[ Fic KNB&KHR ] わからない แค่คน(ไม่)เคยรู้จัก

ตอนที่ 7 : -Seven-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"หมายความไวที่ว่าเป็นคนสำคัญของฮิบาริ เคียวยะ" อาคาชิพูดแล้วมองไปที่ร่างบางที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา



"ก็หมายความอย่างที่ว่าแหละค่ะ เพราะฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวและยังไงซะพวกคุณน่ะอยู่ที่นี้ไม่นานหรอกค่ะ อ้อแล้วก็นะค่ะฉันจะบอกอะไรไว้อย่างหนึ่ง"



"เรื่องอะไรล่ะ" คางามิถาม



"เนื่องจากพวกคุณต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือน ฉันที่ต้องทำหน้าที่แทนเคียวคุงต้องทำหน้าที่ดูแลพวกคุณต้องอยู่ในความดูแลของฉันค่ะ



"ได้ไงกันล่ะ มันต้องหน้าที่ของสมาคมไม่ใช่หรอ" ฮิมุโระถามมิซึกิด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อกับเรื่องที่ร่างบางเล่ามา



"ฉันบอกได้แค่ว่ามีคนคนหนึ่งได้ไปทำเรื่องนี้มา ทำให้หน้าที่นี้ต้องตกมาที่เจ้าภาพอย่างโรงเรียนของฉันเอง"



"คนๆ นั้นที่ว่าเป็นคนรู้จักของอิบุกิจังหรอ" ฟุริฮาตะถาม



"เอ๋~ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย ล่ะ ค่ะ " มิซึกิบอกกลับไปด้วยรอยยิ้มที่บอกประมาณว่ามันไม่ใช่เรื่องของคุณยุ่งอะไรด้วยล่ะ



"นี้เธอจะกวนประสาทหรอกห้ะ!!" คางามิตวาดมิซึกิที่กำลังนั่งยิ้มร่าอยู่



"ฉันไม่ได้กวนประสาทนะค่ะ ก็มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรบอกแล้วทำไมฉันต้องบอกด้วยล่ะค่ะ"



"แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับโควคิของผมหรอนะ"



"นั้นคุณก็บอกให้คนของคุณเงียบปากในเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วยนะค่ะ"



"นี้เธอ!!" คางามิอารมณ์ฉุดไม่อยู่เลยจะตรงเขาไปทำร้ายมิซึกิ






    แต่ว่ามิซึกินั้นก็สามารถหลบได้ แล้วจากนั้นเธอก็เอื้อมมือของเธอเองไปหยิบมีดสั้นที่สอดไว้ในบูทสีน้ำตาลของเธอ ก่อนที่จะเอาออกมาจ่อหน้าคางามิที่ตอนนี้หน้านั้นแทบจะใกล้มีดเล่มเลยด้วยซ้ำไป






"นี้ฉันต้องคุณบอกให้รู้ด้วยหรอว่าฉันมีทักษะการต่อสู้และชำนาญอาวุธด้วยน่ะ เห็นฉันตัวเล็กแค่นี้แต่ฉันก็เป็นเทควันโดหญิงสายดำนะค่ะ"



"ล..แล...แล้วทำไมฉันต้องรู้ด้วย" คางามิ



"เพราะว่าจะได้รู้ว่าอันไหนควรกระทำและไม่ควรกระทำ ขนาดคุณเป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลับต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้เพราะผู้หญิงอย่างฉันนี้นะอ่อนแอจริงๆ" พอจบประโยคที่มิซึกิพูดคางามิถึงกับโมโห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะร่างบางนั้นเอามีดจ่อหน้าเขาอยู่เลยทำได้แค่ถอยห่างออกมาจากตรงนั้น




"ฝากไว้ก่อนเถอะ" คางามิพูดพร้อมถอยห่างออกมา




"ขอโทษค่ะฉันไม่ใช่ธนาคารที่จะฝากอะไรก็ได้" มิซึกิพร้อมเก็ยมีดไว้ในบูทสีน้ำตาลเหมือนเดิม



"นี้เธอ"



"ก็จริงไม่ใช่หรอค่ะ"



"พอได้แล้วน่าคางามิ" ฮิมุโระเข้ามาห้ามปรามคางามิ



"ชิ...ก็ได้" คางามิยอมรับฟังแล้วเดินถอยกลับไปที่เดิม




"อย่างที่บอกไปเมื่อกี้ว่าพวกคุณนั้นอยู่ในความดูแลของทางเรา ทางเราเลยจัดการเรื่องสถานที่พักอาศัยให้ซึ่งมันห่างจากโรงเรียนนามิโมริไม่มาก และเรื่องห้องเรียนพวกคุณอยู่ห้องเดียวกันกับฉัน จะได้พาทัวร์ภายในโรงเรียนได้ง่ายขึ้นและจะได้ไม่เสียเวลาไปหาคนอื่นๆ ที่อยู่คนละห้องคงเข้าใจนะค่ะพวกคุณทุกคน"




"เข้าใจแล้วล่ะฮะอิบุกิจัง"




"ถ้าเข้าใจแล้วฉันก็ต้องขอตัวก่อนเพราะฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำต่ออีก ตอนนี้คุณคุซาคาเบะคงรออยู่หน้าห้องแล้วล่ะ" พูดจบทันใดนั้นก็ได้มีคนเคาะประตูห้อง



 

 

 

 

 

 


ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก



"คุซาคาเบะครับคุณอิบุกิ"



"เข้ามาได้เลยค่ะคุณคุซาคาเบะ" ว่าจบคุซาคาเบะก็เข้าโดยที่ในมือนั้นมีช่อดอกไม้มาด้วยซึ่งมันเป็นดอกไม้ที่เธอชอบด้วยมันคือดอกยิปโซ



"คุณเคียวบอกให้ผมเอาดอกไม้มาให้คุณนะครับ" คุซาคาเบะพูดพร้อมเดินเข้ามาแล้วยืดดอกยิปโซมาให้มิซึกิ



"งั้นหรอค่ะขอบคุณค่ะคุณคุซาคาเบะ อ่อแล้วก็นะค่ะคุณคุซาคาเบะค่ะรบกวนพาพวกเขาไปที่พักหน่อยนะค่ะพอดีมีธุระที่ต้องไปทำต่อค่ะ" มิซึกิเข้าไปรับดอกไม้แล้วก็พูดกับคุซาคาเบะนิดหน่อย



"ได้เลยครับ สัมภาระทุกคนตอนนี้อยู่ที่โรงยิมสิน่ะครับ"



"ใช่แล้วค่ะรบกวนด้วยนะค่ะคุณคุซาคาเบะ" โมโมอิพูด



"ครับไปกันเถอะครับ" ว่าจบคุซาคาเบะก็เปิดประตูออกไปพร้อมกับพวกอาคาชิจนตอนนี้มีแค่มิซึกิเท่านั้นที่อยู่ในห้องนี้




   แล้วจากนั้นมิซึกิก็หยิบการ์ดที่แนบอยู่กับดอกยิปโซอยู่ขึ้นมาอ่าน





 

____________________________________





 

Buon anniversario 6 anni

La mia persona importante

 

 

Da... nuvola







 

____________________________________

 

 

แปล : สุขสันต์วันครบรอบ 6 ปี

 

คนสำคัญของผม

 

 

 

 

จาก...เมฆา







"เช่นกันค่ะเคียวคุง" มิซึกิยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจแล้วก็นึกถึงคนที่ส่งดอกไม้นี้มาให้กับเธอ ถึงตัวจะไกลกันแค่ไหนแต่ความรักที่เรามีให้กันก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง





    ระหว่างที่คิดแบบนั้นอยู่จู่ๆ โทรศัพท์ของมิซึกิก็ดังขึ้นมา มิซึกิเองก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็ดูว่าใครเป็นคนโทรมา พอได้เห็นชื่อบนจอโทรทัศน์เธอก็ก็รับโดยไม่ลังเลเลยทันที


 

 

 





"ดีจ้า"




"มีอะไรถึงต้องโทรมาหาฉันหรอค่ะ คุณรีบอร์น"



"ไม่มีอะไรมากแค่อยากรู้ว่าเธอได้หักห้ามไม่ฆ่าพวกนั้นหรอนะ"



"ก็เกือบแล้วล่ะค่ะ ก็พวกเขาเล่นจะมาต่อยฉันตั้งสองรอบแล้วนิค่ะ"



"หึ...ถึงพวกนั้นจะต่อยเธอเข้าไปมันก็ไม่คณามือของเธอหรอใช่ไหมล่ะ"



"ก็จริงค่ะแล้วมีอะไรหรือเปล่าค่ะถึงได้โทรหากันแบบนี้"



"ที่โทรมานี้ก็มีเรื่องจะให้ตามสืบหน่อย"



"ตามสืบหรอค่ะ"



"ใช่ตอนนี้ทางเราตามสืบได้มีพันธมิตรของวองโกเล่บางส่วนหนีมาที่ญี่ปุ่น เลยอยากให้เธอตามสืบหน่อยว่าพวกนั้นอยู่ส่วนไหนของญี่ปุ่น"



"งั้นหรอค่ะ แต่ถ้าพวกเขาไม่ให้ความร่วมมือล่ะค่ะ"



"นั้นก็คงต้องให้เธอจัดการเองล่ะShadow"



"หึ...ได้เลยเดี๋ยวฉันจะจัดการให้ในฐานะเ ง า"



"ก็เป็นอันว่าตกลงนะ ถ้าได้คืบหน้าอย่างไงแล้วจะโทรไปหาอีกทีนะมิซึกิ"



"ค่ะสวัสดีค่ะคุณรีบอร์น" ติ๊ด...





"เฮ้อออต้องกลับไปใช้ร่างของคุโรโกะ เท็ตสึยะแล้วสิ ถึงไม่อยากก็เถอะแต่มันมีเรื่องสนุกๆ ให้ทำนี่น่าจะให้พลาดได้ยังไงกันล่ะ"























| Part : อาคาชิ |

 

 



   หลังจากที่พวกเรานั้นออกมาจากห้องกรรมการคุมกฎ ผมและคนอื่นๆ ก็ต่างพากันไปที่ยิมเพื่อไปหยิบสัมภาระออกมา แล้วจากนั้นเคุซาคาเบะเองก็ได้นำทางพวกเรามาที่พักของเรา ซึ่งมันห่างมันก็ห่างจากโรงเรียนนามิโมริไม่มากแค่เดินออกไปอีกประมาณสามสิบนาทีก็ถึง



    แถมที่พักของพวกเราเองก็เป็นโรงแรมระดับหเาดาวเลยทีเดียว พอเข้าไปภายในโรงแรมมันก็ดูสวยมาก คงเป็นเพราะด้วยดีไซน์ของโรงแรมที่ดูมีความเป็นโมเดิร์นและธรรมชาติทำให้มันเป็นที่นิยมมากแค่ดูจากผู้คนก็ดูออกแล้วล่ะ






"เนื่องจากพวกคุณมากันสิบคน ทางโรงเรียนเราเลยอยากให้พวกคุณนั้นจับคู่กันนอนกันนะครับ ส่วนผู้หญิงเองก็คงไม่ต้องจับกันแล้วนะครับ"



"ค่ะ×2" ว่าจบคุซาคาเบะก็ได้หยิบอะไรบางย่างออกมา



"เพื่อความยุติธรรมผมเลยเตรียมนี้มาให้น่ะครับ ในนี้จะมีแท่งไม้ที่ติดเทปสีแดง สีดำ สีน้ำเงินและสีเขียวอย่างละสองไม้นะครับ ถ้ารู้แล้วว่าต้องทำยังไงก็เชิญหยิบได้เลยครับ" ว่าจบผมและคนอื่นๆ ก็หยิบแท่งไม้พร้อมกันก่อนจะหยิบขึ้นในทันที ผมนั้นได้แท่งไม้เทปสีน้ำเงิน



"ดูเหมือนว่าฉันคู่กับนายนะอาคาชิ"



"งั้นหรอ แต่ก็ฝากตัวด้วยล่ะมิโดริมะ"



"เช่นกัน" มิโดริมะพูดแล้วก็ดันแว่นตาของเขาทันที




"อาคาชิคุงกับมิโดริมะสีน้ำเงินสินะ ก็เหลือสีแดง สีดำและสีเขียวสินะ" โมโมอิพูดพร้อมจดบันทึกไปด้วย



"โมโมจจิผมกับทาคาโอะได้สีแดงฮะ" คิเสะพูดพร้อมชูแท่งไม้ขึ้นมาพร้อมทาคาโอะ



"ส่วนผมได้สีเขียวและอัตสึชิก็ได้สีเขียวเหมือนกัน" ฮิมุโระพูดแล้วชูแท่งไม้ทั้งสองอันเช่นกัน




"ถ้าอย่างนั้นสีดำก็คงเป็นไดจังและคางามิคุงสินะ"




"เออ×2"




"ถึงไม่นอนด้วยกันยังไงก็ต้องนอนที่นี้อยู่ดี เข้าใจไหมอาโอมิเนะ คางามิ"




"อ่าา.../เข้าใจแล้วน่า"




"ได้คู่กันแล้วสินะครับ และนี้คีย์การ์ดเข้าออกห้องที่พวกคุณจะนอนกันมันอยู่ชั้นที่เจ็ด เลขห้องก็ตั้งแต่401จนถึง405นะครับ"




"เข้าใจแล้วขอบคุณมากคุณคุซาคาเบะ"




"ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ราตรีสวัสดิ์ครับ"




"เช่นกัน" ว่าจบคุซาคาเบะก็ออกตัวไปจากตรงที่พวเราอยู่จนตอนนี้มีแค่พวกเราที่อยู่ที่เดิม




"แล้วเอาไงต่อล่ะอาคาชิ" อาโอมิเนะทักขึ้นมา




"ก็คงให้คีย์การ์ดตามคนที่ได้คู่ก่อน ก็เริ่มที่คู่โมโมอิห้อง401 คู่ฉันห้อง402 คู่คิเสะห้อง403 คู่มุราซากิบาระห้อง404 และคู่อาโอมิเนะห้อง405"



"ก็เป็นอันว่าได้ห้องแล้วนะ งั้นก็ไปที่ห้องเถอะเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนิเดินทางมาทั้งวัน" ทาคาโอะพูดแล้วบิดตัวไปมาก่อนจะออกตัวไปที่ลิฟท์ก่อนใคร





    ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาว่าน่ะแหละเดินทางมาทั้งวันแล้วไหนจะเรื่องที่เจอมาวันนี้อีก เวลานี้ก็ค่ำมืดแล้วแถมพรุ่งนี้เองก็ต้องเจออะไรอีกเยอะอีกแล้วในจะคนที่อิบุกิ มิซึกิอีก พอคิดอะไรพลางๆ แบบนั้นแล้วร่างของผมเองก็ได้มาถึงที่ห้องที่ผมแล้วมิโดริมะนอนแล้ว แล้วตอนนี้กำลังเก็บของอยู่





"นายกำลังคิดอะไรอยู่อาคาชิ"



"แค่คิดเรื่องที่เจอในวันพรุ่งนี้ก็เท่านั้นเอง"



"ฉันนึกว่านายกำลังคิดว่าคนที่ชื่ออิบุกิ มิซึกินั้นคือใครซะอีก" พอจบประโยคนั้นร่างของก็ไดชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง



"ไม่คิดว่านายจะคิดเหมือนกันนะมิโดริมะ"



"ฉันรู้จักนายตั้งแต่ม.ต้นถึงมีบ้างที่ดูไม่ออกว่าคิดอะไร แต่คงมีครั้งนั้นแหละที่ฉันและนายคิดเหมือน"



"ก็จริงและใช่กำลังคิดอยู่ว่าอิบุกิ มิซึกินั้นเป็นใครกันแน่ถึงดูเหมือนเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา แต่มันต้องมีอะไรว่ากว่านั้นดูเหมือนว่า ผมต้องสืบเรื่องราวของเธอแล้วล่ะว่าเธอเป็นใคร"
 

 

 

 

 

 

 

 

__________________________

 

เอาแล้วไงล่ะทำไงดีล่ะเนี่ย

แต่ก็คงทำไม่ได้หรอนะฮาคาชิคุง

รู้จักวองโกเล่น้อยไปแล้วล่ะ

รอตอนต่อไปได้เลยทุกคน

แล้วตอนนี้มาที่ประวัติของน้องครกกันเลยนะทุกคน

 

 

___________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ประวัติของน้องครก

 

 

ชื่อ : อิบุกิ มิซึกิ

 

ชื่อเก่า : คุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

ว/ด/ป : 31 ม.ค.

 

ราศรี : กุมภ์

 

กรุ๊ปเลือด : AB

 

ส่วนสูง : 168

 

สังกัด : วองโกเล่แฟมิลี่

 

ธาตุ : สายหมอก

 

งานอดิเรก : เล่นบาส อ่านหนังสือ ฟังเพลง ร้องเพลง

ทำอาหาร เล่นดนตรี เล่นเคนโด้

 

 

สถานะ : เป็นแฟนและคู่หมั้นของท่านฮิ (♡∀♡)

 

สิ่งที่ชอบ : วานิลลาเชคส์ ดอกไม้ เสียงดนตรี

 

สิ่งที่ไม่ชอบ : คนที่ไม่เชื่อใจกัน คนโกหก

 

อาวุธที่ถนัด : ดาบคาตานะ มีดสั้น หอก คุไน

 

ฉายา : Shadow

 

 

 

______________________







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #162 mariko102548 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 00:51
    นะค่ะ =ประหารเลยนะ!!!
    ใช้นะคะ หรือ น่ะค่ะ(อันนี้ใช้เฉพาะบางประโยค) แทนดีกว่าค่ะ
    #162
    0
  2. #37 NORHT_Wind (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 18:28
    นะค่ะ!!! นะค่ะ!!! ประหารมัน!!! มันใช้นะค่ะ!!!
    #37
    0
  3. #30 Nattakarn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 23:28

    อยากเห็นสีหน้าอาคาชิอะ รู้ว่าผู้หญิงที่มาต้อนรับตนเองคือใครแต่ที่แน่ๆสถานะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเพราะอีกฝ่ายคือคู่หมั้นของเคียวยะ

    #30
    0
  4. #29 รออ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:46

    ฮิบาริรีบกลับมาน้าาาา

    #29
    0
  5. #28 TT ♡♤ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:23
    พวกท่านโปรดทราบว่าที่นายหญิงเคียวยะมิใช่ครที่พวกท่านจะหาเรื่องได้....ถ้าเรืองถึงหูฮิบาริ เดียวสวดศพไปให้นะ
    #28
    0
  6. #26 โอซา​กุ​ มิยู (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 10:37
    มาต่ออีกๆสนุกมากๆ
    #26
    0
  7. #25 You are loved 9866 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:59
    ชอบๆเป็นกำลังใจให้น่ะ
    #25
    0
  8. #24 polytome (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:26
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #24
    0