ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 654,556 Views

  • 6,128 Comments

  • 13,904 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    33,563

    Overall
    654,556

ตอนที่ 5 : บทที่สี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3227 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

แม้นว่าจะมีสายตาขุ่นเคืองของหมิงอี้เหอตวัดมองมา เยี่ยนหลงเยี่ยก็ยังสามารถยกยิ้มบางเบาได้อย่างไม่แยแส ชายหนุ่มเอนตัวพิงไปด้านหลัง นัยน์ตาคู่คมทอดมองอีกฝ่ายอย่างเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใด หากจงใจหยุดนิ่งลงที่ลูกแมวตัวขาวนานเป็นพิเศษ

 

“นี่แมวของกระหม่อม”รองแม่ทัพหมิงกล่าวเสียงเรียบ ทั้งยังจับตัวเสี่ยวมาวเอาไว้แน่น “ท่านเป็นคนบอกว่าจะให้กระหม่อม”

 

ตัวร้ายเลิกคิ้วสูงก่อนพยักหน้าครั้งหนึ่ง “ไม่ผิด เสี่ยวมาวเป็นของเจ้า”

 

“แต่ดูท่านจะยังไม่ได้บอกพระชายาเรื่องนี้”ชายหนุ่มหรี่ตาลง มองหน้าสหายต่างฐานันดรด้วยความไม่พอใจเท่าใดนัก “ฝีปากของพระชายาอวี้หลันเองก็ใช่ย่อย”

 

“ตอนแรกเปิ่นหวางว่าจะบอกนางหลังเจ้ามาดูเสี่ยวมาว ไม่คาดว่าเจ้าจะใจร้อน”ตัวร้ายไหวไหล่พลางยื่นมือออกไปหยิบถ้วยน้ำชาอุ่นร้อน “อีกทั้งก็มิได้คิดว่าอวี้หลันจะสนใจเสี่ยวมาวถึงเพียงนี้ เอาเถอะเปิ่นหวางเอ่ยสิ่งใดออกไปย่อมไม่คืนคำ”

 

“กระนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสริมทับ “อวี้หลันนางเป็นคนใจดี เปิ่นหวางพูดเรื่องนี้กับนางไม่ยากนักหรอก”

 

เพียงเท่านี้หมิงอี้เหอก็เผยรอยยิ้มกว้างยิ่งกว่าครั้งไหน เสมือนว่านั่นเป็นความพึงพอใจอย่างถึงที่สุดสำหรับรองแม่ทัพหนุ่ม “แมวตัวนี้เป็นของกระหม่อม”

 

หลงเยี่ยโคลงหัวลง พลางยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากแล้วกลืนลงไป “อวี้หลันเป็นคนยกให้เจ้า”

 

มือที่กำลังลูบหัวเสี่ยวมาวของรองแม่ทัพหมิงหยุดชะงัก หมิงอี้เหอแหงนหน้าขึ้นสบตาสหาย “มิใช่ว่าท่านเป็นคนยกให้กระหม่อม ?

 

ตัวร้ายกระตุกยิ้มสูง “เสี่ยวมาวเป็นของอวี้หลัน ย่อมต้องเป็นอวี้หลันที่ยกให้เจ้า”

 

พริบตาต่อมาสีหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นยุ่งยาก หมิงอี้เหอกลอกตาไปมาก่อนก้มมองเสี่ยวมาวอย่างชั่งใจ “กระหม่อมไม่อยากติดค้างพระชายา”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยฉีกยิ้มกว้าง

 

“หรือบางทีมันอาจเป็นแผนการของท่าน”

 

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปยอกจากวางถ้วยชาลง แล้วหยิบพู่กันขึ้นร่างบนกระดาษขาว ปล่อยให้หมิงอี้เหอได้แต่หงุดหงิดใจกับลูกแมวตัวน้อยไป ครู่มาจึงได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากอีกฝ่าย เยี่ยนหลงเยี่ยผงกหัวลงครั้งหนึ่ง พลางชำเลืองมองสหาย

 

“อวี้หลันเป็นภรรยาของเปิ่นหวาง”

 

หมิงอี้เหอเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา เพียงใช้สายตาเรียบเฉยของตนจ้องมองผู้สูงศักดิ์ “บิดาของนางเป็นคนข้างกายฝ่าบาท”

 

“แล้วอย่างไร”เยี่ยนหลงเยี่ยเอ่ยอย่างไม่ดี ดวงเนตรดำขลับทอดมองออกไปเสมือนว่าไม่มีอะไรสลักสำคัญ “อีกไม่นานเปิ่นหวางจะถูกแต่งตั้งเป็นองค์ไท่จื่อ”

 

“เร็วถึงเพียงนี้เชียว”

 

เขาสูดหายใจเข้า แผ่นหลังแกร่งเอนพิงไปกับพนักด้านหลังยิ่งกว่าเดิม เรือนผมยาวลู่ตกลงมา เยี่ยนหลงเยี่ยฉีกยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย “ถึงตอนนั้นเจ้าอาจจะได้เลื่อนเป็นแม่ทัพหมิงแล้วเช่นกัน”

 

หมิงอี้เหอกลอกตาอีกครา ก่อนลูบหัวเสี่ยวมาวต่อไป

 

“เหมี๊ยว”ลูกแมวตัวน้อยส่งเสียงคราง

 

“กระหม่อมแค่อยากเลี้ยงแมว”

 

สักตัวก็เท่านั้น

 

.

.

.

 

เยี่ยนหลงเยี่ยเชื่อเสมอว่าไป๋อวี้หลันเป็นคนมีเหตุผล แม้นว่านางจะแง่งอนเขาเพียงใด แต่นางก็ไม่เคยทำตัวไร้เหตุผลราวสตรีโง่เขลาเลยสักครั้ง เช่นเดียวกันกับครานี้ เขาขยับยิ้มบางเบา ใช้สายตาอบอุ่นมองภรรยาของตนที่นอนเหยียดอยู่บนเตียงด้วยความพอใจ

 

“อวี้หลัน”

 

ไป๋อวี้หลันหันมาตามเสียงเรียก นัยน์ตาดอกท้อหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะถามถึงเสี่ยวมาวทันที “แมวของหม่อมฉันล่ะเพคะ”

 

“เปิ่นหวางยกให้รองแม่ทัพหมิงไปแล้ว”เรียวขายาวขยับเข้าไปใกล้ แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง อวี้หลันมองเขาอย่างไม่พอใจ “เสี่ยวมาวเองก็ชอบเขามาก”

 

ชั่วขณะหนึ่งนัยน์ตาของนางวูบไหว พลางหลบต่ำลง “งั้นหรือ”

 

“ใช่”

 

“ท่านควรถามหม่อมฉันก่อน”

 

ฝ่ามือหนาสัมผัสลงบนซอกคออุ่นร้อน ดูเหมือนว่าภรรยาของเขาจะล้มป่วยอีกแล้ว ใบหน้างดงามซีดเผือด กระนั้นยังไม่ยอมละความพยายามที่จะคาดคั้นเอาคำตอบจากเขา นัยน์ตาคู่คมหม่นแสงลงราวสำนึกผิด “เปิ่นหวางขอโทษ”

 

 

“อวี้หลัน เปิ่นหวางผิดไปแล้ว”

 

ดวงเนตรกลมโตของนางฉายแววสับสน ไป๋อวี้หลันดูจะสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ “ช่างเถอะ”

 

ตัวร้ายที่นางรู้จักในนิยายแสนจะร้ายกาจและโหดเหี้ยม ไม่ใช่บุรุษที่ควรมีดวงตาอ่อนโยนหรือเอ่ยคำขอโทษออกมาได้โดยง่ายแบบนี้ ดูเหมือนว่าเยี่ยนหลงเยี่ยจะเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่รักภรรยาของเขามาก และมันอาจจะแค่นั้นก็ได้

 

หลงเยี่ยขยับยิ้มกว้างขึ้นจนเกือบถึงใบหู จากนั้นทิ้งตัวลงนอนข้างนาง สอดเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้วโอบกอดภรรยาของเขาเอาไว้ “อวี้หลัน”

 

ไป๋อวี้หลันลอบกลอกตา บางทีตัวร้ายอาจเป็นแค่เด็กน้อยที่ต้องได้รับความสนใจตลอดเวลา

 

“แท้จริงแล้วที่เปิ่นหวางยกเสี่ยวมาวให้รองแม่ทัพหมิง ส่วนหนึ่งเพราะเห็นว่าเจ้าไม่ได้สนใจเสี่ยวมาวเท่าไหร่ และส่วนที่สองก็เพราะคิดว่าถ้าใช้เรื่องนี้เป็นบุญคุณ หมิงอี้เหอย่อมติดข้างเจ้า”เหมือนว่านี่คือการโอ้อวดผลงานของตน หลงเยี่ยแหงนหน้าขึ้นสบตานาง “แค่แมวตัวเดียวแลกรองแม่ทัพมาได้มินับว่าคุ้มค่าหรอกหรือ”

 

โอ้

 

“อวี้หลันแม้ว่าเจ้าจะไม่มีหัวการค้า แต่เปิ่นหวางจะรักษาผลประโยชน์ของเจ้าเอง !

 

นี่มันตัวร้ายกาจ ผลประโยชน์เมียอยู่ครบ แต่ผลประโยชน์เพื่อนฝูงฉิบหายวายวอด

 

หมิงอี้เหอ นายควรเลิกคบหากับเขาซะ !

 

นางกะพริบตา ขณะที่หลงเยี่ยกลับเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่น พร้อมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าคมคายฝังลงบนซอกคอขาวกรุ่น “อวี้หลัน

 

สำหรับเหตุผลข้อสุดท้ายในการกำจัดเสี่ยวมาวออกไปจากวงจรชีวิตของไป๋อวี้หลัน เพียงแค่นี้ก็วุ่นวายมากเกินพอแล้ว ในชีวิตของไป๋อวี้หลัน

 

นางควรสนใจเขาเพียงผู้เดียว

 

“อ่า นั่นแหละความถูกต้อง”

 

.

.

.

 

หิมะตกหนักกว่าทุกวัน

 

ไป๋อวี้หลันยกมือขึ้นกอดเข่า ก่อนฟุบใบหน้าลงบริเวณต้นขาของตน ขณะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง หยาดหิมะตกลงมาหนักมากกว่าเดิมหลายเท่านัก ส่งผลให้นางไม่สามารถออกไปเดินเล่นนอกตัวเรือนได้เช่นเดิม ซึ่งนับเป็นเวลาสิบกว่าวันเห็นจะได้

 

หลังจากทะเลาะกับหมิงอี้เหอเรื่องเสี่ยวมาว วันถัดมานางล้มป่วยอีกครั้ง ทำได้เพียงแค่นอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีเฉียวฮุ่ยคอยดูแลอย่างใกล้ชิดสลับกับเยี่ยนหลงเยี่ยบ้างเป็นบางครา โชคดีที่ตั้งแต่แรกเรื่องทั้งหลายภายในจวนถูกยกให้หลี่กงกงเป็นผู้จัดการ ดังนั้นในช่วงสิ้นปีอันแสนวุ่นวาย ไป๋อวี้หลันก็ยังเป็นคนว่างงาน

 

หากเป็นโลกเดิมในช่วงสิ้นปี นางคงขลุกตัวอยู่ในห้องมืดนั่งปั่นต้นฉบับส่งสำนักพิมพ์ ถ้าโชคดีหน่อยอาจจะโผล่หัวออกไปเข้าสังคมกับชาวบ้าน หรือไม่ก็เฝ้ามองเขา

 

หลงเสวี่ย

 

นางกะพริบตาพลางแหงนหน้าขึ้น เป็นจังหวะเดียวกันที่หลงเยี่ยหันมาพอดี นัยน์ตาคู่คมสบเข้ากับนาง อวี้หลันขมวดคิ้ว ยามเห็นความยุ่งยากฉายชัดในดวงตาของสามี “มีอะไรงั้นหรือ”

 

เขาส่ายหน้าพลางยกยิ้ม “เปิ่นหวางลืมม้วนตำราไว้บนชั้นหนังสือ”

 

เรียวขางามตวัดลงบนพื้นก่อนเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง ชายอาภรณ์สีฟ้าครามสั่นไหวไม่ต่างจากปิ่นบนเรือนผมดำขลับ “หม่อมฉันจะไปหยิบให้”

 

“เปิ่นหวางไปหยิบเองได้” หลงเยี่ยปฏิเสธ ทว่าอวี้หลันกลับไปเชื่อฟังสามีเช่นปรกติ ร่างอรชรก้าวขาตรงไปยังชั้นหนังสือหลังห้องอักษร ปล่อยให้ตัวร้ายมองตามด้วยความสับสน กระนั้นแล้วก็เลือกรั้งรอแทนขัดใจภรรยา

 

นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองไปรอบด้าน เรียวนิ้วมือไล่สัมผัสไปตามม้วนตำรา เพียงไม่นานก็พบสิ่งที่เยี่ยนหลงเยี่ยต้องการ อวี้หลันขบริมฝีปากของตน เนิ่นนานสำหรับการอยู่นิ่งแทนขยับเขยื้อน พลันหางตาเหลือบเห็นภาพวาดของสตรีซึ่งแขวนอยู่บริเวณนั้น

 

ภาพวาดบนผืนกระดาษที่คล้ายคลึงกับไป๋อวี้หลัน ทว่าสตรีบนภาพวาดกลับสวมอาภรณ์ปักลายดอกเบญจมาศ ทั้งเครื่องยศบนร่างกายเองน่าจะห่างชั้นจากพระชายาอวี้หลันพอสมควร

 

นางเพ่งสายตามองอยู่คู่ก่อนจะไม่ใส่ใจมันในที่สุด ไม่ว่าจะใช่ไป๋อวี้หลันหรือไม่ล้วนแต่ไม่สำคัญ สตรีที่ตัวร้ายรักมากที่สุดคือนางเอกของเรื่อง แต่กว่าจะถึงวันนั้นก็อีกยาวไกล หากตัดสินใจไม่เปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง วันนั้นมาถึงนางคงถูกฝังอยู่ใต้ผืนดิน

 

“อวี้หลัน”เยี่ยนหลงเยี่ยตะโกนเรียกภรรยาเสียงดังลั่น

 

เมื่อเห็นว่าไป๋อวี้หลันไม่ได้ส่งเสียงตอบกลับมา ร่างสูงใหญ่รีบสาวเท้าไปดูภรรยาของตนทันที ฝ่ามือหนากว่ารีบทาบลงบนข้างแก้มไร้สีเลือดของนาง อวี้หลันกะพริบตา “เป็นอะไร”

 

นางส่ายหน้าแทนคำตอบ พลางสบเข้าไปในดวงตาของเขาเป็นการยืนยัน “ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

 

ชั่วขณะนั้นคล้ายกับเห็นเงาของใครสักคนซ้อนทับลงมา หลงเยี่ยฉีกยิ้มอ่อนโยน นัยน์ตาของเขาอบอุ่นและจ้องมองนางไม่ละสายตาไปไหน “งั้นหรือ”

 

ไป๋อวี้หลันโคลงหัวลงครั้งหนึ่ง แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาภายในสะท้อนสู่ดวงตาของนาง เรียวแขนบอบบางยกขึ้นโอบกอดสามีของนาง ก่อนทอดสายตามองผ่านร่างของตัวร้ายไป สุดระยะสายตา เสมือนว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น

 

ภาพฝัน

 

“หลงเยี่ย

 

.

.

.

 

กลางดึกคืนนั้นนางไม่อาจข่มตานอนหลับได้แม้แต่น้อย ไป๋อวี้หลันหอบหายใจถี่รัวอยู่บนเตียง ครั้นชำเลืองมองไปข้างกายกลับพบเพียงความว่างเปล่า ด้วยภาระงานอันมากล้นของเยี่ยนหลงเยี่ย ทำให้เขาไม่สามารถหลับนอนข้างภรรยาได้ตามปรกติ

 

นางสูดหายใจเข้าช้า ๆ พลางกัดริมฝีปากแน่น เรือนผมดำขลับลู่ลงมาปรกดวงหน้า เป็นเวลาเนิ่นนานที่นางนั่งอยู่แบบนั้นไม่แม้แต่จะเคลื่อนไหว ก่อนฝ่ามือบอบบางจะเลื่อนขึ้นปิดบังดวงตา แล้วขยับลุกขึ้นก้าวเดินไปนั่งบริเวณริมหน้าต่างภายในห้อง

 

มือขาวบางผละออกจากรอบดวงตา ดวงหน้าแหงนขึ้นมองเพดานแสนมืดสลัว ขณะควานหาไหสุราที่แอบซุกซ่อนเอาไว้ให้ผลจากสายตาของตัวร้าย เรียวขางามเหยียดตรง เอนตัวพิงไปทางด้านหลังด้วยท่วงท่าอันเกียจคร้านตามปรกติ ตามด้วยหยาดน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลอาบลงมา

 

อวี้หลันยกไหสุราจรดริมฝีปาก ปล่อยให้น้ำเมาหวานฝาดไหลไปตามลำคอ “ปล่อยวางไม่ได้”

 

มีเพียงความเงียบสงบที่โอบกอดนางเอาไว้ 

 

“ลืมก็ไม่ได้”

 

นางแค่นยิ้มพลางส่ายหน้าครั้งหนึ่ง มือยกขึ้นกอดหัวเข่าหมายจะข้ามผ่านค่ำคืนอันเหน็บหนาวไปเหมือนทุกครา

 

“ช่างเถอะ”

 

.

.

.

 

เส้นผมยาวสลวยดุจแพรไหมถูกเกล้าเป็นมวยสูงปักด้วยปิ่นระย้า อาภรณ์หนานุ่มปักลายดอกพุดตานทาบลงบนเรือนร่างของนาง อวี้หลันกางมือออกให้ความร่วมมือกับตัวร้ายเป็นอย่างดี เยี่ยนหลงเยี่ยไล่สายตาสำรวจความเรียบร้อยของภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเผยรอยยิ้มกว้างเหมือนทุกครั้ง

 

ตัวร้ายเคยเป็นสามีที่ยอดเยี่ยมเพียงใด เขายังยอดเยี่ยมเช่นเดิม

 

“หลายเดือนก่อนเพราะเจ้าล้มป่วย เปิ่นหวางเลยส่งขวัญและปฏิเสธการไปร่วมงานวันเกิดของฮูหยินท่านราชเลธิการไป๋ มารดาของเจ้า”หลงเยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ สัมผัสได้ถึงความยุ่งยากเล็กน้อยในน้ำเสียงของเขา “บัดนี้ใกล้วันเกิดของท่านราชเลขาธิการ เปิ่นหวางจะให้เจ้าเลือก หากไม่ต้องการก็แค่ส่งของขวัญไป อวยพรบิดาของเจ้าสักหน่อย”

 

อวี้หลันเลิกคิ้วสูง จะว่าไปแล้วบิดาของไป๋อวี้หลัน คือท่านราชเลขาธิการคนสนิทของฝ่าบาท ตัวละครนี้ค่อนข้างมีบทบาทพอสมควรในช่วงกลางเรื่องถึงท้ายเรื่อง นัยน์ตาดอกท้อสบตาเขา ตลอดมาเขาดูแลนางอย่างดี ทั้งในอนาคตหากหลงเยี่ยนสนิทกับบิดาของนางเอาไว้

 

บางทีจุดจบของเขาอาจเปลี่ยนไปก็ได้ ถ้าแต่แรกนางเอกของเรื่องไม่ตกหลุมรักตัวร้าย ก่อนจะทิ้งไปหาพระเอก แล้วตัดสถานการณ์รอบด้านออกไป เยี่ยนหลงเยี่ยก็เป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่ง

 

“มิได้พบบิดามานาน หม่อมฉันรู้สึกคิดถึงยิ่งนัก”

 

“เปิ่นหวางตามใจเจ้า”

 

นางแย้มยิ้ม “ท่านเป็นสามีที่ยอดเยี่ยม”

 

และเมื่อถูกชมเชย ตัวร้ายก็ไม่เคยหวงแหนรอยยิ้มของเขาแก่ภรรยาของตน หลงเยี่ยยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าครั้งบน ก่อนรอยยิ้มจะขยับกว้างราวถึงใบหู เขาเปล่งเสียงครางแผ่วเบา “นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว เปิ่นหวางยอดเยี่ยมกว่าใครทั้งนั้น”

 

 

“เพราะฉะนั้นไป๋อวี้หลัน เจ้าจะตายไม่ได้เด็ดขาด ข้าดีถึงเพียงนี้ ต่อให้เจ้าข้ามภพไปเกิดใหม่ก็ไม่มีทางหาคนที่ยอดเยี่ยมมากกว่าข้าได้”

 

นอกจากร้ายกาจแล้ว ตัวร้ายยังเป็นพวกหลงตัวเองอย่างน่าชัง

 

ฝ่ามือบอบบางทาบลงบนข้างแก้มของเขา “หลงเยี่ย ท่านมันตัวร้ายกาจ”

 

อยากจะรู้นักว่าทำไม ไป๋อวี้หลันถึงไม่ยอมมอบความรักให้กับสามีของนางสักครั้ง

 

เยี่ยนหลงเยี่ยเขาเป็นสามีที่ยอดเยี่ยมเสียจนน่าอิจฉา

 

“หลงเยี่ย

 

 


.

.

.

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.227K ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #5895 Lซ็Jโลก (@kulove123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:37
    มีแต่คำว่างง ลอยอยู่เต็มไปหมด
    #5895
    0
  2. #5588 Limimi (@Limimi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:59

    ไม่เข้าใจอะไรเลยเจ้าค่ะ 5555 คือเหมือนบทไม่ต่อกัน เหมือนอ่านจบในตอน ขึ้นบทใหม่ก็ตอนใหม่ สรุปพระเอกรู้แต่แรกว่านางเอกไม่ใช่อวี้หลัน แล้วยังไงนางเอกจะปั่นหัวพระเอกยังไงก็ยัง งง อยู่

    #5588
    0
  3. #5581 chalisa1111 (@chalisa1111) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:05
    งงๆอยู่ ในความไม่มีอะไรเเต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ระเเวงเเปลกๆ
    #5581
    0
  4. #5492 rye4_1 (@rye4_1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 12:40
    ติดตามค่ะ...
    #5492
    0
  5. #5491 rye4_1 (@rye4_1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 12:40
    ติดตามค่ะ
    #5491
    0
  6. #5328 J.JINA (@jirajira) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 15:38
    งงงงงงงงง
    #5328
    0
  7. #5261 kyulinmo (@kyulinmo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 17:39
    จับอะไรไม่ได้เลย งงสุดๆ
    #5261
    0
  8. #5240 SAomlockheart (@SAomlockheart) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:10
    งงแรง นิยายมันจับจุดไม่ได้เหมือนเอาทุกอย่างมาร่วมกันอะ
    #5240
    0
  9. วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 01:46
    มึนๆ อารมณ์เหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์ ไม่รู้ว่าแต่ละตัวละครคิดอะไรอยู่ ซี่งไม่ค่อยชอบ มันไม่เคลียร์
    #5086
    0
  10. #4999 Benjawan Sakdanarong (@bgedn88) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 17:49
    งงงงงงง ;_;
    #4999
    0
  11. #4925 bennybungie (@bennybungie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:15
    อ่านมาถึงบทนี้ยังงงอยู่เลย งงกับเนื้อเรื่อง ตัวละคร ยังจับจุดนิยายไม่ได้เลยอ่ะ
    #4925
    0
  12. #4892 wanwisa-k (@wanwisa-k) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:33
    อ่านแล้วเหมือนดูหนังที่ภาพเบลอ ๆ จับเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้ ใช้แต่คำว่าตัวร้ายฟุ่มเฟือย และตอกย้ำเรื่องอวี้หลันใช้ชีวิตทิ้งขว้างแบบแปลกๆ อ่านแล้วอุดอัดบอกไม่ถูก ไม่รู้คนเขียนตั้งใจหรือเปล่า
    #4892
    0
  13. วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:14
    ที่ดูไม่ค่อยต่อเนื่องเพราะตัวเอกนางเป็นคนเล่าเรื่อง และนางดันไม่สนใจสิ่งรอบตัว ปมที่ดูชัดสุดน่าจะเป็นก่อนมาที่นี่นางเอกน่าจะมีคนที่ตัวเองแอบรักมาก่อน
    #4883
    0
  14. #4785 dreaminfo (@dreaminfo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:05
    งงเหมือนกันคะ
    #4785
    0
  15. #4522 โย้ช! (@theblinks) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:41
    คนเขียนพยายามจะเขียนความรู้สึกให้มันดูมีอะไรป่ะ แต่คืองงมาก เหมือนตัดแป่ะ ไม่ต่อเนื่อง
    #4522
    0
  16. #4461 TKnokki (@TKnokki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:07
    อ่านมาห้าตอนแล้ว ยัง งง อยู่ หาความเชื่อมโยงยังไม่เจอค่ะ
    #4461
    0
  17. #4361 ฉันชื่อลับแล (@lablae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:46
    เป็นนิยายที่อ่นแล้ว งง สะเปะสะปะมาก สิ่งที่จะสื่อคืออะไร งง จริงๆนะ
    #4361
    0
  18. #4220 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:38
    ทำไมไม่เลิกไป
    #4220
    0
  19. #4169 แพน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 16:57

    งง ล้านตัว ชื่อหลงเยี่ย เฮียมีอาชีพเป็นอ๋อง เมียอวดหลัว เป็นสามีแห่งชาติ เมียว่างงาน ป่วย

    #4169
    0
  20. #4168 -Blank- (@-Blank-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 16:10
    นิยายไรท์มีสเน่ห์แบบแปลกๆ ถึงจะงงแต่เราก็ติดตามต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #4168
    0
  21. #4158 PLOYSOIYXX (@ployyy567) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:33
    งงเหมือนเรื่องไม่ต่อกันคือนางเอกหน้าเหมือนแม่ตัวร้ายหรอหรือไร
    #4158
    0
  22. #4157 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:09

    อ่านมาจนถึงตอนนี้ไม่เข้าใจอะไรเลย และไม่แน่ว่าอ่านจนจบจะเข้าใจอะไรบ้างหรือไม่ 55555555555555555555555555555555555

    #4157
    0
  23. #4124 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:57
    มันอาจเป็นเพราะตัวนางเอกเองไม่ได้รักตัวร้ายอ่ะ มันยังไม่รักแต่เท่าที่อ่ายๆมานางก็ดูจะเห็นความดีและทำเพื่อตัวร้ายบ้าง แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดี
    #4124
    0
  24. #4063 pacharasaeten (@pacharasaeten) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 22:10
    งงงงงงงงงงง
    #4063
    0
  25. #3269 memolunla (@memolunla) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 11:44
    ไม่เข้าใจระบบความคิดของนางเอกเลย ใช้ชีวิตไปวันๆแบบไร้ค่า
    ไม่สมกับที่มาจากยุคยี่สิบ
    #3269
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น