ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 652,006 Views

  • 6,121 Comments

  • 13,876 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    31,013

    Overall
    652,006

ตอนที่ 4 : บทที่สาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3731 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

ในเมื่อเยี่ยนหลงเยี่ยไม่เปิดปากถึงเรื่องนี้มีหรือว่านางจะเป็นฝ่ายกล่าวถึง

 

ไป๋อวี้หลันยังคงใช้ชีวิตตามปรกติสุข เพียงแต่ไม่สวดมนต์หรือนั่งคัดพระคัมภีร์อันแสนน่าเบื่อหน่ายอีกต่อ แน่นอนว่านั่นสร้างความแปลกใจมากมายให้แก่ข้ารับใช้ทุกคนภายในจวน ทว่ากลับมิใช่กับตัวร้าย เยี่ยนหลงเยี่ยเพียงยกยิ้มบางเบา เลือกจะไม่ไยดีมันมากไปกว่านั้น

 

ความสงสัยมากมายก่อตัวขึ้นในหัวสมองของนาง หากการถามออกไปอาจรั้งจะสร้างปัญหา สู้หลับตาลงข้างหนึ่งเสมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยน่าจะดีกว่า ตราบเท่าที่ตัวร้ายยังคงให้การเลี้ยงดูรวมถึงดูแลนางอย่างดี มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้นางต้องกระเสือกกระสนตนเองสู่ความวุ่นวาย

 

เจ้าของร่างอรชรพลิกตัวกลับไปหาสามี ยามแขนแกร่งพาดลงบนรอบเอวคอดกิ่ง อวี้หลันกะพริบตายกมือกอดตอบอีกฝ่ายเช่นปรกติ เปลือกตาของหลงเยี่ยยังปิดสนิท แต่จังหวะการหายใจของเขากลับไม่ได้สม่ำเสมอ และนั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าตัวร้ายไม่ได้หลับสนิทเหมือนกับที่แสดงออก

 

นางลอบขยับยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ดวงหน้างดงามซุกลงบนแผ่นอกแกร่ง รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดขึ้นของเขา “หลงเยี่ย”

 

อย่างน้อยที่สุดการเอาอกเอาใจตัวร้ายบ้างก็นับเป็นเรื่องสมควร อีกทั้งเรื่องพวกนี้จะเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือคำอธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์ แม้นว่ายุคสมัยนี้วิทยาศาสตร์จะยังไม่ค่อยเข้ามาบทบาทมากนัก และบางทีเยี่ยนหลงเยี่ยอาจจะกำลังเถียงเรื่องนี้ในใจของตนอยู่ก็เป็นไปได้

 

ในเมื่อมันคือเรื่องน่าเหลือเชื่อ แต่ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเชื่อไปแล้ว

 

เอาเถอะ ไป๋อวี้หลันใช่ว่าจะมีชีวิตยืนยาว ส่วนใหญ่ตามเนื้อเรื่องในนิยายเมื่อทะลุมาแล้ว มักไม่ได้กลับไปโลกเดิม รวมถึงวิญญาณเจ้าของร่างเดิมล้วนแต่ไปสู่สุขคติโดยดี ไป๋อวี้หลันเองก็คงไปแล้วเช่นเดียวกัน

 

ร่างนี้กลายเป็นของนาง

 

“หลงเยี่ย ปีนั้นหม่อมฉันเคยปดท่านเรื่องดอกเบญจมาศ”นางสูดหายใจเข้าช้า ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา นัยน์ตาดอกท้อทอประกายวาวโรจน์ “เพราะเห็นว่ามารดาของท่านโปรดมัน”

 

คิดหรือว่าตัวร้ายจะปั่นหัวนางได้คนเดียว หลังจากสอบถามหลายสิ่งมากจากเฉียวฮุ่ย การปั่นหัวเยี่ยนหลงเยี่ยกลับนับว่าเป็นความบันเทิงไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว

 

อยากจะรู้นักว่าตัวร้ายจะมีสติปัญญาเฉียบแหลมสักเท่าไหร่กันเชียว

 

“ทว่าหลังจากทะเลาะกับท่านวันนั้น หม่อมฉันไม่อยากปดเรื่องเล็กน้อยพวกนี้กับท่านอีก”ท้ายประโยคน้ำเสียงของนางสั่นไหวจนรู้สึกได้ ไป๋อวี้หลันขบริมฝีปากของตน ดวงหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง “อย่าโกรธหม่อมฉันเลยนะเพคะ”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ทว่าริมฝีปากของเขากลับเผยออกมาเล็กน้อย เรียวนิ้วมือจิกลากลงบนอาภรณืตัวบางของนาง อวี้หลันแย้มยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะโอบกอดตัวร้ายอย่างโหยหาซึ่งความอบอุ่น

 

เสมือนเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในฤดูหนาว

 

“หลงเยี่ย

 

ไว้รอดูว่าตัวร้ายอย่างเยี่ยนหลงเยี่ยจะทำอย่างไรต่อไป

 

ปั่นหัวผู้อื่นความบันเทิงของนาง

 

.

.

.

 

ในช่วงปลายปีภาระงานของเยี่ยนหลงเยี่ยเหมือนจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้พักหลังมานี้นางไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นเขาเดินเล่นในจวนเป็นเพื่อน หรือใช้เวลาว่างอยู่กับนาง นั่นเป็นเรื่องดีและไม่ดีในคราเดียวกัน อย่างน้อยการได้ดูผลงานปั่นหัวชาวบ้านแบบใกล้ชิดก็ยังเป็นความบันเทิงใจที่สุด

 

ไป๋อวี้หลันยกมือขึ้นเท้าคางด้วยความเบื่อหน่ายปนเกียจคร้าน เรียวขางามเหยียดตรงออกไปโดยมีเฉียวฮุ่ยค่อยบีบหนวดให้อยู่ตลอด แต่เดิมหน้าที่ของพระชายาอวี้หลันนอกเหนือจากปรนนิบัติดูแลสามี ก็มีแค่การสวดมนต์กับคัดพระคัมภีร์ หลังจากนางละทิ้งสองเรื่องหลังไป

 

พระชายาอวี้หลันก็กลายเป็นคนว่างงานโดยสมบูรณ์แบบ ทั้งนี้อาจต้องขอบคุณความยอดเยี่ยมของตัวร้ายในฐานะสามี

 

นางเปิดปากหาวเตรียมจะปิดเปลือกตาลง ทว่ากลับต้องเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งยามได้ยินเสียงร้อนรนของนางกำนัลน้อยผู้เข้ามาอย่างเร่งรีบ “พระชายาเพคะ !

 

เฉียวฮุ่ยรีบตวัดสายตาใส่อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ ส่งผลให้นางกำนัลน้อยหน้าถอดสี อวี้หลันโคลงหัวลงครั้งหนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางกำนัลผู้โชคร้ายจากสถานการณ์น่าอึดอัด “มีอะไร”

 

ร่างเล็กหอบหายใจถี่รัว แล้วกล่าวด้วยเสียงร้อนรนเช่นเดิม “เสี่ยวมาวหายตัวไปเพคะ”

 

เสี่ยวมาวเป็นชื่อเรียกของเจ้าแมวขนขาวตัวนั้น จะว่าไปแล้วหลังจากพบว่านางและมันเข้าขากันไม่ได้ อวี้หลันก็ไม่ได้ให้ความสนใจมันอีก ปล่อยให้เหล่านางกำนัลทั้งหลายเป็นผู้ดูแล อย่างมากที่ทำก็แค่ถามไถ่ถึงมัน แวะเวียนไปเยี่ยมดูเป็นบางครา

 

“หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“ทูลพระชายา หม่อมฉันไม่แน่ใจนัก ตั้งแต่ยามเว่ยมาก็ไม่เห็นแล้วเพคะ”เจ้าของร่างเล็กรีบหลบตาลงต่ำ ยามเห็นว่าเฉียวฮุ่ยกำลังแผ่รังสีดำมืดออกมา นางกำนัลร่างอวบผละมือจากเรียวของนาง หันไปถลึงตาใส่ฝ่ายตรงข้าม

 

“แมวตัวเล็ก ๆ เพียงตัวเดียวพวกเจ้ายังดูแลกันไม่ได้อีกงั้นหรือ ไยต้องร้อนถึงพระชายาเช่นนี้”

 

“พี่เฉียวฮุ่ย น้องไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าค่ะ”

 

“ตั้งใจหรือไม่ก็ร้อนถึงพระชายา นับว่าไม่ได้ความ !

 

ไป๋อวี้หลันฉีกยิ้มบางเบา พลางโบกมือไปมาแนการห้ามทัพของสองกำนัล “เอาเถอะ เสี่ยวมาวเป็นเพียงลูกแมว คงไม่กล้าออกไปไหนไกลนัก ลองหาในจวนอีกรอบ หากไม่เจอค่อยบอกให้ไห่กงกงจัดการ”

 

“พระชายา”เฉียวฮุ่ยคราง

 

“ถือเป็นการขยับร่างกายไปในตัว”นางตวัดเรียวลงบนพื้น เหลือบมองนางกำนัลน้อย“อีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจะตื่นตระหนกไปก็เท่านั้น”

 

อีกฝ่ายยังคงหลบตาต่ำไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

 

“ไว้หาไม่เจอจริง ๆ ค่อยตื่นตระหนกก็ไม่สาย”

 

“หม่อมฉันน้อยรับคำสั่งสอนของพระชายาเพคะ”

 

.

.

.

 

อาจเป็นครั้งแรกที่ไป๋อวี้หลันได้มีโอกาสเดินสำรวจรอบจวน สิ่งแรกที่พบคือความกว้างใหญ่ของมัน เป็นผลให้เดินไปได้เพียงครึ่งทาง นางก็เหนื่อยหอบจนแทบก้าวขาไม่ไหว ดวงหน้างดงามแหงนขึ้นมองท้องฟ้าครึ้มเมฆ ทรวงอกกระพือตามจังหวะการหายใจ พร้อมหยาดเหงื่อมากมายที่ผุดผายออกมา

 

เฉียวฮุ่ยชำเลืองมองนางด้วยความเป็นห่วง พลางถามเสียงนุ่มนวล “ไหวไหมเพคะ”

 

อวี้หลันยกยิ้มก่อนพยักหน้า เป็นจังหวะเดียวกันที่นางกำนัลน้อยผู้นั้นสังเกตเห็นลูกแมวตัวน้อยเจ้าปัญหา อีกฝ่ายขยับยิ้มกว้าง แล้วชี้นิ้วออกไป “เสี่ยวมาว !

 

นัยน์ตาดอกท้อหรี่ลง มองไปตามทิศเดียวกับนิ้วมือของนางกำนัล ก่อนปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของบุรุษไม่คุ้นตาที่ย่อตัวลงเสมอร่างเล็กของลูกแมว ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามลำตัว นัยน์ตาใต้กรอบแว่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เมื่อเห็นเช่นนี้นางก็อดเปล่งเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้

 

นี่มันพฤติกรรมของเหล่าทาสแมวชัด ๆ แค่สายตาก็กินขาดแล้ว

 

ไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์ทาสแมวจะถือกำเนิดตั้งแต่ยุคโบราณ

 

“นั่นรองแม่ทัพหมิงไม่ใช่หรือเพคะ”เฉียวฮุ่ยเอ่ยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยที่เจืออยู่ มิต่างจากดวงตา “ไฉนจึงมาอยู่ที่นี้ ปรกติแล้วควรรอท่านอ๋องอยู่ที่เรือนหลัก”

 

นางกะพริบตาพยายามเค้นสมองเพื่อประมวลผลว่ารองแม่ทัพหมิงที่เฉียวฮุ่ยกำลังกล่าวถึงนั่นคือใครกัน พลันนัยน์ตาดอกท้อเปล่งประกายวาวโรจน์ รองแม่ทัพหมิงหมิงอี้เหอ

 

สหายร่วมทีมของตัวร้าย อนาคตแม่ทัพหมิงผู้โหดเหี้ยมนำทัพนับหมื่นดักล้อมพระเอก !

 

ไป๋อวี้หลันหลบตาต่ำลง หากทว่ากลับมิอาจหักห้ามริมฝีปากที่กำลังฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ของตนได้เลย สหายร่วมทีมของตัวร้าย ผู้ร่วมกันสร้างสีสันให้แก่นิยาย ความบันเทิง

 

นอกจากปั่นหัวตัวร้ายแล้วหากได้ปั่นหัวเพื่อนตัวร้ายก่อนตายล่ะก็

 

ยิ่งกับเพื่อนตัวร้ายที่อาจเป็นทาสแมวด้วยแล้ว

 

สัญญาเลยว่าถ้าตายไปนางจะไปโอ้อวดเรื่องพวกนี้แก่ยายเมิ่งถึงสามวันสามคืน !

 

        เฉียวฮุ่ยคือข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่างแท้จริง เพียงแค่สบตานางครู่หนึ่ง อีกฝ่ายก็ได้เสียสละตนเองกลายเป็นหน่วยกล้าเดินเข้าไปหาสหายของตัวร้าย ไป๋อวี้หลันยืนนิ่งเลือกทอดมองอยู่ตรงนี้ แล้วใช้สมองขบคิดวิธีการปั่นหัวหมิงอี้เหอ


    “ท่านรองแม่ทัพเฉียวฮุ่ยเอ่ยขึ้นเว้นระยะห่างจากเจ้าของร่างสูงใหญ่พอควร ทว่าหมิงอี้เหอกลับไม่ได้ให้ความสนใจนางกำนัลของนางเท่าไหร่นัก ฝ่ามือหนายังคงลูบไล้ไปตามเรือนขนของเสียงมาว


        เจ้าลูกแมวตัวน้อยเปล่งเสียงครางด้วยความพอใจเหมี๊ยว


        เพียงเท่านี้รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้าของหมิงอี้เหอ ดวงตาดำขลับทอประกายอ่อนโยนมากกว่าเดิมดี


        เฉียวฮุ่ยกะพริบตาก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นอีกรอบด้วยเสียงที่ดังขี้นกว่าคราก่อนท่านรองแม่ทัพหมิง นั่นแมวของพระชายานะเจ้าค่ะ


        เมื่อกล่าวถึงเสี่ยวมาว สหายร่วมอุดมการณ์ของตัวร้ายก็เหมือนจะเริ่มให้ความสนใจ หมิงอี้เหอแหงนหน้าขึ้น มองผ่านร่างอวบของเฉียวฮุ่ยตรงมาที่นาง อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูง แล้วรวบตัวเสี่ยวมาวเอาไว้ไม่ปล่อย


    “นี่แมวของข้า


    “...”


    “อดีตเคยเป็นของผู้ใดล้วนไม่สำคัญ ปัจจุบันมันเป็นของข้ารองแม่ทัพหมิงเอ่ยเสียงเรียบ พลางกระตุกยิ้มสูงขึ้นราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมหวังว่าพระชายาจะเข้าใจนะพ่ะย่ะค่ะ


        ไป๋อวี้หลันหรี่ตาลง สีหน้าของหมิงอี้เหอนั้นแสนจะราบเรียบ ทั้งยังมีหน้ามารวบแมวของนางเข้าอ้อมแขนของตน เสมือนเป็นการประกาศว่าตนคือเจ้าของคนใหม่ พลันสีหน้าของนางมืดครึ้มลง


        นี่มันไร้ยางอาย แล้วยังเกรียนมากอีกด้วย !


    “อดีตเคยเป็นของเปิ่นหวางเฟย ปัจจุบันย่อมต้องเป็นของเปิ่นหวางเฟย จะเป็นของผู้อื่นไปได้เยี่ยงไรริมฝีปากอวบอิ่มขยับยิ้มอ่อนหวาน เรียวขางามก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายประโยคนั้นของท่านรองแม่ทัพผิดเพี้ยนไปแล้วกระมัง


        ชั่วขณะหนึ่งดวงตาของหมิงอี้เหอทอประกาย ชายหนุ่มขยับแว่นตาทรงกลม พร้อมเหยียดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงกระนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ


    “หรือจะบอกว่าประโยคนั้นของเปิ่นหวางเฟยมิเป็นความจริง


        ครานี้หมิงอี้เหอเงียบไม่ยอมตอบสิ่งใด เพียงใช้สายตามองนางนิ่ง กระหม่อมมีงานต้องทำ


    “นั่นแมวของเปิ่นหวางเฟย


        รองแม่ทัพหมิงกระตุกยิ้มพลางไหวไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีกระหม่อมทูลลา


        ระยำเถอะ !


        ต้องไร้ยางอายเพียงใดถึงกล้าขโมยแมวต่อหน้าต่อตานาง


    “ท่านจะขโมยแมวของเปิ่นหวางเฟยไม่ได้ !”ไป๋อวี้หลันหอบหายใจ ร่างกายซวนเซคล้ายจะล้มลงไปกองกับพื้น หากเฉียวฮุ่ยกลับเข้ามาพยุงนางไว้ได้ทันรองแม่ทัพหมิง หมิงอี้เหอ


        หมิงอี้เหอคงก้าวเดินต่อไป ทั้งยังมีการเปล่งเสียงร้องเพลงแผ่วเบาคลอไปกับสายลมอ่อนเสี่ยวมาว ชื่อประหลาดนัก


    “เอาแมวของเปิ่นหวางเฟยคืนมา


    “ไว้ข้าจะตั้งชื่อให้ใหม่ฝ่ามือหนาลูบลงบนใบหูของเจ้าตัวขน


    “เสี่ยวมาวอยู่ในจวนของเปิ่นหวางเฟย ท่านจะเอามันไปไม่ได้ !”


       ทั้งที่คิดว่าจะปั่นหัวสหายของตัวร้าย ทำไมมันถึงได้เป็นนางที่เหมือนถูกปั่นหัว 


       บ้าบอที่สุด !


       อวี้หลันหันไปมองเฉียวฮุ่ย พลางใช้มือข้างที่ว่างอยู่จับเสาใกล้ตัวเอาไว้ให้มั่นเป็นหลักยึดเฉียวฮุ่ย รีบไปบอกท่านอ๋องว่ารองแม่ทัพหมิงขโมยแมวของเปิ่นหวางเฟย


       ฐานะสหายของตัวร้ายหรือจะสู่ภรรยาตัวร้ายได้ เยี่ยนหลงเยี่ยจะต้องทวงแมวคืนให้นาง 


      เฉียวฮุ่ยทำหน้าเลิกลั่กคล้านไปรู้จะทำอย่างไรดี ทว่าท้ายที่สุดแล้วก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี เตรียมจะหมุนกายเดินไปยังเรือนหลัก หากแต่ร่างสูงสง่าของเยีายนหลงเยี่ยกลับปรากฎกายขึ้นก่อน 


       นัยน์ตาดอกท้อทอประกายซึ่งความหวัง หลงเยี่ยรีบตรงเข้ามาประคองนาง ดวงตาคู่คมเจือไปด้วยความห่วงหาหลงเยี่ย รองแม่ทัพหมิงขโมยแมวของหม่อมฉัน


       ฝ่ามืออุ่นร้อนของหลงเยี่ยลูบไปตามแผ่นหลังของนาง เขาหันไปสยตากับหมิงอี้เหอครั้งหนึ่ง ก่อนที่อีกฝ่ายจะสะบัดหน้าราวแง่งอน ตัวร้ายถอนหายใจยาวเหยียด


    “ไว้เปิ่นหวางจะหาตัวใหม่ให้


        อวี้หลันเบิกตากว้างนั่นแมวของหม่อมฉัน


    “ให้เขาไปเถอะ เปิ่นหวางจะหาตัวใหม่ให้เจ้าหลงเยี่ยกล่าวก่อนยกมือลูบหัวนางแล้วส่งยิ้มปิดท้าย


        นี่มันหมายความว่าเยี่ยงไร !


        หรือแท้จริงแล้วไป๋อวี้หลันจะเป็นเมียน้อย แล้วหมิงอี้เหอคือนางในดวงใจตัวจริง !


        เยี่ยนหลงเยี่ย 


        เราเลิกกันเถอะ !

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.731K ครั้ง

89 ความคิดเห็น

  1. #6002 fai_btam (@fai_btam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:59
    พีคกับแว่นมาก
    #6002
    0
  2. #6000 BG3031 (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 23:52
    มีแว่นด้วย.
    #6000
    0
  3. #5891 InnoCences (@itsarapong2010) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:07
    แว่น? งง
    #5891
    0
  4. #5878 Aunblack'sGirl / อัญศิตา (@P-Ployli) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:08

    เดี๊ยววววววววววววววววววววววววววววววววววว

    #5878
    0
  5. #5852 Bewtii006 (@Bewtii006) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:38
    เดี๋ยววว นี่มันอะไรๆ5555
    #5852
    0
  6. #5765 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 07:18
    วอท!?555555
    #5765
    0
  7. #5587 Mammy Sentereza (@mam3714) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:00
    เดี๋ยวพี่555555555555
    #5587
    0
  8. #5131 Asphyxia-co (@nanaji-288) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 12:34
    ลงเรือผีเฉย55555555
    #5131
    0
  9. #5069 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:06

    กรี้ดดดดดดด


    มันเกืดอะไรขึ้นนนน

    #5069
    0
  10. #5004 C_chadarat (@C_chadarat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:22
    จู่ๆก็มีเรือผีซะงั้น5555
    #5004
    0
  11. #4958 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 00:59
    เอ้า ลงเรือผี55555
    #4958
    0
  12. #4123 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:46
    ไหนบอกไม่ชอบแมว แล้วไปตบตีกับเขา
    #4123
    0
  13. #3256 sp-in-k (@sp-in-k) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 01:24
    ตัวร้ายยยยย ขัดใจ
    #3256
    0
  14. #2934 kulchari (@kulchari) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 11:59
    นักรบใส่แว่นตา ไม่เท่ ไม่แมน
    #2934
    0
  15. #2823 ฉันชื่อลับแล (@lablae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 10:59
    อ่านแล้วยังสนุกไม่สุดยังวกวนแปลก แต่ขอบคุณที่แต่งให้อ่านค่ะ
    #2823
    0
  16. #2404 nanar1117 (@nang23) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 03:30
    แก๊งตัวร้าย คือร้ายจริงๆ แสบทุกคนเลย
    #2404
    0
  17. #2361 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:45
    สงสัยเรื่องแว่นเหมือนกัน
    #2361
    0
  18. #2129 yaowadee22 (@yaowadee22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 09:58

    ทำไมสมัยนั้นมีแว่นตาแล้วอะคะ

    #2129
    0
  19. #1884 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:50
    โอยยยยเราขำ 55555
    #1884
    0
  20. #1833 iowatrumpet (@iowatrumpet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 17:08
    อ่านแล้วสงสัยค่ะ
    หมิงอี้เหอใส่แว่นทรงกลม?

    สมัยนั้นมีแว่นสายตาแล้วเหรอคะ?
    #1833
    1
    • #1833-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 4)
      10 ธันวาคม 2561 / 17:10
      มีค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าอิงตามราชวงศ์ไหน อย่างในเรื่องคือราชวงศ์ชิงค่ะ
      #1833-1
  21. #1632 Snow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 20:43

    5555+ อ่านจบแล้วขำก๊ากเลย

    #1632
    0
  22. #1558 Horizon_right (@Horizon_right) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 18:13
    ทำไมเราขำ55555 สงสารนางเอกกกกก พี่เยี่ยนะพี่เยี่ยยยย
    #1558
    0
  23. #1500 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:18
    โอ้ย555
    #1500
    0
  24. #1463 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:19
    555555โอ้ย
    #1463
    0
  25. วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 19:44

    55+ตลกอะ
    #1403
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น