : )


    "ความจำเสื่อมรึไง.."


    "คะ?"


    "ฉันเคยบอกเธอไปแล้วหนิ ว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก!!"    เสียงทุ่มตะคอกใส่ด้วยความหงุดหงิดพร้อมสะบัดตัวมินจีออกห่าง ตอนนี้เค้าอารมณ์เสียมามากพอแล้ว ยิ่งมาเจอยัยนี่มาเกาะแกะยิ่งหงุดหงิดไปกันใหญ่


    "อ๊ะ!! นี่พี่หงุดหงิดอะไร..."    หล่อนรู้อยู่แล้วว่าการกระทำของจีมินกำลังสื่อถึงอะไร มันบ่งบอกชัดอยู่แล้วหนิว่าตอนนี้เมียหาย แถมไม่มีปัญญาออกไปตามหาเสียได้ จ้างให้คืนนี้ก็หาไม่เจอหรอกเหอะ!


    "อย่ามายุ่ง!"


    "หึ หรอ ว่าแต่...แฟนพี่หายไปไหนหรอคะ?"    หญิงสาวเอ่ยเชิงสะใจอยู่ไม่น้อยพลางแอบยิ้มมุมปากลับหลัง เมื่อได้ยินอย่างนั้น จีมินจึงตัดสินใจเดินหนี ไม่พูดต่อ เพราะรำคาญสุดขีดเพราะยัยนี่ดันมาพูดจี้จุดเสียได้




    "หึ!! ฉันไม่ยอมปล่อยพี่ไปแน่....."    ว่าเสร็จ นางตัวร้ายก็จัดการหยิบสมาร์ทโฟนของตนขึ้นมาเปิดพร้อมส่งข้อความไปหากลุ่มเพื่อนของตน ถึงตอนนี้จะอ่อยไม่สำเร็จ เล่นไม้อ่อนมันได้ยาก คนอย่างปาร์คจีมินต้องเจอไม้แข็งกับแผนสำรองที่ถือว่าร้ายเลยก็ว่าได้







    จีมินเดินหนีออกห่างก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่กลุ่มของเจโฮป เพื่อนสนิทต้องขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นจีมินยืนหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ใกล้ๆ


    "เป็นไรวะ?"    


    "(ชื่อคุณ)อยู่ไหนก็ไม่รู้ว่ะ..."    ร่างสูงบอกไปอย่างส่งๆ ไม่พ้นสายตาของจีมินยังมองไปรอบๆ ตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ทำงานแปปเดียวเผลอๆหายตัวไปเสียได้ แถมโทรศัพท์ก็ยังไม่เอาไปอีก กลางป่ากลางเขาแบบนี้จะตามหาที่ไหนกัน


    "เอาหน่า~ เดี๋ยวก็กลับมา^^"


    "เหอะ ขอให้จริงเถอะ"    พูดไปก็เท่านั้น ตอนนี้ได้แค่รอ รอให้คนตัวเล็กกลับมา....




    เวลาผ่านไป30นาทีกว่า ตอนนี้จีมินเริ่มอยู่ไม่สุข เพราะคุณหายไปนานเกินพอแล้ว เค้าจึงตัดสินใจลุกพรวดออกจากขอนไม้ก่อนที่จะเดินออกไป แต่ทว่าต้องหยุดชะงักพร้อมมองไปที่ร่างสูงผู้ที่มีอายุมากกว่าเดินตรงมาทางจีมินด้วยาหน้ายิ้มน้อยๆอย่างใจเย็น


    "จิน?"    จีมินเอ่ยเรียกเบาๆพลางมองร่างสูงเดินเข้ามาใกล้หลังจากที่หนีหายไปนานพอสมควร


    "กำลังจะไปไหนหรอครับ^^"


    "จะไปตามหา(ชื่อคุณ)"   ชายหนุ่มมีท่าทีจะเดินผ่านร่างของจินไปแต่ อยู่ๆแขนยาวๆของจินก็ยกขึ้นกั้นเอาไว้ ทำให้จีมินถอยหลังเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้วสงสัยที่จู่ๆจินก็มาขว้างทางเสียได้


    "มีอะไรอีก!?"


    "เห้อ~ ใจเย็นๆก่อนสิ...(ชื่อคุณ)ไม่ได้หายไปไหนหรอก เธอนอนหลับอยู่ในเต็นท์น่ะ"


    "จริงอะ?"   คำพูดของจินแอบให้ความหวังจีมินอยู่ไม่น้อย ถ้าจินโกหกล่ะก็ มีหวังได้โดนหมัดของจีมินซัดใส่หน้าเข้าเต็มๆแน่ ใครๆก็รู้ว่าจีมินไม่ชอบให้มาล้อเล่น


    "จริงครับ...เธอหลงป่านิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงตอนนี้กลับมาแล้ว^^"    จะบอกว่าปลอดภัยก็ใช้




    แต่....




    คำขอก็คือคำขอ..จินไม่อยากทำให้คุณผิดหวังในเมื่อเจ้าตัวขอร้องไม่ให้บอกเรื่องนี้กับจีมิน หากจีมินรู้เป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ และเค้าก็จะเป็นห่วงและไม่ยอมให้คุณไปไหนมาไหนคนเดียวอีก..เพราะฉะนั้นช่วยปิดเรื่องเป็นความลับได้มั้ย เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย





    "หรอ งั้นก็ดี...เดี๋ยวฉันกลับมา"


    "ครับ^^"



    พูดทิ้งท้ายเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมร่างสูงๆของจีมินรีบวิ่งกลับไปที่เต็นท์นอนทันที ด้วยความเร็วของชายหนุ่มใช้เวลาไม่กี่นาทีเค้ามาถึงเต็นท์ที่พัก..ไม่รอช้าจีมินก็จัดการเปิดผ้าทางเข้าพร้อมพาร่างของตนเข้าไปข้างใน


    สายตาคมมองคนตัวเล็กนอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยแววตาที่อ่อนลง..เค้าอมยิ้มน้อยๆด้วยความเบาใจมากไม่น้อยที่ได้เจอคุณ มือหนาเอื้อมขึ้นมาลูบแก้มใสด้วยความอ่อนโยนก่อนจะก้มลงจุ๊ปแก้มของคุณเบาๆเพื่อไม่เป็นการรบกวนให้คนตัวเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางคัน  หายไปไม่ถึงครึ่งวันแต่กลับทำให้จีมินใจแทบขาด เพราะเค้ารู้ตัวว่าขาดคุณไม่ได้ เรียกเสพติดเลยถือว่าไม่ผิด เพราะคุณถือว่าเป็นยาชั้นดีที่ทำให้จีมินหายเหนื่อยเลยก็ว่าได้...หากสักวันเราหายไปล่ะก็ คงเป็นฝันร้ายที่แย่ที่สุด


    "อือ~"


    "หึ ไม่กวนและ นอนต่อเถอะยัยดื้อ:)"    เสียงทุ่มนุ่มลึกพูดเบาๆก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากเต็นท์อย่างเงียบๆ...คืนนี้เค้าไม่อยากรบกวนคุณให้มาก ปล่อยให้นอนหลับฝันหวานนั่นแหละดีแล้ว











    "เห้ย~ หายไปไหนมาวะ?"    เสียงแรกที่ได้ยินก็ทำให้จีมินออกสีหน้าเบื่อหน่ายทันที  เค้ากลับมานั่งลงข้างๆเจโฮปตามเคยก่อนที่จะหันหน้าไปพูดว่า


    "เสืxก"


    "อ้าว ไอ้นี่-_-"



    "อย่าทำตัวให้รู้มาก :)"    ร่างหนายกยิ้มอย่างพอใจที่สามารถทำให้เพื่อนสนิทหน้าเสียอยู่ไม่น้อย ตอนนี้จีมินอารมณ์ดีขึ้นเยอะ ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไป


    ชายหนุ่มทำเป็นไม่สนใจเพื่อนชาย พร้อมเอื้อมมือข้ามฝั่งไปหยิบขวดเหล้าที่กินเหลือขึ้นมากระดกเข้าปาก ซึ่งท่าทางของจีมินทำให้เพื่อนในกลุ่มรอบข้างอ้าปากค้างไปตามๆกัน


    "ไอ้จีม นี่มึงอารมณ์ดีหรือร้ายวะเนี่ย!?"


    "ดีสิวะ..."


    "หื้ม?"


    "ก็กูเจอเมียกูแล้วไงฮ่าๆ^^"



    ตาย..พูดมาไม่เกรงใจคนโสดเลยเนาะ ไอ้ที่เดินยิ้มหน้าบานมาเนี่ย คือเจอเมียแล้ว ไอ้เราก็นึกว่าไปโดนตัวไหนมา...เห้อ!-_-


    "วุ๊!! เบื่อคนมีเมีย เดี๋ยวเถอะมึง สักวันกูจะเอาคืน!!..."    เจโฮปพูดคับแค้นพลางยกมือชี้หน้าจีมินด้วยความอิจฉา


    "อะไร..มึงจะเอาคืนอะไรกู หื้ม?"


    "ก็เอาเมียมึงไง อ้ากกกกกกก!!!"



    "หาเรื่อนโดนตีxซะแล้วมึง!!!"    ว่าจบ จีมินก็จัดการทิ้งขวดเหล้าลงพื้นก่อนจะวิ่งตามไอ้เพื่อนตัวดีที่ทำหน้าล้อเรียนแล้ววิ่งหนีออกไปรอบๆที่พัก  ให้ตายเถอะไอ้จองโฮซอก ล้อเล่นได้ แต่อย่ามาล้อเล่นกับเมียกู จับตัวได้เมื่อไหร่ มึงตายแน่!!













    21 : 00




    ขอหยุดเวลาสนุกไว้เพียงนี้ คืนนี้เหนื่อยมามากพอแล้ว...มีนักศึกษาบางส่วนที่ยังคงนั่งดื่มไม่ยอมเข้านอน มีบ้างประปราย ร่วมถึงแก๊งของจีมินและเพื่อนๆ ส่วนจินก็ขอตัวกลับไปนอนเพราะวันนี้เดินทางมานานพอสมควร ไม่แปลกที่เค้าจะเหนื่อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเที่ยวในที่ห่างไกลแบบนี้....ส่วนหนุ่มๆที่เหลือก็ยังคงดื่มไม่หยุดหย่อนโดยเฉพาะจีมินที่ดื่มหนักกว่าครั้งไหนๆ


    "เห้ย! ไอ้จีม เอาอีกแก้วดิวะ คืนนี้ยาวปายยย~"    


    "กูม่ายหวายแล้ว เอิ้ก!!"    และนั่นเป็นคำบอกลาของเจโฮปเมื่อยื้นแก้วใบสุดท้ายให้จีมินก่อนที่เจ้าตัวจะล้มหงายลงกองหญ้าด้วยสภาพที่สุนัขไม่รับประทานมากนัก ตอนนี้ในแก๊งเหลือคนไม่มากเพราะพวกมันเริ่มเมาเหมือนหมา..แต่จีมินก็แอบเอ๊ะใจนิดหน่อยที่จู่ๆพวกก็ถล่มเหล้าใส่แก้วไม่ยั้ง แถมให้กินคนเดียวขวดเดียวรวด สักคำพวกมันก็ไม่แตะ กว่าจะมารู้สึกตัวได้ก็กินจนหมดแล้วล่ะ


    "อึก! นี่พวกมึงแกล้งอะไรกูอีก?"    ร่างหนาขมวดคิ้วสงสัยพร้อมเอ่ยถามเพื่อนอีกคนที่ยังหลงเหลือชีวิตอยู่ตอนนี้ 


    "หืมมมมม..ป๊าวววว!! พวกกูไม่ได้วางยามึงเล๊ย!! อุ๊ปส์!!"


    "ห้ะ!!..ยาไรวะ??"


    "ก็ยาที่ทำให้มึงกลับไปขย่มเมียมึงได้ทั้งคืนไง คิกๆ อันนี้ไอ้โฮปเป็นคนคิด.......!!"   ว่าจบเพื่อนคนสุดท้ายก็สลบไป เหลือไว้แต่จีมินเพียงคนเดียงที่พึ่งได้รู้ความจริงว่าโดนพวกมันเล่นเข้าให้ เรื่องใหญ่แล้วไง ล่อให้กินซะหมดขวดแบบนี้ งานนี้(ชื่อคุณ)มีหวังได้เข้าโรงพยาบาลแน่(?)


    "ไอ้เชี่ยเอ่ย..."    เสียงทุ่มสถบพลางยกมือขึ้นขยี้หัวด้วยความหงุดหงิดเพราะร่างกายเริ่มออกอาการร้อนรุ่มอยู่ใจกลางลำตัว เหงื่อเม็ดใหญ่เริ่มผุดเต็มใบหน้าเพราะโดนยาเข้าไปเยอะเกินไป...ตอนนี้ร่างกายของจีมินเริ่มทนไม่ไหว เค้าต้องการ ต้องการให้ช่วย โดยเฉพาะคุณ





    ร่างสูงเดินโซซัดโซเซ พลางควบคุมสติตัวเองให้อยู่นิ่งเพื่อคิดจะกลับไปที่เต็นท์ที่พัก ที่คุณอยู่ในนั้น...เพียงแค่ความคิดเดียว เสียงของคุณ ร่างกายของคุณ ใบหน้าของคุณ เป็นคนเดียวที่สามารถช่วยทำให้จีมินปลดปล่อยได้....แค่คุณคนเดียวเท่านั้น



    "หึ!...หลอกง่ายชะมัดนะพี่เจโฮป...คราวนี้เสร็จฉันแน่พี่จีมิน:)"



    "(ชะ..ชื่อคุณ) อ่า!!"









    "จีมิน...อยู่รึเปล่า?"    เสียงหวานดังก้องไปรอบกองไฟ ที่ตอนนี้ ไม่เหลือใครแล้วสักคนเดียว ร่างน่องแน่งสวมชุดนอนตัวบางเดินออกมาตามหาแฟนหนุ่ม แต่ปรากฏว่าไม่มีคนอยู่เลยสักคน เหลือไว้เพียงความเงียบกับอากาศที่เริ่มหนาว..ลมเย็นๆพัดผ่านร่างบอบบางไปจนทำให้ขนแขนของคุณลุกซู่ แต่เพราะตอนนี้ คุณเริ่มเป็นห่วงเพราะจีมินยังไม่กลับมานอนที่เต็นท์ จึงถอดใจไม่ได้ที่จะเดินกลับ...


    แต่จู่ๆ สายตาก็สะดุดกับกลุ่มเพื่อนของจีมินกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้า ไม่รอช้า ร่างเล็กก็รีบวิ่งเข้าไปดูทันที...นัยต์ตาสาวกวาดมองจนครบทุกคนแต่ดันไม่มีร่างของจีมินนอนอยู่เลย หายไปไหนของเค้า เริ่มเป็นห่วงแล้วนะ


    "ระ..รุ่นพี่คะ ได้ยินฉันรึเปล่า?"    อะไรกัน ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น สงสัยเมาหนักแน่ๆ ทำไงดี...



    ตอนนี้จีมินอยู่ที่ไหน...ความรู้สึกของคุณยังคงเรียกหาอยู่ตลอดเวลา ปกติจีมินเค้าจะเข้านอนตรงเวลาและไม่ถเลถไหลไปไหน และชอบกลับมานอนกอดคุณทุกคืน









::60%::











    ร่างบางหมดหนทางที่จะตามหา ก่อนจะตัดสินใจหันหลังกลับเพื่อจะกลับเข้าไปนอนที่เต็นท์ต่อ...ไม่แน่ พรุ่งนี้จีมินอาจจะกลับมาก็ได้ อย่าพึ่งใจร้อนสิ มันไม่มีอะไรหรอก


    "!?"
   
    เท้าเล็กชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปสะดุดกับอย่าง ระหว่างที่กำลังเดิน...แววตาใสมองนิ่ง มือบางพลางกำชายกระโปรงไว้แน่น เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติที่ตนเจอ ณ ตอนนี้ เสียงหัวใจเต้นตุบตับเพราะอยู่ๆก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาเสียดื้อๆ  ทำไม..รองเท้าของจีมินถึงได้มาอยู่ที่หน้าเต็นท์ของพวกมินจี ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ เพราะคุณจำได้ว่าคู่นี้จีมินเคยซื้อมาเก็บไว้ในตู้ รองเท้าคู่เดียวที่เค้าซื้อมาในราคาที่แสนแพง



    "..."    ไวกว่าความคิด คุณเลือกที่จะไม่กลัวก่อนที่จะฉกมือเข้าไปรูดซิปเต็นท์ของพวกมินจีพร้อมเปิดมันออก...



    พรึบ!!



    "อึก..."    เสียงหวานสะอึกลงในลำคอ ก่อนจะยกมือปิดปากขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นัยต์ตาหวานสั่นระริกเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจอยู่ตรงหน้า คุณก้าวถอยหลังออกมาอย่างช้าๆให้เงียบมากที่สุด ทำไมน่ะหรอ คุณคงไม่อยากเข้าไปขัดขวางความสุขของพวกเค้าหรอก ยังไงภาพมันก็บอกชัดอยู่แล้วหนิ



    ว่าพวกเค้าสองคนนอนด้วยกัน...




    ผลัก!!



    ยังไม่ทันจะเดินออกห่างเท้าเล็กของร่างบางก็เผลอเหยียบขอนไม้จนสะดุดล้ม ก่อนที่ร่างของคุณจะกระแทกลงพื้นเข้าอย่างจัง


    "โอ้ย!!!"    คนตัวเล็กเผลอร้องออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จนเจ้าตัวตกใจเพราะเมื่อกี้ร้องออกไปไม่ใช่เบาๆซะทีเดียว..ร่างบางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนแต่ต้องกลับล้มลงไปอีกครั้ง พอรู้สึกตัวอีกทีข้อเท้าข้างซ้ายของคุณมันก็แพลงจนเจ็บจี๊ดขึ้นมาเสียได้ แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ คุณน่ะ ไม่อยากอยู่ที่นี่ให้มันเจ็บใจหรอก



    หมับ!!



    "ว่าไง:)"


    "โอ้ย!!..มินจี!?"    ร่างเล็กกระเด็นถอยหลังพร้อมถูกมือจากคนด้านหลังกระชากหัวจนต้องร้องโอดโอยเพราะความเจ็บ...คุณเหลือบมองคนที่กระทำที่ยืนยิ้มอย่างพอใจแปลกๆพร้อมร่างกายของหล่อนก็มีแค่ชุดคลุมลำตัวของหล่อนเอาไว้ เหอะ ออกมาจนได้สินะมินจี 


    "มาแอบดูคนอื่นเค้าเนี่ย..ไร้มารยาท!!"


    "โอ้ย!!! เหอะ!! มาแอบดูกระxรี่ที่มันนอนเอากับผัวชาวบ้านยังไงล่ะ!!..หน้าไม่อาย!!"


    "นี่แก!!!"


    "รับไม่ได้หรอยะ!! ว่าตัวเองร่านแค่ไหน!!!"    เหมือนความอดทนของคุณมันมาถึงปลายทาง การที่ยอมให้คนอื่นดูถูกมาเรื่อยๆแบบนี้ก็ทนมานานแล้วนะ แล้วยิ่งมาเจอคนแย่ๆมาแอบเอากับผัวคนอื่นแบบนี้ รับไม่ได้แล้วว่ะ มันหลายทีแล้วนะมินจีที่เป็นหล่อนตลอด หน้าตาก็ไม่ได้เลิศเลออะไรมากมายแต่กลับทำตัวร่าน


    "เดี๋ยวนี้ปากดีนะ!!...ด่าฉันว่าร่าน แต่พี่จีมินก็ยังมาอยู่กับฉันหึ!:)"


    "เลวกันทั้งคู่นั่นแหละ!!...เหอะ!!"

    
    ว่าจบ ร่างเล็กก็รวบแรงทั้งหมดสะบัดตัวจากพันธนาการของมินจีพร้อมบังคับตัวเองลุกขึ้นยืน ทั้งๆที่ยังเจ็บข้อเท้าอยู่ก็เถอะ...แต่ขอโทษด้วย เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นมาบ่อยเกินไปแล้ว ความอดทนมันหมดไปแล้ว 


    "หึ...คงนึกไม่ถึงสิว่าไอ้ที่คนที่บอกรักทุกวันต้องมาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น"


    "เค้าไม่เคยบอกรักฉัน!!!"

    คุณตวาดกลับออกไปตามความจริง ในเมื่อหล่อนต้องการแบบนี้คุณก็จัดให้ และอย่ามาพูดอะไรมั่วๆแบบนี้...แต่จะว่าไป พูดเองก็เจ็บเองเนาะ เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาคุณรู้สึกตัวมาโดยตลอดว่าเค้าทำดีด้วยแต่คำว่าบอกรักสักคำก็ไม่มี แถมตอนนี้ยังมามีเรื่องบ้าๆพวกนี้ที่ต้องมาเจอซ้ำๆซากๆ เผลอคิดมาโดยตลอดว่าผู้ชายคนนั้นจะเลิกทำตัวแบบนั้นได้สักที แต่คุณคิดผิดมาโดยตลอด จีมินเค้าไม่เคยรักคุณเลยแม้แต่นิดเดียว



    "แต่เธอ!! กลับกลายมาทำให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้น..."


    "แกจะไปไหน!!?"    มินจีเบิกตากว้างที่จู่ๆคุณก็โวยวายขึ้นมาก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกไปจนลืมเจ็บตัว มินจีมองร่างของคุณที่เดินกลับมาพร้อมกับท่อนไม้ขนาดพอดีมือพร้อมเดินตรงมาที่เธอด้วยความรวดเร็ว




    "(ชื่อคุณ)อย่า!!!"    ท่อนไม้มีท่าทีเตรียมจะฟาดใส่หัวของมินจี แต่ทว่าร่างเล็กๆของคุณก็ถูกรวบเข้าไปกอดพร้อมเบี่ยงไปด้านหลัง...มือใหญ่ของจีมินรีบคว้าท่อนไม้ออกจากมือของคุณพลางโยนทิ้งไปให้ไกลมากที่


    ชายหนุ่มหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อตัวเองต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ หลังที่จีมินตื่นมาเพราะเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก รวมถึงความมึนที่ยังเล่นงานเค้าไม่หายต้องสวมเสื้อผ้าพร้อมเดินออกมาดูโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่...


    "ปล่อย!! คิดจะปกป้องมันใช่มั้ย!!"    ตอนนี้คนตัวเล็กเหมือนคนเสียสติที่จ้องจะฆ่าคนให้ตาย จีมินที่ไม่รู้เรื่องอะไรกลับต้องมากอดตัวคุณไว้แน่นทั้งๆที่เจ้าตัวยังไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องคิดจะเอาไม้ฟาดใส่หัวมินจีด้วย


    "เกิดอะไรขึ้น(ชื่อคุณ) ทำไมต้องทำแบบนี้!?"


    "นี่พี่จีมิน!! จะเข้าไปกอดมันทำไม ตอนที่อยู่ด้วยกันยังบอกรักมินจีอยู่เลย ลืมไปแล้วหรอคะ!"


    "อะไรของเธอ!!---"



    "หุบปากกันทั้งคู่นั่นแหละ!! เลิกโวยวายสักทีฉันเบื่อเต็มทนแล้ว ออกไป!!!"    สิ้นเสียงเป็นครั้งสุดท้าย มือเล็กออกแรงผลักร่างหนาๆของจีมินจนเซถอยหลัง แต่ทว่าจีมินมีท่าทางจะเดินเข้ามาใกล้แต่คุณกลับเดินถอยหลังหนีอีกครั้ง


    "(ชื่อคุณ)..."


    "ฮ..ฮึก! ออกไป ไปให้พ้น"


    "เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไมหื้ม?"    จู่ๆคนรักของเค้าต้องมาเสียน้ำตาในเรื่องที่ไม่แน่ชัด จีมินพยายามใจเย็นให้มากที่สุดก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณอีกรอบ แต่เท้าหนาต้องหยุดชะงักเพราะประโยคตามหลังที่ออกมาจากปากของมินจี


    "ร้องไห้ที่มันรับไม่ได้น่ะสิคะ...บังเอิญว่านางผ่านมาเห็นเราสองคนนอนอยู่ด้วยกันหึ!:)"


    "ว่าไงนะ มันไม่ใช่นะ(ชื่อคุณ)..."    ร่างสูงส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมก้มมองคนรักที่ยืนนิ่งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบเต็มแก้มจนต้องรู้สึกผิด..แบบนี้เองสินะ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นเพราะมินจีนี่เอง 


    "เข้าใจผิดไปกันใหญ่ เธอกับฉันเราไม่ได้มีอะไรกัน!!!"


    "แล้วที่พี่มานอนแก้ผ้าอยู่กับมันล่ะ!! นี่หรอเรียกว่าไม่ได้มีอะไร?"


    "(ชื่อคุณ)..."


    "หยุดเรียกชื่อฉันสักที มันน่ารำคาญฮึก! นายมันคนหลอกลวงปาร์คจีมิน ฮือๆ!"


    "ไม่ใช่นะ(ชื่อคุณ)...เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ!"


    "จริงสิ^^"


    "หุบปากไปเลยมินจี!!!"  


    มินจีปิดปากเงียงพลางอมยิ้มน้อยๆพร้อมยืนกอดอกมองผลงานของตนเองที่อุส่าห์วางแผนมาทั้งวัน..และมันก็ได้ผลเกินคาด





    เพรี๊ยะ!!




    ใบหน้าสวยหันไปตามแรงตบที่อยู่ๆก็เล่นงานเข้ามาเสียดื้อๆ มินจีเบิกตากว้างพร้อมหันไปตามแรงปะทะอย่างไม่ทันตั้งตัว...ร่างของคุณพุ่งเข้ามากระชากหัวมินจีก่อนจะปะทะฝ่ามือลงใบหน้าของเธออย่างต่อเนื่องโดยไม่เว้นช่องว่างให้หายใจ จีมินได้แต่ยืนนิ่งค้างเริ่มทำตัวไม่ถูกที่จู่ๆคนตัวเล็กก็หลุดออกไปพร้อมตบมินจีด้วยความโทสะ


    "อ๊ะ!! อีบ้า---โอ้ย!!!"


    เพรี๊ยะ!!


    มือบางไม่หยุดนิ่งก่อนจะตบเข้าไปแรงๆอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อความสะใจ คุณผลักมินจีล้มหงายหลังก่อนที่ใบหน้าของหล่อนจะช้ำเกินกว่าคำว่าความสวยงานจะรับได้


    "ฉันอดทนกับเธอมามากพอแล้วมินจี!! ต่อไปนี้อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก! ไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่!!!"


    "(ชื่อคุณ)เดี๋ยว----!"


    "ไปให้พ้น!! ฉันไม่อยากเจอหน้านายอีก พวกแกทั้งสองคน เลวกันทั้งคู่นั่นแหละ!"


    "(ชื่อคุณ)กำลังเข้าใจผิด----!"



    "หุบปาก! อึก...ฉันไม่อยากเชื่อนายอีกต่อไปแล้วจีมิน ฮึก! ต่อไปนี้เราเลิกยุ่งต่อกันเถอะ ฉันไม่อยากบังคับให้นายต้องมาทำดีกับฉันแบบนี้อีกแล้ว"


    หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบทันทีเมื่อได้ยินคำคำนั้นออกมาจากปากของคนตัวเล็ก...คำพูดของคุณทำให้จีมินใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเพราะกลัวในสิ่งที่คุณกำลังจะทำ นั่นก็คือการเดินจากไป สายตาคมมองร่างเล็กที่กำลังเดินออกห่างก่อนที่จะหันหลังพร้อมเดินออกไปพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ค่อยๆไกลออกไปเรื่อยๆ ร่างสูงตั้งสติได้ก็มีท่าทีจะวิ่งตามออกไปแต่ทว่าเจ้าตัวกลับถูกมือของมินจีฉุดไว้เสียก่อน และร่างบางๆของคุณก็หายไปภายในพริบตา



    "มินจีปล่อย!!!...เธอทำอะไร(ชื่อคุณ)ห้ะ!?"


    "อะไรกันคะพี่จีมิน! ชั่งหัวยัยนั่นสิ ดูสิมันตบมินจีอ่ะพี่ไม่ห่วงมินจีเลยหรอคะ!!?"


    "เหอะ! ห่วงชีวิตตัวเองไว้เถอะ...เรื่องพวกนี้คงไม่พ้นฝีมือเธอหรอก ระวังตัวไว้เถอะเธอเจอดีแน่!!"


    "พี่จีมิน!! ฉันไม่ยอมให้พี่ไปไหนทั้งนั้น!!!"



    "โธ่เว้ย! ปล่อยดิวะ!!!"
























    "แล้วสรุปจะไปไหน?"


    ร่างบางได้แต่นั่งส่ายหน้าภายในรถของชายหนุ่มที่ขอพึ่งพาสักวันคงไม่เป็นไร...หลังจากที่พยุงตัวเองหนีออกมาจากแคมป์ คุณก็ฉุกคิดได้ว่ามีเบอร์ของเฮียยุนกิอยู่ในเครื่อง อะไรเข้าสิงก็ไม่รู้ที่ทำให้คุณโทรออกไป แล้วเค้าก็ดันใจดีเข้ามาทำธุระต่อที่นี่เลยถือว่าโชคดีเลยทีเดียวที่ผ่านมาเจอกัน ตอนนี้เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่ายุนกิทราบมาพอสมควรว่าเด็กๆของเค้ามาตั้งแคมป์ แต่ไม่นึกว่ามาได้ไม่ถึงวันก็เกิดเรื่องขึ้นมาเสียได้แถมถึงขั้นที่คุณต้องหนีออกมาด้วยสภาพที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาและข้อเท้าแพลงอีกหนึ่งข้าง


    ตั้งแต่ขับรถออกมา ชายหนุ่มทำได้แค่เหลือบมองคนตัวเล็กเป็นระยะพร้อมตั้งใจขับรถต่อไปเรื่อยๆ...ภายในรถเงียบสนิท ยุนกิต้องถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะเริ่มรู้สึกรำคาญบรรยากาศรอบข้าง


    "ผิดกันเรื่องอะไรล่ะ?"    ในที่สุดยุนกิก็ตัดสินใจถามออกไปหลังจากที่อัดอั้นมานานพอสมควร...คุณหลุบตาเงียบพลางเงยหน้ามองใบหน้าของยุนกิที่กำลังตั้งใจรอฟังปัญหา


    "...ถ้าเฮียอยากรู้ก็ไปถามเอาเองก็แล้วกัน เรื่องนี้ฉันไม่อยากตอบ"    เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาก่อนที่จะไม่รอสิ่งใดพร้อมเอนกายนอนลงพักผ่อน เพราะตอนนี้คุณเหนื่อยที่จะต้องคิดเรื่องพวกนี้เต็มทน ยังไงซะเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว นึกไปก็ปวดหัว ในเมื่อตัดสินใจที่จะออกมาก็ต้องออกไปให้ไกลที่สุด...ทั้งๆที่ยังรักอยู่ก็ตาม


    "เห้อ! ฉันไม่ถามเธอก็ได้...ว่าแต่จะไปไหนล่ะ?"


    "ไปไหนก็ได้"


    "หึ่ม-_-"    ขอบคุณสำหรับคำตอบ เรื่องผัวๆเมียๆต้องมาเป็นภาระให้ยุนกิตลอด แล้วคืนนี้จะรอดมั้ย





    ในเมื่อคุณพูดแบบนั้นแล้ว..ยุนกิจึงตัดสินใจขับรถมุ่งหน้าต่อไปเพราะเจ้าตัวนึกได้อยู่แล้วว่าตัวเองมีคอนโดที่ซื้อเอาไว้สำหรับพักผ่อนในเวลาที่ทำธุระเสร็จ ก็จะชอบมาพักผ่อนต่อที่นั่นจนกว่าจะเช้าแล้วกลับโซลในวันรุ่งขึ้น..ตัวรถคันหรูจอดเทียบท่าเข้าคอนโดหรูในย่านเมืองเล็กๆที่ตัวตึกตั้งเด่นตะง่าอยู่ตรงหน้า ยุนกิดับรถในสนิทก่อนที่จะเอี่ยวตัวไปมองคนตัวเล็กปรากฏว่าร่างบางนอนหลับไปเสียแล้ว


    "หลับจนได้สินะ..."










    ภายในห้องนอนเรียบหรูขนาดกว้างถูกเปิดไฟให้สว่างหลังที่ไม่ได้ใช้งานมาเป็นเดือน แต่ยังคงความสะอาดและกลิ่นหอมที่แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดทุกอาทิตย์...ร่างสูงก้าวเข้ามาในตัวห้องพร้อมอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวด้วยความเบามือก่อนที่ยุนกิจะค่อยๆวางร่างของคุณลงบนเตียงอย่างเบามือ แขนแกร่งเอื้อมออกไปดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มร่างเล็กไว้ พร้อมเตรียมตัวจะเดินออกไปจากห้อง แต่ทว่าเท้าหนาจำเป็นต้องหยุดชะงักก่อนที่จะหันไปมองตามต้นเสียงที่ดังออกมาจากตัวคุณ




    แอด!...




    ประตูบานสวยปิดลงเบาๆพร้อมปรากฏร่างของยุนกิที่เดินออกมาจากตัวห้องพร้อมสมาร์ทโฟนเครื่องบางของหญิงสาวที่อยู่ในมือของตน..สายตาคมมองสมาร์ทโฟนที่สั่นเป็นเจ้าเข้าที่โชว์รายชื่อของ ปาร์ค จีมิน ที่โทรเข้ามาหลายร้อยสาย ยุนกิยืนพิงประตูห้องก่อนที่จะกดรับสายทันที


    "(ชื่อคุณ)!! อยู่ไหน พี่ขอโทษไม่เลิกกันได้มั้ย ตอบพี่สิ!!"    ปลายสายกระวนกระวายเหมือนคนบ้าพร้อมพูดประโยคที่ไม่คาดคิดออกมาจากปากของเค้า เสียงของจีมินแทรกออกมาจนเกิดเสียงดังทำให้ยุนกิเผลอผละสมาร์ทโฟนออกจากหูก่อนที่จะนำกลับมาฟังอีกครั้ง


    "(ชื่อคุณ)...."


    "นี่เฮียยุนกิเอง-_-"


    "เฮีย!? แล้วโทรศัพท์ของ(ชื่อคุณ)ไปอยู่กับเฮียได้ยังไง แล้วทำไมถึง----!"


    "โว้ย! หยุด!...ตอนนี้เธออยู่กับเฮีย ปลอดภัยดีไม่ต้องห่วง แต่ตอนนี้เธอหลับไปแล้ว"


    "จริงหรอ ค่อยโล่งอกไปหน่อย..ว่าแต่เธอเป็นยังไงบ้าง?"


    "ดูซึมๆว่ะ ถามอะไรก็ไม่ตอบ ว่าแต่พวกมึงมีปัญหาอะไรกัน?"


    "เรื่องมันยาวเดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง..."


    "เอ้า! เอ่อๆก็ได้ แต่ตอนนี้มันดึกแล้ว มึงไปนอนเถอะ ไม่ต้องห่วงเมียมึงหรอกเดี๋ยวเฮียดูแลให้ พรุ่งนี้ค่อยมารับกลับ"    ความสัมพันธ์ระหว่างเราแค่สองคน เรื่องนี้ยุนกิไม่อยากยุ่งอะไรให้มาก เพียงแค่ทำให้พวกเค้ากลับมาคืนดีกันก็พอใจแล้ว


    "อืม...เอางั้นก็ได้ ฝากดูแลเธอด้วยนะเฮีย"


    "อื้ม ได้ๆ"


    "เอ่อ แล้วอีกอย่าง ถ้าเธอตื่นขึ้นมา..ฝากบอกเธอด้วยนะว่า ผมรักเธอ....."




    "อ่าาาา"


    แล้วทำไมต้องมาบอกผ่านเฮียยุนกิคนนี้ด้วย เจ้าเด็กพวกนี้หนิ!












::100%::













    #TALK

     ผมรักเธอกรี๊ดดดดดดดด!! ในที่สุดไรท์ก็มาอัพจนครบ5555+ อาทิตย์ละตอนนะคะ~


    เรื่องราวของจีมินอีกไม่นานใกล้จะจบลงแล้ว ไม่รู้ว่าจะเหลืออีกกี่10ตอน 5555+





คอมเม้น+กำลังใจ
ให้จีมินง้อนางเอกด้วยวิธีไหนดีย์~
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #720 Toon_120444 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 17:26

    งือออออในที่สุด....
    #720
    0
  2. #700 fanfin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    จีมินของเค้า
    #700
    0
  3. #699 fanfin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    งืออออ น่ารักขึ้นเยอะเลย
    #699
    0
  4. #551 วีวี่_jiminiee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 18:19

    ไรท์จ๋าาาอัพเถิดน้าา รอวนปายยสู้ๆค้าารีทรอน้าาา

    #551
    0
  5. #541 Una (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 16:29

    ต่อเดี๋ยวเน้!!

    #541
    0
  6. #540 หนูน้อย หมอความงาม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 09:55
    ผมรักเธอ
    #540
    0
  7. #539 Rungly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 04:20

    ต่อค่ะ

    #539
    0
  8. #538 อาย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 01:20

    กรี๊ดดดด ไรท์อัพแล้วว ติดมากกก ถึงจะอัพช้าแต่สนุกหนูยอมรออะไรท์ถึงมันจะทรมานก็ตาม ติดงอมแงม T-T

    #538
    0
  9. #537 Beerzziii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 23:49
    เห้อออ กลับมาเข้าใจกันเร็วๆๆ ส่วนมินจีนั้น หึ
    #537
    0
  10. #536 Hannywol (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 18:29
    ขออาสาไปตบมินจีแทนเถอะคะ ไม่ไหวจีงหมึบหมับมาก // พี่จีมินรีบมาบอกด้วยปากตัวเองเลยนะะะ
    #536
    0
  11. #534 จงอ่านอย่างมีสติ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 04:57
    กรี๊ด!!! >< อยากจะบ้าาา
    #534
    0
  12. #533 JR_TTY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:38
    โอ้ยยยโดนใจเจ๊55555
    #533
    0
  13. #532 Chim_YG_GOTBT (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:13

    นังมินจี~~~~~ ฉันเกียดเเกกก


    พี่จีมบอกรักด้วยอ้ะะะ เฮียต้องกล้าบอกน่ะะ5555

    #532
    0
  14. #531 JJK901 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:09

    มินจีโดนตบยังน้อยไปต้องฟาดด้วยเข่า และต่อด้วยศอก55555555
    #531
    0
  15. #530 minmin_world (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:01
    เอ็นดูยุนกิ5555
    #530
    0
  16. #529 M I N I - j (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:30
    โงยยยย ละเฮียจะกล้าบอกให้มั้ยเนี่ยยย
    #529
    0
  17. #528 minmin_world (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:48
    นังมินจี!!! แกมันร้ายยยยย
    #528
    0
  18. #527 nan13101995 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 00:16
    OMGแรงม๊ากแม่ดิฉันรู้ดีว่ามินจีจะทำอะไร มาต่อไวๆนะคะไรท์ ยาวๆเลยนะค้างม๊ากกสู้ๆ
    #527
    0
  19. #526 Ananya_sangroong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:03

    ม่ายยยยยนังมินจีมาตบกะกุไหม


    #526
    0
  20. #525 Hannywol (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:05
    ฝากตบนังมินจีด้วยไรท์ เอาให้ตายยย// รีบมาอัพเร็วววว 55555
    #525
    0
  21. #524 Callalilly25 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:04
    ฮืออออ อย่าว่าลุงโฮปโง่จิ//แต่ก็โง่จริงนะ555
    #524
    0
  22. #523 BelieveInBEE (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 21:00

    อมกกกกกกกก!! นังมินจีเทอวววว์ ไม่รู้จักมือตบซะแล้ว!!! ไรท์มาต่อด้วยนะ นี่จะปาโทรศัพท์แล้ว555

    #523
    0
  23. #522 SunnycloudShe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 19:47

    งานตบต้องมาแล้วนะคะไรท์

    #522
    0
  24. #521 จงอ่านอย่างมีสติ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 18:18
    งื้อ จีมินอึ้บก๊อน!!!! นะ
    #521
    0
  25. #520 JR_TTY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 18:10
    ตบมันๆ
    #520
    0