( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 21 : DANGER : Chapter 21 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    26 พ.ค. 61

B
E
R
L
I
N





































    ผลัก!ตุบ!




    เสียงร่างกายของคุณและจีมินกระแทกลงพื้นปูนแข็งๆอย่างแรง เสียงฝีเท้าขนาดใหญ่และเล็กเดินวนรอบตัวคุณจนในที่สุดฝีเท้านั้นก็หยุดชะงักลง




    "กลัวหรอ....ไม่ต้องกลัวหรอกเธอได้ตายอย่างสงบแน่(ชื่อคุณ)"    เสียงของนายอนเปล่งพูดด้วยความสะใจและเยือกเย็นที่แอบแฝงอยู่...คุณได้แต่นอนขดพลางมองหน้านายอนอย่างไม่เข้าใจ..ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ทำไมถึงทำร้ายจีมินด้วย..ไม่เข้าใจจริงๆ




    "ธ..เธอทำแบบนี้ทำไม?"




    "ถามอะไรโง่ๆ!...แกน่าจะรู้ตัวดีนะว่าแกทำอะไรกับฉันไว้บ้าง!!"




    "ฉันทำอะไร?"




    ตั้งแต่เกิดมาคุณก็ไม่เคยมีเรื่องปาดหมางกับใครมาก่อน...แล้วนี่อะไร เธอเป็นบ้าไปแล้วหรอนายอน ยัยเสียสติฉันไปทำอะไรให้เธอ!!




    "โอ้ย!...อีโง่...ชั่งเถอะ! จัดการมันซะ!" 









    แกร๊ก!...









    "!!!!!!..." 




    นายอนทำเป็นไม่สนใจพร้อมสั่งให้ผู้ชายอีกนั้นก็คือ'แดเนียล'เล็งปืนมาที่คุณ...เมื่อเป็นเช่นนั้นร่างบางเลยรีบขยับถอยห่างด้วยความกลัวและสัญชาตญาณตามธรรมชาติของมนุษย์  สถานการณ์ตอนนี้เริ่มตึงเคลียดเพราะจะต้องมีเรื่องให้เสียเลือดกันอีกแน่ๆ ส่วนจีมินก็ถูกไม้ฟาดเข้าที่หัวนอนจนหมดสติไป




    "กลัวว่างั้น?...หึ!ก่อนที่เธอจะตายฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าพี่ยุนกิเป็นของฉัน!!แล้วเรื่องทั้งหมดก็เป็นเพราะแก!เพราะแกคนเดียวทำให้พี่ยุนกิไม่สนใจฉัน!ไม่เคยแลตามองฉันเลยแม้แต่นิดเดียว!เอะอะอะไรก็แก!ขนาดนอนยังละเมอถึงชื่อแกเลยอี(ชื่อคุณ)!!!!"




    อะไรนะ...ที่นายอนพูดมาคือความจริงหรอ..ยุนกิเนี่ยนะคิดถึงฉันตลอดเวลาทั้งๆที่ปากของเค้าเอาแต่ด่าฉันเอาแต่เกลียดฉัน...มันจะเป็นไปได้ยังไง




    "ไม่จริงหรอก...เธอเข้าใจผิดยุนกิไม่ได้คิดอะไรกับฉันหรอก"




    "หรอ!...จะใสซื่อไปไหน! ดูไม่ออกรึยังไงว่าพี่ยุนกิชอบแกไปแล้วอ่ะ!มองไม่ออกรึยังไง!!!"    นายอนเริ่มเก็บอาการไม่อยู่เธอขึ้นเสียงด้วยสีท่าที่กำลังสั่นเพราะโกรธและแค้นจนถึงระดับขีดสูงสุด




    จะว่าคุณไม่เข้าใจก็ไม่ใช่หรอกนะ...เข้าใจซะยิ่งกว่ารายงายเคมีซะอีก แต่ใครมันจะไปรู้ล่ะว่ายุนกิคิดยังไงกับคุณแล้วนายอนอีกคน เธอคงชอบยุนกิมากเลยสินะถึงได้เป็นเอามากขนาดนี้ แล้วไงล่ะสุดท้ายเรื่องราวต่างๆที่เคยผ่านมามันก็กลับไปแก้ไขไม่ได้แล้วหนิจะเกิดอะไรก็ให้มันเกิดเถอะปล่อยให้เหตุการณ์พวกนี้หายไปเดี๋ยวก็หยุดเอง...




    "หยุดเถอะนายอน เธอทำแบบนี้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอกนะ"    ร่างบางพูดเร้าโลมให้หญิงสาวตรงหน้าใจเย็นลงพลางเบือนหน้ามองร่างของจีมินที่นอนหมดสติด้วยความกังวลและเป็นห่วงเอามากๆ...ตอนนี้คุณไม่ห่วงหรือกลัวว่าตัวเองจะเจ็บตัวรึเปล่าแต่ที่แน่ๆคุณเป็นห่วงจีมินมากกว่าตัวคุณเองเลยด้วยซ้ำ




    "หยุดหรอหึ!มาบอกตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วล่ะ(ชื่อคุณ) มันสายเกินไปแล้วที่ฉันจะปล่อยแกไปน่ะห้ะ!"




    "นายอน!!...."    จู่ๆนายอนก็เกิดอาการคลั่งพร้อมพุ่งตัวเข้าแย่งปืนจากมือของแดเนียลและผลักเค้าล้มลงพื้น




    สถานการณ์ตอนนี้แย่ลงเรื่อยๆ ทำไงดีล่ะ....




    "เธอเป็นบ้าอะไรของเธอห้ะนายอน!!"




    "หุบปากไปเลยแดเนียล!...ชักช้า!เดี๋ยวฉันจัดการฆ่ามันเอง!!"    แดเนียลเงียบลงเสียดื้อๆและปล่อยให้นายอนทำตามอำเภอใจ...คนตัวเล็กได้แค่นอนบนพื้นนิ่งๆเพราะถ้าขยับนิดเดียวหัวกระโหลกได้มีรูกระสุนปืนแน่ๆ




    "......"




    "หึ!ตายซะเถอะมึง!!"










    ปัง!!

























    เกร้ง!...





    ภายในห้องสี่เหลี่ยมปกคลุมไปด้วยความเงียบโทนบวกกับเสียงปากกาล้นลงพื้น ร่างสูงก้มลงเก็บปากกาอย่างไม่คิดอะไรมากเพราะกำลังนั่งรอคนตัวเล็กที่เค้านัดไว้เมื่อช่วงพักเที่ยง แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววของร่างเล็กเลยแม้แต่น้อยจะถามเพื่อนร่วมห้องก็พากันหนีกลับบ้านหมดแล้ว...จนเวลาตอนนี้จะปาไป6โมงเย็นก็ยังไม่มาสักที




    "รึว่าหนีกลับบ้านไปแล้ว...."    เป็นไปได้ว่าคุณจะแอบหนีกลับบ้าน...ยุนกิก็แค่คิดพลางนั่งเท้าคางศอกยันโต๊ะเพื่อรอเวลาเผื่อคุณจะโผล่หน้ามาให้เข้าเห็น...




    เวลานี้ยอมรับได้เลยว่ายุนกิกำลังคิดถึงคุณ อยากจะเจอหน้าอยากจะพูดคุยด้วยแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมากขนาดนั้นจะเรียกว่าเก๊กก็ใช่อาจจะอายเลยก็ว่าได้ จะทำไงได้ล่ะก็คนมันไม่เคยมีโมเม้นหวานๆใส่ผู้หญิงหนิมันเลยยากสำหรับยุนกิเป็นธรรมดาอยู่แล้วหนิ(-_-)...ถึงเค้าจะมีน้องสาว(ไม่แท้)อย่างนายอนอยู่ที่บ้านด้วยก็ไม่ใช่จะว่ายุนกิพิศวาสเธอหรอกนะยัยเด็กนั่นน่ะแรดเงียบจะตายสวยก็ไม่สวยหน้าตาก็บ้านๆไม่มีตรงไหนให้น่ามองเลยด้วยซ้ำ:)




    ขณะที่ยุนกินั่งเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นจู่ๆเค้าก็ได้ยินเสียงปึงปัดคล้ายๆเสียงของปืนดังตรงมาจากดาดฟ้าอาคารเก่าหลังโรงเรียน..และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว




    "เสียงปืนหนิ!?"




    เสียงปืนอีกหลายนัด....















    


    "หยุดนะนายอน!เธอกำลังจะฆ่าเค้าฮึก!ฮือๆ!"    ไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่านี้แล้ว ทำไม..นายช่วยฉันทำไม 'จีมิน' 




    ร่างเล็กได้แต่ร้องไห้พลางกอดร่างหนาที่แปะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด...เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนจีมินรู้สึกตัวและได้สติลางๆ ในเมื่อใครจะไปยอมให้ยัยบ้าเสียสติคนนั้นทำร้ายคนที่เค้ารักถ้าได้โอกาสก็ควรจะปกป้องให้ถึงที่สุด...ตอนนี้ก็เหมือนกัน...




    จีมินใช้ร่างกำยำของตนพุ่งเข้ากอดคนตัวเล็กก่อนที่ลูกกระสุนของนายอนถูกยิงปล่อยออกมาโดนตัวคุณ...แค่เพียงเสี้ๆยววินาทีร่างกายของคุณก็ชาไปหมด ดวงตากลมใสเพิ่มพูนไปด้วยน้ำตาปนเสียงกรีดร้อง..จีมินกอดคุณไว้ในอ้อมแขนเพื่อเป็นเกาะกันกระสุนโดยไม่คิดถึงตัวเองเลยว่าจะเจ็บมากสักแค่ไหนจะตายหรือไม่เค้าก็ไม่สน ขอแค่ในคุณปลอดภัยเค้าก็นอนตายตาหลับแล้วล่ะ....




    "ถ้าพี่จีมินไม่ปล่อยอีนั่น ฉันก็จะยิงไปจนกว่าลูกกระสุนจะทะลุไปถึงตัวมัน!!"




    ปัง! ปัง!!




    "อ๊ะ!อัก!...."




    "ฮึก!หยุดนะ! จีมินปล่อยฉันฮือๆ!"    ไม่ไหวแล้ว จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้...เมื่อคุณยิ่งดิ้นแขนยาวของร่างหนายิ่งกอดรัดตัวคุณแน่นขึ้นจนไม่สามารถหลุดจากพันธนาการของเค้าได้...ลมหายใจรดถี่จรดลงต้นคอของคุณทำให้รับรู้ถึงความอ่อนลงของลมหายใจของชายหนุ่มหยดน้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว จีมินใช้แรงกระชับอ้อมกอดร่างบางพลางพรมจูบพวงแก้มใสที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาอย่างอ่อนโยน ถึงจะเจ็บมากสักแค่ไหนจีมินก็ไม่ยอมปล่อยคุณเด็ดขาด 




    "ฮึก!ฮือ!จีมิน!"    มือบางสอดขึ้นประคองใบหน้าชายหนุ่มนิ้วหัวแม่มือเช็ดหยดน้ำตาคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงและกลัวพร้อมๆกัน




    "ไม่ร้องสิ...เธอกำลังทำให้ฉันเป็นห่วงนะรู้มั้ย:)"    จีมินฝืนยิ้มพยายามเปล่งเสียงพูดที่เบาและกำลังจะหมด...ลมหายใจ...ออกมาพูด




    "ห..ห่วงตัวเองก่อนสิ!ฮึก!นายทำแบบนี้ทำไมฮือ!"




    "ฉ..ฉันไม่ยอมให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บตัวหรอกนะ...ฉัยรักเธอนะ(ชื่อคุณ)และรักมากด้วย...ต..ต่อไปนี้คงไม่มีฉันคอยอยู่ดูแลเธออีกแล้ว...."




    "ไม่เอาสิ!อย่าพูดแบบนั้นฮึก!...น..นายต้องอยู่ดูแลฉันก่อนสิจีมิน!"




    "ฉันจะคอยดูแลเธอ...จากบนฟ้าไง:)"    ทำไมต้องฝืนตัวเองเพื่อฉันด้วยจีมิน...




    "เลิกพูดบ้าได้แล้วฮือ!นายต้องอยู่กับฉันฮึก!"




    "เราสองคนมาถึงสุดได้แค่นี้แหละ(ชื่อคุณ)...ครั้งสุดท้าย ฉันขอจูบเธอได้มั้ยฮึก!"    ร่างบางไม่พูดอะไรต่อพร้อมประกบริมฝีปากหยักร้อนประทับเข้าหากัน..มือเล็กพลางลูบไล้ใบหน้าของร่างสูงเบาๆส่วนจีมินก็เหลือแรงฮึดครั้งสุดท้ายกระชับกอดเอวบางให้แน่นขึ้นและมอบรสจูบอันแสนหวานอ่อนโยนส่งสัมผัสให้คนตัวเล็กเป็นครั้งสุดท้าย..คุณและจีมินมอบส่งจูบครั้งสุดท้ายให้แก่กันทั้งน้ำตา...จีมินรู้ว่าต่อไปนี้เค้าคงไม่ได้เดินไปรับไปส่งคุณที่โรงเรียนอีกแล้วและคงไม่ได้ทานข้าวเที่ยงด้วยกัน ไม่ได้ออกไปเดินห้างด้วยกัน ไม่ได้จับมือกัน อีกต่อไป









    ขอให้กอดและจูบครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายของเรา...สองคน...









    "กรี๊ด!ลำลากันเสร็จรึยัง!...งั้นก็ไปลงนรกกันทั้งคู่เลย!!"










    ปัง!!











    เปรียบเสมือนก้อนเมฆและท้องฟ้าที่หยุดเวลาลง นกพิราบบินโผกผายบนท้องฟ้าต้องกางปีกกลางอากาศ...เวลาแห่งความสุขและเศร้ากำลังจางหายไปพร้อมๆกันและไม่สามารถนำสิ่งนั้นกับมาได้เหมือนเดิม




    เสียงปืนนัดสุดท้ายต้องจบและสูญเสียที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน...ร่างของนายอนล้มคว้ำหน้าลงพร้อมสายเลือดที่ไหลอาบเต็มใบหน้าของเธอ และไม่ใช่แค่นายอนจะไปแค่คนเดียว....




    "ฮึก!จีมิน!!!!"    ริมฝีปากทั้งสองได้แยกออกจากกันกระทันหัน ลมหายใจหยุดลงหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะได้พักผ่อนตลอดกาล ร่างบางปล่อยโฮอย่างทรมารหัวใจและความรู้สึก แขนเรียวสองข้างโอบกอดร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มที่ไร้ความรู้สึกและไร้ชีวิต...ด้วยความทนพิษแผลไม่ไหวและโดนยิงเข้ากลางหลัง3-4นัดภายในเวลาเดียวกัน เช่นนั้นจึงทำให้'จีมิน'ต้องจบชีวิตลงภายใต้อ้อนแขนเล็กๆของคุณ




   "คนที่ต้องตายก็คือเธอนั่นแหละนายอน...มันจบแล้วยัยน้องสารเลว"




    "ฮึก!...ย..ยุนกิ!ฮือ!"




    "(ชื่อคุณ)!!!....."    ทันใดที่จัดการร่างของน้องสาว ยุนกิก็ไม่รอช้าวิ่งไปหาคนตัวเล็กด้วยความตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ตอนนี้  ร่างสูงหย่อนเข่าลงพื้นพลางไล่มองสำรวจร่างกายของคุณพบว่าไม่มีรอยแผลหรือใดๆนอกจากคราบเลือดที่ติดตามชุดนักเรียนจนลามไปถึงแก้ม...และยิ่งมากกว่าก็คือคุณเอาแต่นั่งกอดร่างของจีมินไม่ยอมปล่อยและร้องไห้ฟูมฟายอย่างบ้าคลั่ง




    "จีมินฮือ!ฮือๆ!"




    "ไอ้...จ...จีมิน"






























    ต่อมา....




    "ผมตรวจสอบดูแล้วนะครับว่า...คุณหนูนายอนไม่ได้ทำแค่คนเดียวแต่มีอีกคนรวมมือกับเธอด้วย ดูจากกล้องหลังโรงเรียนพบว่านักเรียนชายอีกคนชื่อว่า คัง แดเนียล ได้หลบหนีออกไปในขณะที่เหตุการณ์กำลังชุลมุล ไม่ต้องห่วงทางเราจะรีบจัดการให้ถึงที่สุด...."    จากตอนนั้นสู่ตอนนี้ข่าวต่างๆนาๆก็ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองเพราะเหตุการณ์ตอนนั้นมันน่ากลัวจนยุนกิต้องโทรแจ้งตำตรวจให้มาจัดการเรื่องทุกอย่างและได้รู้ความจริงว่าแดเนียลก็มีส่วนเกี่ยวคล้องแต่สุดท้ายเค้าก็หนีไปจนได้




    "เรื่องเป็นไงบ้างว่ะนัมจุน?"    หลังจากที่เจ้าหน้าที่เดินกลับไป ไม่รอช้าจินก็แทรกตัวเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวของโรงพยาบาลอย่างร้อนรน




    "ไอ้แดเนียลมันรวมมือกับนายอนทำร้าย(ชื่อคุณ)ว่ะ..."




    "แต่กู...ใจหายว่ะทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วย"    จินพูดสีหน้ากังวล




    "มันกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้วว่ะ...ได้คือได้เสียก็คือเสีย"




    "เห้อ!...ไปเถอะ ไปหามันเป็นครั้งสุดท้ายกัน ยังไงซะมันก็น้องกู...กูไม่อยากทิ้งมัน"





    "อื้ม...." 










    อีกฝั่ง...









    ภายในห้องเล็กๆแห่งหนึ่งเป็นสถานที่ครั้งสุดท้ายแหล่งรวมความโศกเศร้าและน้ำตาของใครหลายๆคน




    "ฮึก!ฟื้นขึ้นมาด่าผมก่อนดิฮยอง!จะมาจากกันไปแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!ฮึก!ฮือๆ!"    




    "ใจเย็นดิว่ะไอ้กุก!...ฮึก!ฮยองมึงไปดีแล้วนะเว้ยฮือ!"    เจโฮปห้ามปามน้องชายพร้อมน้ำตาแห่งความเสียใจไม่ต่างอะไรจากจองกุกเลยแม้แต่น้อย...เจโฮปพยายามดึงตัวจองกุกออกจากร่างของจีมินแต่ด้วยเพราะว่าเค้าร้องไห้จนไม่เหลือแรงจะห้ามน้องชายให้หยุดโวยวายไม่ได้แล้ว...ใครจะไปรับได้กันจู่ๆคนที่เรารักต้องจากไปกระทันหันแบบนี้...




    อีกมุมของห้อง...ร่างของใครบางคนได้แต่นั่งก้มหน้าเก็บตัวไม่อยากมองเพื่อนของตนที่จากไปแบบนี้...วีทำใจไม่ได้เพราะเรื่องแบบนี้มันสะเทือนอกสะเทือนจิตรใจของเค้าและบังทันทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่มากเกินไป




    วีเก็บความรู้สึกเสียใจและแค้นไว้เล่นงานคนผิดให้สาสมเท่าที่มันบังอาจทำกับคนที่เค้ารักแบบนี้....คัง แดเนียล....กูจะตามฆ่ามึงให้ได้....




    พรึบ!...




    "ฮึก!มึงจะไปไหน?"    ไม่ทันที่วีจะลุกเดินออกไปจากห้องก็ต้องโดนเจโฮปพูดดักขึ้นเสียก่อน...




    "จะไปหา(ชื่อคุณ)...ผมเป็นห่วงเธอว่ะ"




    "ไม่ต้องไปหรอก...ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนจะดีกว่า"




    "แต่(ชื่อคุณ)อยู่คนเดียวนะ..ผมกลัวว่าไอ้แดเนียลมันจะแอบเข้ามาทำร้ายเธออีก"




    "เธอไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก...ไอ้...ไอ้ยุนกิมันเฝ้าเธออยู่ในห้องน่ะ"




    "ไอ้ยุนกิ...มันอีกแล้ว!ไอ้ตัวซวย!"




    "เฮ้ย!อย่า!...อย่ามีเรื่องกันเลยว่ะถือว่าฉันขอ!"    เจโฮปรีบคว้าต้นแขนวีเอาไว้พลางดึงถอยหลังกลับมาเบาๆ...เพราะเค้ารู้ว่าวีโกรธและยังให้อภัยยุนกิไม่ได้ แต่ยังไงซะทุกคนก็เคยร่วมทุกษ์ร่วมสุขกันมานาน ขอสักครั้ง...ช่วยเข้าใจกันหน่อยจะได้มั้ย




    "ได้...นี่ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้เจอหน้า(ชื่อคุณ)..เพราะต่อจากนี้ไปผมไม่ยอมปล่อยให้เธอไปกับมันอีกแล้ว"





    "สักวัน...วันของมึงก็จะมาถึงเอง อดทนหน่อยดิแค่อีกนิดเดียว..."
   




 






::70%::






















    @เช้าวันต่อมา...




    Yoongi part




    ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องฆ่านายอน...แต่ถ้าเมื่อย้อนไปเหตุการณ์เมื่อวานเพราะเสียงปืนและคำพูดที่หวังจะทำร้าย(ชื่อคุณ)แบบนั้นผมทนอยู่เฉยๆไม่ได้หรอก...ผมดีใจและโล่งอกนะที่เธอปลอดภัยแต่เหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้นมันต้องใช้เวลาเยียวยาจิตรใจ...เธอคงกลัวมากสินะ...




    "ไม่ต้องห่วง...กูจะดูแลเธอเอง"    นี่คือประโยคช์สุดท้ายและท้ายสุดที่ผมพูดกับ'จีมิน'....เพื่อนรักของผม แต่จะมาพูดพ่ำตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้วล่ะเพราะคนที่ชื่อว่า ปาร์ค จีมิน ได้หายไปจากโลกนี้แล้ว...ผมยอมรับผิดทั้งหมดที่เกิดขึ้นตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเคยคิดไม่ดีกับพวกนั้นรวมถึง(ชื่อคุณ)ด้วย เพราะความงี่เง่าความคิดอารมณ์ชั่ววูบที่ผมยึดติดกับไอรีนมากเกินไป หึ..ก็สมควรโดนแล้วล่ะว่าทำไมทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างและชีวิตของผมถึงหายไปที่ละนิดๆจนไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีแต่เพียงภาระอันยิ่งใหญ่ที่พ่อผมทิ้งไว้ให้รับผิดชอบและทำให้มันยังคงดำเนินกิจการต่อไป...




    ผมตัดสินใจเดินออกไปจากห้องเย็นให้เร็วที่สุดเพราะได้ยินว่าวันนี้ทางครอบครัวของจีมินจะมารับศพกลับบ้านไปทำพิธิทางศาสนาและผมก็อยู่ที่นี่นานไม่ได้หรอก...ผมยังไม่พร้อมที่จะสู่หน้ากับคนอื่นๆ...





    ร่างสูงเดินตามทางโถงยาวสุดไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงห้องพักของ(ชื่อคุณ)...แต่จู่ๆเสียงทุ่มใหญ่ของชายประมาณ3-4คนกำลังยืนคุยกันอยู่หัวบันไดแล่นเข้าโซนประสาทมาเสียดื้อๆเลยทำให้ผมต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงเพื่อแอบยืนฟังคนพวกนั้นคุยกัน...




    "สรุปคืองานเลื่อนจัดให้เร็วขึ้น!?"    นั่นเสียง...เจโฮปหนิ? ทำไมน้ำเสียงฟังดูตกใจแปลกๆ




    "เอ่อนั่นสิ...แล้วพวกมึงจะบอกเรื่อง'หมั้น'ให้(ชื่อคุณ)รู้เลยมั้ย?"    งานหมั้นหรอ...ไม่จริงน่ะ




    "บอก...ผมต้องบอกเธอวันนี้"




    "ตามใจมึงก็แล้วกัน...งั้นก็...ดีใจด้วยนะเว้ยที่มึงกำลังจะได้หมั้นกับ(ชื่อคุณ)^_^" 




    "อื้ม...." 














    "..!!!!!..."     







    End Yoongi Part









    ผลัก!ปึก!




    "กำลังจะมี'ผัว'ใหม่ทั้งทีทำไมไม่บอกกันว่ะ!?"   




    "อ..อะไรนะ!?"    เช้าวันนี้ร่างบางอาการดีขึ้นมากแต่ในขณะที่คุณกำลังนอนพักอยู่นั้นจู่ๆเสียงของยุนกิก็โวยดังขึ้นพร้อมใช้มือดันประตูเข้ามาในห้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว...เป็นเพราะบทสนทนาบ้าๆพวกนั้นทำให้ยุนกิเกิดอาการตัวสั่นและเหมือนโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ากลางอกของตนและสิ่งที่แย่ไปกว่านั้นก็คือทำไมเรื่องใหญ่แบบนี้ทำไมไม่เห็นบอกกันเลย ทำไมถึงปล่อยให้เค้ารอความหวังนอนฝันลมๆแล่งๆแบบนี้




    "อย่ามาทำเป็นไม่รู้...เธอน่ะ!กำลังจะแต่งงานไม่ใช่หรอ!?"




    "ต..แต่งงาน..ฉัน..ฉันไม่รู้ อย่าโกหกกันสิมันไม่ตลกนะยุนกิ"    เสียงใสเริ่มสั่นคลอเพราะพึ่งผ่านเหตุการณ์ร้ายๆแบบนั้นมาแท้ๆ...มันไม่ตลกนะยุนกิที่เอาเรื่องแบบนี้มาล้อกันเล่น...




    "ตลกหรอ...คิดว่าเรื่องที่ฉันพูดมันตลกมากนักรึไง!...เธอกำลังจะทิ้งฉัน...เธอกำลังจะทิ้งฉันไปอีกแล้วนะ(ชื่อคุณ)ฮึก!"




    "ย..ยุนกิ!!"    ตากลมเบิกกว้างพร้อมใช้ร่างบางเล็กๆของตนพุ่งตัวเข้าสวมกอดชายหนุ่มตรงหน้า...อะไรกัน นี่คุณร้องไห้หรอยุนกิไม่เอาสิฉันไม่ชอบแบบนี้เลย...แขนเล็กทั้งข้างกอดตัวของยุนกิไว้แน่นพลางซุกใบหน้าหวานๆลงกลางแผงอกและพูดประโยคช์นั้นออกมา...




    "ฉัน...ฉันไม่มีวันทิ้งคุณแน่ๆยุนกิเพราะฉัน...ฉ..ฉัน...ฉัน'รัก'คุณเข้าให้แล้ว"




    "เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ!?..{°_°}"    ยุนกิรู้สึกตกใจพร้อมดันคนตัวเล็กออกจากตัวและถามประโยคช์เมื่อกี้อีกรอบเพื่อให้แน่ชัด..แต่คราวนี้คนตัวเล็กรู้สึกเขินและอายจนไม่กล้าพูดมันออกมาอีกรอบ




    "เปล่าสักหน่อย...ฉันไม่ได้พูดอะไรหนิ.///."    ตากลมหลุบมองล่างพลางก้มหน้างุดเพราะปกปิดความเขินที่กำลังให้พวงแก้มใสทั้งสองข้างแดงจนเป็นลูกมะเขือเทศดีๆนี่เอง




    "หึ...ให้พูดอีกรอบ:)"    มือหนาประคองแก้มนุ่มขึ้นเงยหน้าสบตากับตนพลางยกยิ้มบางๆให้คนตัวเล็กตรงหน้า...ทำไมจู่ๆเรื่องเมื่อกี้ถึงหายไปในเพียงพริบตาเลยนะ ลืมมันซะแล้วสิ...อยากจะได้ยินประโยคช์นั้นอีกจัง:)




    "ฉัน...ไม่เอาอ่ะ!!.////."




    "พูด!...พูดสิหื้ม~"   ยุนกิบีบแก้มคุณ




    "งื้อ!ไม่เอา!.....มันเขิน!....."




    "เขินก็ต้องพูด!...พูดสิยัยโง่:)"




    "อ่า!พูดก็ได้!...ฉันรักยุนกิ!!!"




    "ห๊ะ!?" 




    "ฉันรักยุนกิ!!!!"




    "คนเดียว...."




    "เอ่อ!...ฉันรักยุนกิคนเดียววววววว!!!!"




    "หึ!น่ารักมาก:)"




















    @19:00 น. 




     หลังจากที่จบเรื่องหน้าอายแบบนั้นไปคุณก็ไม่กล้ามองหน้ายุนกิติดอีกเลย...แบบนี้เค้าเรียกว่าเขินใช่มั้ยอ่ะ...ชั่งเถอะแต่วันนี้วีมานั่งเฝ้าคุณตลอดทั้งวันเลยน่ะสิ ส่วนยุนกิก็โดนไล่ออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อเช้า...บางทียุนกิก็น่าสงสารเนาะ ใครๆก็รังเกียจ(^_^)...แต่ก็หลังจากที่ทางบ้านคุณรู้เรื่องทั้งหมดทุกคนก็แห่มาเยี่ยมคุณยกบ้านแต่ไม่ต้องห่วงทุกคนกลับไปหมดแล้วล่ะนอกจาก...




    "อื้อ!...ยุนกิมันเปียก!"    นั่นแหละ(-_-)....ถือซะว่าเวลานี้นาทีทองของเค้า ตอนนี้ยุนกิถือโอกาสบุกเข้ามาในห้องหลังจากที่คนอื่นๆกลับไปแล้วและเค้าก็ไม่หยุดแค่นั้น ร่างเล็กๆของคุณถูกคนอย่างยุนกินอนกอดอยู่บนเตียงผู้ป่วยมิหนำซ้ำเค้าก็ไม่ยอมนอนแถมยังนอนดูดแก้มคุณเป็นว่าเล่น









    ดูดน่ะมันดูดได้...แต่อย่าเอาน้ำลายมาด้วย(-_-)









    "ยุนกิ!พอแล้ว แก้มคนนะไม่ใช่มาร์ชเมลโล!"    คุณร้องห้ามปามคนตัวใหญ่พร้อมดันหัวยุนกิออกห่าง...




    "ไม่ให้ดูดแก้ม...แล้วจะให้ดูดอะไรล่ะ ดูดปากหรือดูด......"




    "หยุด!...หยุดคิดเรื่องลามกๆของคุณเลย!(-*-)"    ยุนกิแอบขำเบาๆกับความน่ารักของร่างบางเพราะเค้าแกล้งพูดจนทำให้คนตัวเล็กหน้างอหน้ามุ้ยจนได้สินะ




    "ลามกอะไรเธออย่าคิดเองเออเองสิ...ยัยคนคิดลึก!"    ดีดหน้าผากคุณด้วยความหมั่นไส้




    "ง่า!เจ็บนะ!...ไม่คุยด้วยแล้ว นอนดีกว่า!"    พูดจบร่างบางก็พลิกตัวนอนหันหลังให้ยุนกิ ตามมาด้วยแขนยาวๆของคนจากด้านหลังสวมกอดเอวบางไว้แน่บชิดกับตัวและทิ้งท้ายด้วยประโยคช์ที่ไม่คาดคิดมาก่อน...ก่อนนอน...




    "ฉันรักเธอนะ...ไม่ได้โกหก:)"
















    หลังจากวันนั้น....







    




    ห้องนอนคุณ...




    เช้าวันที่5หลังจากพักฟื้นตัวเป็นเวลานาน ตั้งแต่วันนั้นคุณกับยุนกิก็คอยแอบติดต่อกันเพราะทางบ้านของคุณไม่ยอมรับในตัวยุนกิเลยแม้แต่น้อยแถมยังเกลียดขี้หน้ากันกินกันไม่ลงเลยล่ะ โดยเฉพาะยองแจคนเนี่ยตัวดีเลยชอบขัดขวางน้องทุกทาง(-_-)....รู้หรอกน่ะว่าไม่ชอบยุนกิแต่มันก็ไม่เกี่ยวกับเค้าหนิ ต่างฝ่ายต่างเงียบกันนานแล้วไม่ใช่หรอ..แล้วก็เรื่องของจีมินก็จบแล้วส่วนนายอนก็ได้รับสิ่งที่เธอทำเอาไว้ก็คือ'ความตาย'เช่นเดียวกัน..แต่เรื่องทั้งหมดคุณก็ทำใจได้แล้วล่ะแต่ไม่ใช่เรื่องทั้งหมดหรอกนะที่จะยอมรับมันได้น่ะ









    เช่นเดียวกับงานหมั้นบ้าๆนั้นเพราะเรื่องธุรกิจแท้ๆเลยทำให้ฉันไม่มีความสุขเลย....









    "อึก!...ทำไมต้องบังคับกันด้วย...ฉันไม่อยากแต่งสักหน่อย"     ร่างบางนั่งภาวนาไม่ให้เกิดขึ้นจริงๆ แต่ทำไงได้ล่ะยังไงซะความจริงก็คือความจริง..วีเค้าก็เป็นคนดีนะแต่ฉันไม่ได้รักเค้าถึงเค้าจะรักฉันอยู่ฝ่ายเดียวก็เถอะ




    และสิ่งที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ...ฉันกำลังตั้งท้อง...โดยไม่รู้ตัวแต่มาตอนนี้ก็พึ่งรู้สึกตัวช้าไปทั้งๆที่ตัวเองกำลังจะหมั้นกับคนอื่นแท้ๆแต่กลับต้องมาเจอปัญหาใหญ่ที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นเพราะเด็กในท้องก็คือ ลูก คุณ กับ ยุนกิ และเราก็รักกันหนิ...




    "ต้องบอกเรื่องนี้กับยุนกิ...."    ร่างเล็กตัดสินใจวางที่ตรวจครรภ์ลงก่อนที่จะเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอพลางกดหาหมายเลขที่แอบเมมไว้แบบลับๆเพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ว่าคุณกับยุนกิแอบติดต่อกัน




    ตู๊ดดดด..ดดดด




    ทำไมยังไม่รับสายสักที...ยุนกิรับสิ!!









    ก๊อกๆ!









    "(ชื่อคุณ)!!..หนูทำอะไรอยู่พ่อเข้าไปได้มั้ย!?"




    ขอร้องอย่าพึ่งเข้ามานะ...









    แกร่ก!





    ติ๊ด!




    "พ..พ่อ!"




    





::100%::








       #TALK

    30%ครบแย้วววว เปิดเทอมได้นานแล้วล่ะ ไรท์เลยอยากจะบอกว่าอาจจะอัพได้อาทิตย์ละเรื่องสองเรื่องไม่ก็ได้1-2ตอนน่ะค่ะ งานเยอะจริงๆเข้าใจกันหน่อยเนาะ^_^

    เอาล่ะเจอกันแค่นี้เพียงเวลาสั่นๆจ้าบายยยยย~






คอมเม้น+กำลังใจ
=เพิ่มพลังให้ไรท์(เว่อร์^_^)

-งั้นไรท์ไม่มาต่อ(-*-)-










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #430 Hannywol (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:02
    จีมมมมมมมมมฮืออออ ไม่นะะะ 😭😭
    #430
    0
  2. #425 NonlapanMungmat (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 13:09
    ซึ้งเลยค่ะ จีมินนนน
    #425
    0
  3. #389 วิมนยา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 16:12

    จีมินนน ข้าฉันแทนได้ไหม ร้องไห้หนักมาก เหมือนหัวใจจะหล่นวูบไปทั้งดวง เศร้า????????????????????

    #389
    0
  4. #374 เมียพี่ยุน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 04:52

    ร้องไห้หนักมากตอนนี้ตอนจีมินลานางเอกครั้งสุดท้าย

    #374
    0
  5. #323 cream. Army (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:51
    รอน้ะค่าาบ
    #323
    0
  6. #320 Yoonlice (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 11:56
    สงสารจีมิน ส่วนนางเอกท้องเฉยยุนกิมาแต่งกับน้อง ณ บัดนาวววว
    #320
    0
  7. #319 Minkongjoo27096 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 11:37
    รอคร้าาา จีมลูกกกก¥_¥
    #319
    0
  8. #315 Hobabe (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 13:54
    จีมินนนน ฮื่อออๆๆๆ นางเอกท้องเฉยยยย ยุนกิควรรับรู้ค่ะ 5555 /// สู้ๆนะคะไรท์
    #315
    0
  9. #314 best9012 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 08:05
    ฮือออ จีมิงงงอ่า
    สู้ๆนะไรท์
    #314
    0
  10. #313 Devilchil (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 15:56

    ไม่นะจีมฉัน(หนีเมน) ดราม่ามากตอนนี้ㅠㅠ

    #313
    0
  11. #312 Nakiji-Zashiko (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 14:06
    ฮรืออออ จีมจ๋าาาาToT
    พี่จะไปแบบนี้ไม่ได้นะ เราสงสารอ่า ทำไมต้องตายด้วยToT
    รออยู่เน้อออ
    #312
    0
  12. #311 Ppmt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 12:15
    ฮืออออ จีมิน😭
    #311
    0
  13. #310 3950200006564 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:26

    เเร็วสปีดนะ

    #310
    0
  14. #309 titaya151060 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 21:16
    จีมิน///งื้ออออออ TT
    #309
    0
  15. #308 best9012 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 21:02
    ฮือออ จีมินนน (TT)
    #308
    0
  16. #307 Hobabe (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 03:42
    ฮึกกก... จีมินนนน อย่าจากเราไปแบบนี้
    #307
    0
  17. #306 SakanyaSava (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 01:55
    จีมิน????
    #306
    0
  18. #305 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:22
    จีมินลูกแม่ TT
    #305
    0
  19. #304 linble2001 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 21:54
    รอค่าาา สงสารจีมินนนน
    #304
    0
  20. #303 pimmjaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 21:37
    จมิงงงงง T^T
    #303
    0
  21. #300 Nakiji-Zashiko (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 09:58
    รออยู่ไรท์😊😁
    #300
    0
  22. #299 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 20:47
    เจิมมมมม
    #299
    0
  23. #298 Devilchil (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 14:24

    มาต่อนะคะ มีความงงกับการสปอยครั้งนี้

    #298
    0
  24. #297 best9012 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 12:53
    รออยู่นะค่ะไรท์😁
    #297
    0
  25. #296 SakanyaSava (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 12:28
    รีบๆมาต่อนะไรท์
    #296
    0