( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 22 : DANGER : Chapter 22 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    6 มิ.ย. 61

B
E
R
L
I
N



































   
    ณ เหตุการณ์ปัจจุบัน




    "พ..พ่อ!"    อ่าเกือบไปแล้วสิทำไมถึงได้พรวดพลาดเข้ามานะ ดีนะที่ซ้อนโทรศัพท์ไว้ทัน เพราะแกคนเดียวอีตายุนกิไม่ยอมรับสายสักที!(-_-)




    "ตกใจอะไรห้ะ พ่อเรียกตั้งนานทำไมไม่เปิดประตูหื้ม!?"




    "อ..เอ่อคือหนูนอนพึ่งตื่นอ่ะค่ะ สมองมันเลยเบลอๆแฮร่ๆ>.<"    แถไปก่อนก็แล้วกัน  ตอนนี้คุณได้แต่ยืนยืนยิ้มแหย่ๆเพื่อไม่ให้ผู้เป็นพ่อเกิดอาการสงสัย...ห้ามให้สงสัยเลยแม้แต่อย่างเดียว รวมถึงว่าคุณกำลังท้อง




    มีลูกคนไหนบ้างล่ะที่อยากอยากให้พ่อแม่รู้ว่าตัวเองกำลังท้องทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบ...คงไม่มีใช่มั้ยล่ะ?...คุณเองก็เช่นกัน แต่ถ้ายังคงปกปิดแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆสักวันทุกคนก็ต้องรู้ความจริงเข้าสักครั้ง  แต่ก่อนอื่นขอเคลียร์เรื่องงานหมั้นกับวีก่อนเป็นไงส่วนยุนกิค่อยว่ากันทีหลัง




    "แล้วพ่อมีอะไรหรอค่ะ เรียกหนูซะดังเชียว?"




    "อ่อ!พ่อเกือบลืม เย็นนี้หนูช่วยไปเลือกแหวนหมั้นกับวีหน่อยนะ:)"    เลือกแหวนหมั้นหรอ..ทำไมรู้สึกว่าเหมือนงานหมั้นมันมาเร็วจัง




    "แต่...."




    "ไม่มีแต่! ห้ามปฏิเสธ! ไปเลยอีก2ชั่วเดี๋ยววีมารับ แต่งตัวสวยๆล่ะ!"




    "พ่ออ่า!!!...." 









     ปั้ง!









    หลังจากที่พ่อเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ ก็แหงล่ะพ่อคุณก็รู้เรื่องที่คุณเคยแอบติดต่อกับยุนกิจนเป็นเรื่องใหญ่ งานช้างถล่มถลายบ้านแตกแผ่นดินแยก(?) ท่านเลยรู้สึกสะใจที่ทำให้ลูกสาวแพ้ในความเอาแต่ใจของตัวเอง(-_-)




    แล้วอยากรู้มั้ยล่ะว่าเหตุการณ์มันเป็นยังไง...
















    ย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน...













    ณ บ้านของคุณ เวลา18:00 น.




    ตอนนั้นคุณและยุนกิได้กลับจากเข้าค่ายต่างจังหวัดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองได้ตกลงพร้อมใจกันที่จะบอกความสัมพันธุ์ของคุณกับยุนกิให้ทุกคนในบ้านรับรู้เพราะไม่อยากจะมีความลับปกปิดใดๆกับผู้ใหญ่ที่บ้าน




    "เอาไงดีล่ะ...ฉันไม่กล้าT^T"    ร่างสูงของยุนกิยืนหลบหลังคนตัวเล็กไว้ ภายในอกมันเต้นตุบตับกล้าๆกลัวๆไม่รู้จะโดนพ่อคุณฆ่าปาดคอตายก่อนรึเปล่าเพราะอดีตเค้าเคยทำอะไรกับคุณไว้บ้างลองนึกดูสิ จะมีพ่อคนไหนไม่โกรธที่ลูกสาวของตังเองโดนทำร้ายร่างกายนักขนาดนั้น...มันก็ต้องโกรธเป็นธรรมดาสิ...




    "ไปเถอะ..."




    "ไม่เอา!!!!" 




     "ยุนกิ!!...กล้าๆหน่อยสิ! พ่อฉันไม่ทำอะไรคุณหรอกน่ะ!(-^-)"    ไอ้ผู้ชายบ้า กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียวล่ะ ตั้งแต่รู้จักกันมาก็ไม่เคยเห็นยุนกิทำตัวแบบนี้ให้เห็นเพราะหลังๆนี่เค้าเริ่มเอาแต่ใจ ขี้หึงขี้หวงมากเป็นพิเศษแถมยังอ้อนเก่งอีกด้วย แต่นิสัยที่ยังเหมือนก็คือ หยิ่ง เล่นตัว(-_-) เออนั่นแหละ




    จากนั้นคุณก็ได้ทำการลากคนตัวใหญ่เข้ามาในบ้าน ปรากฏว่าภายในห้องรับแขกมีบุคคลทั้ง2กำลังนั่งดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบแถมอารมณ์ดีซะด้วยสิ มันคือเรื่องดีใช่มั้ยที่พ่อและพี่ยองแจนั่งยิ้มหน้าบานอยู่ตรงนั้น(?) ก็เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของสองหนุ่มนั่นไงล่ะไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาขนาดนี้..เสียดายอยู่อย่างเดียววันนี้พี่โบราไม่อยู่บ้านเพราะพี่GDพาแม่นางไปดูงานที่ต่างจังหวัด แหม!ถ้าพี่สองคนนั้นอยู่บ้านก็คงจะดี จะได้มีคนช่วยเรื่องยุนกิบ้าง(-_-)










    แต่เสียใจด้วยนะยุนกิ วันนี้นายต้องลุยเดี่ยว...ตายเดี่ยว(-_-)












    "พ่อจ๋า....หันมาคุยกันหน่อย~"    เสียงหวานเรียกร้องความสนใจจนทำให้พ่อและพี่ชายละสายตาจากทีวี...ณ..ตอนนั้นยุนกิได้แต่ยืนยิ้มเหงือกบานแหยๆพร้อมยืนหลบหลังคุณ  แต่ทว่าเค้าไม่สามารถหลบสายตาพิฆาตของสองพ่อลูกได้หรอก(-_-)





    "(ชื่อคุณ)!พามันเข้าบ้านทำไม!?!"    นั่นคือสิ่งแรกที่ยองแจท้วงขึ้นพลางชี้หน้ายุนกิอย่างคาดโทษและโกรธมาก...แกกล้ามากที่มาเหยียบถ้ำเสือสองสิง...




    "อ..เอ่อ...."    เสียงตวาดของพี่ชายทำให้คุณและยุนกิสะดุ้งตกใจพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย(?)




    "พ่อสั่งห้ามแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ไปยุ่งกับมัน!..ทำไมไม่ฟังกันบ้างห้ะ!!"    ชายแก่ทำสีหน้าไม่พอใจพลางเดินเข้าไปดึงตัวคุณออกห่างจากยุนกิ..แต่ไม่พ้นได้ก้าวขามือเล็กๆของคุณก็โดยยุนกิคว้าไว้เสียก่อน










    ปรากฏว่าตอนนี้คุณยืนอยู่ระหว่างพ่อกับยุนกิ...











     "ปล่อยมือ..."    น้ำเสียงกดต่ำ สายตาอันโกรธเคืองจ้องมองนัยต์ตาร่างสูงอย่างเกลียดชังจนไม่เหลือคำว่าให้อภัย...ถึงอดีตมันผ่านไปแล้วหลายปีแต่พ่อของคุณยังเจ็บปวดทรมารที่เสียภรรยาของตนไปโดยที่ยังไม่ได้อำลากันเลยแม้แต่น้อย  ถึงยุนกิจะไม่รู้เรื่องนี้ก็เถอะแต่พ่อของเค้าเป็นคนทำลายทุกอย่างเพียงแค่เรื่องปาดหมางกันเล็กๆน้อยๆจนมาสู่ลูกๆของพวกเค้า ทั้งๆที่คุณเกิดมาแล้วไม่ได้ทำผิดอะไรเลยแต่ทำไมเวรกรรมถึงได้ไม่ลงโทษพ่อของยุนกิ ทำไมต้องตกให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆรับมือกับฝันร้ายตลอดเป็นเวลานานเท่ากับกึ่งเป็นกึ่งตาย มันเจ็บปวดทรมารร่างกายและจิตใจ...เพราะพวกมันเลวกันทั้งพ่อทั้งลูก!...




    "ไม่...ผมไม่ปล่อย"    ยุนกิพูดพร้อมกระตุกแขนคุณ




    "แกต้องการอะไร...!!"    ยองแจเอ่ยขึ้น




    "พี่ยองแจฟังก่อน---!"




    "เงียบ!!"




    "!!!!..."    ไม่ทันจะอธิบายเสียงหวานก็ถูกกลืนหายลงคอพลางก้มหน้างุดและรู้สึกหวั่นๆยังไงไม่รู้แฮะ...ปกติพี่ยองแจไม่เคยขึ้นเสียงใส่ฉันเลยจนมาถึงตอนนี้เค้าคงโกรธมากสินะ..โกรธมากสินะที่เราสองคนรักกัน..






    "ตอบฉันมา..แกมาที่นี่เพราะต้องการอะไร?"    คำถามของยองแจทำให้ยุนกิสูดหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนที่จะปล่อยมันออกมาช้าๆและพูดว่า




    "ผมรัก(ชื่อคุณ)...."




    "อะไรนะ?..."




    "เราสองคนรักกัน...ได้โปรดให้ผมกับ(ชื่อคุณ)คบกันได้มั้ย?"




    "ยุนกิ..."




    "นี่แกพูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า...แกกล้ามากนะที่เอ่ยปากบอกว่ารักน้องสาวฉันในเมื่อแกน่าจะคิดทบทวนเองดูสิว่าเมื่อก่อนแกทำอะไรกับน้องสาวฉันไว้บ้าง แกทำน้องฉันเจ็บแกทำร้ายร่างกายน้องฉันจนเลือดตกยางออก...แต่วันนี้แกกล้าแบกหน้าด้านๆของแกมาอ้าปากพูดว่ารักน้องฉัน...หึ!อย่าหวังเลยว่าฉันจะให้อภัยแก! เลิกยุ่งกับ(ชื่อคุณ)ซะ!!!"




     "พี่ยองแจ!พอเถอะยุนกิเค้าสำนึกผิดแล้ว ขอร้องล่ะ!!"




     "หยุดพูดเลย! กลับไปขึ้นห้องเดี๋ยวนี้!!!"




    "พ่อ!! ปล่อยหนูนะ!! พี่ยองแจ!!..ฮึก!ยุนกิ!"    นั่นคือสาเหตุที่ไม่สามรถหยุดการกระทำของพ่อกับยองแจได้  หลังจากนั้นคุณก็ถูกกักบริเวณเป็นเวลา3วัน ถึงมันไม่นานมากนักแต่คุณก็แทบจะไม่ได้เจอยุนกิเพราะเค้าโดนไล่ออกไปจากบ้านและสั่งห้ามไม่ให้โผล่หน้ามาที่บ้านคุณอีกเลย



















    กลับมาปัจจุบัน...







     ตอนนี้ร่างบางกำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอกพร้อมกับวีเพราะมันถึงเวลานัดที่เราสองคนต้องไปเลือกแหวนหมั้น(ถึงคุณไม่เต็มใจก็เถอะ)...คนตัวเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กห่อพันรอบตัวอยู่ ร่างบางเดินไปหยุดที่โต๊ะเครื่องแป้งดวงตากลมโตเหลือบมองโทรศัพท์เครื่องสวยของตน ปรากฏว่าไม่มีวี่แววเบอร์โทรของใครโทรกลับเลย ข้อความสักข้อความก็ไม่มี




    "นี่ไม่คิดจะสนใจกันเลยใช่มั้ย..."    คุณทำสีหน้าไม่พอใจพลางพูดเสียงงอนๆใส่โทรศัพท์ก่อนที่จะลุกออกไปแต่งตัว





    ไม่นานนักคุณก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ร่างบางภายใต้ชุดเดรสสีขาวนวล ลายลูกไม้ตามขอบชายกระโปรงน่ารักๆสไตล์คุณหนูหน่อยๆ ทรงผมตรงปล่อยยาวถึงกลางหลังเส้นผมหนานุ่มข้างซ้ายถูกทัดหูขึ้นเพื่อไม่ให้รู้สึกเกะกะ ส่วนหน้าก็แค่แต่งนิดหน่อย เนื้อแป้งสีชมพูอ่อนๆ ลิปสติกเบาๆแค่บรรจงลงใบหน้าสวยๆของคุณเล็กน้อยก็ดูดีมากขึ้นแล้ว




    10นาทีผ่านไป...




    "ฉันต้องไปแล้ว เฝ้าห้องดีๆล่ะเข้าใจมั้ยหื้ม>.<"    คนตัวเล็กจัดการอุ้มเจ้าแมวน้อยชูก้าขึ้นวางบนเตียงพลางออกคำสั่งให้มันอยู่เฝ้าในขณะที่คุณไม่อยู่บ้าน...เจ้าแมวน้อยดูเหมือนไม่สนใจและขี้เกียจมากเพราะมันไม่สนคุณพร้อมมุดเข้าใต้ผ้าห่มเพื่อไปแอบงีบอย่างที่มันทำอยู่ทุกวันนี้...ดูดีๆก็นิสัยเหมือนยุนกิเลยเนาะ...




    ต่อมาร่างเล็กตัดสินใจเดินออกไปจากห้องพร้อมลงมาชั้นล่างก็พบว่าเจอร่างของวีนั่งรออยู่ในห้องรับแขก...




    "รอนานมั้ย?"   เสียงใสท้วงขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะหันมาสนใจหญิงสาวที่เค้ากำลังนั่งรอ




    "นานสิ..ช้าตั้ง5นาที~"    วันนี้คุณสวยเป็นพิเศษจนทำให้วีไม่อยากละลายตาไปไหน>^<




    "เว่อร์แค่5นาทีเอง ไปเถอะ"




    "รับทราบ!"    ร่างบางขำเบาๆพลางส่ายหน้ากับท่าทีกระดี๊กระด๊าของร่างสูงก่อนที่คุณจะเดินตามหลังออกไปจากตัวบ้าน





































    @ห้างXXX







    ตลอดทางมาห้างดูเหมือนวีจะมีความสุขมากเลยเนาะแต่ในขณะที่คุณกำลังกังวลเรื่องงานหมั้นระหว่างเราสองคน..ฝ่ายชายน่าจะรู้สึกเต็มใจหมั้นแต่คุณเปล่าเลยมันเหมือนโดนบังคับซะมากกว่า..คนที่อยากแต่งจริงๆด้วยก็อยุนกิต่างหากไม่ใช่วี






    ขอโทษนะวี..ฉันรักยุนกิจริงๆ









    ใช่เวลาไม่นานนักทั้งสองก็ได้เดินมาถึงร้านที่ต้องการ..มันเป็นร้านจิวเวอรี่เล็กๆแต่หรูมากตัวร้านตกแต่งไปด้วยหลอดไฟระยิบระยับ ตู้กระจกหน้าร้านเต็มไปด้วยแหวนเพชรสวยๆหลายแบบทั้งวงใหญ่และวงเล็ก แหวนเดี่ยวแหวนคู่หรือแหวนแต่งงาน




    "คุณลูกค้าสนไหนแบบไหนสามารถสอบถามได้นะค่ะ:)"    พนักงานสาวกล่าวต้อนรับอย่างเป็นมิตร(แอบยิ้มหวานให้วี)





     "เอ่อผมอยากได้แหวนแต่งงานสวยๆสักคู่ มีแบบไหนให้เลือกบ้างครับ?" 




    "อ่อ...ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ:)"    เมื่อได้ยินคำขอของวีพนักงานสาวก็แอบหน้าเจื่อนนิดๆก่อนที่จะหันหลังไปหยิบอะไรสักอย่างออกมา





    "นี่ค่ะ เหลือวงสุดท้ายแล้ว"    พนักงานสาวหยิบกล่องโชว์แหวนแต่งงานคู่ออกมาให้วีดู...แหวนวงเล็กๆปราณีตไปด้วยเพชรสวยๆไม่เว่อร์วังมากจนเกินไปมันดูเรียบง่ายแต่แอบหรูไปในตัว




     "สวยดีนะ...เธอว่าไง(ชื่อคุณ)?"    คนตัวใหญ่เอ่ยถามคุณที่ยืนมองอย่างเงียบๆ





    "ก..ก็สวยดี ฉันชอบนะ : ) "





    "ถ้าเธอชอบ..งั้นก็เอาวงนี้แหละ"




    "อื้ม..." 










    เวลาต่อมา...หลังจากที่ซื้อแหวนเสร็จวีก็พาคุณเดินเล่นจนทั่วห้างเกือบชั่วโมง จนถึงตอนนี้ก็ได้เวลากลับแล้วแต่วีขอตัวไปเข้าห้องน้ำส่วนคุณก็ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำชายไปพลางๆ




     "ยุนกิ..."    รอยยิ้มกว้างเผยขึ้นเพราะบังเอิญคุณเหลือบไปเห็นคนที่ตนรักกำลังเดินหันหลังให้  ไม่รอช้าขาเรียวก็วิ่งตามไปอย่างอัตโนมัติ...ในรอบวันที่คุณพึ่งเจอยุนกิเชียวนะ คิดถึงจะแย่...





    พรึบ!




     "เห้ย!!..."    ชายหนุ่มร้องตกใจพลางรู้สึกเหมือนโดนกอดจากด้านหลัง เพื่อไม่ให้สงสัยยุนกิเลยพลิกตัวหันหลังไปมองพบว่าเป็นคุณที่จู่ๆก็โผล่กอดเค้าแบบไม่ทันตั้งตัว




    "(ชื่อคุณ)?"    ยุนกิพูดพลางผละตัวคุณออกเบาๆ




    "ยุนกิไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่:)"   เสียงหวานเปล่งออกมาปนดีใจหน่อยๆเพราะได้เจอยุนกิที่นี่




    "เธอมาทำอะไรที่นี่....!"    ร่างสูงถามคนตัวเล็กด้วยอาการร้อนรนแปลกๆ ผิดจากคุณที่ดีใจเกินหน้าเกินตา




    "อ่า...แค่มาซื้อของนิดหน่อยน่ะ แต่!ยุนกิฉันโทรไปตั้งหลายสายทำไมไม่รับอ่ะ ข้อความก็ไม่อ่านรู้มั้ยฉันเป็นห่วงแทบแย่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณรึเปล่า?"    คนตัวเล็กโผล่กอดยุนกิอีกครั้งแต่คราวนี้ยุนกิเป็นฝ่ายผลักคุณออกอีกแล้ว...




    "ยุนกิ!?"




    "เธอกลับไปเถอะ...วันนี้ฉันไม่ว่างและไม่ต้องห่วงฉันสบายดี เดี๋ยวคืนนี้ไลน์ไปหาถ้ามันดึกมากก็ไม่ต้องรอนะ ฉันไม่ว่า...."    และยุนกิก็เดินหนีออกไปปล่อยให้คุณยืนตาค้างตามลำพัง









::80%::






















     ทางด้านยุนกิหลังจากที่รีบเดินแยกออกมาจากคุณ  ใจจริงยุนกิเองก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะแต่เค้าแค่ไม่สามารถให้คุณอยู่กับเค้าได้นานๆเพราะวันนี้ยุนกิได้ออกมาเดินเที่ยวห้างตามปกติกับ...ผู้หญิงอีกคน...




     ร่างสูงเดินมาเรื่อยๆจนถึงลานจอดรถพบว่าผู้หญิงที่มากับเค้ากำลังยืนรออยู่ที่ประตูรถด้านซ้ายมือ...เธอผู้นั้นมีนามว่า ปาร์ค เยจิน กิ๊กสาวประจำผับที่ยุนกิไปบ่อยๆจนวันนี้เธอได้ชวนยุนกิมาเดินห้างอย่างกะคิดว่าตัวเองเป็นแฟนยุนกิ(-_-)




    "ไปไหนมาค่ะยุนกิ: )"    สาวสวยเอ่ยถามยุนกิพร้อมเดินไปกอดแขนร่างสูงเอาไว้




     "เอ่อฉันพึ่งไปเข้าห้องน้ำมาน่ะ..."    ยุนกิพูดโกหกเยจินแต่ที่จริงเค้าเดินไปซื้อของสำคัญบางอย่างต่างหากล่ะ




     "หรอค่ะ งั้นเรากลับกันเถอะค่ะเยจินเมื่อยจะแย่อยู่แล้ว"




    "อ่าอื้มๆ"





















     เวลาต่อมา...




    หลังจากนั้นยุนกิก็ขับรถไปส่งเยจินที่คอนโดของเธอ ส่วนยุนกิก็ขอตัวกลับบ้านเพราะอดคิดเรื่องของคุณไม่ได้  คุณจะงอนรึเปล่าหรือว่าเผลอคิดมากไปแล้วที่เค้าทำตัวเหินห่างใส่คุณ...คือจำเป็นต้องทำอ่ะเผลอๆเยจินอาจเดินมาเห็นแล้วตบคุณเลยก็ว่าได้ ความจริงเยจินยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ายุนกิมีแฟนแล้ว




    ร่างสูงในสภาพเซอร์ๆเดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามาในตัวบ้าน บรรยากาศรอบข้างเงียบเหมือนทุกๆวัน ไม่แปลกหรอกที่บ้านหลังใหญ่ราคาแพงจะเงียบได้ขนาดนี้ก็เพราะในเมื่อเหตุการณ์วันนั้นตั้งแต่พ่อยุนกิตายไปทุกคนในบ้านก็ตกงานเรียงรายยกเว้นลูกน้องบอร์ดี้การ์ดมือดีของเค้ายังคงทำงานอยู่ต่อ...แถมในบ้านหลังนี้คนใช้แทบไม่มีเลยสักคนยกเว้นแต่.....




    "กลับมาแล้วหรอค่ะคุณยุนกิ"    เสียงป้าแม่บ้านคนใหม่..ป้าชอน..อดีตคนรู้จักและดูแลคุณมาตั้งแต่เด็กสาเหตุที่ป้าชอนหายตัวไปก็เพราะโดนยุนกิไล่ให้ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นตั้งนานแล้ว  แต่ตอนนี้ยุนกิได้ตัดสินใจไปหาป้าชอนและจ้างให้แกมาดูแลบ้านหลังนี้ คงหวังว่าเมื่อคุณมาเห็นก็คงดีใจมากน่าดู:")




    "ครับ...เอ่อคืนนี้ป้าช่วยจัดอาหารให้ผมสองที่นะครับขอแบบอร่อยๆเลยนะ"   ยุนกิส่งยิ้มบางๆให้ป้าชอน  ป้าแม่บ้านคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นๆป้าแกทั้งน่ารัก เอาใจใส่ในทุกๆเรื่อง พูดตรงไปตรงมาไม่เสแสร้งและที่สำคัญ ป้าชอนเนี่ยดูแลยุนกิดีมากจนเค้าต้องใจอ่อนกลายเป็นเด็กเชื่องๆในสายตาของป้าชอนเลยล่ะ




    "ได้จ๊ะ...คืนนี้มีแขกมาหรอ?"




    "ใช่ครับ เป็นคนพิเศษของผมเอง"




    "งั้นหรอ~ อ่าได้เลยจ๊ะเดี๋ยวป้าขอเข้าครัวไปทำอาหารให้สุดฝีมือเลย!"




    "ฮ่าๆขอบคุณครับ{>.<}"    จากนั้นป้าชอนและยุนกิก็เดินแยกกันออกไป  ป้าชอนวิ่งเข้าครัวส่วนยุนกิก็เดินขึ้นบ้าน  ไม่นานนักคนตัวสูงก็เดินมาถึงตัวห้องนอนสไตล์โมเดิร์นโทนสีดำตามความชอบของเค้า พลางล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดกลางก่อนที่เจ้าตัวจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาดู




    "เธอจะชอบมั้ยนะ?...."    ยุนกิพูดอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในรอบหลายปี นัยต์ตาสีเข้มจ้องมองสิ่งของที่เจ้าตัวกำลังชูมันขึ้นมาชื่นชม...มันเป็นกำไลข้อมือคู่รักเล็กๆสีเงิน สลักด้วยชื่อ ♡ yoongi & you ♡ ทั้งสองอัน นั่นหมายความว่านี่คือสัญลักษณ์ระหว่างเราสองคน เก็บไว้ใส่คู่กันคงจะน่ารักมากเลยเนาะ









    แหม จะมีใครสักกี่คนเชียวที่จะได้เห็นยุนกิในมุมหวานๆแบบนี้(มองบน)









    ด้านคุณ...




    @ห้องนอนคุณ...




    "เห้อ!!...."   เหนื่อยชะมัด โดนวีลากพาไปนู้นไปนี้ทั้งวันเลย ไอ้เราล่ะนึกว่าซื้อแหวนเสร็จก็จะกลับบ้านแต่ที่ไหนได้โดนหลอกไปเที่ยวจนหมดแรง(-_-)




    ติ้ง!




    "?"    ขณะที่ร่างบางกำลังนอนพักจู่ๆเสียงการแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น...คุณรีบผงกหัวขึ้นก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู พบว่ายุนกิส่งข้อความมาตามที่บอกจริงๆด้วย




    ยุนกิ: เธอออกมารอหน้าบ้านคืนนี้ฉันจะไปรับเร็วๆด้วยแต่งตัวสวยๆด้วยล่ะ เจอกันอีก30นาทีนะ(อ่านแล้ว)




    (ชื่อคุณ): โอเคร แล้วเจอกัน (อ่านแล้ว)




     ยุนกิ: อืมมมมม เร็วๆนะคิดถึง♡ (อ่านแล้ว)




    คุณเลือกที่จะไม่ตอบพลางรีบวางโทรศัพท์ลงพร้อมวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วแสง(?)









    20นาทีต่อมา...




    ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว ทุกคนในบ้านต่างเงียบสะงัดร่างเล็กเลยถือโอกาสแอบหนีออกจากบ้านมายืนรอยุนกิแถวๆข้างเสาไฟฟ้า...จนเวลาผ่านไป10นาทีไม่นานนักตัวรถคันหรูของบุคคลที่รอคอยก็มาถึง เพื่อไม่ให้เสียเวลาคุณเลยรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถทันที




    "มายืนรอฉันนานแล้วหรอ?"   ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวพร้อมเคลื่อนตัวรถออกไปจากบริเวณหน้าบ้านของคุณ




    "ได้สักพักแล้วล่ะ...แต่นัดให้ฉันออกมาตอนดึกๆแบบนี้มีอะไรรึเปล่า?" 





    "จะพาไปดินเนอร์สักหน่อย(^_^)" 




    "จริงหรอ! ที่ไหนๆๆ!?"   




    "หึที่บ้านฉันเอง"




    "ง่า! ไรอ่ะนึกว่าจะพาไปที่โรแมนติกหรือชมวิวสวยๆซะอีก"    คนตัวเล็กทำหน้ามุ้ยรู้สึกน้อยใจแฟนหนุ่ม(แอบคบกันแบบลับๆ)ที่พูดแบบนั้นออกมา  ใครมันอยากจะไปดินเนอร์ที่บ้านอ่ะ เอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ยยุนกิ!?(-_-)




    "แต่ที่บ้านฉันก็มีที่โรแมนติกๆนะ" 




    "ที่ไหนหรอ?" 




    "บนเตียงไง..โรแมนติกสุดๆสามารถทำให้เธอฟินตลอดทั้งคืนได้เลยล่ะ"




    "ยุนกิ!!>///<"   ไอ้บ้าพูดอะไรออกมา เขินนะเฟ้ยยย~ 















     @บ้านตระกูลมิน เวลา 21:30 น.




     ภายในห้องรับแขก..




    ขาสวยทั้งสองข้างก้าวเดินตามหลังร่างสูงเข้ามาในบ้าน ดวงตากลมคู่สวยกวาดมองภาพอดีตเก่าที่คุ้นเคยมันเป็นอย่างดี เหตุการณ์ร้ายๆในวันนั้นกลายเป็นวันดีๆใน ณ ตอนนี้เวลานี้...จากเฟอร์นิเจอร์สีโทนทึบไม่สว่างหูสว่างตาปรากฏว่าตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้วเพราะภาพตรงหน้าร่างเล็กเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูใหม่สว่างตาสะอาดเรียบร้อยต่างจากเมื่อก่อนโดนสิ้นเชิง




    "เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่หรอ?" 




    "อื้ม!ฉันซื้อมาเปลี่ยนใหม่หมดเลย"    ร่างสูงเชิงพยักหน้าเบาๆตอบตามความจริง




    "อ้าวแล้วเปลี่ยนใหม่ทำไมอ่ะ?"    อันเก่าราคาออกจะแพง




    "ก็เปลี่ยนไว้ เผื่อใครบางคนแถวนี้จะได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเป็นเพื่อน :")"




    "หมายถึงฉันหรอ?...หึคงไม่มีทางอ่ะ พ่อกับพี่ยองแจเข้มงวดจะตายเราไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันแน่"    ชายหนุ่มยิ้มบางๆกับความน้อยใจของคนตัวเล็กพร้อมเดินเข้าไปประชิดตัวก่อนที่จะประกบริมฝีปากเบาๆและผลักออกช้าๆ  ดวงตาคมจ้องมองตาคู่สวยของคุณเข้าประสานกันสื่อให้รู้ว่าไม่ต้องห่วงสักวันจะเราได้อยู่ด้วยกัน...อีกไม่นานหรอก...










::100%::










    #TALK

    เอ๊ะ!? มานิดเดียว555+(หลบเกิบ) อิๆรีทอย่าพึ่งโกรธไรท์เลย~ มาสุดแค่นี้แหละ ไว้เจอกันใหม่จ้า(ตอนไหนล่ะ?)




คอมเม้น+กำลังใจ
=เพิ่มพลังให้ไรท์(เว่อร์^_^)

-งั้นไรท์ไม่มาต่อ(-*-)-




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #433 PBenzxbtsss (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 08:54

    ททำไมต้องเมนๆ ได้เแนแฟนแท แต่ก็รักยุนกิ เราเลือกไม่ได้!!!! หลัวทั้ง2

    #433
    0
  2. #336 Hobabe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 18:59
    ยุนกิ..! นางเอกท้องโว้ยยยย! 55555
    #336
    0
  3. #335 best9012 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:13
    OMG!!! มาต่อเร็วน้าไรท์~~~
    #335
    0
  4. #334 Minkongjoo27096 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 13:54
    หื้ออออ!!!OMG!! มาต่อเร็วๆนะไรท์ จ๋าาาาา
    #334
    0
  5. #333 Devilchil (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 19:04

    เ ห ย ดดดดดด งานดีลครับๆ มาต่อนะครับไรท์

    #333
    0
  6. #332 Yoonlice (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 18:43
    ยุนกิเมื่อไหร่จะรู้ว่านางเอกท้อง แล้วนี่นางเอกจะไปแต่งงานกับวีแล้วง่ะ ไปชิงมานะอย่าไปยอม
    #332
    0
  7. #331 Phenphayom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 07:27
    อ๊ายยย ยุนกิจะรู้มั้ยน้าา ว่านางเอกท้องอ่า
    #331
    0
  8. #330 Hobabe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:06
    อิพี่กิ! แกเป็นอะไรเนี่ย ทำแบบนี้หมายความว่าไง...
    #330
    0
  9. #329 Devilchil (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 21:35

    เอาเล้ว ๆ จะทิ้งน.อ.อีกเเล้ว เปลี่ยนพระเอกทันมั้ย

    #329
    0
  10. #328 cream. Army (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 18:24
    มันเกิดอารายขึ้น !! 😂 รีบมาต่อน้าค่า
    #328
    0
  11. #327 best9012 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:07
    ยุนกิเค้าเป็นไร'_' //สู้ๆค่ะ รอน้าาไรท์
    #327
    0
  12. #326 Nararutwong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:50
    นางเอกถ้าไม่รักก็บอกไปดิรอหาพ่องเหรอ//อินนนนนน
    #326
    0
  13. #325 Yoonlice (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:33
    ยุนกิต้องโดนทางบ้านนางเอกสั่งห้ามเจอกันแน่เลย สงสารทั้งคู่จังเลย //รอๆๆนะคะไรท์
    #325
    0
  14. #324 Nakiji-Zashiko (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:31
    ยุนกิจ๋าาาㅠㅠ
    #324
    0