[ Fic KNB&KHR ] わからない แค่คน(ไม่)เคยรู้จัก

ตอนที่ 8 : -Eight-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    9 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   เช้าตรู่ของวันนี้ก็คงเต็มไปด้วยเมฆหมอกอยู่ คงเป็นเพราะตอนนี้เป็นเวลาที่พระอาทิตย์นั้นยังไม่ส่องแสงของวันใหม่เช้ามาที ซึ่งเวลาแบบนี้อาจจะมีบางคนตื่นขึ้นมาแล้วรวมถึงมิซึกิด้วย



   เช้านี้มิซึกิมีนัดกับพวกอาคาชิเพราะเหตุผลเดียวคือฮิบาริไม่อยู่เธอเลยต้องทำหน้าที่นั้นแทนเขา แต่ถึงให้ฮิบาริอยู่ด้วยคงมีแต่ตายกับตาย เพราะด้วยนิสัยเกลียดการสุมหัวของเขาเองด้วยแล้วคงมีแต่พวกเขานั้นแหละที่จะตายก่อนจะได้เริ่มกิจกรรม



    ตอนนี้มิซึกิเองก็อยู่ที่ยิมหลังโรงเรียน ส่วนชุดที่ใส่วันนี้ก็เป็นชุดลำลองที่มีแค่เสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มขายาวสีดำแทบขาวและใส่แจ็กเก็ตสีดำเช่นเดียวกัน แล้วก็ใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว เพราะเสื้อผ้าที่เธอมีก็มักจะมีแค่เสื้อยืดกางเกงวอร์มเท่านั้น ยกเว้นชุดสูทของวองโกเล่และชุดนักเรียนเท่านั้น



    และแล้วด้วยที่ตอนนี้กำลังเบื่อๆ มิซึกิก็เดินไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาเพื่อหาอะไรทำระหว่างรอก่อนที่สายตาอันเฉียบคมของเธอจะเหลือบไปเห็นรองเท้าสเก็ตเข้า




"เห้~มีของแบบนี้อยู่ในห้องนี้ด้วยหรอเนี้ย แต่เล่นซะหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ" ว่าจบมิซึกก็หยิบรองเท้าสเก็ตขึ้นมาก่อนจะออกจากห้องไปโดยไม่ลืมทีตะปิดประตูด้วย



   ร่างบางตอนนี้มาตรงเวทีก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบออกแล้วใสรองเท้าสเก็ตเข้าไปโดยไม่ลังเลเลย ถึงจะมีเคยเล่นอยู่สองสามรอบก็ตาม พอใส่เสร็จเรียบร้อยแล้วมิซึกิก็ลุกขึ้นมาก่อจะลองเคลื่อนไหวแบบพื้นฐานก่อน พอเริ่มรู้สึกคล่องแล้วก็ไม่ลังเลที่จะเคลื่อนไหวไปตามที่ตนอยากทำ ไม่ว่าจะออกตัวไปข้างหน้า หมุน กระโดดสูงหรือตีลังกาก็ตามเธอก็ทำหมดโดยไม่สนว่าจะบาดเจ็บระหว่างที่เล่นอยู่เลย คราวนี้เธอก็ไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกแล้วด้วยนะสิ เพราะยิ่งเธอเล่นมันมากมันเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาเลย



   พอเล่นไปได้สักพักก็เริ่มเกิดรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมองก็เลยหยุดเล่นแลเงก็หันไปมองตำแหล่งที่รู้สึกว่าถูกมองก่อนจะรู้ว่าเป็นใคร พวกอาคาชิไงล่ะ แทนยังมองด้วยสายตาที่อึ้งและตะลึงอย่างกับไม่เคยอะไรแบบนี้มาก่อน

 

 


"นึกว่าลืมนัดไปแล้วนะคะ พวกคุณน่ะ"







 

 

 

 

 

 

 

 

 









| Part : อาคาชิ |




    ในเช้าวันนี้พวกเรามีนัดกับอิบุกิ มิซึกิ ผมและมิโดริมะที่นอนห้องเดียวกันก็ตื่นขึ้นมาก่อนจะไปทำอาบน้ำแต่งตัวและจัดกระเป๋าสำหรับวันนี้ ก่อนจะออกจากห้องไปชั้นล่างของโรงแรมเพื่อทานอาหารเช้า พอลงมาถึงก็เดินตรงมาที่ห้องรับประทานอาหารก่อนจะเจอกับโควคิ โมโมอิ คิเสะ ทาคาโอะ มุราซากิบาระ และฮิมุโระเข้า



"เซย์คุงอรุณสวัสดิ์ค่ะ" ฟุริฮาตะเห็นอาคาชิก็ทักอรุณสวัสดิ์กับอาคาชิ



"อรุณสวัสดิ์เช่นกันนะโควคิ ทานอาหารเช้ายังหืม" ผมพูดก่อนจะลูบหัวโควคิ



"ทานแล้วค่ะตอนนี้ก็รอคางามิและอาโอมิเนะคุงไปหยิบอาหารเช้าน่ะคะ" ฟุริฮาตะยิ้มตอบออกไป



"งั้นผมไปหยิบอาหารเช้าก่อนนะ"



"ค่ะ"



"ไปกันเถอะมิโดริมะ"



"อ่าา" พูดจบผมและมิโดริมะก็ออกตัวไปตรงที่จัดวางอาหารเช้า พอไปถึงก็ต้องเจอกับอาหารที่มีมากมาดหลากหลายเข้า แต่ผมเองก็ไม่ใช่คนกินเยอะเหมือนคางามิหรอ กินอย่างกับพรุ่งนี้เป็นวันสิ้นโลกอย่างไงอย่างนั้น

 

 

 



   ผมที่คิดอะไรเพลินๆ ก็เดินไปตรงวางจานก่อนจะหยิบจานไปหนึ่งแล้วก็เดินตรงไปตรงโซนอาหาร ผมน่ะหยิบแค่แซนวิชสองชิ้นและดื่มน้ำส้มแค่นั้นก่อนไปที่โต็ะแล้วลงมือกินเลย ระหว่างที่กินอยู่ก็ดันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเข้า เพราะเมื่อคืนเขาได้โทรสั่งให้คนของอาคาชินั้นไปสืบประวัติของอิบุกิ มิซึกิมาคงได้ประวัติของเธอมาภายในวันนี้นั้นแหละ พอได้คิดแบบนี้แล้วก็เริ่มอดใจไม่ไหวที่อยากจะรู้เรื่องของเธอเข้า



   พอกินเสร็จกันครบทุกคนแล้ว ทุกคนก็เดินออกจากโรงแรมไปในทันทีแล้วตรงไปที่โรงเรียนนามิโมริเลย ตลอดทางพวกผมนั้นก็พูดคุยกันตามประสาเพื่อนที่รู้จักกันและคู่แข่งด้วย พอเห็นภาพแบบนี้แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเท็ตสึยะอยู่ที่นี้ด้วยก็คงดี ผมได้แต่คิดเท่านั้นเพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกจริงไหมล่ะ



   จนกระทั่งร่างกายของผมนั้นมาถึงที่โรงเรียนนามิโมริความคิดนั้นก็หายวับในทันที ก่อนที่พวกผมนั้นจะตรงไปต่อที่ยิมหลังโรงเรียนเลย


 

 



"ว่าแต่ว่าอิบุกิจังน่ะนัดพวกเรามาเองแบบนี้มีอะไรหรืเปล่าฮะ" คิเสะพูดแล้วคิดไปพลางๆ



"ไม่รู้สิคงอยากพูดอะไรหรือไม่ก็ใช้ร่างของพวกเราเป็นกระสอบทรายล่ะมั้งนะ" อาโอมิเนะพูดทำหน้าตาย



"ไดจังใจร้ายนั้นมันความผิดไดจังนะที่ไปหาเรื่องอิบุกิจังก่อนน่ะ"



"รำคาญหน่าซัทสึกิ"



"พอได้แล้วก็หน่าพวกนายจะถึงยิมแล้งเดี๋ยวก็โดนแบบเมื่วานหรอนะ" ทาคาโอะเข้าไปห้ามปรามอาโอมิเนะและโมโมอิ




พอจะตรงไปที่ประตูยิมทุกคนก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านในยิม แถมมันเสียงดังโครมครามอยู่




"ข้างในเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเสียงดังเชียว" คางามิพูดที่ตอนนี้กำลังฟังที่ดังโครมครามในยิมนั้น



"เปิดเถอะเผื่อเกิดอะไรขึ้น" ผมพูดแบบนั้นก่อนจะรีบไปที่ประตูแล้วก็ลงมือเปิดทันที


 

 


   แล้วตรงหน้าพวกผมนั้นมีร่างบางอย่างอิบุกิ มิซึกิที่กำลังเล่นสเก็ตไปมา แต่มันก็ไม่ใช่การเล่นที่ธรรมดาแล้วน่ะสิเนี้ยไหนจะกระโดดแถมยังโดดสูงเกือบถึงหลังคาของยิมเลย แล้วไหนจะตีลังกาอีกตอนนี้ในความคิดของผมน่ะคิดว่าเธอน่ะจะทำเรื่องที่เหลือเชื่อและเป็นไปไม่ได้ให้สู่สายตาผู้คนหรือไง ก่อนจะหยุดเล่นแล้วหันมาที่พวกผมแล้วก็พูดว่า


 


"นึกว่าลืมนัดไปแล้วนะคะ พวกคุณน่ะ"














 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



| ปัจจุบัน |





"ต้องขอโทษด้วยที่มาสาย"




"ก็ยังดีกว่าไม่มานะคะคุณอาคาชิ เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ" พอจบประโยคทุกคนก็ต่างพากันเข้ามาทันที




"อิบุกิจังเล่นสเก็ตเป็นด้วยหรอค่ะ" โมโมอิถามร่างบางที่ตอนนี้เคลื่อนตัวไปตรงเวที




"ต้องตอบว่าเคยเล่นมากกว่าค่ะ ถึงจะเล่นอยู่สองสามครั้งก็ตาม"




"เอ้...แต่เมื่อกี้น่ะกระโดดสูงมากเลยนะคะ ถ้าทำแบบนั้นได้มันก็ต้องเล่นชำนาญแล้วสิค่ะ"




"ตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันก็เป็นพวกเรียนรู้เร็วถ้าทำอะไรไปเพียงแค่ไม่กี่ครั้งก็สามารถทำได้โดยไม่ลังเลน่ะคะ"




"สุดยอดแล้ว" โมโมอิพูดพร้อมทำตาเป็นประกายถึงความสามารถของมิซึกิ




"หึไร้สาระจังว่ะ" อาโอมิเนะพูดพร้อมทำสายตาเย้ยกับร่างบาง




"ไดจัง!!"




"ทำไมอ่ะก็พูดความจริงนิ"


 

 



  ว่าจบมิซึกิก็ทำหน้ายิ้มร่าก่อนจะหมุนตัวและยกขาที่ใส่รองเท้าสเก็ตขึ้นมาพร้อมตั้งถ้าจะเตะอาโอมิเนะ แต่ก็ไม่เตะแค่เอาจ่อหน้าอาโอมิเนะเข้า แม้จะไม่ได้ไปทำร้ายอาโอมิเนะอะไรแต่สิ่งที่มิซึกิทำกลับทำเอาคนเขาถึงกับยืนขาสั่นและแทบขยับร่างกายไม่ได้เลย



   แล้วขาของมิซึกิเองก็อยู่ในท่าตั้งฉากตรงอีกด้วยจึงจะเห็นได้ว่าขาของเธอน่ะอยู่เทียบคางของอาโอมิเนะ ความจริงเธอกะจะสั่งสอนคนที่ปากอยู่ไม่นิ่งอย่างอาโอมิเนะหรือคางามิ ถึงพวกเขามีร่างกายที่สูงกว่าคนอื่นๆ อยู่แล้ว แต่ถ้าเรื่องต่อสู้น่ะเธอไมาแพ้ใครเลย

 



"ก่อนจะพูดอะไรออกช่วยอยู่นิ่งๆ สงบเสงี่ยม และเจียมตัวด้วยว่าที่นี้น่ะถิ่นใคร เพราะต่อให้วันนี้บนตัวฉันไม่มีมีดสั้นแต่ฉันก็สามารถเอารองเท้าสเก็ตนี่เป็นอาวุธได้โดยไม่ลังเล ไม่เว้นแต่ดินสอกดก็ด้วย แต่ต่อให้ร่างกายของฉันกับคุณต่างแค่ไหน แต่ว่ายังคงประสบการณ์น้อยกว่าฉันนะ คุณน่ะ" มิซึกิพูดพร้อมทำหน้ายิ้มไปด้วย




"ม...มะ...หมายความว่าไง"




"ก็หมายความว่า….ฉันและคุณ มัน คน ละ ชั้น กัน ไง ล่ะ คะ"



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

________________

 

 

 

 

 

แฮะ~~มาแล้วอาจจะสั้นไปหน่อย

แต่ก็มาแล้วนร้าาา

ตอนต่อไปต้องดุเดือดแน่

น้องครกจัดเต็มขนาดนี้น่ะ

 

 

 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #163 mariko102548 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 01:03
    หลังคายิมมันสูงมากนะ ที่บอกว่ากระโดดเกือบถึงหลังคายืมกันนี้ดูเกินไปนะ😂
    #163
    0
  2. #36 [Shiro-san] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 10:58
    หึๆ ถ้ารู้ความจริงว่าน้องคือน้องครกคงจะน่าตื่นเต้นน่าดู
    #36
    0
  3. #35 polytome (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:14
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ทำรู้สึกสะใจจัง? เเปลกนะ
    #35
    0
  4. #34 sao001 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:57
    รอตอนต่อไป
    #34
    0
  5. #33 animeft (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 10:55
    ก็เรานั้นมันคนละชั้น~
    #33
    0
  6. #32 vivnalove123 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 09:35
    ค้างงงงง
    #32
    0
  7. #31 xamphrmingein85 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 07:21
    รออยู่นะ
    #31
    0