( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 3 : DANGER : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    13 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N















    "เฮ้อ!~"   นับเป็นครั้งที่ร้อยแล้วนะที่คุณเอาแต่นั่งถอนหายไปพลางๆเพื่อฆ่าเวลา...หลังจากที่ยุนกิขังคุณไว้ก็ไม่เห็นจะมีคนมาเลยแม้แต่สักคนเดียว












    ในห้องบ้าๆนี่มืดก็มืดร้อนก็ร้อนไม่เห็นเปิดแอร์เลย...คิดจะไปเปิดก็ไม่กล้ากลัวว่าเจ้าของห้องจะว่าเอาน่ะสิ



















    ดูจากท่าทางแล้วยุนกิคงจะเป็นคนใจร้อนมากๆเลยสินะทั้งๆที่คุณไม่ได้ทำอะไรผิดไม่รู้เรื่องอะไรเลย  ทำไมถึงต้องเป็นคุณด้วย ยัยไอรีนอะไรนั่นน่ะทำแบบนี้กับคุณทำไมเราสองคนไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ.....





















    เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง...คุณก็ยังไม่เห็นท่าทีว่าจะมีใครเข้ามาในห้องบรรยากาศค่อนข้างเงียบ  เงียบมากๆเลยล่ะ






























    12:00
















    กรี้งงงงงงงง!










    "เสียงออดรอบที่4งั้นหมายความว่าเวลาตอนนี้เที่ยงแล้วน่ะสิ...ฮึก!อยากออกไปแล้วอึดอัดจะตายอยู่แล้วฮือๆ!"   ร่างบางนั่งกอดเข่าร้องไห้อีกครั้งคุณนั่งแชแบบนี้มานานหลายชั่วโมงและไม่มีท่าทีจะขยับไปไหนเลย...หวังแต่รอให้คนข้างนอกเข้ามาเปิดประตูและปล่อยคุณออกไปสักที

















    แก่ก!แอ๊ดดดดดดด!














    "ออกมาได้แล้ว...."    เสียงทุ่มใหญ่พูดขึ้นพร้อมกระชากแขนเล็กไปตามแรงของเค้า...คุณได้แต่เดินก้มหน้าตามคนตัวใหญ่ออกไปอย่างเงียบๆ










    "นี่จะก้มหน้าอีกนานมั้ยห้ะ!!" 










    "ฮึก!เจ็บนะ!"    มือหยาบบีบข้อมือคุณแน่นความเจ็บแผร่ซ่านไปทั่วมือรู้สึกเหมือนว่ากระดูกกำลังจะแตกเลย









    "เอาน่ะไอ้กิมึงจะทำเด็กไปทำไมว่ะ...เห็นม่ะ(ชื่อคุณ)กลัวหมดแล้วนั่นน่ะ"   ร่างสูงของนัมจุนเดินมาแกะมือของยุนกิออกจากคุณพร้อมดึงตัวคุณออกมานั่งบนโซฟา....








    "กลัวหรอ? หึ!จะมากลัวอะไรเอาตอนนี้ห้ะ!?"   ยุนกิเดินมาเขย่าตัวคุณอย่างเต็มแรง...คนตัวเล็กได้แต่นั่งปล่อยให้เค้าตามอำเภอใจโดยไม่ตอนโด้อะไรทั้งสิ้น









    "พอได้แล้วไอ้ยุนกิ!มึงทำบ้าอะไรว่ะ!?"   นัมจุนรีบห้ามยุนกิเอาก่อนที่เค้าจะเผลอทำร้ายคุณลงไป...เมื่อนัมจุนพูดจบเค้าก็รีบพาตัวคุณออกไปจากห้องพักบังทันปล่อยให้ยุนกิยืนกำหมัดแน่นอยู่ตามลำพัง

































    Yoongi  part









    "หึ!ช่วยมันเข้าไป!!"    ร่างสูงอละวาดไปทั่วห้อง...ผมล่ะรู้สึกเกลียดยัยเด็กบ้านั่น!ทำไมไม่รู้แต่ว่ารู้สึกเกลียดเธอเอามากๆเลยล่ะ 













    คงเป็นเพราะผมเริ่มรู้สึกดีกับไอรีนล่ะมั่งหลังจากที่ยัยเด็กนั่นมาแทนที่ของไอรีนอารมณ์ของผมก็รู้สึกไม่อยู่กับเนื้อกับตัว....













    ผมต้องการไอรีนมากๆผมต้องการเธอ...เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรู้สึกดีและถูกชะตาด้วย  แต่เธอคงเกลียดผมเพราะเหล่าฮยองทั้งหลายต่างพากันทำร้ายจิตรใจเธอทั้งกายและความรู้สึกจนวันนึงเธอประกาศลั่นห้องว่า สักวันนึงเธอจะทำให้พวกผมรู้สึกว่าการโดนทรมาณท่างกายนั้นมันเจ็บปวดมากสักแค่ไหนแล้วเธอจะทำให้พวกผมเจ็บปวดทรมาณอย่างเธอบ้างสักวันพวกผมจะต้องรู้สึก.....












    แล้วทำไมล่ะ...ทำไมทุกคนในกลุ่มบังทันถึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย...ว่าพวกเค้าทำไอรีนเจ็บมากแค่ไหน










    แต่สุดท้ายไอรีนก็หนีไปในขณะที่ผมเผลอ...เผลอปล่อยตัวเธอไปและดันได้ยัยเด็กที่ไหนก็ไม่รู้มาแทน










    "(ชื่อคุณ)....เธอมาถึงห้องนี้แล้วยังไงเธอก็ไม่มีวันได้ออกไปอีกและไม่ได้ออกไปจากชีวิตฉันด้วย...."




























    @โรงอาหาร







    ตอนนี้นัมจุนได้พาคุณเดินจนมาถึงโรงอาหารใหญ่ของโรงเรียน...ตลอดทางเดินนัมจุนไม่ยอมปล่อยมือออกจากคุณเลยจนใครๆหลายคนหันมามองคุณกันหมดเกือบครึ่งของโรงอาหาร








    "ฮยองมาแล้วหรอมาๆนั่งลงตรงนี้สิเดี๋ยวจีมินฮยองจะไปซื้อข้าวให้^^"  จองกุกควักมือเรียกนัมจุนพร้อมพูดขึ้น






    "อ้าวไอ้นี่!กูพูดตอนไหนห้ะ!"   





    "แล้วทำไมอ่ะฮยองจะไม่ไปซื้อรึไง!?"





    "ไม่เว้ย!!"    จีมินปฏิเสธขาดคำพร้อมหันหน้าหนีไปทางอื่น





    "เฮ้ย~กูล่ะเบื่อไอ้สองตัวนั้นจริงเลย..."    เจโฮปพูดพร้อมหมอบลงโต๊ะพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่...เค้าล่ะเบื่อจองกุกกับจีมินสองนั้นชอบทะเลาะกันตลอดเวลา เจโฮปเกือบจะคิดแล้วว่าจองกุกกับจีมินเป็นผัวเมียกัน....







    "นั่นดิวันๆเอาแต่ด่ากันทะเลาะกัน...เว้ย!หิวข้าวแล้วมัวแต่นั่งทะเลาะกันพวกมึงทั้งสองคนนั่นแหละไปซื้อข้าวเลย!"   วีโวยขึ้นพร้อมตวัดสายตามองจองกุกและจีมิน






    "เอานั้นดิฮยอง...สุดท้ายผมก็ต้องไปซื้อใช่ป่ะ?"    หันหน้าไปตามวี





    "เอ่อ!ไอ้จีมินมึงไปช่วยมันซื้อด้วย!"   วีหันไปสั่งจีมินอย่างกะเป็นพ่อของจีมินเอง















    จีมินเบ้ปากทีนึงก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมทำหน้าเซ็งๆและพูดว่า.....










    "แล้วพวกนายจะกินอะไรสั่งมา...."   ร่างใหญ่พูดพร้อมกอด อกมองทุกคุณที่นั่งอยู่บนโต๊ะ







    "กูเอาเหมือนเดิม...."    เจโฮปพูดทั้งๆที่นอนอยู่




    "กูก็เอาเหมือนเดิม..."   วีพูดขึ้น




    "เหมือนเดิม..."    นัมจุนพูดขึ้น






    "เอะอะก็เหมือนเดิมๆ...เหมือนเดิมของพวกมึงนี่  คือกูต้องจ่ายเหมือนเดิมใช่ม่ะ"    จีมินยกคิ้วขึ้นพลางทำหน้าเบื่อหน่าย






    "แล้วเธอล่ะ(ชื่อคุณ)จะกินอะไรรึเปล่า?"   นัมจุนคุณที่เอาแต่นั่งก้มหน้าเงียบ






    "ไม่ค่ะ...ฉันไม่หิว"    คุณปฏิเสธโดยไม่อ้อมค้อม...






    "กินเถอะ...โดนไอ้กิขังมาทั้งวันเธอน่าจะหิวนะ^^"    รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนัมจุนมือหนาพลางยกขึ้นมาลูบผมคุณเบาๆ









    "ไม่ค่ะ...ยังไงฉันก็ไม่หิว"








    "อาๆก็ได้ไม่หิวก็ไม่หิวแต่...ไอ้จีมินมึงซื้อนมมาฝาก(ชื่อคุณ)ด้วยล่ะเพื่อตอนบ่ายเธอจะรู้สึกหิวเอา^^"    จีมินเพียงพยักหน้าและก็เดินออกไปพร้อมกับจองกุก








    หลังจากที่จองกุกและจีมินเดินออกไปบรรยากาศภายในโต๊ะก็มีความเงียบปกคลุม...เงียบมากจนหูคู่สวยของคุณดันไปได้ยินเสียงซุบซิบจากโต๊ะข้างๆ














    "แกๆนั่นใช่ยัยนั่นรึเปล่า?"



    "ยัยนั่นแล้วใครล่ะย่ะอีบ้า!"



    "โอ้ย!อีนี่มึงความจำสั้นรึไงห้ะ!ก็ยัยผู้หญิงที่นั่งโต๊ะกับพวกบังทันอ่ะ"



    "แล้ว???"



    "เอ้า!ก็คนเมื่อวานที่เราเห็นอยู่กับแดเนียลไง...แหมเมื่อวานอ่อยแดเนียลแต่วันนี้อ่อนพวกบังทันเลยหรอย่ะ..."



    "อ๋อ!ยัยนั่นเป็นเด็กใหม่หนิ...ฉันจำได้แล้วๆ"
















    เสียงของเด็กนักเรียนหญิงดังผ่านหูของคุณ...แต่คุณก็ทำเป็นไม่สนใจคำพูดของพวกเธอเลยสักนิดคุณไม่อยากมีเรื่องกับใครทั้งนั้นแหละ












    เมื่อได้ยินแบบนี้ทำเอาคุณคิดถึงโรงเรียนเก่าเลยล่ะเพื่อนๆที่นั่นต่างพากันใจดีกับคุณ...ไม่เคยนินทากันไม่เคยหวังร้ายต่อกันและไม่เคยมีพวกบ้าอำนาจใช้แต่อารมณ์ไร้เหตุผลเหมือนยุนกิด้วย...















    คิดแล้วรู้สึกกลัวเค้าชะมัด.....


    














    "อย่าไปสนใจพวกนั้นเลยน่ะผู้หญิงโรงเรียนนี้ก็ชอบนินทาชาวบ้านไปวันๆนั้นแหละ^^"    คุณหันหน้าไปมองเจโฮปที่พึ่งเงยหน้าขึ้นมาพูด








    "ไม่หรอกค่ะ...ฉันไม่สนใจพวกเธออยู่แล้วล่ะ"    คนตัวเล็กฝืนยิ้มแห้งๆ...ในใจคุณเองก็แอบหวั่นอยู่นิดๆเหมือนกัน








    "เออแล้วเฮียซอกของเราหายไปไหนว่ะทุกทีไม่เคยเห็นพลาดข้าวเที่ยงเลยไม่ใช่อ๋อ?"    วีพูดพร้อมชโงกมองหาคิมซอกจิน เพราะปกติจินจะมากินข้าวเที่ยงพร้อมกับพวกเค้าเสมอแต่ทำไมวันนี้ถึงไม่เห็นจินเลยล่ะ?








    "นี่มึงไม่อยู่ไหนมาห้ะจินฮยองเค้าอยู่ที่ห้องสมุดน่ะเค้าบอกมึงแล้วนะเว้ยไอ้นี่!"    มือใหญ่ๆของเจโฮปประทับลงบนหัวของวีเข้าเต็มๆ





















    ใช้เวลาไม่นานจองกุกกับจีมินก็มาที่โต๊ะพร้อมข้าวเที่ยงตามที่คนอื่นๆสั่งไว้...จีมินซื้อนมกล่องมาฝากคุณ2กล่องเผื่อคุณจะหิวเอาระหว่างทำกิจกรรมช่วงบ่าย นัมจุนบอกว่าวันนี้ไม่มีเรียนเพราะทางโรงเรียนจัดกิจกรรมการจับพี่รหัสขึ้นนักเรียนทุกคนเลยไม่มีการเรียนการสอนของวันแถมจองกุกยังบอกอีกว่าคุณเรียนอยู่ห้องเดียวกับเค้า....
























    ควรจะดีใจมั้ยเนี่ย(-_-)....
















    หลังจากที่พวกบังทันกินข้าวเที่ยงเสร็จทุกคนก็ต่างพากันแยกย้ายไปทำกิจกรรมช่วงบ่าย...ส่วนคุณเองก็ขอแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อหาที่เงียบๆนั่งพักผ่อนคุณเลยตัดสินใจแวะเข้าไปนั่งอ่านหนังสือเงียบๆในห้องสมุด















    "หามุมที่ไม่มีคนอ่านดีกว่า"    ร่างเล็กพึมพัมเบาๆก่อนที่ขาคู่สวยจะก้าวเดินหามุมดีๆอ่านหนังสือมุมที่ไม่มีคนอยู่บรรยากาศเงียบๆตามลำพัง













    ในที่สุดคนตัวเล็กหามุมเงียบๆได้ร่างบางค่อยๆหย่อนก้นลงบนโซฟายาวหนังสีเบทที่ตั้งอยู่มุมตู้หนังสือ














    "ทำไมมานั่งอ่านอะไรตรงนี้หื้ม?"   เสียงทุ่มใหญ่เอ่ยขึ้น...คุณได้แต่เงยหน้าขึ้นมองหาต้นเสียงพร้อมมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เจอจนสุดท้ายคุณก็หันมาสนใจที่หนังสือต่อพลางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรัยท่านั่งให้สบายแต่.....










    "อ๊ะ!อ๊าอย่าขยับสิยัยเด็กบ้า!"








    "หื้ม?"    ตาโตเหลือบลงไปที่โซฟาที่คุณนั่งอยู่ถึงกับเบิกตากว้างเพราะ.....






    "อ๊ะ!ขอโทษค่ะ!"   เพราะคุณนั่งทับจินโดยไม่รู้ตัว...คุณกำลังจะลุกขึ้นออกจากตัวจินแต่มือไวของเค้ารีบคว้าเอวเล็กคุณไว้จนเซล้มลงนั่งทับตัวจินอีกครั้ง
















    ฟุบ!














    "จะรีบไปไหนล่ะหื้ม?"    คนตัวใหญ่พูดพร้อมลุกขึ้นนั่งจินกอดคุณไว้แน่นจากด้านหลัง...









     "ปะปล่อย...."








    "ไม่...เธอมาทำอะไรที่นี่ ไม่เห็นรึไงห้ะว่าฉันนอนอยู่ตาบอดรึไง?"   จินยกคิ้มขึ้นแขนแกร่งพลางกอดรัดตัวคุณแน่นยิ่งกว่าเดิม






    "ก็ฉันไม่รู้นี่ว่ามีคนนอนอยู่..."    ขณะที่คุณกำลังพูด...คุณรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างถูไถที่ขาอ่อน...






    "งั้นหรอ...มานั่งอ่านหนังสือหรือว่ามา'อ่อย'ฉันล่ะ"    จมูกโด่งเริ่มซุกไซต้คอขาวของร่างเล็กตรงหน้าไปมา...คนตัวเล็กพยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ไม่เป็นผลแรงของจินมีมากเกินที่คุณจะต้านท้านเค้าได้

















    คุณยิ่งดิ้นจินยิ่งรัดคุณแน่นพร้อมจับร่างเล็กกดลงนอนราบบนโซฟาตามด้วยนอนคร่อมคุณไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน...คุณแม้แต่ไม่กล้าส่งเสียงห้ามจินถ้าขืนร้องออกไปมีหวังทุกคนในห้องสมุดต้องรู้แน่ๆว่าคุณกับจินกำลังแอบทำเรื่องน่าอายแบบนี้กันอยู่สองต่อสองซึ่งเรื่องแบบนี้คุณไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำจินต่างหากล่ะที่เริ่มก่อน......
















    "นี่เธอรู้มั้ยห้ะว่ามาอยู่กับฉันสองต่อสองเนี่ยมันจะเกิดอะไรขึ้น....."    ไม่นานนักจมูกของจินก็ผละออกจากคอพร้อมเงยหน้าขึ้นมาพูดแต่นัยต์ตาดำมืดยังคงมองใบหน้าหวานแดงก่ำไม่ยอมละไปไหน...ริมฝีปากหนาค่อยๆกดลงที่ริมฝีปากอวบนุ่มนิ่มของคุณ   รสจูบหวานอันจ๊าบจ๊วงของจินส่งผ่านโพลงปากหวานอย่างต่อเนื้องสักพักจินก็รีบผละจูบออกพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นออกจากคุณ.....เพราะหูของเค้าดันไปได้ยินเสียงฝีเท้าของนักเรียนแถวนี้กำลังเดินเลือกหนังสือจนลึกสุดเข้ามาในนี่













     "รีบออกไปเถอะ!"    พูดจบร่างสูงก็รีบดึงตัวคุณออกมาจากตรงนั้น...คุณยังคงช็อคกับเหตุการณ์เมื่อกี้คงได้แต่เดินตามจินไปพลางๆใช่เวลาไม่นานจินก็พาคุณเดินออกมาจากห้องสมุดโดยที่ไม่โดนจับได้










    "เฮือก!"   เมื่อคุณตั้งสติได้คนตัวเล็กรีบผละออกจากจินพร้อมถอยหลังห่างออกไปประมาณ3-4ก้าว






    "หึกลัวหรอหื้ม^^"   ขายาวก้าวเดินเข้าหาคุณเรื่อยๆ...คุณไม่ปริปากพูดอะไรออกมาทั้งนั้นและก็ไม่รอช้าเดินหนีจินออกไป...ร่างสูงของจินไม่ตามคุณไปหรอกเค้าคงรู้ว่าคุณเองน่ะก็อยากอยู่คนเดียวคงไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาเจอเหตุการณ์บ้าๆแบบนี้จินเพียงเดินหันหลังกลับไป...คุณและจินต่างพากันเดินออกไปคนละทางโดยไม่มองหันกลับไป

























    ทางด้านยุนกิ











    ตอนนี้ผมล่ะเบื่อๆๆๆๆมานั่งเหม่อลอยอยู่บนดาดฟ้าของอาคารเรียน!ไม่ได้เจอหน้าไอรีนผมจะตายอยู่แล้วเนี่ย!อาการหน่วงๆที่ความรู้สึกผมคิดถึงเธอ...เธออยู่ไหนไอรีนฉันขอโทษกลับมาหาฉันรึกลับมาแทนยัยเด็กนั่นก็ได้!












    ผมโง่เองแหละที่ไม่ยอมรับรู้ความรู้สึกของตัวเองทั้งหมดที่ผมทำไปแค่ขอให้ได้ยินเสียงเธอแค่อยากให้เธออยู่ด้วยตลอดเวลา...จนในที่สุดเธอก็หนีไปพร้อมกลับมาเยาะเย้ยผมถามว่าชอบยัยของเล่นใหม่นั่นมั้ย...?
















    ตอบเลยว่า ไม่




















    "เธอ...นั่นเธอใช่มั้ย!?"    เสียงใสของผู้หญิงดังขึ้าจากด้านหลัง...คุณหันไปมองแบบเงียบๆ






    "เธอนั่นเอง...นี่จำฉันได้มั้ยฉันชื่อ'ไอรีน'นะ"   ไอรีนเดินเข้าไปหาคุณมือเล็กของเธอเอื้อมมาจับแขนคุณอย่างเบามือ






    "อย่าเงียบสิ...เธอโกรธฉันใช่มั้ย"    ไอรีนถามคุณที่เอาแต่ยืนเงียบ...ความรู้สึกลึกๆของไอรีนเองเธอก็รู้สึกผิดที่ทำแบบนี้กับคุณการที่ส่งเด็กผู้หญิงเพียงแค่เดินชนกันแล้วหลอกให้คุณไปที่ห้องนรกนั่นสมควรแล้วที่คุณโกรธเธอ...





    "เปล่าหรอ...ฉันไม่ได้โกรธเธอสักหน่อยหึ:)"   รอยยิ้มที่ฝืนยิ้มขึ้นทำให้ไอรีนรู้สึกผิดเอามากๆจะทำไงได้ล่ะนี่เป็นหนทางเดียวที่ไอรีนจะสามารถหนีออกมาได้...







    "จะจริงหรอ...แล้วพวกนั่นได้ทำอะไรเธอรึปะ---!"




    "ไม่!  พวกนั่นไม่ได้ทำอะไรฉัน"    ไอรีนพูดยังไม่ทันจบคุณก็ร้องแทรกขึ้น...ไอรีนเงียบลงพร้อมจับมือคุณเดินออกไป













    คุณเดินตามไอรีนมาเรื่อยๆโดยที่ไม่พูดอะไร...ใช้เวลาไม่นานไอรีนก็พาคุณมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายแต่ไอรีน....











    ตุบ!!









    ร่างของไอรีนล้มลงเธอเกือบจะดึงคุณลงไปด้วยแต่ดันมือลื่นไอรีนเลยพลาดล้มลงที่ขั้นบันไดขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินแต่กลับเดินล้มซะงั้น








    "เธอเป็นอะไรรึเปล่า!?"   ร่างบางรีบก้มลงไปช่วยไอรีนลุกขึ้นมา...คุณมองไปที่ข้อเท้าของไอรีนพบว่าเธอข้อเท้าพลิกแถมยังบวมอีก





    "ฉะฉันไม่เป็นอะไรหรอกฉันซุ้มซ้ามเองแหละอ่ะโอ้ย!"    ไอรีนกำลังจะลุกขึ้นแต่เผลอทรุดตัวลงนั่งอีกครั้งดูท่าทางของไอรีนคงเดินไม่ไหว






    

    คุณรีบเดินลงบันไดไปเพื่อช่วยพยุงไอรีนขึ้นแต่เรื่องที่ไม่หน้าคาดฝันก็เกิดขึ้น....












    หมับ!











     ผลัก!










     ตุบ!
















    "เธอทำอะไรไอรีนห้ะ!!?"    ฉันจะฆ่าเธอ(ชื่อคุณ)! 
















    เหตุการณ์นี้ผมเห็นมันเกือบทั้งหมดก็เห็นๆกันอยู่ว่ายัยเด็กนั่นผลักไอรีนตกบันได!  ก็ผมเห็นเธอทำ!  ตอนที่ผมกำลังเดินลงมาจากดาดฟ้าหูดันไปได้ยินเสียงร้องของใครเข้าผมก็เลยรีบเดินมาดูก็พบว่า(ชื่อคุณ)กำลังเดินลงบันไดเพื่อจะหนีไอรีนเพราะเธอผลักไอรีนตกบันไดไง เธอคิดว่าจะเดินหนีหรอไม่มีทางผมไม่ยอมให้ใครทำไอรีนเจ็บแน่ [พระเอกไรท์โง่จัง(-_-):ไรท์]

















    รู้ทั้งรู้ว่า(ชื่อคุณ)ทำไอรีนเจ็บ...อารมณ์ของผมตอนนี้เดือดมากๆ  












    "ไอรีนเธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า!?"   ผมละสายตาจากยัยเด็กนั่นแล้วหันมาสนใจไอรีนแทน...ผมค่อยๆพยุงไอรีนขึ้นยืนพอเธอตั้งตัวได้ผมก็รีบกลับไปสนยัยเด็กนั่นต่อหลังจากที่ผมผลักเธอออกไปพ้นๆทาง










    "ยะยุนกิอย่า!!"    ไอรีนพุ่งตัวเข้ามาห้ามผมไว้...นี่เธอคิดจะปกป้องยัยหรอมันทำร้ายเธอนะไอรีน!











    ผมไม่สนคำร้องของไอรีน...ร่างสูงเดินย้ำเท้าเข้าไปกระชากตัวยัยนั่นลุกขึ้นยืน








    "เธอทำให้ไอรีนเจ็บใช่มั้ยห้ะ!!?"   ผมเหวี่ยงตัวยัยนั่นไปมาด้วยความโกรธ...ไอรีนก็ยังคงร้องให้ผมหยุดแต่ตอนนี้ผมหยุดมันไม่ได้แล้วล่ะผมต้องการทำให้(ชื่อคุณ)มากกว่าไอรีน!










    "ฮึก!ฉันเปล่านะไอรีนเธอล้มลงไปเองฮือ!"   ร้องให้ตาย!เธอก็ไม่มีทางโกหกฉันได้หรอกหึ!








    "อย่ามาโกหก!เธอทำไอรีนเจ็บเธอต้องเจ็บยิ่งกว่า!!"    มือหนาจับร่างเล็กเหวี่ยงไปมาจนในที่สุดผมก็ทำมันจนได้.....














    "ยุนกิอย่า!!"








    "หยุดนะ!กรี๊ดดดดดดดด!"














    ผลัก!










    ตุบ! ตุบ!  ตุบ! ตุบ!!!!!














    "เธอ!!!!"    อะไอรีน...นี่ฉันทำอะไรลงไปช่วยบอกฉันทีว่ามันไม่จริง










    ไอรีนรีบเดินขากระเผลกอย่างร้อนรน...เพราะยุนกิทำเรื่องโหดร้ายที่สุด!เค้าโกรธคุณมากทั้งๆที่คุณยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่นิดเดียว












    เพราะยุนกิเหวี่ยงตัวคุณให้หลุดจากมือกะว่าจะให้คุณล้มลงกับพื้น....แต่มันไม่ใช่อย่างที่เค้าคิดด้วยแรงอันมหาสารของยุนกิทำให้คุณพลัดตกลงจากขั้นบันไดสูงๆจนร่างของคุณหัวฟาดพื้นและหมดสติไป










    ไอรีนรีบประคองร่างไร้สติของคุณไว้ตามมือของไอรีนสั่นไปหมดเธอไม่เคยคิดว่ายุนกิจะเป็นคนโหดร้ายแบบนี้






 






    "ยุนกิ...ทำไมทำแบบนี้!เธอคนนี้ไม่ได้ทำฉันนะ! ฉันซุ้มซ้ามเองเธอไม่ได้ทำนะยุนกิฮึก!ฉันเกลียดนายยุนกิ"   จู่ๆน้ำตาแห่งความผิดหวังของไอรีนก็ไหลออกมาตาโตเคลือบไปด้วยสีใสพลางจ้องมองคุณด้วยความเสียใจ....









    "ละเลือด! ฮึก!ยุนกินายต้องช่วยเธอนะยุนกิ!!"    ฝ่ามือของไอรีนเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลไม่หยุดออกจากหัวของคุณ...












    เกลียด...อะไอรีนเกลียดผม เธอเกลียดผมเพราะยัยเด็กนั่นหรอ!?













    ตึกๆ!











    "ไอ้กิมึงทำอะไร(ชื่อคุณ)ว่ะ!?"








    "ไอ้นัมจุน!"   เวรตะไลแล้วไงกูตายศพไม่สวยแน่...











   
 




    









    #TAKL!!!

    หาย! ไรท์หายไปนานมากๆๆๆ!!ต้องSORRYจริงๆนะค่ะแหะๆช่วงนี้สมองมันตื้อๆน่ะเลยหายไปนานเพื่อพักสมอง^^

    ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยต้องขอโต้ดด้วยรอติดตามตอนต่อไปเนาะเด่วไปฆ่ายุนกิก่อนฮ่าๆเกลียดนางจัง^^

    คอมเม้น+กำลังใจให้สมองไรท์กลับมาด้วยเถิด~

    



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #418 Kwankwan100338 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 01:31
    ทำไมทำกะเราแบบนี้อ่ะ จัยร้ายเกินปัยแล้ว ฮื่อออออ
    #418
    0
  2. #135 ☆ Pineberry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 10:19
    พระเอกเรื่องนี้คือไอรีนสินะ.....ทำไมเราฟิน เราไม่ใช่สายยูรินะ!!!!?
    #135
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #30 จมิง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 16:23
    รีบมาต่อนะค้าาาา มันค้างมากอ่าาา😁 ไรท์สุ้ๆนะคะ
    #30
    0
  5. #29 new_cheerful (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 13:04
    รีบมาต่อเร็วๆนะ
    #29
    0
  6. #28 punchang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 21:11
    รออยู่นะคะ รีบกลับมาต่อน้า อ่านวนจนใจหายแท้นางเองเลย ????
    #28
    0
  7. #27 วนิดา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    ต่อๆเด้อ
    #27
    0
  8. #26 วนิดา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    ต่อๆเด้อ
    #26
    0
  9. #25 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 05:29
    กำลังเคลิ้มกับพี่จินอยู่เลย มาเสียอารมณ์กับอิพี่กิเนี่ย นางเอกก็ยอมเกินไป สู้คนบ้างนะลูก
    #25
    0
  10. #24 kpopilove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:48
    ชอบไอพระเอกนี่ก็ตาบอดไม่มองหาสาเหตุที่มาเลยว่าคุณหญิงไอรีนเจ๊เธอขาแพลงหรือโดนผลัก เฮ้อ!!! ส่วนอีนางเอกก็โดนทำร้าย เปิดเรื่องมาก็เจ็บกายเจ็บใจกันแล้ว นี่เราจินตนาการว่าเป็นนางเอกอยู่นะ รู้สึกใจหายที่ตัวเอง(ในเรื่อง)เป็นแบบนี้อ่ะ แต่ชอบมากค่ะ ทำต่อไป สู้ๆนะคะ
    #24
    0
  11. #23 xxibalice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:44
    เย้ๆๆ ไรท์กลับมาเเล้ววว ทำไมพี่กิโหดเเบบนี้ มาต่อไวๆนะคะ ^^ เริ่มเข้มข้นเเล้ว
    #23
    0