ว่าด้วยเรื่องภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งของตัวร้าย สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 580% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,354,783 Views

  • 14,312 Comments

  • 17,711 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    260,607

    Overall
    1,354,783

ตอนที่ 3 : บทสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3043 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


หลันซือซือจมอยู่กับการเรียนภาษา โดยแทบจะมิสนใจสิ่งใด กระทั่งการเข้าไปหาบิดายังเมินไปอย่างหน้าตาเฉย โชคดีที่อย่างน้อยนางเองก็มีฐานะมากพอจะเชิญอาจารย์มาสอนถึงที่ หาไม่คงลำบากยิ่งกว่านี้

อันที่จริงแล้วหลันซือซือ เป็นถึงบุตรีของแม่ทัพประจิม แม้นบิดาจะนำทัพออกรบบ่อยมิค่อยอยู่ติดเรือน หากแต่ก็ใช่ว่าจะละเลยการศึกษาของบุตรี แม่ทัพประจิมเคยนำหลันซือซือไปฝากไว้กับพระสนมเสียนเฟยซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ ทางฝ่ายแม่ คอยให้คนในวังหลวงอบรมสั่งสอน ทว่าเป็นหลันซือซือที่มิตั้งใจเรียน เอาแต่เที่ยวเล่นกับองค์ชายสาม ผลมันจึงเป็นเช่นนี้ 

ไร้การศึกษา ไร้อนาคต แต่ถ้าฐานะร่ำรวย คงเป็นเรื่องปรกติที่คุณหนูจวนแม่ทัพประจิมจะมิไยดี และเหมือนคนอื่นในยุคนี้ก็ดูจะมิใส่ใจนัก จินซิ่นบอกว่าลำพังสตรีเพียงแค่ปักผ้า ดีดพิณ แต่งกลอนได้ก็นับว่ายอดเยี่ยม 

เรียกได้ว่าสตรีเป็นเพียงสิ่งของปรนเปรอบุรุษเท่านั้น หาได้มีคุณค่าใดมากยิ่งกว่า จำมิได้แล้วว่านางเอกย้อนเวลาส่วนใหญ่เป็นเช่นไร อย่างแรกต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก ลุกขึ้นต่อสู้เพื่อทวงคืน หากแต่นางมีจินซิ่นคอยรับมือ จะกล่าวว่ายากลำบากคงมิเต็มปากนัก

เช้ามาก็แค่คอยรับน้ำชาจากเหล่าอนุภรรยา จากนั้นก็แยกย้าย นางจมอยู่กับหนังสือ แล้วก็กระดาษคัดลายมือ ชีวิตวนเวียนเช่นนี้กว่าครึ่งเดือน กระนั้นทั้งจวนกลับสงบสุข ย่อมเป็นเพราะไห่กงกงกับจินซิ่น  

นางกวาดมองกระดาษคัดลายมือของตน สลับดวงอาทิตย์ซึ่งกำลังเลือนหายไปจากน่านฟ้า ตวนอ๋องผู้นั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จดหมายที่ทิ้งเอาไว้ก็เพียงเขียนอย่างมิใส่ใจ 

‘ดูแลจวนให้ดี’

รอนางคุ้นชินกับภาษาของที่นี่เมื่อไหร่...

ดวงหน้างดงามฟุบลง ทักษะการเรียนภาษาของนางมิได้ย่ำแย่ รวมถึงมันสมองของหลันซือซือซึ่งสามารถจดจำได้อย่างรวดเร็ว อีกมินานก็คงพอจะรู้ประโยคพื้นฐานสำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน ส่วนประโยคทางการนั้นคงได้แต่ฝึกฝนไป

ซือซือ...

.

.

.

เพราะฐานะอันมิธรรมดาของเสวียนหลวนเหยา ทำให้มีแขกมาทักทายยังจวนอ๋องมิเว้นวัน เขาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ที่กอบกุมอำนาจทางกองทัพโดยสมบูรณ์ อนุชาร่วมมารดากับฮ่องเต้ เหล่าองค์ชายทั้งหลายซึ่งหมายตาบัลลังก์ย่อมต้องเข้าหาเขา

กลายเป็นนางต้องแต่งตัวให้พร้อมทุกวันเพื่อเผชิญหน้ากับพวกเขา หากเป็นหลัวซือซือจริง ๆ คงวุ่นเสียมิใช่น้อย ทักษะการรับมือกับผู้ใหญ่ของเด็กใช่จะมี เห็นทีคงถูกจูงจมูก ทั้งพวกเขาเองก็ขยันนำขนมที่นางชอบมาให้ รวมถึงเครื่องประดับมากราคา 

เจตนาก็...แสดงออกชัดเจนดี 

จินซิ่นมิได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ สีหน้าอีกฝ่ายเรียบนิ่ง หากตามประกบหลันซือซือมิห่าง ดูเหมือนเรื่องพวกนี้จะเป็นเรื่องปรกติสำหรับจวนตวนอ๋องแห่งนี้

ด้วยเหตุนี้นางจึงฉีกยิ้มใสซื่อ มิรู้ความอย่างถึงที่สุด การแสดงตนว่ารู้และเข้าใจมากเกินไป ย่อมมิเป็นผลดี แสร้งว่าโง่เขลามิรู้ความ เพื่อปล่อยให้ผู้อื่นจัดการนับเป็นความสุขสบาย 

“คราก่อนองค์ชายใหญ่ก็พึ่งมอบชาต้าหงเผา[1]มา มิคาดวันนี้ถึงกับมอบกำไรหยกเลือดนกให้พระชายา”จินซิ่นเอ่ยเสียงเรียบ ขณะรับของกำนัลจากอีกฝ่ายตามคำสั่งนาง 

องค์ชายใหญ่—เสวียนอินเหอขยับยิ้มราวมิรู้ความหมาย ตามบรรดาศักดิ์หากนับจากทางสามี องค์ชายใหญ่ก็เปรียบเหมือนหลานชายของหลันซือซือ เพราะตวนอ๋องคือน้องชายของฮ่องเต้ 

“นับว่าเป็นการแสดงมิตรไมตรี ของพวกนี้ถือว่าเล็กน้อย”

จินซิ่นเคยบอกว่าองค์ชายใหญ่นั้นคือกำเนิดจากสนมขั้นผินผู้ไร้ความโปรดปราน กระทั่งในสายตาของฮ่องเต้ยังเทียบองค์ชายสามหรือองค์ชายรองมิได้ ถ้าหากได้ตวนอ๋องช่วยพูดให้ก็คงพอมีหวังที่ฮ่องเต้จะเหลียวแล 

และการเข้าหาอีกฝ่ายผ่านทางพระชายาวัยเยาว์เช่นนางก็ดูจะง่ายดายที่สุด แต่เขาคงคิดน้อยเกินไป ของพวกนี้หรือจะทำให้นางรู้สึกติดค้าง 

“ได้ยินว่าพระชายาเอกขององค์ชายใหญ่ก็ชมชอบของสวย ๆ งาม ๆ”นางกล่าวขึ้น ชำเลืองมองจินซิ่นด้วยสายตาว่างเปล่า “ไปนำปิ่นขนนกกระเต็นมามอบให้องค์ชายใหญ่”

จินซิ่นมองนางอย่างคาดมิถึง ดวงตาแฝงไว้ด้วยความพอใจหลายส่วน ก่อนรีบทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด 

คนอย่างองค์ชายใหญ่ ต่อให้ห้ามว่ามิจำเป็นต้องนำมา เขาก็คงดึงดันจะนำของมาให้นางอยู่ดี ในเมื่อมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้โอรสสวรรค์ไยดีเขา 

ยามเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนดวงหน้าองค์ชายใหญ่แข็งค้างเป็นที่เรียบร้อย

“หวังว่าพระชายาของท่านจะพอใจ”

.

.

.

นอกจากความวุ่นวายของผู้ต้องการหาผลประโยชน์จากภายนอก ยังมีเรื่องวุ่นวายจากภายใน เมื่อใดที่สตรีอยู่รวมกันย่อมหาความสงบสุขแท้จริงมิได้ นั่นคือสัจธรรม 

พระชายารองสกุลเหอมาจากตระกูลระดับกลาง พอรู้ธรรมเนียมปฏิบัติอยู่บ้างจึงมิค่อยเป็นปัญหา แต่ก็ใช่ว่าจะวางใจได้ คนไหว้พระสวดมนต์กลับฆ่าคนได้หน้าตาเฉยก็มีให้เห็นอยู่มาก ส่วนอนุอีกสองนั้นตบตีกันอยู่บ่อยครั้ง 

จินซิ่นคอยรายงานพวกนี้ให้นางฟังอยู่ตลอด ทว่านางกลับปล่อยพวกเขาไปอย่างมิคิดจะทำอะไร ทำให้จินซิ่นได้แต่ปลงตกกับความมิรู้ความของนาง 

ในแต่ละวันก็มักเช่นนี้ หากมิใช่เหล่าองค์ชาย ก็เป็นบรรดาอนุภรรยา จะต่างออกไปหน่อยก็ตรงการพานพบองค์ชายสาม อาจเพราะฐานะขององค์ชายสามในใจหลันซือซือต่างจากคนอื่น

เพราะบิดาเคยนำนางไปฝากกับเสียนเฟย ทำให้หลันซือซือได้รู้จักและสนิทสนมกับองค์ชายสาม โอรสที่ถือกำเนิดจากเสียนเฟยระดับหนึ่ง แล้วเขาก็ยังเป็นต้นเหตุชวนหลันซือซือเที่ยวเล่นจนมิรู้หนังสือ 

นางควรโกรธเคืองเขา องค์ชายสาม—เสวียนอินเจิ้ง ตัวประกอบในนิยาย 

ลักษณะเด่นขององค์ชายสามคือรอยยิ้มซึ่งประดับบนดวงหน้าตลอดเวลา และเขาก็มิได้เข้าหานางด้วยสิ่งของเสียด้วย สติปัญญาของเขาเองก็คงเฉียบแหลมมิใช่น้อย ทั้งยังสนใจเรื่องของบทกวี 

วันนั้นนางนั่งอ่านบทกวีง่าย ๆ ของเฉียนป๋าย ผู้ถูกเรียกว่าเป็นนักกวีเอกของโลกใบนี้ บทกวีของเขาค่อนข้างเหมาะสมกับผู้หัดภาษาเช่นนาง รวมถึงความหมายที่ลึกซึ้ง เมื่อองค์ชายสามได้ยินมัน เขาก็เดินเข้ามาพูดต่อ 

“จำได้ว่าท่านมักชวนข้าออกไปเที่ยวเล่น ไยเป็นข้าคนเดียวที่มิรู้หนังสือ”

เสวียนอินเจิ้งเลิกคิ้วสูง ก่อนยกยิ้มเป็นต่อ “หากเป็นปัญหาที่สติปัญญา ข้าคงตอบมิได้”

นางพยักหน้า เสมือนมิรู้ความนัย ทำเป็นตั้งอกตั้งใจอ่านบทกวี องค์ชายสามดูอันตรายและมีเล่ห์เหลี่ยมกว่าองค์ชายใหญ่พอควร  แต่คนประเภทนี้ก็มีจุดอ่อนอยู่ เมื่อไหร่ที่มิระมัดระวัง คนอื่นคงพร้อมตลบหลัง 

“มิกี่เดือนก่อนเจ้ายังเป็นแค่คุณหนูซือซือ มิคาดว่าตอนนี้จะเป็นพระชายาผู้ถูกทอดทิ้งไปเสียแล้ว”

ชั่วขณะนางได้ยินเสียงถอนหายใจขององค์ชายสาม 

“นั่นสินะ”หลันซือซือละสายตาจากม้วนตำรา ท่ามกลางความแปลกใจขององค์ชายสาม “แต่มันก็มิได้แย่นักหรอก มิมีเขาข้าก็ยังเล่นกับท่าน”

องค์ชายสามเปิดปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ถูกจินซิ่นขัดจังหวะเสียก่อน จินซิ่นรีบเดินมาหานางแล้วกระซิบข้างหู “อนุซิ่วกับอนุหม่าตบตีกันอีกแล้วเพคะ”

นางเพียงเลิกคิ้ว โทษของการตบตีอย่างมากก็แค่โบย จำต้องรออีกหน่อย 

“ท่านอ๋องจากไปชายแดน ในจวนเองมีแต่เปิ่นหวางเฟย [2] พวกนางคงจะเหงาและกลัดกลุ้มจึงได้ก่อเรื่องขึ้น”หลันซือซือหลุบตาต่ำลง “เรื่องในครานี้กับคราก่อน เปิ่นหวางเฟยจะทำเป็นมิรู้มิเห็น”

จินซิ่นอ้าปากค้าง ไร้คำพูดใด “...”

ขณะที่องค์ชายสามถอนหายใจ มองนางราวกับตัวโง่เขลาที่สุดแห่งปี กระนั้นหลันซือซือก็ยังสามารถฉีกยิ้มอย่างมิรู้สึกรู้สา

.

.

.

ต้นฤดูใบไม้ผลิดอกมู่ตัน [3] ผลิบานสะพรั่งทั่วทั้งจวนอ๋อง หลันซือซือหรือจะเก็บตัวอยู่ในห้องอีกต่อไป นางรีบบอกให้จินซิ่นจัดเตรียมขนมและชาต้าหงเผาให้พร้อม ทั้งยังถือม้วนตำรากับกระดาษคัดรายมือไปปักหลักยังศาลาริมน้ำ 

มือหนึ่งถือม้วนตำรา อีกมือถือน้ำชา แผ่นหลังเอนพิงกับพนักหินอ่อน ขณะเรียวขาเหยียดกว้างออกไป ช่างเป็นภาพของพระชายาเอกที่พบเห็นได้ทั่วไปตลอดฤดูใบไม้ผลิ 

หลายเดือนผ่านไปนางเริ่มอ่านออกและเขียนได้มากกว่าเดิม ตามตรงประโยคพื้นฐานก็ได้เกือบหมดแล้ว แต่ถ้าจะให้อ่านบทกวียาก ๆ ก็คงมีติดขัดอยู่บ้าง

“ถวายพระพรพระชายาเพคะ”น้ำเสียงหวานมิคุ้นหูของพระชายารองสกุลเหอ—เหอรุ่ยเตียนกล่าวขึ้น พลางย่อตัวลงอย่างอ่อนน้อม นางปรายตามองอีกฝ่ายรอบหนึ่ง ชายารองสกุลเหอคือสตรีบอบบาง ทั้งยังขี้โรค ส่วนรูปร่างหน้าจัดว่างดงาม ยิ่งวันนี้สวมอาภรณ์สีฟ้าปักลายเมฆาก็ยิ่งดูน่าทะนุถนอม 

“ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบพระทัยพระชายาเพคะ”

นางยื่นมือออกไปพยุงเหอรุ่ยเตียนขึ้น ร่างกายของฝ่ายตรงข้ามเบาหวิวราวปุยฝ้าย สีหน้ายังดูซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก กระนั้นกลับมิมีรายงานเหอรุ่ยเตียนจะตามหมอหลวงแต่อย่างใด 

“ดูเจ้าจะมิค่อยสบาย”

เหอรุ่ยเตียนส่ายหน้า “หม่อมฉันสบายดี เพียงแต่สภาพอากาศเปลี่ยนเท่านั้นเพคะ”

หากหลับหูหลับตาก็มิแน่ว่าในอนาคตเหอรุ่ยเตียนอาจหยิบยกเรื่องนี้มาตำหนินาง กล่าวกันว่าสิ่งที่หายากที่สุดในจวนอ๋องและวังหลวงคือความจริงใจ แต่ว่าบางทีนางอาจมองมันในแง่ร้ายเกินไป 

“เช่นนั้นหรือ เปิ่นหวางเฟยรู้สึกเป็นห่วงยิ่ง”นางตีหน้าเคร่งเครียด แล้วกัดริมฝีปากแน่น “อย่างไรก็ให้คนตามหมอหลวงมาตรวจดูดีกว่า”

เหอรุ่ยเตียนเบิกตากว้างขึ้น พยายามเก็บซ่อนความตื่นตระหนกไว้มากที่สุด “มิจำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่หรอกเพคะ หม่อมฉันล้มป่วยจนเป็นเรื่องปรกติไปแล้ว มิเชื่อก็ลองถามให้ไห่กงกงดูก็ได้เพคะ”

“การทำให้เปิ่นหวางเฟยเป็นกังวลนับเป็นเรื่องที่อนุภรรยาเช่นเจ้าสมควรทำหรือ”

พระชายารองสกุลเหอนิ่งเงียบมิกล้าต่อเถียงอีกต่อไป หลันซือซือแย้มยิ้มอ่อนหวาน ชำเลืองมองไห่กงกงให้เป็นผู้จัดการ ก่อนเลื่อนมือสัมผัสดวงหน้าขาวซีดไร้สีเลือด “เมื่อครู่เปิ่นหวางเฟยพึ่งให้คนไปนำกระดานหมากล้อมมา เล่นด้วยกันสักรอบได้หรือไม่”

พระชายาเอกออกตัวเช่นนี้ พระชายารองหรือจะกล้าปฏิเสธ เหอรุ่ยเตียนได้แต่ยิ้มรับ ตลอดมาทั้งจินซิ่นและไห่กงกงเอาแต่กันมิให้นางเข้าใกล้หลันซือซือ มิคาดว่าจะมีลูกไม้เต็มไปหมด รอยยิ้มใสซื่อ ดวงตาที่เปล่งประกายราวมิคิดอะไรนั่น เป็นเพียงแค่หน้ากากหรือตัวตนจริง ๆ กัน ? 

ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยามหลันซือซือก็กลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้หมดรูป หากนางยังเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา เสมือนว่ามันคือความบันเทิงในชีวิต ทว่าเหอรุ่ยเตียนกลับรู้สึกวิตกกังวล มิรู้ว่าพระชายาเอกต้องการอะไรจากตน 

จินซิ่นรอบสำรวจสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ  ก่อนเข้าไปกระซิบบ้างสิ่งกับหลันซือซือ “อนุซิ่วกับ—”

มิทันจบประโยคพระชายาเอกก็สวนกลับเสียงเย็นชา “เปิ่นหวางเฟยให้โอกาสพวกนางเสียหลายครา เห็นได้ชัดว่าไร้ประโยชน์ ประกาศออกไปให้รู้ทั่ว อนุซิ่วและอนุหม่าไร้คุณธรรม ทั้งยังมิรู้ความ ก่อเรื่องวุ่นวายทำให้เปิ่นหวางเฟยเป็นทุกข์ นับแต่นี้ให้ขับออกจากจวน”ว่าจบก็ฉีกยิ้ม “มาเล่นต่ออีกสักรอบเถอะ”

เรียวนิ้วมือของเหอรุ่ยเตียงชะงักค้าง คล้ายกับลำคอแห้งเหือดไปชั่วขณะ “...เพคะ”

ส่วนจินซิ่นนั้นหรี่ตาลง พระชายาเอกช่างแตกต่างจากที่นางเคยเห็นเมื่อหลายเดือนก่อนโดยสิ้นเชิง ครานั้นยังดูคล้ายตัวโง่เขลามิรู้ความ ทว่าบัดนี้ 

คล้ายรู้ทันความคิดหลันซือซือหันขวับมามองจินซิ่นด้วยสายตาใสซื่อ “องค์ชายสามเป็นคนแนะนำเปิ่นหวางเฟยให้จัดการเช่นนี้”

จินซิ่นกะพริบตา “เพคะ?”

“เจ้าว่าดีหรือไม่”

จะว่าไปตอนนั้นองค์ชายสามก็อยู่ด้วย ระยะเวลาสั้น ๆ คนเราไหนเลยจะเปลี่ยนได้เร็วนัก

นางย่อตัวลงพร้อมปลอบโยนพระชายาตามปรกติ “นับว่าดีที่สุดแล้วเพคะ”

หลันซือซือขยับยิ้มกว้าง “อือ !”

เห็นได้ชัดว่านางเพียงคิดมากเกินไป


[1] ชาอู่หลงชนิดหนึ่ง ปลูกและเก็บยาก มีปริมาณน้อย ราคาจึงสูง รสเข้ม แต่ละมุนลิ้น

[2] ตัวข้าผู้เป็นพระชายาอ๋อง

[3] ดอกโบตั๋น สัญญาลักษณ์แห่งฤดูใบไม้ผลิ


สวัสดีค่ะ 

เห็นมีประเด็นเรื่องอายุของนางเอกวัย 12 ปี น้อยเกินไปหรือไม่ อันที่จริงแล้วตัวอย่างให้เห็นในหน้าประวัติศาสตร์มีเยอะในกรณีแต่งงานกับภรรยาวัยเยาว์ 

ยกตัวอย่าง ภรรยาเตียวหุย หลายสาวของแฮหัวเอี๋ยน ได้กันตอนภรรยาประมาณ 12 แต่งงานกันราว ๆ 12-13 ปี

หรือไม่ก็พระชายาขององค์ชายหลงซี โอรสของซุ่นจื้อฮ่องเต้ แต่งงานกันตอนพระชายาอายุ 8 ปี ส่วนองค์ชายหลงซี 14 ปี

อันที่จริงแล้วหากมันไม่ส่งผลต่อพล็อตเรื่อง ไรท์สามารถปรับเปลี่ยนให้ได้ ทว่าทุกอย่างถูกวางมาหมดเพื่อเฉลยในบทถัด ๆ ไป ต้องขออภัยด้วยค่ะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.043K ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #14267 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:50
    นางเอกฉันเก่ง
    #14267
    0
  2. #13521 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:55
    ขแบคุณข้อมูลค่า
    ชอบนิสัยนางเอกมากกก ถูกจริต
    #13521
    0
  3. #13154 fanpaaat (@fanpaaat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:19
    น้องคะ น่ารักกก
    #13154
    0
  4. #12865 Faded-Girl (@nuufunction) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 19:07
    เห็นอธิบายท้ายตอนแล้ว ขอเสริมออีกนิด คนสมัยก่อนอายุไม่ยืนยาว 50ปีถือว่าแก่มากแล้ว ส่วนมากไม่เกิน40ก็ตาย ตามธรรมชาติสิ่งมีชีวิตถ้าอายุขัยน้อยยิ่งต้องแพร่พันธ์เร็วขึ้น ยิ่งพวกนี้เป็นขุนนาง/ราชวงศ์ การลอบวางยาพิษเริ่มตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ แม้บางอย่างโดนไม่ถึงตายหรือแก้ไขได้ทันสารพิษก็สะสมในร่างกายทำให้ตายเร็วอีก ดังนั้นแต่งกันตั้งแต่อายุน้อยถูกต้องแล้ว
    #12865
    0
  5. #12692 150221 (@150221) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 11:29
    ได้คะไรท์
    #12692
    0
  6. #11046 Spaghetti (@kamisama111) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 08:13
    เริ่มยอมรับเรื่องอายุนางเอกได้ละ จริงคิดว่าก็ดีนะ คนอื่นมองนางเป็นเด็ก ทำอะไรๆก็เนียนดี 55555
    #11046
    0
  7. #10978 chayaratsangsook (@chayaratsangsook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    12 ก็ ไม่แปลกอะไรหรอก คนสมัยนั้น นิยมกินเด็กจะตายไป เค้าถึงว่ากันว่า กินเด็กจะทำให้เป็นอมตะ 555
    #10978
    0
  8. #10348 popeye1a (@popeye1a) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 18:50
    เจ้าโดนรอยนั่นหลอกเข้าให้แล้วล่ะ555
    #10348
    0
  9. #9504 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 17:00
    เรื่องนี้ไหวพริบต้องดี
    #9504
    0
  10. #9331 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 18:17
    องค์ชายสามคือหลอกด่าแรงมาก
    #9331
    0
  11. #8973 Blue roses are being overlooked (@tannycover) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 02:08
    คนจีนวัยปักปิ่นคืออายุ 15 ปี อายุ 12 มีสามีมันเกินไป แอบเห็นคอมเมนต์ก่อนเข้ามาอ่าน ว่า ท้อง คือแบบอื้อหือเด็กจะเป็นไงวะนั่น สังคมจีน ถ้าออกเรือนก่อนวัยปักปิ่นคงถูกชาวบ้านเหยียดกันแน่ๆอ่ะ แต่ช่างมันเถอะนิยายนี่นะ
    #8973
    0
  12. #8522 มากิริจัง (@mikiri) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 05:10
    เรื่องพระชายาเด็กยีงไม่เท่าไร
    แต่ตาอ๋องโคแก่กินเด็กนี่สิ
    ไม่รู้จักรอเวลาเลยแอบบสงสารน้องนิดๆ​

    สนุกค่ะอ่านต่อไปป่มที่สงสัยก็คลายไปนิดๆ
    #8522
    0
  13. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 21:30
    ความคิดอ่านสุดยอด เก่งมากพระชายาน้อย
    #8489
    0
  14. #8412 Daoluck (@Daoluck) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:25
    จัดไปค่ะ
    #8412
    0
  15. #8339 Napatsanan2536 (@Napatsanan2536) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 19:26
    ไม่มีปัญหาเรื่องอายุค่ะ 12ก็มีสาได้แล้วสมัยก่อน
    #8339
    0
  16. #8220 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:30
    โอ้โหห ปล่อยมาตั้งนานพอเกิดตบตีกันอีกก็ไล่ออกไปเลย
    #8220
    0
  17. #7715 palm-mild (@palm-mild) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:29
    สมัยนั้นก็แต่งกันแบบนี้อ่ะไรทอย่าคิดมาก
    #7715
    0
  18. #7435 Sika. (@Sikakarunborinet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 19:51
    ยิ่งอ่าน...ยิ่งงง
    #7435
    0
  19. #7161 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 12:50

    ทำไมบ่าว อ่านออกเขียนได้ ทำไมนายทำไม่ได้

    #7161
    0
  20. #7021 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:47
    งื้ออ น่ารักกกกก
    #7021
    0
  21. วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 13:40
    กรรม โยนให้ชายสามรับเคราะห์ไปสินะ5555
    #6937
    0
  22. #6776 Waranyat (@Waranyat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 09:28

    คนจีนแต่งงานตั้งแต่ยังเด็กอย่างที่ว่าจริง แต่แต่งเข้ามาแล้วเลี้ยงดูให้เรียนรู้และเติบใหญ่ไปด้วยกัน และจะไม่ร่วมหอจนกว่าจะปักปิ่น นี่เป็นจริยธรรมของคนโบราณ ดังนั้นจะเห็นว่าบางคนก็แต่งตั้งแต่ยังเด็กกว่านี้


    #6776
    0
  23. #6722 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 16:35
    เรื่องอายุไม่เท่าไหร่หรอก แต่หญิงแต่งงานแล้ว และสามีไม่อยู่บ้านแต่กลับมีผู้ชายเดินเข้าออกจวนเป็นว่าเล่นนั้น ไม่ควรต่อให้เป็นปัจจุบันสามีไม่อยู่บ้านชายมาหาถึงบ้านไม่เว้นแต่ละวัน คืออะไร??
    #6722
    0
  24. #6716 กะเทย. (@Mice112) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:32
    มานิ่มๆ แต่เชือดนิ่งๆ มากค่ะลูก555
    #6716
    0
  25. #6710 19112518 (@19112518) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 14:08

    น่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่าจะซัก14ปีคืออ่านหลายเรื่อง16ปักปิ่น12แลเด็กมา แต่ก็อ่านได้เนื้อเรื่องดีแล้ว สู้สู้

    #6710
    0
  26. #6351 CROSS.U (@ploysirirat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 11:40
    ตัวร้ายก็คือตัวร้ายสินะ 5555555 ร้ายมาก คือรู้แล้วใช่ไหมว่านี่ไม่ใช่ภรรยาตัวเอง เพราะนางไม่ชอบดอกเบญจมาศนี่นะ ฉลาดสมเป็นตัวร้ายยย
    #6351
    0
  27. #6193 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:03
    โอ้โห รู้ทันนี่นา
    #6193
    0
  28. #6127 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:36
    นิสัยตัวเองดีกว่าเนอะะะ
    #6127
    0
  29. #6122 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:42
    พระร้ายเป็นสามีดีหนึ่งมากแถมเฉลียวฉลาดดีกว่าพวกพระเอกโง่ๆมากเมียเป็นไหนๆ
    #6122
    0
  30. #5894 Lซ็Jโลก (@kulove123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:25
    เอ้า เรื่องพลิกกกก
    #5894
    0
  31. #5630 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 08:18
    งง มากเจ้าข้าเอ้ยยยย
    #5630
    0
  32. #5488 Rain The Frist (@zegdansk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 11:10
    อมกกกกกกก
    #5488
    0
  33. #4122 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:36
    อื้อหือ ร้ายกาจ!!
    #4122
    0
  34. #2403 nanar1117 (@nang23) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 03:24
    ตลกความหลงเยี่ย ร้ายนักกก!
    #2403
    0
  35. วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 09:37
    ต๊ายยย! ท่านอ๋องร้ายยยย จากที่อ่านมาเราขอสรุปตามที่เข้าใจอย่างนี้นะคะ คืออวี้หลัน(คนเดิม)รักพระเอก(?)หลงเสวี่ย แล้วหลงเยี่ยรักอวี้หลันมาก พอนางตายก็เลยคิดจะหลอกให้นางเอกรักเหมือนที่เมียตัวเอกรักพระเอกรึเปล่านะ?
    ปล.เอาเถอะ ยังไงซะ อวี้หลันคนใหม่กับหลงเยี่ยก็ต้องอยู่คู่กันไปตลอดจนจบนั่นล่ะ 😁
    #2249
    0
  36. #1995 15102532 (@15102532) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 09:28
    งงงงงงงงง มากเลยอ่ะไรท์มาเฉลยเลยนะ
    #1995
    0
  37. #1876 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:42
    คืออัลลไลลลล
    #1876
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น