( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 2 : DANGER : Chapter 2 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    13 พ.ย. 60



















 















    "ไอ้ยุนกิ"












     โทรศัพท์เครื่องหรูแนบเข้ากับหูของจีมิน...เค้ารับสายแต่ไม่พูดจาอะไรเพราะยังหงุดหงิดไม่หายที่คนที่ชื่อว่า'ยุนกิ'โทรมาขัดจังหวะเวลาแห่งความสุขของเค้า....












     '(ไอ้จีมินทำไมมึงไม่มาโรงเรียน..)'



    "ยุ่งว่ะ! ปกติกูก็ไม่เข้าเรียนอยู่แล้วนี่...แล้วทำไมวันนี้มึงถึงได้โทรตามกูไปเรียน?"



    '(ก็เปล่า...ก็ไอ้จองกุกบอกว่าวันนี้ทางโรงเรียนมีประชุมใหญ่กูก็เลยโทรบอกให้มึงมาโรงเรียนเผื่อจะได้รู้เรื่องอะไรกับคนอื่นบ้าง...)'



    "เรื่องแค่เนี้ย!?"



    '(เอ่อ...กูก็ไม่อยากโทรหรอกคนอื่นบังคับให้กูโทร)'



    "เสียเวลาว่ะ!"



    '(กูก็เสียเวลานอนเหมือนกัน!!ถ้าทางโรงเรียนมีเรื่องอะไรกูไม่บอกมึงหรอกแค่นี้นะ!!)'

















    ติ๊ด!!













    "โว๊ะ!อะไรของมันว่ะกินยาไม่เขย่าขวดรึไง...แล้วจะเอายังไงกับเธอดีเนี่ย หมดอารมณ์แล้วด้วยสิ"    ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนข้างๆคุณสักพักจีมินก็ลุกขึ้นจากเตียงและเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายของเค้าจนเสร็จ












     ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมชุดคลุมอาบน้ำแหวก อกเผยให้เห็นอกแกร่งกำยำของเค้าบวกเม็ดน้ำใสๆเกาะตามผิวเนียนเส้นผมเป็นยุ้มๆเปียกชุ่มน้ำพอหมาดๆรวมกันแล้วจะเรียกว่าเซ็กซี่เลยก็ได้...ใช้เวลาไม่นานจีมินก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยร่างหนากำยำสวมเสื้อยืดสีขาวบางกางเกงยีส์ธรรมดาๆถึงเค้าจะเป็นลูกคนรวยแต่ถ้าอยู่บ้านเค้าก็แต่งตัวธรรมดาๆยกเว้นออกงานสังสรรค์หรือเที่ยวกลางคืน












    นี่ล่ะคืองานอดิเรกที่จีมินทำมันทุกวัน...






























    @โรงเรียนXXX









    ภายในหอประหุมใหญ่ของโรงเรียนดังอันดับต้นๆของประเทศ...นักเรียกทุกคนต่างพากันเดินตรู่เข้ามาในหอประชุมนี้ต่างคนต่างเลือกที่นั่งเป็นของตัวเองและจุดสนใจของใครหลายๆไม่ใช่คุณครูหรือเพื่อนเพราะมีกลุ่มนักเรียกกลุ่มนึงกำลังถูกจับตามองเป็นอย่างมาก...












    กลุ่มสภานักเรียกที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้แต่ละคนหน้าตาดีใช้ได้ไม่แพ้กันพวกเค้ากำลังนั่งเตรียมเอกสารจะใช่ในการนำเนินนานงานสำหรับนักเรียนทุกคน












    "เอาล่ะนักเรียบเงียบๆ!อยู่ในความสงบ!"    เมื่อเสียงของอาจารย์ใหญ่ดังขึ้นทำเอาเด็กนักทุกคนนั้นรีบปิดปากลงและตั้งใจฟังในสิ่งที่อาจารย์ใหญ่จะพูดต่อไปนี้





    "ทางโรงเรียนของเราจะมีการจับพี่รหัสกันภายในพรุ่งภายในวันพรุ่งนี้...แต่ถ้าพรุ่งนี้ใครมาไม่ทันครูจะเป็นคนจับพี่รหัสให้พวกเธอเอง...พอใจมั้ยถ้าไม่พอใจก็ต้องโดนทำโทษตกลงตามนี้:)"     เมื่ออาจารย์ใหญ่ร่ายยามจบก็เดินออกไปตามมาด้วยเสียงคุยฮือฮาก้องไปทั่วห้องประชุม








    "เอาล่ะทุกคนเงียบๆกันหน่อย...ผมคังแดเนียลประทานนักเรียนอยากจะบอกทุกคนว่าการจับพี่รหัสพรุ่งนี้08:00เช้าซึ่งน้องๆทุกคนจะได้พี่รหัสคนละหนึ่งคนจะเป็นหญิงหรือชายก็ต้องยอมรับนะห้ามเปลี่ยนเด็ดขาด...และทุกๆคนก็รู้ดีว่าถ้ามาไม่ทันจับพี่รหัสคนนั้นต้องโดนทำโทษ เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้นะว่าจะเป็นบทลงโทษแบบไหนแต่ขอให้ทุกคนโชคดีแล้วกัน:)"






















    Yoongi  part



    หึ!ดูมันสิ...ผมล่ะเกียจขี้หน้ามันจังไอ้แดเนียลเนี่ย....อ่อลืมบอกไปผมชื่อ มินยุนกิ หนึ่งในแก็งส์บังทันที่กำลังดังสุดๆในโรงเรียนสาวๆคนไหนเห็นต้องยอมพรีกายให้พวกผมไปตามๆกันผู้หญิงก็เงี้ยชอบเสนอตัวให้พวกผมบ่อยๆฟันแล้วก็ทิ้งนี่แหละงานประจำของพวกผม...







    "ไปเถอะไร้สาระว่ะ!!"    ไอ้คนหัวเสียนี้ชื่อ คิมแทฮยอง หรือเรียกสั้นๆว่า วี ก็ได้มันน่ะเป็นคนค่อนข้างอารมณ์ร้อนเบื่อง่ายและชอบอ่อยผู้หญิงไปวันๆ ส่วนตัวผมเองชอบเรียกมันว่าแทฮยองมากกว่ามันติดปากแล้วหนิ   ไอ้แทฮยองสบถก่อนที่จะเดินออกไปจากหอประชุมตามด้วยเหล่าฮยองทั้งหลายเดินตามหลังกันไปพลางๆ








    ตลอดทางสายตาอันอดอ่อยของพวกผู้หญิงจับจ้องกลุ่มพวกผมตลอดเวลา...หึอยากเสียตัวให้พวกฉันล่ะสิถ้าอยากมากก็มาที่ห้องเดิมของเราสิที่รัก;)


















































      "ไอ้ยุนกิมึงจะไปไหน?"     พอแก็งส์พวกผมมาถึงห้องพักส่วนตัวเฉพาะพวกบังทันเท่านั้นใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธ์เข้ามาทั้งนั้นเพราะโรงเรียนนี้เป็นของพ่อผมเองแหละฉนั้นผมจะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง....








    "ไปที่เดิมแหละจินฮยอง...ไม่มีอะไรแล้วใช่ม่ะงั้นไปล่ะลาครูให้ด้วยวันนี้ผมไม่ไปเรียน..."    ผมบอกลาพี่ชาย คิมซอกจิน อายุเยอะสุดในกลุ่มแต่เรียนชั้นเดี๋ยวกันกับผมเป็นอะไรก็ไม่รู้แหละ...ชั่งเถอะตอนนี้ขอตัวลาไปนอนก่อนนะง่วงแล้วว่ะแถมต้องเก็บแรงไปคลับกับไอ้จองกุกอีกด้วยมันบอกว่าได้เงินมาเยอะกะว่าจะเลี้ยง...













      อยากรู้จังมันเงินมาจากไหนทั้งๆที่พ่อมันงดให้ค่าขนม(-_-)


     





     End  Yoongi  part   























    


    "ยามันแรงขนาดนั้นเลยหรอ?"    ร่างสูงยืนกอด อกมองร่างเล็กที่กำลังนอนหมดสติอยู่จีมินยืนจ้องคุณอยู่และไม่มีท่าทีว่าคุณจะตื่นเลย  เค้าได้แต่พูดพึมพัมเบาๆอยู่คนเดียว เวลาตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วจีมินเลยตัดสินใจโทรสั่งอาหารจากข้างนอกมากิน ใช้เวลาไม่นานอาหารที่เค้าสั่งก็มาส่งถึงหน้าห้อง 


     



    





    

    "อืออึก!โอ้ยปวดหัวจัง"    เปลือกตาคู่สวยค่อยๆเปิดขึ้นคุณรู้สึกตัวขึ้นได้จู่ๆความมึนและปวดแล่นเข้ามาในหัว...ร่างบางยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆนัยตากลมโตพลางมองไปรอบๆห้อง














    ที่นี่ที่ไหนทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้...แล้วนายคนนั้นล่ะเข้าหายไปไหนจับตัวฉันมาไม่ใช่หรอ?











    "โอ้ยปวดคอจัง>_<"    มือเล็กยกขึ้นสัมผัสกับผิวหนังบนคอพอแตะมันอีกทีก็ปวดแปลบขึ้นมาทันตาเห็น...คุณเลิกสนใจต้นคอที่กำลังปวดเปลี่ยนเป็นการลุกขึ้นออกจากเตียงไม่รอช้าขาเรียวรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว














    หมับ!








    "จะไปไหน!!?"    มือหนารีบคว้าเอวคอดไว้แนบชิดกับลำตัวของเค้า  ตอนที่คุณพึ่งรู้สึกตัวและกำลังจะเดินออกจากห้องจีมินเดินออกมาจากห้องครัวพอดีซึ่งสิ่งที่เค้ารู้นั้นว่าคุณกำลังจะหนีออกจากห้องร่างหนาก็รีบพุ่งตัวเข้าจับคุณเข้าไว้อย่างที่เห็น






    "ฉันถามว่าเธอจะไปไหน!? หนีหรอ!?"    เสียงทุ่มใหญ่ตะคอกเสียงดังขึ้นมันทำให้คุณสะดุ้งตกใตไม่น้อย





    "คะคุณเป็นใคร"    คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว...เพราะคุณเกิดมาตัวคนเดียวและต้องใช่ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวภูมิต้านท้านด้านความรู้สึกเลยไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่เรียกง่ายๆว่า คุณนั้นเป็นคน'หวั่นไหวง่าย'





    "ฉันถาม!!"    ยิ่งตะคอกใส่แขนใหญ่พลางกอดรัดตัวคุณแน่นขึ้นยิ่งทวีคูณความกลัวให้คุณไม่น้อย





    "ฮึก!เปล่าฉะฉันไม่ได้หนี"    ความรู้สึกหวาดมันทำให้ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำใสๆไหลอาบแก้มที่คุณตอบไปเพราะกลัวคนข้างหลัง...กลัวจนไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรทั้งนั้น














    ชายคนนี้เป็นใครกันแล้วทำไมต้องจับตัวฉันมาด้วยพวกเค้าต้องการอะไรทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้พวกเค้าเลยได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะต่างคนต่างอยู่เถอะนะ...











    "หรอหึ!งั้นดีแล้ว...หิวรึยัง?"    จากหน้ามือเป็นหลังมือน้ำเสียงที่ดุดันกลืนหายกลายเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน แต่ดูมีเลศนัย ถึงยังไงซะคุณก็ยังกลัวเค้าอยู่ดี








    คนตัวใหญ่คลายกอดออกจากเอวคอดมือหนาพลางเอื้อมมาดึงแขนเล็กให้คุณเดินตามเข้าไปในห้องครัว...ร่างเล็กเดินตามชายร่างใหญ่มาอย่างกล้าๆกลัวๆ






    คุณและเค้านั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน...เค้าไม่พูดจาอะไรเพียงจัดการข้าวคำโตยัดเข้าปากตัวเอง จีมินเหลือบมองหญิงสางตรงหน้าเอาแต่นั่งตัวสั่นเค้าเลยเอ่ยปากพูดว่า...








    "ทำไมไม่กิน...กลัวฉันวางยาเธอหรอหึ:)"    นั้นแหละยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่พูดบ้าอะไรของเค้าเนี่ย...ไม่กล้ากินของคนแปลกหน้าหรอกเผื่อเค้าวางยาคุณจริงๆล่ะ




    "......"    คุณยังคงเงียบ



    "นี่!ฉันถามไม่ได้ยินรึไง!?"   เค้าตะคอกใส่คุณอีกแล้ว...ไม่รู้ว่าตอนไหนจะเป็นลมตายเพราะเสียงดังๆของเค้า(-_-)




    "ฉะฉันไม่หิว..."    คุณก้มหน้าตอบ




    "กิน! ไม่หิวก็ต้องกิน!"



    "อยากกลับ...ฉันอยากกลับบ้านฮึก!"    มันไหลอีกแล้วไอ้น้ำตาบ้านี่ทำไมฉันถึงอ่อนแอขนาดนี้นะ! คุณได้แต่นั่งกัดฟันพลางด่าตัวเองในใจจะผ่านมันสักกี่ปีคุณก็ไม่เคยเอาชนะความกลัวและอ่อนแอนี้ได้เลยถึงจะพยายามเข้มแข็งแล้วก็ตามแต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นยัยขี้แยเหมือนเดิม...




      "ฉันจะไม่ให้เธอกลับ...จนกว่าเธอจะกินข้าว"    นัยตาสีดำเข้มจ้องมองหญิงสาวของขาดโทษ 




    "พะพูดจริง...พูดจริงใช่มั่ยคุณจะปล่อยฉันใช่มั้ย"    ดวงตากลมใสเคลือบด้วยหยดน้ำสีใสมองคนแปลกหน้าอย่างคาดหวัง...จีมินเพียงยิ้มน้อยๆและพยักหน้าให้คุณบรรยากาศในห้องครัวมีความเงียบปกคลุมจีมินนั่งกินข้าวอย่างสบายใจแตกต่างกับคุณค่อยๆตักข้าวเข้าปากทีละน้อยๆ






















    ใช้เวลาไม่นานหลังจากที่คุณและจีมินทานข้าวเสร็จคุณก็เอ่ยปากทวงคำพูดสัญญาของจีมินขึ้นมาซึ่งเค้าไม่ได้ขัดหรือแม้แต่อย่างใดและถามที่อยู่ของคุณ...ตลอดทางทั้งสองนั่งเงียบคนตัวเล็กไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียวในใจเพียงภาวนาว่าให้เค้าส่งคุณถึงบ้านอย่างเดียวก็พอ







    ส่วนจีมินก็ตั้งใจขับรถต่อไปแต่สายตาของเค้าเหลือบมองใบหน้าหวานเป็นระยะๆดวงตากลมโตเป็นประกายริมฝีปากนุ่มนิ่มอันน่าสัมผัสบวกกับสัดส่วนของร่างกายอันหน้าหลงใหลเมื่อเห็นแบบนี้แล้วคุณทำให้จีมินแทบคลั่งแต่เค้าต้องอดใจเอาไว้...








    เพราะคนอย่างปาร์คจีมินหรอจะปล่อยเยื้อให้หลุดมือไปง่ายๆอย่างงี้ต้องเก็บไว้เล่นนานๆสิถึงจะสนุก





























    เช้าวันรุ่งขึ้น...








    ร่างบางตื่นขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่เพราะวันนี้เป็นวันไปโรงเรียนครั้งแรกของคุณโรงเรียนใหม่เพื่อนใหม่แต่มันจะเป็นไปตามความคาดหวังที่คุณคิดจริงหรือไม่...รอดูก่อนแล้วกัน







    "เฮ้อ~"    คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมเดินเข้าน้ำเพื่อชำระร่างกาย...ใช้เวลาไม่ถึง15นาทีคุณก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมชุดคลุมอาบน้ำตัวเล็ก  มือบางหยิบชุดนักเรียนที่แขวนไว้กับตู้เสื้อผ้าออกมาทาบกับตัวเอง...








    ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าเอาชุดนักเรียนมาจากไหนเพราะเมื่อวานหลังจากที่คนที่ชื่อว่าจีมินมาส่งเค้าได้เปิดบทสนทนากับคุณก่อนที่จะเดินขึ้นว่า...











    "เอาเป็นว่าไว้เจอกันพรุ่งนี้..."

    "ทะทำไมล่ะ?"

    "ฉันจะมารับเธอไปด้วยแต่เช้า...พรุ่งนี้ฉันจะรอด้านล่างลงมาให้เร็วๆด้วยล่ะ...."

    "จะรับฉันไปไหน...ฉันไม่ได้อ่ะคุณอย่ามายุ่งกับฉันเลยนะ"

    "ไม่ได้!! ไม่อยากรู้รึไงว่าใครพาเธอมาให้ฉัน"

    "อยาก...แต่คงไม่จำเป---!"


    "ฉันไปล่ะพรุ่งนี้เจอกัน...ฉันจีมินจำไว้ด้วยล่ะ!"











    ภาพเหตุการณ์เมื่อวานมันผุดขึ้นมาบนหัวของคุณ หลังจากที่จีมินกลับไปแล้วพอคุณหมุนตัวเดินเข้าห้องต้องสะดุดกับกล่องขนาดใหญ่วางไว้หน้าประตูห้องก้มลงมองดีๆก็คือกล่องพัสดุทางโรงเรียนจัดส่งมาให้คุณทั้งชุดนักเรียน ชุกพละ กระเป๋า และสมุดหนังสือ











    "ถ้าไปแล้วจะเจอเค้ามั้ยนะ?"    ใช่นายคนนั่นน่ะผู้ชายตัวใหญ่ๆหน้าหวานๆที่หลอกให้คุณไปห้างแล้วก็....ต่อจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลยพอรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ในห้องนอนของจีมินแล้วแต่ก็ดีที่เค้าไม่ได้ทำมิดีมิร้ายกับคุณ...(ใช่หรอ:) :ไรท์)























    Jimin  part






    "ช้าจังนะเอ่อ...."    ตอนนี้ผมยืนรอผู้หญิงคนเมื่อวานเธอชื่อว่าไรว่ะลืมถามซะสนิทเลย...ชั่งเถอะเอาเป็นว่าเธอเดินลงมาจากตัวตึกเก่าๆเล็กๆสงสัยฐานะยากจนแหมไอ้กุกมึงก็หาของแปลกให้กูเล่นเนาะ...




    "คุณอย่าบอกนะว่า..."    ยัยนั่นทำหน้าเหวอพร้อมชี้นิ้วมาที่เสื้อนักเรียนผม...ผมก็เหวอเหมือนกันแหละทำไมโลกมันกลมขนาดนี้ว่ะดันมาอยู่โรงเรียนเดียวกันกับผมอีกหึๆเข้าทางฉันล่ะสาวน้อย





    "เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน...ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย?"    นั่นสิทำไมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนแปลก? เราก็ผ่านผู้หญิง(?)มาเยอะนะแต่ทำไมไม่เคยเห็นหน้าว่ะ ยัยนี่ชักจะทำให้ผมงงแล้วนะเนี่ย!?





    "ฉัน...พึ่งได้เข้าเรียนใหม่น่ะไม่ต้องสนใจหรอกเอาเป็นว่านายรีบไปเถอะเดี๋ยวจะสายเอา"    ร่างเล็กพูดจบก็รีบเดินขึ้นรถทันทีสายตาเจ้ากรรมของผมเหลือบไปเห็นกระโปรงนักเรียนสั้นๆของเธอถกขึ้นเหนือเข่าจนเห็นขาอ่อนขาวๆเนียนๆน่าจับน่าลูบคลำชิปหายเว้ย! อ่อยทางอ้อมป่าวว่ะ(-_-)








    อดทนเอาไว้ไอ้จีมินขืนมึงทำอะไรบ้าๆลงไปล่ะก็เดี๋ยวกระต่ายได้ตื่นวิ่งหายไปกันพอดีไม่งั้นเสียดายแย่;)

























    @โรงเรียนXXX










    เอี๊ยดดดดด!







    "ขอบใจนะ...ฉันไปล่ะ!"    เมื่อรถคันหรูจอดเทียบท่าลงหน้าตึกยัยขี้แย(ขอเรียกเรียกว่ายัยขี้แยก็แล้วกันผู้หญิงอะไรร้องไห้เก่งชิป!)






    เออยัยขี้แยรีบเปิดประตูลงจากรถผมแทบจะตามไม่ทันพอร่างสูงลงมาจากรถแล้วก็ไม้รอช้าสิ่งสำคัญคือ...








    "นี่!เธอชื่อไร!!?"    เออสำคัญมากๆยังไม่รู้จักชื่อเลย ยัยขี้แยวิ่งไปไกลมากแต่เธอก็ได้ยินที่ผมเรียกแล้วหันมาตะโกนบอกผมว่า...







    "(ชื่อคุณ)!!"   สั้นๆจบเว้ยเฮ้ย(-_-)แต่ก็น่ารักดี^^






    "หยุดๆ!หยุดคิดเลยมึง!!"    ผมระดมตบหน้าตัวเองรัวๆท่องไว้ห้ามคิดกับอะไรยัยนั่นเพราะยังไงเธอก็ต้องเสร็จพวกฮยองของผมอยู่ดีไม่มีทางว่าเธอจะหยุดที่ผมแน่คยอื่นๆยังรอเธออยู่นะ






    ไว้เจอกันใหม่นะ(ชื่อคุณ)





    เธอหยุดไว้ใจฉันได้เลยต่อจากนี้ไปจะเป็นของจริงหึ!




    End  Jimin  part





















    ตึก!ตึก!ตึก!ตึก!








    ตุบ!!!







    "โอ๊ะ!/ขอโทษค่ะ!"








    You  part


    "ขอโทษค่ะ!"    ขณะที่ฉันกำลังวิ่งหนีไอ้คุณจีมินนั่นจู่ๆก็มีเด็กนักเรียนหญิงวิ่งมาชนฉันอีกที ดีนะที่ฉันมือไวรียคว้าแขนเธอไว้มันไม่งั้นได้ล้มจนเจ็บตัวแน่ๆ




    "เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?"   ฉันถามนักเรียนหญิงตรงหน้าเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่เจ็บตรงไหน




    "มะไม่ค่ะ...นี่คะคุณช่วยระรับนี้ไปหน่อยได้มั้ย!"    นักเรียกหญิงตรงหน้ายื้นกระดาษแผ่นสีขาวมาให้ฉันอย่างกล้าๆกลัวๆ 






    ฉันไม่พูดอะไรเพียงหยิบกระดาษมาและเปิดอ่านมัน








    (ช่วยมาหาฉันที่ห้องพัก'บังทัน'ด้วยล่ะที่ห้องประตูสีขาวมุมสุดให้ไวด้วยล่ะ)








    "อะไรเนี่ย...ฉันงง?"   อ่านข้อความแล้วไม่เข้าใจเลยมันหมายความว่ายังไงกัน



    "นะๆๆๆช่วยฉันหน่อย...พอดีฉันมีธุระด่วนน่ะเลยไปตามนัดไม่ได้เธอไปแทนฉันแล้วกันนะบาย!!"




    "ดะเดี๋ยว!!!"    นักเรียกหญิงคนนั้นรีบวิ่งออกไปอย่างเร็วแสง อะไรของเค้าเนี่ยให้ไปห้องพักบังทันแล้วมันอยู่ที่ไหน????








    สุดท้ายก็ต้องเดินตามหาห้องพักบังทันนี่เดินไปเดินมาหลงซะงั้น(-_-)





    "อยู่ส่วนไหรของโรงเรียนเนี่ย?"   ฉันเดินพึมพัมไปมาและในที่สุด...






















    @ห้องพักส่วนตัว [ บังทัน ]






    เดินมั่วไปมั่วมาดันมาหยุดที่หน้าห้องพักบังทันซะงั้น? ดีเหมือนกันรีบๆเข้าไปก่อนดีกว่าชักเริ่มมึนหัวแล้วสิ





   
    ฉันไม่ขออนุญาตใครทั้งนั้นแหละเพราะในห้องไม่มีคนอยู่หายไปไหนกันหมดเนี่ยแล้วไหนล่ะคนที่นัดไว้






     "ห้องประตูสีขาวมุมสุด..."    มือเล็กที่ถือกระดาษยกขึ้นมาอ่านอีกรอบ ห้องประตูสีขาว อยู่ไหนกันนะ





    "อ่ะเจอแล้ว"    ฉันพูดเบาๆก่อนที่จะรีบเดินไปที่ประตูบานสีขาวสะอาดที่มีป้ายติดไว้ว่า 'ชูก้า'?? ฉันสูดหายใจลึกๆพร้อมกำมือแน่นพร้อมยกขึ้นเคาะประตู...















    ก๊อกๆ





    แอ๊ดดดดด





    ประตูถูกเปิดออกพร้อม 'ผู้ชาย"??  ผู้ชายผิวสีขาวซีดตัวไม่ใหญ่มากเปิดประตูออกมาเมื่อเค้าเห็นหน้าฉันดูตกใจไม่น้อย...แต่ก็ตีหน้ามึนกลับเป็นนิ่งเฉย





    "เธอเป็นใคร??"    คนตรงหน้าถามฉันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความหน้ากลัว




    "ฉะฉันชื่อ(ชื่อคุณ)...พอดีมีใครไม่รู้เอาไอ้นี่ให้ฉันแล้วให้มาที่นี่ตามนัดนี้"    มือบางยื้นกระดาษสีขาวให้คนตรงหน้า เค้ารีบฉกมันออกจากมือฉันและฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นๆ




    "เธอมานี่!!"




    "อ๊ะ!ปล่อยฉันนะ!!"    มือหยาบเอื้อมมากระชากแขนฉันพร้อมบีบมันจนสุดแรง   เค้าลากฉันเข้ามาในห้องพร้อมเหวี่ยงร่างของฉันกระเด็นตกลงเตียง?หรืออะไรสักอย่างรู้แต่ว่ามันนุ่มมากฉันมองอะไรไม่ค่อยชัดหรอกเพราะในห้องค่อนข้างมืดมองไม่ค่อยเห็นสักเท่าไหร่







    แก่ก!!




    เสียง...เสียงล็อคประตูห้อง!! ไม่นะ!!





    "คะคุณล็อคห้องทำไม! ว๊ายยยย!!"   





    ฟุบ!





    ฉันกำลังจะลุกขึ้นไปห้ามเข้าที่กำลังล็อคประตูแต่ก็ไม่ทัน ร่างสูงรีบพลิกตัวพร้อมพุ่งตัวมาหาฉันกดลงเตียง(มั่ง)    ผู้ชายแปลกหน้าคร่อมตัวฉันไว้แขนทั้งสองข้างโดนกดไว้แน่นเพื่อไม่ให้หนีไปไหน





    "ยัยนั่นไม่มา...เอาเป็นว่าฉันจะ'เอา'เธอแทนแล้วกัน"




    "อ๊ะ!อื้อออออส์!!"   













::70%::

























        ริมฝีปากบางของคนตัวใหญ่ข้างบนประจบจูบลงอย่างป่าเถื่อนและรุนแรง ร่างกายของฉันไม่สามารถต่อต้านคนข้างบนได้เลยจะทุบจะตีแรงแค่ไหนเค้าก็ไม่มีท่าทีจะสะทกสะท้านอะไรเลย เรี่ยวแรงของฉันเริ่มอ่อนลงริมฝีปากที่ถูกครอบคลุมจากเค้า...ใครก็ไม่รู้











    



    ไม่นานนักเค้าก็ผละจูบออกและมองหน้าฉันสายตาอันนิ่งเฉยราวกับว่าหัวใจของเค้ามีแต่ด้านชาไร้ความรู้สึกไร้ซึ่งความอ่อนโยนและสิ่งที่จิตรใต้สำนึกยกย่องคือความรุนแรงและอารมณ์อันไร้เหตุผลนับว่าคน คนนี้เปรียบเหมือนงูมีพิษที่ร้ายแรงเลยทีเดียว ใครโดนกัดเข้าล่ะก็คงไม่รอดแน่ๆต้องตายอย่างทรมานเพราะพิษของเค้าถ้าเหยื่อตัวไหนยังมีลมหายใจอยู่ล่ะก็...คงโดนงูตัวนั้นกลืนทั้งเป็นแน่....


















    และเหยื่อตัวนั้นคงไม่พ้น...













      ฉันหรอก....















    "นับว่าเธอเป็นผู้โชคดี...โอ๊ะ!หรือว่าโชคร้ายดีล่ะห้ะที่หลงกลยัยเด็กนั่น"    หลงกล...อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นหลอกให้ฉันมาที่นี่!







    "ถ้าฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น...คุณก็ปล่อยฉันสิ"   



    " ไม่!  มี!  ทาง! "   









    ก๊อกๆ









    "ฮยองได้เวลาแล้ว!"    ขอบคุณพระเจ้าTT  เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นจากข้างนอก  คนตัวใหญ่รีบผละตัวออกจากฉันอย่างหัวเสียง เค้าเดินตรงไปที่ประตูบานสีขาวพร้อมมันออก....












    ชายร่างสูงอีกคนยืนตรงหน้าห้องสายตาของเค้าเหลือบมองฉันก่อนที่จะพูดว่า...











    "เด็กใหม่หรอ? แล้วยัยไอรีนอะไรนั่นน่ะหายไปไหน...อย่าบอกนะว่าหนีอีกแล้ว"    ไอรีน...ผู้หญิงคนนั้นชื่อไอรีนหรอแปลว่าฉันต้องมารับเคราะห์แทนเธอหรอ!




    "อื้มหนีอีกแล้วชักจะเบื่อมันแล้วนะเว้ย!"    ผู้ชายผิวขาวพูดน้ำเสียงหงุดหงิดพลางเหลือบมามองฉันนิ่งๆ....น่ากลัวจัง



    "หนีก็ให้มันหนีไป....เราเอาคนใหม่ก็ได้หนิ"    ชายอีกคนพูดจบเค้าก็ตรงดิ่งมากระชากแขน



    "โอ้ยปล่อยฉัน!!"    ร่างของฉันเซไปตามแรงดึงของเค้าพลางลากฉันเดินออกจากห้อง ผู้ชายผิวขาวเดินตามหลังมาติดๆ




















    เค้าลากฉันออกมาหยุออยู่ที่ห้องนั่งเล่น(?) อืมมองยังไงก็เป็นห้องนั่งเล่นอยู่ดี สรุปพวกเค้าเป็นใครเนี่ยทำไมมีกันเยอะจัง(-_-)











    "นาย!!"   









    "อ้าวเธอ!!"   อะ..ไอ้ผู้ชายหน้าหวานที่หลอกให้ฉันไปห้างแล้วก็.....โอ้ยจำไม่ได้! เค้ามาอยู่ที่นี่ได้ไงแล้วนั่นจีมินหนิ!






    "อ้าวไอ้กุกมึงรู้จักกันหรอ?"   ชายผิวชาวพูดคิ้วขมวด





    "ก็...รู้จักเนาะฮยองเนาะๆ;)"    นายกุกๆอะไรนั่นเขยิบตัวเข้าใกล้จีมินพร้อมใช้ไหล่สกิดแขนจีมิน





    "อะเออๆรู้จักๆ"    จีมินตอบสีหน้าเจือนๆ...อะไรของเค้าเนี่ยไม่เห็นเป็นเหมือนเมื่อเช้าเลย...แปลก?






    "หึรู้จักก็ดีแล้ว...พอดีว่ายัยไอรีนนั่นหนีไปอีกแล้ว..."





    "ห้ะ!หนีอีกแล้ว...ชั่งมันไหนๆก็ไหนๆเอายัยนี่แทนเลยก็ได้"  ฉะฉัน....อะไรเนี่ยพวกเค้าหมายถึงอะไรกัน!?












   "ไม่ต้องทำหน้างงหรอกสาวน้อย...ฉันชื่อ คิมนัมจุน ยินดีที่ได้รู้จัก:)"  ผู้ชายตัวสูงๆลุกขึ้นเดินมาหาฉันด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนโยนและน่าไว้ใจกว่าคนอื่นๆ 









    "ส่วนไอ้ตาตีบๆผิวขาวๆมันชื่อ'มินยุนกิ' และคนที่จับแขนเธออยู่ชื่อ'คิมแทฮยอง'จะเรียกมันว่า'วี'ก็ได้..."   หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มแนะนำตัวมาเรื่อยๆจนครบหมดกันทุกคนพวกเค้ามีกัน7คนซึ่งฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเค้าเป็นใครรู้แต่ว่าฉันกำลังจะรับเคราะห์ยัยไอรีนนั่น...ทำไมซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้เนี่ย








    "ไอ้กิมึงเอายัยนั่นเออชื่อไรนะ(ชื่อคุณ)อ๋อ...เออนั่นแหละเอาไปไว้ในห้องมึงก่อนไป"    คนหน้าคล้ายๆอูฐ(?)ชื่อเจโฮปนั่นน่ะ(เออคนมันเยอะจำไม่หมดหรอก-_-) เค้าพูดพร้อมดันหลังของยุนกิ(ถูกม่ะ?)ให้เดินกลับไปที่ห้องเดิม





    "อะไรว่ะ!?ทำไมต้องเป็นกูตลอด...เข้าไป!อย่าคิดหนีเชียว!"


















    ปั้ง!!

   






   
    ยุนกิผลักร่างของฉันเกือบล้มเค้าปิดประตูเสียงดังทำเอาฉันสะดุ้งไปตามๆกันหลังจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายๆคู่เดินออกจากห้องไปพอรู้ตัวอีกทีฉันก็ถูกขังไว้ในห้องมืดนี่แล้ว....









    "ฮึก!นี่มันอะไรเนี่ย!!ปล่อยฉันออกไป!!!"    มือเล็กระดมทุบประตูอย่างไม่ลดละนี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ยปล่อยฉันออกไปฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยคนที่ต้องถูกควรเป็นคนที่ชื่อไอรีนสิไม่ใช่ฉัน!!








    "ฮึกฮืออออ!ปล่อยฉันออกไปฮึก!"











    น้ำใส่ๆลื่นๆไหลอาบแก้มฉันเปอะเปื้อนไปหมดแม้แต่ขาก็ยังไม่แรงจะยืนต่อจากนี้ไปฉันจะทำยังไงดีจะได้ไปเรียนตามปกติเหมือนคนอื่นๆรึเปล่าชีวิตที่เคยสงบสุขกำลังจะเปลี่ยนไปเพราะพวกเค้าหรอแล้วยัยไอรีนนั่นมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันแน่ฉันสับสนไปหมดแล้ว...






    End  You  part

    



























    ทางด้านพวกบังทัน









     พวกเค้าเดินมาเรื่อยๆจนถึงที่นัดหมายหอประชุมใหญ่  ภายในห้องกว้างๆใหญ่ๆหรูหราเต็มไปด้วยนักเรียนหลายชั้นรุ่นเดียวกันตรมเวลานัดหมายแล้วจับพี่รหัสจะเป็นเวลา08:00แต่ตอนนี้เหลือเวลาแค่อีกครึ้งชั่วโมงและหน้าทีของรุ่นพี้ต้องมาเตรียมฉลากเพื่อให้น้องๆจับ...








    พวกบังทันก็เช่นกันทุกคนล้วนอยู่ชั้นเดียวกันหมดยกเว้นจองกุกน้องเล็กสุดของแก็งส์...ไม่รู้จะมาด้วยทำไมก็ไม่แปลกพวกเค้าเป็นแก็งส์เดียวกันหนิไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด....






    "ฮยองๆได้กันยัง?"    น้องเล็กสุดจองกุกกระซิบข้างๆหูของผู้เป็นพี่ จีมิน 





    "ยัง...."    จีมินตอบเสียงหงอยๆ





    "เอ้า!ไหงงั้นอ่ะทำไมอ่ะฮยอง!!"




    "ก็ไอ้ยุนกิอะดิ!โทรมาขัดจังหวะก่อนกูเลยหมดอารมณ์เลย TT "    ร่างสูงของจีมินโวยขึ้นพลางจิกตาๆไปที่ยุนกิ



    "อะไรของมึงกูแค่ทำตามหน้าที่...."    ยุนกิตอบเสียงกวนๆและหันหน้าไปทางอื่น




    "โถ่วฮยองแล้วผมจะรู้มั้ยเนี่ยว่า(ชื่อคุณ)จะเร้าใจจริงป่าว...(-_-)"    




    "หรอไอ้กุก!ทำไมมึงไม่ลองก่อนกูล่ะ"    จีมินพูดพร้อมยกมือหนาขึ้นตบหัวจองกุกไปทีนึง



    "ก็ผมอยากได้เงินหนิ!!"



    "ไอ้กุก! กูเสียเงินให้มึงฟรีๆแถมยังไม่ได้ลองเลย!!"



    "แล้วทำไมฮยองไม่รีบๆทำล่ะ!"



    "ก็กูหมดอารมณ์!!"



    "แก่แล้วก็เงี้ย...น้ำยาบูดฮ่าๆ!"    พูดเอ่ยไม่สิล้อเลียนพี่ชายจบเด็กน้อยอย่างจองกุก็รีบวิ่งแจ้นหนีหายไป...คนอย่างปาร์คจีมินหรอจะยอมให้ไอ้เด็กยักษ์ดูถูกเค้ารีบวิ่งตามจองกุกไปเอาเป็นว่าทั้งคนนั้นได้หายตัวไปในควันหมอกแล้ว






    "ไอ้พวกปัญญาอ่อน..."    นัมจุนสบถพลางส่ายหัวอย่างเอื้อม


    "เอาหนะสองคนนี้ก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วชั่งหัวมันเถอะ...."    ร่างหนาของวีทิ้งตัวนั่งลงข้างๆยุนกิ


    "กูรู้แล้วว่าน้องรหัสของไอ้จีมินคือใคร..."    เจโฮปยิ้มชั่วร้าย


    "ใคร???"   วียกคิ้ว


    "เซอร์ไพรส์เว้ยหึๆ"


    "อ่ออออออออ!"
















    สายตาตงคมของยุนกิเหลือบไปมองเจโฮปและวีก่อนที่จะลุกขึ้นเดินออกมาจากกลุ่ม ใช้เวลาไม่นานร่างหนาก็ได้เดินมาถึงดาดฟ้าของอาคารหอประชุมที่นี่เป็นที่พักผ่อนพักสมองของยุนกิบางครั้งเค้าก็แอบขึ้นมางีบหลับบ้าง...







    "ชอบรึเปล่า..."    เสียงใสของผู้หญิงจากด้านหลังพูดขึ้น ด้วยความสงสัยยุนกิรีบหันหน้าไปมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย




    "ไอรีน...มาทำไม?"    ยุนกิเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นอย่างจริงจัง...ไอรีนแสระยิ้มขึ้นมุมปากก่อนจะก้าวเดินเข้ามาหายุนกิใกล้ๆ






    "ก็คนใหม่ไง...ฉันหาให้และเลิกตามลังควานฉันสักที!!!"











  

  เพรี้ยะ!!








    มือเรียวฟาดลงบนใบหน้าขาวของยุนกิเธอรีบถอยห่างออกจากเค้าให้มากที่สุด ตอนนี้ยุนกิกำลังโมโหเพราะยัยผู้หญิงตรงหน้ากล้าดียังไงมาตบหน้าคนอย่างมินยุนกิ...เธอรู้จักฉันน้อยไปซะแล้วไอรีนเดี๋ยวเราได้เห็นดีกัน






    "เธอตบฉัน...กล้าดียังไงมาตบฉันห้ะ!!?"    เสียงทุ่มใหญ่ตวาดใส่ไอรีนอย่างหน้ากลัว...ไอรีนเริ่มตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยและเธอก็พูดขึ้นว่า





     "ตบ...ที่ฉันตบนายก็เพราะนายจะได้จำใส่หัวกระโหลกไว้ซะ!!ว่าฉันเจ็บมากแค่ไหนเจ็บหลายล้านเท่ามากกว่าที่ฉันตบนายด้วยซ้ำ!! นี่เป็นวิธีเดียวที่ฉันจะสามารถหลุดพ้นจากพวกนายได้!ถึงจะรวยจะหล่อแต่นิสัยแม่งโคตรเลวว่ะ!!"





    "เธอ!!!"





    "ต่อจากนี้ไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก!....ขอให้สนุกกับของเล่นใหม่ยุนกิ"    พูดจบไอรีนก็รีบวิ่งลงไปจากดาดฟ้าปล่อยให้ยุนกิยืนกุมแก้มของตัวเองเอาไว้...
















    ตลอดเวลาที่ผ่านมาไอรีนต้องทนเจ็บปวดทรมานแค่ไหนเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงลำพังเพราะผู้ชายที่ขึ้นว่าฮ็อตและดังสุดในโรงเรียนรุมทรมานร่างกายของเธอตลอดเกือบจะทุกวันเพราะไอรีนเป็นเด็กสาวน่ารักสวยนิสัยดีเก่งเป็นที่หมายปองของใครๆหลายคนพวกบังทันก็เช่นกัน...












   "โถ่วเว้ย!!  เตรียมตัวไว้ซะ(ชื่อคุณ)เป็นเพราะเธอ ยัยไอรีนต้องหลุดมือฉันไป! เธอต้องรับผิดชอบ...(ชื่อคุณ)"




















::100%::

















    #TALK


    ครบ100%แย้ววววไม่มีNCหรอก555มันเร็วเกินก็ไม่หนุกอะดิ^^

    เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้หรอกเป็นเพราะไอรีนคนเดียวคุณถึงต้องมารับเคราะห์แทนเธอ...แล้วยุนกิมีความสัมพันธ์อะไรกับไอรีนทำไมเค้าถึงพูดกับคุณแบบนี้...ติดตามตอนต่อปายยย


    คอมเม้น+กำลังใจ~ (ไรท์เพลีย555)








B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #134 ☆ Pineberry (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 09:53
    อย่ามาโทษเราน๊าาา เราทำอะไรผิดดด TTT TT
    #134
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #60 I_WaNabee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:33
    ทำไมกันจังเลยคนพวดนี้ เลวขนาดนี้ไม่มีใครแจ้งตำรวจจับเลยหรอ!?
    #60
    0
  4. #22 kpopilove (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:31
    ชอบ ไอรีนเป็นคนดีป่าวเนี่ย ดูไม่ออกแหะ แต่ชั่งเถอะชอบก็คือชอบ ติดตามต่อไป อย่าลืมมาอัพตอนต่อๆไปด้วยล่ะ ชอบมาก รอค่ะ //กระซิบ : ขอให้มีคนติดตามเยอะๆ เม้นเเยอะๆ อ่านมากๆ นะคะ ไรท์สู้ๆนะคะ
    #22
    0
  5. #19 yoongi ผู้ชายอันตราย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:45
    คาใจอ่ะ

    #19
    0
  6. #18 sutthichaink (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:34
    สมองของเราก็มีแค่เอ็นซีอย่างเดียวอะไรท์แต่งต่อเร้วๆเด๋อ
    #18
    0
  7. #17 sutthichaink (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:34
    สมองของเราก็มีแค่เอ็นซีอย่างเดียวอะไรท์แต่งต่อเร้วๆเด๋อ
    #17
    0
  8. #14 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:12
    มาโทษนางเอกได้ไง เดี๋ยวตบ 5555 นางเอกก็เชื่อไปหมดซะทุกอย่าง หลอกง่ายจริงแม่คุณ!! มีความรู้สึกเหมือนกำลังด่าตัวเอง 5555555
    #14
    0
  9. #13 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 22:50
    ตัดได้ค้างมาก-_-
    #13
    0
  10. #12 Kookkymyry (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:48
    ต่อนะค่ะ~ค้างงงงงงงงงคาใจมากกก
    #12
    0
  11. #10 침침내~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 21:23
    ไรท์รีบๆมาต่อน้าา อีก30%จะมีเอ็นซีมั้ยเนี่ยยย(ไรท์จ๋าา หนูต้องขอโทดด้วยค่ะ คือสมองหนูคิดได้เท่านี้จิงๆ-,-)
    #10
    0