( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 23 : DANGER : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

B
E
R
L
I
N









































    "ก็เปลี่ยนไว้ เผื่อใครบางคนแถวนี้จะได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเป็นเพื่อน :")"




    "หมายถึงฉันหรอ?...หึคงไม่มีทางอ่ะ พ่อกับพี่ยองแจเข้มงวดจะตายเราไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันแน่"    ชายหนุ่มยิ้มบางๆกับความน้อยใจของคนตัวเล็กพร้อมเดินเข้าไปประชิดตัวก่อนที่จะประกบริมฝีปากเบาๆและผลักออกช้าๆ  ดวงตาคมจ้องมองตาคู่สวยของคุณเข้าประสานกันสื่อให้รู้ว่าไม่ต้องห่วงสักวันจะเราได้อยู่ด้วยกัน...อีกไม่นานหรอก...




    "ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"




    "นี่คุณลืมไปแล้วหรอว่าฉันกับวีกำลังจะหมั่นกัน แล้วต่อไปนี้เราจะได้เจอกันอีกมั้ยล่ะลองคิดดูสิ...."




    "......."




    "ยุนกิ...ฉันจะทำยังไงดีฝันร้ายพวกนี้ถึงจะได้หายไปจากชีวิตฉันสักที!"




    "อดทนหน่อยนะ อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวเธอจะต้องมีชีวิตอิสระเป็นของตัวเองแล้วก็มีฉันจะคอยอยู่ข้างๆด้วยไง ไม่ดราม่าสิวันนี้ฉันอุส่าห์พามาดินเนอร์ถึงที่บ้านเชียวนะ~"




    "หืม!..ฉันควรดีใจใช่มั้ยเนี่ย?"    ร่างบางพูดติดตลกพลางส่ายหน้าเบาๆกับคำพูดของชายหนุ่มตัวสูงตรงหน้า..คุณคิดดูสิจะมีสักกี่ครั้งที่ยุนกิจะพูดให้กำลังใจคุณแบบนี้ หาดูยากนะยุนกิในโหมดนี่หนิ(-_-)




    "ช่ายยยย~"    




    "หึเลิกคุยได้แล้ว ฉันหิวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย"




    "งั้นก็ขึ้นไปบนห้องเลย!"




    "ห้ะบนห้อง?0.0"








    หลังจากนั้นยุนกิก็เดินนำหน้าคุณขึ้นไปบนห้องนอนของเค้า  ใช้เวลาไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงตัวห้อง...ร่างเล็กเดินเข้ามาพลางกวาดสายตามองรอบๆห้องพบว่าบริเวณระเบียงนั้นมันสวยมากเหลือเกิน เทียนหอมกลิ่นอ่อนๆฟุ่งเต็มไปหมดทำให้บรรยากาศโรแมนติกกว่าที่คิดบวกกับแสงสว่างสลัวๆจากดวงจันทร์สามารถทำให้บริเวณโต๊ะอาหารมองเห็นได้อย่างชัดเจน...ขาเรียวก้าวเดินตามหลังร่างสูงมาจนถึงระเบียงห้อง




    "เชิญครับคุณผู้หญิง~"    ยุนกิพูดพร้อมเลื่อนเก้าอี้ให้แฟนสาวนั่ง




    "ขอบคุณค่ะ:)"    เสร็จการกระทำร่างสูงก็เอี่ยวตัวลงไปนั่งที่ของตัวเองพร้อมส่งยิ้มหวานให้...คุณเลิกสนใจยุนกิก่อนจะบังเอิญหลุบตาลงมองมื้อค่ำตรงหน้าด้วยแววตาอันเปล่งประกาย ปากสวยเม้มเป็นเส้นตรง...ทำไมอาหารวันนี้มันน่ากินจังเลย เนื้อสเต็กเรียวมาเป็นอย่างดีผิวเกียมนิดๆราดด้วยน้ำเกรวี่หอมพริกไทยดำรสชาติเผ็ดนิดๆละมุนปากหน่อยๆ สลัดผักสีเขียวสดมะเขือเทศลูกเล็กๆเท่าเชอร์รี่ประดับบนใบผักสีเขียวอย่างสวยงามเพิ่มขนมปังกรอบหั่นเป็นลูกเต๋าชิ้นเล็กโรยหน้าผักตามด้วยราดน้ำสลัดเพื่อสุขภาพแล้วลงตัวสุดๆไปเลยล่ะ....




    "น่ากินจัง...ซื้อที่ไหนหรอ?"    ร่างบางเอ่ยถามพลางชโงกหน้ามองอาหารบนโต๊ะ




    "เปล่าหรอก แม่ครัวที่นี่ทำเองเชียวนะจะบอกให้"




    "แม่ครัว?...แต่เท่าที่ฉันมาถึงที่นี่แทบจะไม่เจอใครเลยนะ?"    นั้นสิ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วยังไม่เห็นแม่ครัวหรือแม่บ้านเลยสักคนเดียว..บ้านออกจะเงี๊ยบเงียบ(?)




    "ก็แหงล่ะเพราะแม่ครัวที่เธอกำลังพูดถึงอยู่นั้นมีแค่คนเดียว 1เดียวในบ้านนอกจากนั้นก็ไม่มีใครอีกเลยไม่นับพวกลูกน้องฉันนะ:*)"




    "คนเดียวเองหรอ...หื้มคุณใจร้ายจังยุนกิ กล้าดียังไงเนี่ยถึงได้จ้างแม่บ้านแค่คนเดียวบ้านก็ออกจะใหญ่ห้องก็เยอะตู้เต้ออะไรพวกนั้นก็ไม่ใช่น้อยๆเลยนะ นี่!นั่งเงียบทำไมเล่า!!!?"




    "เอ้า!ก็นั่งฟังเธอบ่นให้จบก่อนไง(^_^)" 




    "(-____-*)"




    "เอาน้า~ป้าแกก็ไม่ได้บ่นอะไรเลยหนิเงินเดือนฉันก็จ่ายเยอะ ดีซะอีกทำงานคนเดียวได้เงินคนเดียวฮ่าๆ"    จ้าเอาที่สบายใจเถอะ




    "เอาที่สบายใจ(-_-)"




    "งั้นเราก็หยุดคุยก่อนแล้วมากินกันได้แล้ว หิวจะแย่เหมือนกันแล้วนะเนี่ยเพราะเธอคนเดียวเลยนะ(ชื่อคุณ)ที่ชวนฉันคุย..."    ไอ้ยุนกิ(-_-!)




    "เอ้า!คือฉันผิด!?"















    เวลาต่อมา...




     หลังจากกินดินเนอร์แสน(ไม่)โรแมนติกเสร็จจนเวลาย่างสู่ช่วงดึกของวัน มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขระยะสั่นแต่คุณไม่อาจจะลืมวันนี้ได้เลยเพราะสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำให้ถึงจะไม่เหมือนคู่รักอื่นๆ ทั้งพูดกวนประสาท เล่นตัวนิดหน่อยแต่คุณก็ชอบในสิ่งที่เค้าเป็นแบบนี้นะ ตัวตนที่แท้จริงของยุนกิไม่ได้เลวร้ายกว่าที่คิดกลับตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำอยู่ด้วยแล้วไม่เหงาเลยสักนิด....เมื่อทานมื้อค่ำจนอิ่มทั้งสองก็ได้นอนหลับพักผ่อนตามปกติเพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วยุนกิไม่ยอมให้คุณกลับบ้านจนกว่าฟ้าจะสว่าง




    "ตัวเธอยังมีกลิ่นของเทียนหอมติดอยู่เลยอ่ะ..."   จู่ๆยุนกิก็พูดขึ้นในขณะที่นอนอยู่บนเตียง




    "เหม็นหรอ?"   ร่างบางพูดพร้อมพลิกตัวหันหน้าเข้าหายุนกิ




    "เปล่า...มันหอมจนทำให้ฉันมีอารมณ์:)"    ยกยิ้มขึ้น




    "บ้า!!-///-"




    "จริงๆนะ..มันแข็งแล้วอ่ะ"    ร่างสูงพูดอ้อนพลางทำหน้ามุ้ยเพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากคุณ....เหอะ!จะมาหลอก....กันรึไงยะ ไม่มีทางหรอกเพราะฉันกำลังท้องอยู่นะ




    ตามจริงคุณยังไม่พร้อมที่จะบอกยุนกิด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังตั้งท้อง  ยุนกิก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ทุกคนในบ้านก็ไม่รู้เรื่องนี้มีแค่คุณคนเดียวที่กำลังปิดบังความลับไว้...ถึงการตั้งท้องมันจะเป็นเรื่องใหญ่มากขนาดไหนยังไงซะคุณก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกทุกคนอยู่ดีนั่นแหละ..ขอเวลาหน่อยได้มั้ยพร้อมเมื่อไหร่จะรีบบอกให้รู้แน่นอน




    "แข็งแล้วอ่า...(ชื่อคุณ)~"




    "อ..อะไรเล่า! มาแข็งมาเขิงอะไรบ้าบอไปไกลๆเลย!"    คุณพยายามจะขยับหนีแต่ก็ไม่ทันการเพราะยุนกิใช้แขนยาวๆของเค้าคว้าเอวเล็กไว้เสียก่อน




    "ไม่เอาน่ะ(ชื่อคุณ) เธอก็รู้หนิถ้าฉันมีอารมณ์แล้วควรทำยังไง?"




    "รู้!..แต่ตอนนี้ฉันง่วงมากเลยยุนกิ นอนเถอะนะๆๆ"




    "......"




    "นะๆๆๆ~"




    "...เห้อ!...ก็ได้ แต่ระหว่างนี้เธอนอนไปก่อนนะเดี๋ยวฉันมา"    ทันใดนั้นเมื่อจบประโยคช์คำเอ่ยของร่างสูง ยุนกิรีบเด้งตัวออกจากเตียงเพื่อแบกร่างของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่นานนักที่ยุนกิหายไปในห้องน้ำจู่ๆเสียงฝักบัวก็ดังขึ้นรู้สึกเหมือนมีคนเปิดมัน




    "ไอ้....ย๊าท์! ห้ามครางออกมานะ!!!"    ร่างเล็กนอนหลับตาปี๋พลางใช้ผ้าห่มผืนหนาๆคลุมโปรงไว้...คุณคิดไม่ผิดจริงๆเลย ยุนกินะยุนกิจะเข้าไปช่วยตัวเองก็ไม่บอกจะได้หาจุกอุดหูสักหน่อย(-_-)  ในระหว่างข่มตาหลับปากเล็กๆก็พยายามพรึมพัมไม่ให้คนในห้องน้ำส่งเสียงออกมา












    และแล้ว.....














    "ซี๊ด!อ๊าาาาส์...อ๊ะ!อื้มมมมม!"









    ...ก...กรี๊ดดดดดดดด หลับสิอี(ชื่อคุณณณณณ)!!!!

























    @เช้าวันต่อมา....





     วันนี้คุณตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับยังไงล่ะ...ถ้าย้อนไปเมื่อคืนแล้วยุนกิเค้าก็ทำธุระส่วนตัวของเค้าเสร็จก็กลับมานอนตามปกติทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอ่ะทั้งๆที่คุณนอนตัวแข็งทื่อเพราะเสียงครางของเค้าแท้ๆ คนบ้าอะไรใช้แค่มือแต่ฟิลลิ่งมาเต็มคงฟินมากเลยสินะ(-_-)




    "หึ้ย!ไม่อยากจะคิดภาพ!(-_-)"    คุณสะบัดความคิดบ้าๆออกไปให้หมดก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งเข้าไปในห้องครัว...เท้าเล็กวิ่งมาหยุดตรงหน้าตู้เย็นใหญ่สวรรค์ของใครหลายๆคนที่มีเสบียงประทังชีวิตตุนไว้อยู่ข้างในนั้น จะมีอะไรมั้ยน้า?ของขบเขี้ยวเล่นของหวานอย่างเช่นเค้ก เครปเย็นครีมเยอะๆสอดไส้ด้วยสตอเบอรี่หวานๆ แหม!ก็คิดไป๊คนอย่างยุนกิเนี่ยนะจะมีของหวานๆแบบนั้นถ้าให้ที่แน่ๆก็ไม่พ้นจำบวก เบียร์ ไวท์ เหล้า เครื่องดื่มมึนเมาทั้งนั้นแหละ(-_-) ชิเชอะ!ชั่วชีวิตคิดจะกินแต่เหล้าเลยรึยังไง!











    ขอให้ตับแข็งตายไปเลย!!!(?)











    "หาอะไรอยู่รึเปล่าจ๊ะ?"    ขณะที่ร่างบางกำลังพิจารณาตู้เย็นตรงหน้าอยู่นั้นจู่ๆก็มีเสียงของหญิงแก่วัยกลางคนดังขึ้นจากด้านหลัง...ทันทีที่ได้ยินไม่รอช้าคุณก็รีบหมุนตัวกลับไปมอง  ตากลมเบิกกว้างพร้อมน้ำตาคลอเบ้าที่กำลังจะเอ่อล้นออกมาอย่างไม่ทันจะตั้งตัว มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆพร้อมเสียงสะอื้นที่พูดออกมากับหญิงแก่ตรงหน้าด้วยความคิดถึง...นี่คุณกำลังหลอนอยู่รึเปล่า ป้าคนนั้นผู้หญิงคนนั้นจะมายืนอยู่ที่นี่ได้ยังไงในเมื่อหลายเดือนก่อนท่านได้ย้ายหนีออกไปนานแล้วหนิ และนี่อะไรจะมายืนมองกันแบบนี้ได้ยังไง....ฉันต้องฝันไปแน่ๆ....




    "หนู(ชื่อคุณ)...."    หญิงแก่พูดพร้อมโอบกอดเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่ทันคิด  ร่างเล็กสะอื้นพลางมุดเข้าใต้อ้อมแขนของผู้หญิงที่มีบุญคุณต่อคุณมากอย่างสุดซึ้งและไม่ลังเลในสิ่งใดๆเลยทั้งนั้น




    "ฮึก! ป้า...ป้าชอนจริงๆใช่มั้ยฮึก!?"




    "ใช่ป้าเอง ป้าไม่นึกเลยว่าจะมาเจอหนูที่นี่:*)"    ป้าชอนพูดพร้อมผละกอดออกช้าๆ




    "ฮึก!หนูก็ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอป้าที่นี่เหมือนกัน...."




    "คุณยุนกิเค้าจ้างให้ป้ามาทำงานอยู่ที่นี่น่ะลูก...ป้าไม่นึกเลยว่าหนูยังอยู่ปลอดภัย ป้านึกว่าหนูจะโดน...."




    "ไม่ค่ะป้าหนูปลอดภัยดีแถมยังได้เจอครอบครัวที่แท้จริงอีกด้วย  หนูมีพ่อแล้วนะแถมยังมีพี่ชายกับพี่สาวอีกด้วย:)"    คุณฉีกยิ้มใบหน้าเปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มปิติดีใจอย่างล้าหลาม




    "งั้นป้าก็ดีใจด้วยนะ....หืมดูสิสวยขึ้นเป็นกองเชียว~"




    "ฮึๆขอบคุณค่ะ~"




    "หึแล้วหนูมาทำอะไรที่บ้านหลังนี้เนี่ย...อ่าอย่าบอกนะว่าเมื่อคืน~"




    "..ก็..ยุนกิกับหนูเป็นแฟนกันไง เค้าเลยชวนหนูมากินดินเนอร์ที่บ้าน เอ๊ะ!อย่าบอกนะว่าอาหารเมื่อคืนเป็นฝีมือป้าอ่ะ?"




    "ใช่จ๊ะ~"




    "งื้อป้าค่ะ ทำอาหารให้หนูกินอีกได้มั้ยเพราะฝีมือป้าอ่ะอร่อยมากกก~"




    "แหมขี้ประจบจังนะค่ะยัยหนูของป้า...ม่ะๆมานั่งก่อนเดี๋ยวป้าทำมื้อเช้าอร่อยๆให้ทานเนาะ"    ร่างเล็กยิ้มหน้าบาน(?)ก่อนที่จะโดนป้าชอนลากให้มานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหารจากนั้นป้าชอนก็เดินหายเข้าไปในครัว เวลาผ่านไปสักพักป้าชอนก็ออกมาพร้อมถ้วยข้าวต้มร้อนๆกลิ่นหอมลอยเตะจมูกคนที่กำลังรอทานอยู่เลยเชียว...




    "น่าทานจัง...อ่ะ!มีกุ้งด้วยอ่ะ~"    เมื่อมือแก่วางถ้วยข้าวต้มลง คุณก็พูดพลางทำตาลุกแววกับเมนูอันแสนเรียบง่ายตรงหน้า




    "ก็นี่มันข้าวต้มกุ้งไง"




    "หรอค่ะ พอดีที่บ้านหนูไม่ค่อยได้กินน่ะค่ะแหๆ:)"    ก็มันจริงหนิ อยู่ที่บ้านหลังนั้นคุณแทบไม่ได้กินข้าวต้มเลยส่วนมากก็มีแต่อาหารเช้าระดับคุณหนูขึ้นไป กินแต่ขนมปังจนเอียนอ่ะ(-_-)




    "ก็กินเลยสิ อร่อยนะจะบอกให้"




    "งั้นทานแล้วนะค่ะ~"    จากนั้นป้าชอนก็กลับไปทำงานตามหน้าที่ของตน ปล่อยให้คุณนั่งทานข้าวต้มตามลำพังเช่นเดียวที่คุณก้มหน้าก้มตากินไม่สนอะไรเลย...เวลาต่อมาหลังจากที่ทานเสร็จยุนกิก็พึ่งเดินลงมาจากชั้นบน ร่างสูงกวาดมองหาคนตัวเล็กพบว่าคุณกำลังยืนเก็บถ้วยด้วยตัวเองอยู่ไปพลางๆ




    "อ้าว!ยุนกิตื่นแล้วหรอ?"    ร่างบางพูดพลางส่งยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้า(แต่ก็อดคิดเรื่องเมื่อคืนไม่ได้)




    "อืม เธออ่ะไม่ปลุกฉัน..."    ยุนกิพูดน้ำเสียงงอนๆ




    "อ่า..ก็ฉันไม่อยากกวนคุณหนิ...สงสัยเมื่อคืนคงเมื่อยมากเลยสินะ^_^"    กรี๊ด!อี(ชื่อคุณ)มึงพูดอะไรออกปายยยยย!




    "หื้ม?...เธอรู้หรอว่าฉันทำอะไร?"    ร่างหนายิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมก้าวขาเดินเข้ามาประชิดตัวคุณ..




    กึก!




    "ป..เปล่าไม่รู๊!!!"    ตอนนี้ร่างของคุณโดนคนตัวใหญ่เจ้าเล่ห์ตรงหน้ากักตัวไว้ในระหว่างที่ยืนอยู่ขอบโต๊ะ




    "เสียงสูง....เธอรู้แล้วทำไมไม่ช่วยฉัน"




    "0.0"




    "เพราะเธอที่ไม่ยอมช่วยฉัน...ยัยผู้หญิงใจร้ายT^T"




    "0.0"




    "นี่รู้ป่าว เมื่อคืนฉันน่ะครางชื่อเธอทั้งคืนเลยนะ ไม่คิดจะสำนึกผิดเลยหรอ?"




    "อ..ไอ้บ้าาาาาาาาา!!"    ไม่อยู่แล้วโว้ย! ไอ้คนโรคจิต ไอ้คนหื่นกาม ไอ้คนจัญไร!!!  โวยจบร่างบางก็ผลักตัวยุนกิออกพร้อมวิ่งหนีขึ้นไปบนห้อง...ยุนกิได้แต่มองแผ่นหลังเล็กโดยไม่ตามขึ้นไปเพราะยุนกิรู้ดีว่าคนตัวเล็กก็แค่เขิน ปล่อยไว้แบบนั้นแหละเดี๋ยวก็หายเอง




    Rrrrrrrrr!...




    ขณะที่ร่างสูงยืนอยู่นั้น จู่ๆเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูก็ดังขึ้น..มือหนาล้วงขึ้นมาดูจากสีหน้ายิ้มแย้มเปลี่ยนกลายเป็นเรียบนิ่งพร้อมขมวดคิ้วเพราะบุคคลที่โทรมานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน....




    《เยจิน》




    ติ๊ด!!....










    ยุนกิตัดสายทิ้งทันที...














































    @สุสานแห่งหนึ่ง....




    "ฉันมาเยี่ยมนายแล้วนะจีมิน....ขอโทษนะที่ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเลย:)"    เป็นอีกวันหนึ่งที่คุณยังคงคิดถึงผู้ชายคนนี้ที่คอยช่วยเหลือมาโดยตลอด ความห่วงใยเอาใจใส่ดูแลทะนุถนอมคุณมาเป็นอย่างดีและคุณก็ไม่เคยลืมบุญคุณของผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่วันเดียว  จีมินเป็นคนดีมากกว่าที่ใครหลายๆคนคิด เค้าทั้งน่ารัก ขี้เล่น ยิ้มทีไรโลกสดใสทุกที...จนบ่ายของวันนี้คุณและยุนกิได้เอาช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์มาเยี่ยมหลุมศพของจีมินเหมือนที่เคยทำทุกๆครั้ง




    "งั้นเรากลับกันเถอะยุนกิ...."    เวลาก็ผ่านมา1ชั่วโมงแล้วที่คุณอยู่ที่สุสาน..ร่างบางพูดขึ้นพลางมองหน้าร่างสูงยืนอยู่ข้างๆ อากาศวันนี้ค่อนข้างดูเหมือนจะมีฝนคุณเลยอยากรีบกลับก่อนพายุจะเข้า




    "เดี๋ยวก่อนสิ..."    มือหนารีบคว้าแขนเล็กพลางดึงเข้ามาประชิดอกของเค้าก่อนที่จะโอบเอวเล็กไว้หลวมๆ




    "อะไรอีกล่ะ?..." 




    "ฉันลืมให้ไอ้นี่กับเธอ:)"     คนตัวเล็กทำหน้างงพร้อมมองการกระทำของชายหนุ่ม...ถุงปริศนาค่อยๆโผล่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงของยุนกิ ตากลมเบิกกว้างเป็นประกาย ข้อมือของคุณถูกสวมด้วยกำไลเงินสีสวยสลักอักษรด้วนชื่อยุนกิและคุณมีรูปหัวใจเล็กๆน่ารักประดับตามขอบข้าง..คุณก้มมองสิ่งของที่ยุนกิมอบให้โดยไม่รู้เหตุผลเอาซะเลยว่าเค้าให้ทำไมทั้งๆทีวันนี้มันไม่ใช่วันพิเศษอะไรเลย




    "ชอบมั้ย?" 




    "ชอบสิ...แต่เอาให้ฉันทำไมอ่า?"




    "ก็เอาไว้ใส่คู่กันไง..."    ยุนกิพูดพร้อมชูแขนอีกข้างขึ้นพบว่าที่ข้อมือของเค้ามีกำไลเงินอีกอันหนึ่งอยู่ที่เค้า...ความหมายที่ยุนกิสื่อนั้นก็คือต้องการให้คุณกับเค้าใส่เจ้ากำไลนี้คู่กันสินะ




    "อ่อ...."    คุณพยักหน้าพลางเข้าใจ




    "ป่ะ! กลับกันเถอะฝนกำลังจะมาแล้ว!"




    "อื้ม!>.<"





    หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้ลาการเยี่ยมหลุมศพของจีมินครั้งนี้ และหวังว่าคุณกับยุนกิจะได้มาเยี่ยมแบบบ่อยๆนะถ้าเป็นไปได้ก็คงจะดี....



























    @โรงเรียน...07:30 น.





     ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนแสนเรียบหรูเดินตามทางเดินของอาคารเรียนตามลำพัง วันนี้คุณให้คนขับรถมาส่งตั้งแต่เช้าตรู่อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันจันทร์ทุกคนเลยตื่นสายเพราะขี้เกียจ(?) และโชคดีอีกอย่างคือยุนกิที่ทำหน้าที่เป็นผู้บริหารของโรงเรียนได้ออกใบสั่งให้พวกประธานบังทันและวอนนาวันไปสำรวจแบบสอบถามตามโรงเรียนที่กำหนดให้กว่าจะงานจะเสร็จก็6โมงกว่า คุณเลยได้อยู่คนเดียว....





    ตึกๆ!




    "ไง....."




    ขวับ!....คุณหันไปตามเสียงเรียกพลางหยุดเดิน ตากลมมองกลุ่มผู้หญิงที่ค่อนข้างอายุมากกว่า ดูๆแล้วพวกเธอน่าจะเป็นรุ่นพี่มากกว่า...ร่างเล็กขมวดคิ้วเพราะมีรุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นแต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความน่ากลัว




    "ม..มีอะไรหรอค่ะ?"    คุณถามออกไปเสียงตะกุกตะกัก




    "ยัยนี้หรอที่แกว่าน่ะ....."    รุ่นพี่หัวทองพูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้คุณ สายตาคมของเธอมองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างน่าสมเพช




    "มีอะไรรึเปล่าค่ะ....อ..เอ่อ..."    รุ่นพี่ตรงหน้าเอาแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างคาดเดาใจไม่ถูกว่าเธอกำลังคิดอะไร..ทรงผมสีบอร์นทองเป็นลอนๆ ขอบตาคมสีดำเข้ม ริมฝีปากแดงดุจสีเลือด ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมาเป็นอย่างดี สวยแต่น่ากลัว




    คนพวกนี้กำลังคิดจะทำอะไร...




    จู่ๆเพื่อนอีก2คนก็เดิมดุ่มๆเข้ามาล็อคแขนคุณไว้อย่างแน่นหนาโดยไม่ทราบสาเหตุ




    "อ๊ะ! ปล่อยนะ!!"    คนตัวเล็กพยายามดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถหนีได้เพราะผู้หญิงพวกนี้ตัวใหญ่กว่าคุณ2เท่าเลยทีเดียว แตกต่างจากคุณที่ดูตัวเล็กเหมือนลูกไก่ในกำมือของพวกเธอ




    "หึ!แกใช่มั้ยอีเด็กแรด!..."    รุ่นพี่หัวมองตะคอกใส่คุณ




    "พ..พูดเรื่องอะไร..."    นั่นสิ ตลอดที่คุณอยู่โรงเรียนนี้มาก็ไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยนะ...แล้วนี่พวกเธอเป็นใครกันถึงได้มาทำแบบนี้




    "ก็เพื่อนฉันเห็นแกชอบเข้าไปในห้องผู้อำนวยการบ่อยจนผิดสังเกต...แกกำลังอ่อยยุนกิอยู่ใช่มั้ยห้ะ!!!"




    "โอ้ย!!..ฮึก!..ฉ..ฉันเปล่านะ พวกพี่เข้าใจผิดแล้ว"    เส้นผมสวยถูกยัยรุ่นพี่ใจร้ายกระชากอย่างแรง  ด้วยเพราะความเจ็บที่ไม่สามารถฝืนได้คุณเลยเผลอปล่อยน้ำตาเจ้ากรรมออกมาต่อหน้าต่อตาพวกเธอ




    "สำออย! ฉันรู้นะว่าแกกำลังอ่อยผู้ชายของฉัน!!"




    "!!!!!..."




    "หึ!แกไม่รู้หรอว่าฉันเป็นใคร...ฉัน ปาร์ค เยจิน แฟน ของยุนกิยังไงล่ะ:)"




    "ไม่จริงน่ะ...ย..ยุนกิเค้าไม่มีทางทำแบบนี้กับฉันแน่ฮึก!"




    "หรอ! วันก่อนน่ะฉันกับเค้ายังได้กันอยู่เลยหนิ!!"





















    



    #TALK

    มาต่อแล้วหายไปนานเลยแฮร่ๆ ขอโทษด้วยนะค่ะที่ค้างไว้นานบังเอิญเพราะไรท์ติดกิจกรรมรับน้องอ่ะคือแบบมันเหนื่อยมาก ส่วนนี่เก๋าก็แต่งค้างไว้เลยรีบมาอัพลงให้รีทอ่านเด้อ กลับมาแล้วเด้อ~






คอมเม้น+กำลังใจ
=อย่าเทไรท์~[ไม่งั้นไรท์จะเทกลับหึๆ]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #419 Kwankwan100338 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 11:26
    แล้วจะหั้ยคิดยังไงอ่ะ ทำไมไม่เลิกนิสัยแบบนี้สักที เหนื่อยแล้วนะ
    #419
    0
  2. #347 Hobabe (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 02:21
    ยุนกิ.... พี่ทำแบบนี้ได้ไง!? โกรธแล้วนะ
    #347
    0
  3. #346 paninhot8899 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:16
    กลับมาได้รเปล่ากับมาต่อได้มั้ยคนดี ////มาต่อเร็วนะไรท์รออยู่เด้ออออ///ค้างหนักมากบอกเลยหุหุ
    #346
    0
  4. #345 jenny-Army (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:02
    ค้างมากมายมาต่อด่วนค่ะคืออะไรจะมีมาม่าเหรอ
    #345
    0
  5. #344 วนิดา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:42

    ฮฮึอียุนกิกุจะตัดโคย-งงงงง

    #344
    0
  6. #343 Yoonlice (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:52
    ยุนกิ อะไรยังไง เดี๋ยวจะโดน ไปมีอะไรกับอีหัวทองทามมายยยย
    #343
    0
  7. #342 Nakiji-Zashiko (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:15
    ค้างอ่ะไรท์ มาต่อนะคะ^^~
    #342
    0
  8. #341 Ppmt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 01:21
    ซวยแล้ว งานเข้าแล้วยุนกิ
    #341
    0
  9. #340 best9012 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 21:49
    นางจิโดนไรอ่า~^^ มาต่อน่ะค่ะ ^^
    #340
    0
  10. #339 Devilchil (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 21:05

    หึ้ยยลุ้นน มาต่อนะคะไรท์สู้ๆอินมั่ก

    #339
    0
  11. #338 cream. Army (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 20:23
    มาต่อนะค่ะ
    #338
    0
  12. #337 laksamob24 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 20:18
    พระเอกเรานี้ก็เจ้าชู้จริงๆ
    #337
    0