( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 4 : DANGER : Chapter 4 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    29 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N















    "ไอ้ยุนกิ!!"   หลังจากที่นัมจุนวิ่งมาและก็มีคนอื่นๆวิ่งตามมาเหมือนกัน...ทุกคนวิ่งมาช่วยยัยเด็กนั่น จะช่วยมันทำไมปล่อยๆให้ตายไปซะก็ดีเหอะ!









    ไอ้นัมจุนทำท่าฟึดฟัดด้วยความโมโหใส่ผมแต่มันก็เลือกที่เดินไปช่วยยัยนั่น....ตอนนี้ทุกต่างพากันมองผมด้วยสายตาที่เรียกว่า 'เกลียด' ใส่มาที่ผม พวกมันคงรู้ล่ะว่าเป็นฝีมือใครแต่ไม่รู้ว่าทำเพื่ออะไร









    ก็เพื่อไอรีนไง....









    ไอ้พวกโง่....


























    @โรงพยาบาลXXX












     "ญาติคนไข้รอข้างนอกก่อนนะค่ะ" 









    ปึก!









    "เฮ้อ!กูอยากจะฆ่าไอ้ยุนกิจริงๆเลย...มันมีหัวใจรึป่าวว่ะทำร้ายแม่ง!กะทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ"    ร่างสูงของเจโฮปพูดอย่างเอือมๆพร้อมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกยาวสีน้ำเงินเข้ม















     ตอนนี้พวกบังทัน(ยกเว้นยุนกิ)และไอรีนรีบส่งตัวคุณเข้าห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลใหญ่แถวใจกลางเมือง ส่วนยุนกิน่ะหรอ....หายไปไหนก็ไม่รู้













    "ชั่งมันเถอะ!ไอ้ยุนกิน่ะมันไร้เหตุผลพวกมึงก็น่าจะรู้ดีหนิ....กูว่าจะพยายามไม่ให้มันเข้าใกล้(ชื่อคุณ)"   วีที่ยืนเงียบอยู่นานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ






    "แล้วแต่นะ....ยังซะกูก็ซื้อ(ชื่อคุณ)มาจากไอ้จองกุกแล้วหนิ กูจะช่วยมึงอีกแรง(ถ้าทำได้นะ)"    จีมินเหลือบมองจองกุกแว๊บนึงและหันมาพูดกับวี






    "ซื้อ?มึงหมายความว่าไงว่ะ"   นัมจุนเดินมานั่งยองๆตรงหน้าจีมินพร้อมถามด้วยความสงสัยว่าที่จีมินพูดมันหมายความว่ายังไง ซื้อคุณจากจองกุก?






    "ก็....ไอ้จองกุกมันจับตัว(ชื่อคุณ)แล้วมาขายให้กูว่ะ"






    "ห้ะ!ไอ้เหี้ย!แล้วมึงได้....ป่ะว่ะ!?"






    จีมินได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธเพราะเค้ารู้ว่าที่นัมจุนพูดหมายถึงอะไร...นัมจุนหายใจโล่งอกก่อนที่จะลุกขึ้นไปนั่งข้างๆจีมินส่วนจองกุก เจโฮป และจินก็ขอตัวไปซื้อของกินมาให้ คงรู้ล่ะว่าต้องมีคนนอนเฝ้าคุณแน่ๆ
























    @เวลาผ่านไป1ชั่วโมง









    "ย๊า!หมอ!ออกมาสักทีเถอะ!!"





    "ไอ้กุก!จะเสียงดังทำไมว่ะที่มันโรงพยาบาลนะเฟ้ย!"    






    เวลาผ่านไปนานจนทำให้จองกุกและเจโฮปหัวร้อนเกือบจะกัดกันเองแล้ว...ทุกคน(ยกเว้นยุนกิ)ยังคงนั่งรอว่าเมื่อไหร่หมอจะออกมาสักที  อาการของไอรีนดูร้อนคนนิดๆเพราะเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ เธออยากจะขอโทษคุณแทนยุนกิไม่คิดว่ายุนกิจะเป็นคนแบบนี้ เธอคิดผิดจริงๆที่ทำแบบนั้นกับคุณ ทุกคนไม่ควรมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้...


















    ปึก!














    "อา...ใช่ญาติของคนไข้รึเปล่าครับ?"   หลังจากที่ทุกคนนั่งเงียบไม่นานหมอก็เดินออกมาพร้อมแฟ้มบางๆหนึ่งใบ





    "ไม่ใช่ญาติค่ะแต่ว่าพวกเราเป็นเพื่อน..."    ไอรีนลุกขึ้นเดินไปหาหมอตรงหน้าอย่างรวดเร็วตามมาด้วยคนอื่นๆที่ยืนมองหน้าหมอด้วยความอยากรู้ว่าอาการของคุณจะเป็ยยังไง





    "ครับ....คือว่าคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนค่อนข้างรุนแรงต่อสมองภายในอาจจะทำให้คนไข้เกิดความกลัวและหวาดระแวงคนรอบข้างเพราะหมอดูจากเส้นประสาทแล้วน่าจะบางส่วนแตกหรือขาดแต่ไม่อันตรายจนถึงเสียชีวิตหรอกนะครับเพียงแค่พวกคุณช่วยรักษาเยียวยาจิตใจให้เธอเป็นปกติก็ไม่ต้องมีอะไรต้องห่วงแล้ว อ่อแล้วอีกอย่างร่างกายของคนไข้อาจจะบอบช้ำเล็กน้อยแต่หมอไม่ขอคอนเฟิร์มว่าจะเดินได้ตามปกตินะครับ....."





    "ทะทำไมหมอถึงพูดแบบนั้นล่ะค่ะ!?"





    "อ่าจะบอกว่ายังไงดีล่ะคือหมอตรวจพบว่ามีรอยฉีกขาดของกล้ามเนื้อที่ระหว่างข้อเท้าทั้งสองข้างแต่ข้อเท้าขวาจะสามารถเดินได้แต่ไม่100%ส่วนข้อเท้าซ้ายต้องใช่เวลารักษาถึงจะสามารถกลับมาใช้งานตามปกติ...หมอจะขอทำการย้ายเตียงคนไข้ไปอยู่ที่ห้อง B307 นะครับ"   หลังจากนั้นหมอก็เดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินเหมือนเดิม

























    @ห้อง B307











     "เฮ้อ!ไม่ยักกะรู้ว่า(ชื่อคุณ)จะบอบบางขนาดนี้...รู้งี้กูไม่ซื้อจากไอ้จองกุกมาตั้งแต่ทีแรก-*-"    ร่างหนานั่งเท้าคางมองร่างบางนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่และนั่งพึมพัมโทษคนนู้นโทษคนนี้(ไม่ดูตัวเองเลย-_-)












    "ไอ้จีมินมันเป็นบ้าป่าวว่ะเห็นนั่งคุยคนเดียว..."





     "คงงั้นมั่ง...ช่วงนี้ฮยองเค้าไม่ค่อยได้กินยาน่ะJ"





    "จองกุกพูดถูก...สงสัยมันคงรู้สึกสงสาร(ชื่อคุณ)ล่ะมั่งมิน่าล่ะ"





    "มิน่าล่ะ? อะไรของฮยอง(-_-)"





     "ป๊าว!อย่าถือสาคนแก่อย่างกูเลย-*-"





    "โฮ๊ะ!รู้ตัวด้วยว่าตัวเองแก่ฮ่าๆ!"





    "เหอะ!ไอ้เด็กนี่!!"





    "หุๆฮยองจับผมไม่ได้หรอกแบร่! :p"





    "ไอ้โฮปตามกูมาจะพาออกล่ากระต่ายยักษ์เอามาเฉือน!"





    "ไอ้คร้าบจินฮยอง!!!"















    ปั้ง!!!













    "โว๊ะ!ไอ้พวกนี้(-_-)"    นัมจุนได้แต่ส่ายตาด้วยความสมเพช(ตามเคย) สามคนนั่นแรกๆก็เห็นหน้าซึมๆอยู่นะแต่เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงก็กลับมาซนเหมือน(ลิง)เดิม...






    "ชั่งพวกมันเถอะ...เอาเป็นว่าพวกมึงสองคนกลับบ้านก่อนไปเดี๋ยวกูจะอยู่เฝ้า(ชื่อคุณ)เอง"





    "เอางั้นหรอว่ะ.....ก็ได้ๆพรุ่งนี้จะลาหยุดให้ป่ะไอ้จีมินกลับ"    พูดจบนัมจุนก็เดินออกไปพร้อมกับจีมิน  จีมินไม่พูดจาอะไรเพียงแต่หันไปวีสักพักก็เดินออกไป ตอนนี้ภายในห้องสีขาวเหลือแต่วีและคุณที่นอนไม่ได้สติ ส่วนไอรีนก็ขอตัวกลับเพราะมีธุระด่วนกับทางบ้าน และก็ไอ้สามตัวที่วิ่งออกไปไหนก็ไม่รู้เหมือนกันรู้แต่ว่าพากับหอบกระเป๋าวิ่งออกไปจนหมด คงไม่พ้นจะหนีออกไปเที่ยวต่อสินะ(-_-)


















    แหม!ร้ายจริงๆไอ้จองกุกเอ้ย!















    "ฉันล่ะสงสารเธอจริงๆเลย...หวังว่าไอ้ยุนกิจะไม่กลับมาทำร้ายเธออีกนะ"    















    @เช้าวันรุ่งขึ้น...








    @เวลา08:50...














     "อัก!แค่กๆขะขอน้ำ...."    ร่างของคุณเริ่มรู้สึกตัวพร้อมอาการเหมือนร่างกายจะขาดน้ำ พอคุณลืมตาขึ้นช้าๆก็พบว่ามีแต่หลอดไฟLEDดวงเล็กมีเป็นอยู่ระยะๆแสงสีขาวกระทบเข้ากับใบหน้าขาวเล็กน้อย...









    "นะนั้นใครน่ะ...คุณ?" 









    "ฟื้นแล้วหรออ่ะ!นี่น้ำค่อยๆดื่มนะ^^"    มือหนาประคองท้ายทอยของคุณไว้พร้อมยกแก้วน้ำขึ้นมาจรดกับริมฝีหนาเล็ก คุณได้แต่ดื่มน้ำอย่างช้าๆไม่ไถ่ถามอะไรเพราะตอนนี้รู้สึกต้องการน้ำมากๆ





    "ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย...หิวรึเปล่าเดี๋ยวฉันจะลงไปซื้ออะไรให้"   ทันที่คุณยังไม่เอ่ยปากพูดสักคำคนตัวใหญ่ก็ทำท่าจะลุกเดินออกไปแต่มือเล็กรีบคว้าแขนยาวเอาไว้ซะก่อน





    "มะไม่ต้อง"    





    "หื้ม?ทำไมล่ะเธอน่าจะกินอะไรหน่อยนะดูสิหน้าซีดหมดแล้ว"    วีเดินเข้ามาใกล้คุณพร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองสำรวจใบหน้าของคุณ นิ้วยาวยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมมันเงาบางอย่างเบามือร่างเล็กได้แต่ก้มหน้างุดลงมองพื้นไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า





    "เอาเถอะไม่หิวก็ต้องกินรออยู่นี่นะอย่าไปไหนล่ะเดี๋ยวฉันมา^^" 


















    เอาอีกแล้ว...ทำเหมือนจีมินไม่มีผิดทำไมถึงชอบบังคับกันจังนะ เกิดมาเนี่ยต้องโดนบังคับตลอดเลยหรอปล่อยๆกันบางก็ได้ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยฉันไม่ได้สำคัญกับพวกคุณขนาดนั้นหนิ















    ปั้ง!!









    "!!!!!!!"   ขณะที่คุณกำลังนั่งเหม่อลอยมองออกนอกหน้าต่าง จู่ๆก็มีเสียงปิดประตูเสียงดังจนทำให้คุณสะดุ้งตกใจ พลางในใจคุณคิดว่าคงไม่ใช่วีแน่เพราะเค้าเพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้เองเป็นไปไม่ได้หรอกที่วีจะกลับมา





    "ไง...ยังไม่ตายอีกหรอ?"





    "ฮึก!ปล่อยจะเจ็บนะ!!"





    "เจ็บหรอ!? แค่นี้มันยังน้อยไป!ทั้งหมดเป็นเพราะเธอไอรีนถึงได้หนีไป!"









    หนี...เค้าหมายความว่าอะไรเมื่อวานยังเห็นกันอยู่เลยหนิ?









    "อย่ามาทำหน้าใสซื่อ!เธอต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดที่ทำให้ไอรีนหนีไปต่างประเทศ!!"    ร่างบอบช้ำเริ่มสั่นคลอบวกกับน้ำตาใสไหลเปอะเปื้อนเต็มหน้า ทำไมจู่ๆเค้าถึงพุ่งตัวเข้ามาทำร้ายคุณโดยการใช้มือหยาบๆบีบเข้าที่ขากรรไกรอย่างเต็มแรงและป่าเถื่อน คนอะไรไร้เหตุผลที่สุด!ไม่ยอมฟังเหตุผลกันบ้างเลยและไอ้เรื่องที่ว่าไอรีนหนีไปต่างประเทศมันหมายความว่ายังไงกันแน่













    งงไปหมดแล้ว...














    "ร้องทำไม! หูน่ะได้ยินมั้ยว่าเธอ!ต้อง!รับ!ผิด!ชอบ!"    ตอนนี้อารมณ์ของผมเริ่มทวีคูณมากขึ้นเป็นหลายสิบเท่าเพราะหลังจากที่ได้ยินข่าวว่าไอรีนต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศอย่างกระทันหันตอนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังศูนย์เสียสิ่งสำคัญไปจากชีวิต เรื่องทั้งหมดก็เพราะยัยเด็กนี่!เธอเป็นต้นเหตุทุกอย่างที่ทำให้ไอรีนหนีผมไปและสิ่งที่เจ็บปวดมากที่สุดคือไอรีน 'เกลียด' ผม!















    ถ้ายัยนี้ไม่โผล่หัวออกมาให้ไอรีนเห็นเธอคงไม่ทำแบบนี้หรอก....


 

















    "ชอบรึเปล่า..." 






    "ต่อจากนี้ไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก!....ขอให้สนุกกับของเล่นใหม่ยุนกิ" 












    หึ!ขอถอนคำพูดได้มั้ยว่ะ...จะบอกว่าเริ่มชอบของเล่นที่เธอส่งมาให้ฉันแล้วสิไอรีน...









    ได้...ได้ไอรีนฉันจะสนองให้ว่าชอบยัยของเล่นใหม่นี่มากแค่ไหน









    จะเล่นให้สาสมแก่ใจเลยล่ะจะเล่นจนให้ของเล่นพังไปข้างนึงเลยหึ!!




































::40%::


















    "กูบอกให้มึงหยุดร้องไง!!"    โห้!ทำไมรู้สึกดีจังแฮะที่เห็นยัยนี่ร้องไห้...แต่ผมรำคาญว่ะ!เลิกบีบน้ำตาได้แล้วยังซะเธอก็ต้องได้ร้องไห้มากกว่านี้อีก!





    "โอ้ย!เจ็บนะ!!"





    "เจ็บหรอ...โอ๋ๆไม่ร้องนะหึ!"    โอ้ยชอบจังทำผู้หญิงร้องไห้เนี่ย...ผมทำท่าเหมือนจะปล่อยมือออกจากหน้าของยัยเด็กตรงหน้าแต่สุดท้ายผมก็ไม่ปล่อยเพราะมันยังไม่สามือเลยหึ!









     เสียงสะอื้นรอยช้ำไปทั้งร่างกายมันทำให้ผมรู้หวั่นนิดๆเพราะยัยนี่เป็นมากขนาดนี้เลยหรอ...แต่ก็นะใครหน้าไหนก็ห้ามผมไม่ได้หรอกเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะ(ชื่อคุณ) จะขอเหตุผลเพราะอะไรน่ะหรอก็คงเพราะผมไม่ชอบขี้หน้ายัยเด็กนี่ยังไงล่ะ










    ไม่ชอบ....









     ตั้งแต่(ชื่อคุณ)เดินเข้ามาในห้องส่วนตัว ผมก็เริ่มรู้ตัวว่าไอรีนอยู่ไหนทำไมถึงมีผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามาในห้องอย่างเก้ๆกังๆแววตาที่ดูหวาดกลัวไม่คุ้นชิดกับบรรยากาศรอบข้างร่างกายบางดุดเสมือนไอรีนคนที่สองซึ่ง(ชื่อคุณ)รูปร่างค่อนข้างเท่ากับตัวของไอรีนแต่(ชื่อคุณ)ดูผอมและซีดกว่า...






    ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงทำร้ายเธอและ'เกลียด'ผู้หญิงตรงหน้า เป็นเพราะอะไร 






    เพราะว่าไอรีนหนีไปหรอ...






    ชั่งแม่ง!ยังไงซะเรื่องทั้งหมดก็เป็นเพราะยัยนี่ เธอต้องรับผิดชอบ...ไม่ได้เรียกว่าโยนความผิดให้คนอื่นหรอกจะผิดทั้งทีต้องมีหลักฐานแต่สำหรับผมแค่เห็นก็รู้แล้วว่า(ชื่อคุณ)เป็นคนผิดหลักฐานโต้งๆว่าเธอทำไอรีนเจ็บ และก็ไอ้เรื่องที่(ชื่อคุณ)เข้ามาในห้องส่วนตัวของผมก็คงอ่อยให้ไอรีนยอมข้อเสนอเพื่อจะหนีผมล่ะสิหึ!






    ตอแหลมารยาชัดๆ






    "ฟังฉันดีๆนะ......"    มือหนาเริ่มคลายออกจากขากรรไกรเล็กเปลี่ยนเป็นจับต้นแขนของ(ชื่อคุณ)แทน ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมหยุดรุนแรงกับผู้หญิงตรงหน้า น้ำตางั้นหรอ...น้ำตาที่ผู้หญิงคนนี้กำลังทำให้มันหลั่งออกมาไม่หยุดจนเปอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัว...






    ผมไม่ได้ทำเธอกลัว ผมไม่ผิด...






    "ฮึก!ไม่...ออกไป!"    คุณพยายามข่มตาหลับไม่อยากจะมองภาพตรงหน้า...ผู้ชายใจร้ายที่ชอบค่อยใช่กำลังกับคุณตลอดเวลาไม่เคยเห็นแม้กระทั้งรอยยิ้ม และ ความอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อยเอะอะใช่แต่กำลังโทสะอันไร้เยื้อใยการกระทำอันไร้เหตุผลนี่หรอจะให้ยอมฟังกันดีๆ









    ไม่มีทาง...









    "ลืมตา!...กูบอกให้มึงลืมตา!!"    





    "หยุดบ้า!สักทีไอ้ยุนกิ!!"








    ตุบ! ผั๊วะ!









    อัก!มันโผล่มาจากไหนว่ะ!?...มัดหนักๆซัดลงบนหน้าของผมเต็มๆจนเซไปตามแรงกระทบของมัน 'ไอ้วี'   สัสเอ้ย!มึงกล้ามากที่ต่อยกู!








    "มึง!!!"





    "มึงอะไร!ห้ะ...มึงเลิกบ้าสักทีเถอะไอ้ยุนกิ"





    ร่างสูงกำลังจะพุ่งเข้าไปต่อยไอ้วีแต่มันพูดจบก็รีบหันให้ผมไปหายัยเด็กนั้นอย่างกะว่ามันกำลังจะตายหึ!  ตลอดที่เป็นเพื่อนกันมาเราไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกันจนถึงทุกวันนี้....แต่ทำไมล่ะ ทำไมมันถึงต่อยผม เพราะยัยเด็กนั้นใช่มั้ยที่ทำให้พวกแกเปลี่ยนไป.....





    "เหอะ!กูล่ะเกลียดพวกมึงจริงๆเลยว่ะ...คอยดูเถอะอย่าหวังเลยว่าชีวิตยัยนี่จะมีความสุข"





    อาจจะฟังดูเป็นคำขู่แต่ผมไม่ได้ขู่หรอกนะ...เพราะผมพูดจริงทำจริงคนอย่างไอ้ยุนกิน่ะทำอะไรแล้วต้องทำให้สุด





    End  Yoongi  part










    ปั้ง!!








    "(ชื่อคุณ)....เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"    นิ้วยาวไล่เลียสัมผัสแก้มนวลของคุณด้วยความเป็นห่วง ร่างบอบช้ำสั่นคลอเล็กน้อยน้ำตาใสยังไม่หยุดไหลง่ายๆ คุณพยายามกดเสียงสะอื้นไว้ในลำคลอแต่สุดท้ายคุณก็ทนความเจ็บนี้ไม่ไหว...





    "ฮึก!ฮือ!ฉันเจ็บอึก!ฮือๆ!"     





    มันเก็บไว้ไม่ได้จริงๆ ความเจ็บนี้ที่แล่นไปทั่วร่างกาย รอยช้ำเขียวแปะเต็มเนื้อเต็มตัวไปหมด แถมยังขยับตัวลำบากอีกทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันด้วย! จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกมั้ย!





    คุณได้แต่สบถร้องไห้ในใจ เสียงปล่อยโฮแหบซ่านของคุณทำให้คนตัวใหญ่ตรงหน้ารู้สึกหวั่นใจไม่น้อย แขนยาวค่อยๆสอดเข้าใต้ระหว่างแขนเล็กช้าๆพร้อมโอบกอดร่างบางไว้อย่างแนบชิด ใบหน้าหวานเริ่มซุกไซต้ลง อกแกร่งของวีจนทำให้เสื้อเชิ้ตตัวขาวบางเปียกแฉะไปหมด...





    "ฮึก!วี......"





    คนตัวเล็กเริ่มตั้งสติได้พร้อมผละกอดออก แต่...แขนปลาหมึกติดหนึบของวียังไม่ยอมปล่อยออกจากตัวคุณสักที จะดิ้นก็ไม่ได้เพราะร่างกายของคุณนั้นมันอ่อนแรงเกินไปจนไม่สามารถต่อต้านคนตรงหน้าได้





    "วะวี...ปล่อยได้แล้วฉันอึดอัด!"





    "ขอ....ขออยู่แบบนี้นานๆได้มั้ย" 





    "........"






    คำพูดของวีทำให้คุณเงียบลงและปล่อยให้เค้าทำตามอำเภอใจแบบที่เค้าต้องการ...ร่างสูงกระชับกอดแน่นขึ้นเล็กน้อยจมูกโด่งซุกลงไหล่เล็กของคุณอย่างเนิ่นนาน





    "(ชื่อคุณ)....."





    "......."





    "ฉันเอ่อ...ฉัน"






    "........"





    "(ชื่อคุณ)เธอย้ายมาอยู่กับฉันนะ....คือว่าฉันไม่ไว้ใจไอ้ยุนกิน่ะ"





    "แต่....."





    "อย่าปฏิเสธเลยนะ...ขอร้องล่ะ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่ปลอดภัย"













    @5วันต่อมา...









    You  part




    "ค่อยๆลุกนะ(ชื่อคุณ)...เจ็บเท้ารึเปล่า?"    





    ตอนนี้ก็ผ่านไป5วันแล้ว...ฉันอยู่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลจนคิดตลอดว่าทำไมวีต้องคอยมาดูแลฉันทุกวันไม่ขาดสาย บางวันเพื่อนๆของวีก็มาเยี่ยมฉันบ้างแต่ยกเว้ยคนใจร้ายคนนึง ที่หายเงียบไปนานแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆใจจัง....





    เป็นเพราะอะไรกัน....





    
    "อ๊ะ!โอ้ย!" 





    "หยุดเลยไม่ต้องลุก...เดี๋ยวฉันอุ้มเธอเอง"





    วีทำท่าเหมือนจะจับตัวฉันนั่งลงบนเตียงเพราะตอนนี้ฉันกำลังพยายามลุกขึ้นเดินด้วยตัวเอง....แต่สุดท้ายมันก็ล้มเหลว เพราะหมอบอกว่าฉันจะเดินไม่ได้จนกว่าเท้าทั้งสองข้างจะหายดีส่วนเรื่องเรียนฉันต้องหยุดพักไปก่อน...






    การที่ฉันเดินไม่ได้....มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บและปวดอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆเลยล่ะแต่ความคิดนั่นก็หยุดไปเพราะ ' วี '





    วีเป็นคนเดียวที่ฉันรู้สึกปลอดภัยและไว้ใจเค้า บางทีฉันก็เกิดอาการระแวงคนอื่นไปทั่วกลัวว่าพวกเค้าจะมาทำร้ายฉันเหมือน ' ยุนกิ '





    "มะไม่ต้องก็ได้นะวี...แค่นี่ฉันก็ทำให้คุณลำบากมามากพอแล้ว"





     "........."





    เงียบ....เฮ้อ!เงียบอีกแล้วชอบทำหูทวนลมอยู่เรื่อย 





    วีไม่ฟังคำขอของฉันเลย เค้ายังดื้อที่จะอุ้มฉันไปนั่งวีลแชร์จนได้(-_-)





    "แค่นี้ก็เรียบร้อย^^ ป่ะกลับบ้านกัน!"





    "แต่วี! ช่วยพาฉันกลับไปที่หอพักก่อนได้มั้ยคือฉันอยากจะไปบอกลาคนบางคนน่ะ"    





    ขณะที่วีกำลังจะเข็นตัววีลแชร์ออกจากห้องฉันก็ท้วงขึ้นเพราะหลังจากวันนั้นฉันก็ยอมตกลงที่จะย้ายไปอยู่กับวี...





     ก่อนที่ฉันจะย้ายไปอยู่ที่อื่น....ขอให้ฉันได้ไปบอกลาคุณป้าก่อนได้มั้ย









    @หอพักXXX





    ในที่สุดก็ถึงห้องสักทีคิดถึงจัง...ตอนนี้ฉันกับวีก็ขึ้นมาบนห้องพร้อมเก็บข้าวของในหมดทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย 





    "ทำไมเธอถึงดื้อแบบนี้นะ....บอกให้รออยู่ในรถก็ไม่ยอม"





    ฉันได้แต่มองคนตัวใหญ่บ่นพึมพัมอีกมือก็ถือกระเป๋าเสื้อผ้าส่วนอีกมือนึงก็พลางปิดประตูห้อง





    "นี่วี...."    เรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ





    "หื้ม?"





    "คือว่าวีลงไปก่อนนะ...ฉันขออยู่บนนี้เพื่อเคลียร์ธุระก่อนจะได้มั้ย"





    "ไม่เอาอ่ะ...ขออยู่เป็นเพื่อนเธอดีกว่า"





    "นะวี ขอร้องล่ะ"





    อาการของวีถอนหายใจอย่างเนือยๆก่อนที่จะพยักหน้าให้ฉันและเดินออกไป...ณ เวลาตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียวบรรยากาศรอบกายทั้งเงียบและเหงา แบบนี้ฉันอาจจะคิดถึงมันก็ได้





    ฉันตัดสินใจเลื่อนวีลแชร์ไปหยุดตรงหน้าห้องของคุณป้าแต่...






    "ฮึก!ป้า......"






    || (ชื่อคุณ)...ป้าขอโทษนะแต่นี่มันจำเป็นที่ป้าต้องทำจริงๆเพื่อตัวหนูเอง ลาก่อนนะยัยเด็กดื้อของป้า... ||










    กระดาษสีขาวมีเพียงตัวหนังสือไปถึงสามบรรทัด...แต่มันสามารถทำให้ฉันรู้สึกเจ็บที่ก่อนเนื้อด้านซ้าย ทำไมกัน! ป้าไม่อย่าทำแบบนี้หนูขอร้องล่ะฮึก!





    "ไงเจ็บดีมั้ยล่ะ!"





    "คะคุณยุนกิ!!"





    "ตกใจทำไม...หึ!สะใจดีว่ะ ร้องออกมา!บีบมันออกให้หมดน้ำตาของมึง ดูซิ!กูอยากจะเห็น!!"





    คนตัวใหญ่ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้พุ่งตัวเข้ามากระชากแขนฉันพร้อมบีบมันจนไม่รู้ว่าเค้าจะหยุดแรงนั้นตอนไหน...





    "อ๊ะ!โอ้ย!!!"





    "อ่อนแอจังนะ...หึ!แบบนี้ล่ะฉันชอบ!"





    "คุณคิดจะทำอะไร!?!?"





    ดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเลือดเย็นและดุดัน จนทำให้ฉันเดาไม่ออกจริงๆเลยว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่





    ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีแน่... 





    "อ่อนๆแบบเธอเนี่ย...มันน่าจัดเอาไปทำนางบำเรอว่ะ ตลอดชีวิตเลยดีมั้ยหึ!"





    "ยะอย่านะ! ฮึก!ฮืออออออออ!!!"





    ยุนกิโน้มตัวลงมาพร้อมเอาหน้าซูกไซต้ซอกคอขาว ฟันขาวขบลงบนผิวอ่อนจนเกิดรอยแดงที่ประดับบนต้นคอของฉันอย่างเจ็บปวด ฉันพยายามสะบัดออกให้หลุดแต่ยิ่งดิ้นยิ่งรู้สึกเหมือนว่ามือของยุนกิเริ่มรุกล้ำเข้ามาในตัวฉันเรื่อยๆจนในที่สุดเค้าก็ผละออก...





    "อ่า!ชักจะเริ่มอยากเล่นของเล่นอย่างเธอเต็มทนแล้วสิ...เฮ้ย!เอาตัวมันไปขึ้นรถ!"





    ดูเหมือนยุนกิจะหันไปสั่งลูกน้อง3-4คนเดินเข้ามาจับตัวฉันไป มือหยาบของพวกมันกระชากตัวฉันจนลอยออกเหนือรถวีลแชร์ ชาย2คนลากตัวฉันออกไปหลังหอส่วนชายอีก2คนค่อยเดินตามหลังยุนกิไปอีกทาง






    ถ้าฉันเดินได้จะไม่มีวันให้เค้าทำแบบนี้เด็ดขาด!










   @ตัดมาฝั่งวี...









    "(ชื่อคุณ)น่าจะคะ--! ไอ้ยุนกิ!!"    ร่างสูงทำเหมือนกำลังจะเดินลงจากรถเพราะวีคิดว่าคุณน่าจะทำธุระเสร็จแล้ว...แต่เมื่อลงจากรถเค้าต้องหยุดชะงักเพราะเห็นคนที่ขึ้นชื่อว่า'เพื่อน'เดินลงมาจากหอพร้อมกับลูกน้องอีก2คน





    "ไอ้ยุนกิ! มึงมาทำอะไรที่นี่!?!?"    คำแรกที่วีเอ่ยขึ้นพร้อมเดินเข้าไปประจันหน้ากับยุนกิ





    "กูมาเอาของ..."





    "(ชื่อคุณ)! มึงทำอะไรเธอ!?"





    "ก็กูบอกว่ามาเอาของ!!"





    "กูไม่เชื่อ! บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่ามึงทำอะไร(ชื่อคุณ)!!"    วีจะพุ่งตัวเข้าไปต่อยยุนกิแต่ต้องหยุดการกระทำทุกอย่างเพราะลูกน้องตัวใหญ่ของยุนกิรีบเข้ามาขวางซะก่อน...ซึ่งทำให้วีได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เค้ารู้ว่ายุนกิไม่ได้มาดีแน่ และนั่นมันก็เกี่ยวกับคุณด้วย





    "กูมาเอาของ...กลับบ้าน"





    "(ชื่อคุณ)ไม่ใช่ของของใครทั้งนั่นแหละ! ยังซะเธอก็ต้องกลับบ้านไปกับกูไอ้ยุนกิ!"





    "กูจะไม่ให้อีนี่ไปไหนทั้งนั้นแหละ!!"





    !!!!!!!!!!!





    "มึงจะมาทำอะไรหมาๆแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย! มึงต้องการอะไร!?"





    "ก็กูอยากทรมานคนว่ะ...แล้วมึงจะทำไม"





    "กูไม่ให้มึงทำร้าย(ชื่อคุณ)แน่!"





    "เอาสิ!ถ้ามึงห้ามกูได้......"






























    @บ้านตระกูลมิน...





    รถMWสีดำเงาอันโดดเด่นเคลื่อนตัวมาเรื่อยๆจนถึงบ้านของยุนกิ ตลอดทางคุณเอาแต่ร้องไห้จนเผลอหลับไป พวกบอร์ดี้การ์ดหรือลูกน้องของยุนกิต้องอุ้มคุณเข้ามาในบ้านเลยทำให้แม่บ้านที่กำลังทำงานอยู่ต่างพากันตกใจและไถ่ถามบอร์ดี้การ์ดว่าคุณเป็นใคร......





    และคำตอบที่ได้คือความเงียบ....





    "คะ!คุณหนูยุนกิ!ค่ะ...."   เมื่อแม่บ้านเห็นยุนกิเดินเข้ามาในบ้านพร้อมบาดแผลและรอยช้ำเต็มหน้าไปหมด คงรู้อยู่หรอกว่ายุนกิไปทำอะไรมา





    "......?"





    "คุณหนูยุนกิไปทำอะไรมาค่ะดูสิแผลเต็มเลย...แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้น--"





    "เอ่อ...'แฟน'ผมเอง ขอตัวนะ"    พูดจบยุนกิก็เดินออกไปคำพูดอันแสนจะโกหกของยุนกิยังไม่รู้หรอกว่าเค้าทำแม่บ้านหน้าเหวอไปอยู่นานเพราะตลอดที่เธอทำงานที่นี่ไม่เคยเห็นยุนกิพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านเลย แล้วทำไมจู่ๆวันนี้ถึงบอกว่ามี'แฟน'มันฟังดูแปลกๆนะ....





    พักสักแม่เลยตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้านหลังนี้ด้วยความเร่งรีบ





    ตุบ!!





    "อือ!โอ้ยเจ็บ....."   อะไรของเค้าเนี่ย!ใจร้ายที่สุดเลย! ชายร่างโตจับฉันโยนลงบนเตียงแข็งๆฉันเลยเผลอตื่นขึ้นจนทันความรู้สึกเจ็บแปบๆที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง





    ฉันลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆพื้นผนังห้องสีโทนดำมืดมีเพียงแค่เตียงขนาดกลางตั้งเด่นตระง่าอยู่กลางห้อง หน้าต่างสักบานก็ไม่มี...





    "ออกไป......"





    เสียงทุ่มใหญ่เอ่ยขึ้น ฉันมองคนที่พึ่งเข้าใหม่พร้อมสั่งให้ลูกน้องทั้งสองเดินออกไป ตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงแค่ฉันกับยุนกิแค่สองคน





    ฮึก!กลัว...ฉันกลัวเค้ามากๆเลยล่ะ





    "หึ!แค่นี้จะร้องไห้เลยหรอ...."





    "ฉะฉันไม่ได้ร้อง!"





    "อวดเก่ง! ถ้าเธอไม่ได้ร้อง...แล้วนี่มันอะไร"    นิ้วหัวแม่มือเอื้อมขึ้นมาปาดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของฉันไม่หยุด  ทำไงได้ล่ะฉันหยุดมันไม่ได้ มันหนักเกินไปที่ฉันจะรับมันไหว





    ร่างสูงกระชากตัวฉันเข้าไปบดขยี้ริมฝีปากอย่างโหดร้าย  ฉันพยายามเม้มปากไว้เป็นเส้นตรง....





    "อือ!อื้อส์!!!!!!!!"





    คะเค้ากัดปากฉัน ! ฮึก!ทำไมมันเจ็บมากขนาดนี้ ปากเล็กเผลอเปิดอ้าออกทำให้การรุกล้ำของยุนกิรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มือหนาผลักร่างของฉันให้นอนราบบนเตียงแต่ปากของยุนกิยังไม่ละออกจากฉัน





    ร่างกายของฉันเริ่มอ่อนระทวยไปหมดแรงไม่มีที่จะต่อต้านยุนกิเลยแม้แต่นิดเดียว





    



    ปั้งๆ!!









    "ยุนกิ! มินยุนกิ!! เปิดประตู!!!"





    "จิ๊!แม่งใครว่ะ!?"   ยุนกิหัวเสียก่อนจะผละตัวออกจากฉันพร้อมเดินไปเปิดประตูให้คนที่พึ่งมาใหม่





   แอ๊ดดดดดด!





    "มีอะไรว่ามาผมรีบ...."





    "จะรีบไปตายรึไง! แล้วนั้นใคร แม่บ้านมาบอกกูว่ามึงพาผู้หญิงเข้าบ้าน"





    "ผมจะพาใครเข้าบ้านก็เรื่องของผมพ่ออย่ามายุ่ง!!"





    "เออ!กูไม่อยากยุ่งนักหรอกแล้วเธอ...ชื่ออะไร!?"





    ทั้งสองหันมามองฉันด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย...คนพวกนี้น่ากลัวจริงๆ





    "ชะชื่อ....ชเว (ชื่อคุณ)ค่ะ"  ฉันตอบออกไปอย่างติดๆขัดๆ พอรู้ชื่อของฉันแล้วทำไมผู้ใหญ่คนนั่นต้องทำหน้าตกใจด้วย ฉันพูดอะไรผิดหรอ?
















 




::80%::



























    @เวลา 21:30









    เฮ้อ!!อะไรเนี่ย ทำไมมันเงียบขนาดนี้นะ เหงาจัง อยากกลับบ้าน คิดถึงคุณป้าและก็....









    วีจะเป็นยังไงบ้างนะ...









    "ง่วงจังเหนื่อยก็เหนื่อย...นอนเลยดีกว่า"    หวังว่ายุนกิจะไปเข้ามาในห้องนี้นะเฮ้อ!














    @ห้องนอนใหญ่









    "มีธุระอะไร...."   ยุนกิพูดน้ำเสียงเรียบพลางยืนกอดอกยืนมองผู้เป็นพ่อด้วยตายตานิ่งเฉย...





    ใจจริงยุนกิเองก็ไม่ได้อยากจะมานักหรอกเพราะเค้าเองยังไม่สะสางเรื่องของคุณเลย แต่ดันไหงแม่บ้านไปบอกพ่อของยุนกิได้ล่ะเนี่ย!?





    "แกเอายัยเด็กนั่นออกไปจากบ้านเลยนะ!!"





    "ไม่...ผมไม่ทำ"





    "ยังไงมึงก็ต้องเอาออกไป!!"





    "ไม่! ทำไมพ่อมีปัญหาอะไรห้ะ!ถึงได้มาสั่งผม!?"   คำตะคอกของยุนกิทำให้พ่อของเค้าเงียบลงสักพักพร้อมหลุบตาลงมองพื้นก่อนที่จะเงยหน้าและพูดขึ้นว่า...





    "เพรายัยเด็กนั่นปะ--!!"





    "ไม่ต้องพูด! ผมไม่อยากฟัง ผมเหนื่อยไปนอนก่อนนะ"    หมดประโยคช์คำพูด ร่างสูงของยุนกิก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ฟังคำที่พ่อของเค้าจะพูดยังไม่จบซะด้วยซ้ำ






    "ทำไม...ทำไมมึงถึงตายยากจริงอีเด็กหลง! ชเว (ชื่อคุณ) มันต้องใช้เธอแน่ๆหึ!"





     ก๊อกๆ





    "ขออนุญาตค่ะคุณท่าน...."





    "มีอะไร...."





    "คือดิฉันอยากจะรู้ว่า....ทำไมเด็กผู้หญิงคนนั้นถึงได้ หน้าตาคล้ายกับ 'แม่' ของคุณหนูยุนกิจัง ยะอย่าบอกนะว่า"





    "เรื่องนี้อย่าบอกใคร สำคัญคือยุนกิ ห้ามให้รู้เรื่องนี่เด็ดขาด"





    "ค่ะ!"












    วู้บ!!






    "น่ารักจังลูกใครเนี่ย^^"    ดวงตากลมใสของผู้เป็นแม่ได้จับจ้องมองเด็กน้อยในอ้อมแขนอย่างเอ็นดูและรอยยิ้มนั่นทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมากเหลือเกิน




    "(ชื่อคุณ)...ชเว (ชื่อคุณ)ลูกแม่ นี่คือชื่อหนูนะ~"




    "อ่า~ยกแขนขึ้นหน่อนนะ เดี๋ยวแม่จะเอาป้ายชื่อผูกไว้กับมือหนูนะ แล้วแม่ก็จะพาไปหา'พี่ชาย'และ'พ่อ'ของหนู ดีใจมั้ย^^"




    "ดูสิหนูยิ้มใหญ่เลย....รักนะนางฟ้าตัวน้อยของแม่"











    "ฮึก!แม่จ๋า...."









    @เช้าวันรุ่งขึ้น






    "อึก!อือ! นะหนัก!"    ฉันค่อยๆยกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น เช้านี้กะว่าจะรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่เลยทำไมฉันรู้หนักๆที่เอวแบบนี้นะ?





    มะเมื่อคืนฉันฝัน...ฝันถึงผู้หญิงคนนึง ท่านพูดชื่อฉันแล้วก็ โอ้ย!จำไม่ได้ แถมตอนกลางดึกยังนอนร้องไห้อีกด้วย




    พอนึกถึงผู้หญิงแล้ว....ฉันก็คิดถึงคุณป้า บุคคลที่ฉันนับถือเหมือนแม่แท้ๆ ฮึก!แต่ทำไมกัน ทำไมป้าต้องทิ้งหนูไปด้วย ฮือ!หนูคิดถึงป้านะค่ะ กลับมาหาหนูทีได้โปรด





    "ฮึก!คะใครน่ะ!?"   จู่ๆร่างกายของฉันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง ทำไมฉันถึงอ่อนแอขนาดนี้! กลัวไปซะหมดทุกอย่างเป็นเพราะอะไร!?




    "รำคาญว่ะ! จะร้องอะไรนักหนาห้ะ!?"




    "คะคุณยุนกิ!!"




    เสียงนั่นฉันจำมันได้ดีเลยล่ะ....




   "เอ่อ!กูเอง...หุบปากรำคาญว่ะ"




   "จะทำอะไรน่ะ!?"




    แทบจะไม่ทันตั้งตัว ร่างของฉันก็โดนยุนกินอนคร่อมทับไว้ ไม่คิดว่าฉันหนักเลยใช่มั้ย! เป็นบ้าอะไรเนี่ย! ทำไมถึงได้มานอนตรงนี้ได้ล่ะ!?




    "ไม่ต้องรู้สักเรื่องจะได้มั้ย! ขอให้รู้แต่ว่าฉันกำลังจะพาเธอบริหารร่างกายตอนเช้าสักหน่อยน่ะหึ!"




    "มะไม่นะ!!"




    "หึ!!"















   ::100%::







    #TALK

    หึ! คำเดียวครบ100%แย้วเห้ยๆ~ ช่วงนี้หายหน้าหายตาไปนาน แต่ไรท์กลับมาแล้วอิอิ

    เกลียดสองพ่อลูกมิน มันต้องมีอะไรแน่ๆหึๆ ติดตามตอนต่อปาย!~

    มาๆคอมเม้น+กำลังใจ(อ้าวรีทหายอีกแล้ว5555+)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #438 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 07:47

    แทจ้าาา ช่วยยยด้วยย

    #438
    0
  2. #70 NnNn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:14
    สงสารนอ.ทำไมมีแต่คนจะทำร้ายนาง
    #70
    0
  3. #52 Sinxmlz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:29
    จะรอไรท์ที่ท่าน้ำทุกคน
    #52
    1
    • #52-1 Sinxmlz(จากตอนที่ 4)
      3 ธันวาคม 2560 / 13:29
      ทุกวัน*
      #52-1
  4. #51 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 11:00
    แทแทอยู่ไหนนนนนน???
    #51
    0
  5. #50 내 침침~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 16:47
    เรามาเปลี่ยนพระเอกกันเถอะ เอายุนกิออกปายยยย 
    #50
    0
  6. #49 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 16:25
    แทแทๆ มาช่วยเค้าเร็วๆนะ
    #49
    0
  7. #48 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 01:51
    ค้างมากก/มาอัพไวๆนะไรท์
    #48
    0
  8. #47 Luby_Lucky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 00:58
    ทำไมมมมม
    #47
    0
  9. #46 got7btsigot7army (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:49
    ไรท์สู้ๆมาต่อเร็วๆนะค้าาา

    #46
    0
  10. #45 Khaimook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 06:11
    ,,มาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์สนุกๆมากเรยค่ะ
    #45
    0
  11. #44 จมิง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 14:53
    รอไรท์มาต่อนะค้ะ สุ้ๆค่ะไรท์
    #44
    0
  12. #43 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:07
    ทีมแทแท ยุนกิจะไปไหนก็ไปป่ะ ไล่ล่ะ ไสหัวไป!! ชิ อยากได้มันนักก็ตามไปต่างประเทศได้เลยนะ
    #43
    0
  13. #42 punchang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 10:53
    ต้องให้นุ้งวีรีบกลับมาแล้ววว เศร้าหนักมาก T_T
    #42
    0
  14. #41 got7btsigot7army (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:49
    สงสารนางเอกอ่ะTT
    #41
    0
  15. #40 วนิดา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 05:59
    โหดแท้...ต่ออ
    #40
    0
  16. #37 PraewaNalinrat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:48
    ยุนกิทำไมทำแบบนี้ รีดเศร้านะ????
    #37
    0
  17. #36 Earn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 10:02
    ไรท์ต่อเถอะน้า~~
    #36
    0
  18. #35 วนิดา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 17:25
    มาต่อเร็วๆน๊ะ
    #35
    0
  19. #34 วนิดา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 17:24
    มาต่อเร็วๆน๊ะ
    #34
    0
  20. #32 내 침침~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 16:33
    ไรท์อ่าาา กว่าจะมาอัพพ หงอกขึ้นละเนี่ย(รอจนแก่?) ชิ!
    #32
    2
    • #32-1 AS GOT(จากตอนที่ 4)
      10 พฤศจิกายน 2560 / 16:56
      รีทจ้าใจร่มๆก่อนเด้อ(ทาครีมไว้รอเลยจ๋ะจะได้ไม่แก่เร็ว°[]°) 5555+
      #32-1
    • #32-2 AS GOT(จากตอนที่ 4)
      10 พฤศจิกายน 2560 / 17:08
      หยอกๆอย่าพึ่งยกพวกมาตีไรท์ TvT
      #32-2
  21. #31 *HOYA* ภรรยาอีโฮวอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 12:11
    ไรท์อ่ะ งอนแล้วเด้อ เชอะ!
    #31
    0