ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 686,813 Views

  • 6,319 Comments

  • 14,021 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    65,820

    Overall
    686,813

ตอนที่ 19 : บทที่สิบแปด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4603 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

ต้นปีใหม่นับเป็นช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายอย่างแท้จริง

 

ตัวร้ายและภรรยาของเขาต้องออกจากตำหนักบูรพามุ่งหน้าสู่วังหลวงแทบทุกวัน ยังไม่รวมถึงการตอบจดหมายมากมายที่ส่งตรงมาจากเหล่าขุนนาง และการเข้าร่วมงานเลี้ยงซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี เยี่ยนหลงเยี่ยยุ่งหัวหมุนจนแทบไม่มีเวลาให้นาง แต่นั่นก็ไม่ต่างกันนักหรอก กระทั่งหมิงอี้เหอเองยังจมอยู่กับกองงานมากมาย

 

ส่งผลให้เสี่ยวมาวต้องอพยพมาอยู่กับนางชั่วคราว

 

อาภรณ์สีชาดปักลายดอกโบตั๋นถูกสวมลงบนร่างกาย เรือนผมเกล้าเป็นมวยสูงปักปิ่นระย้า ริมฝีปากแต่งแต้มด้วยสีแดงเช่นเคย ไป๋อวี้หลันมองเงาสะท้อนในกระจกท้องเหลือง พลันยกยิ้มประดับดวงหน้าซึ่งดูเฉยชามากจนเกินงาม เรียวนิ้วมือสัมผัสลงบนข้างแก้มขาวเนียน ด้านหลังปรากฏเป็นเงาร่างสูงใหญ่ของเขา

 

เสี่ยวมาวดูจะไม่รู้อะไร มันเดินอืดอาดก่อนตะปบเข้าที่ชายอาภรณ์ของนาง ไป๋อวี้หลันเลิกคิ้วสูงคร้านจะไยดี เพียงปล่อยให้มันส่งเสียงครางแผ่วเบาแสดงถึงความพึงพอใจ แล้วแหงนหน้าสบตาเขา นางโบกมือให้เฉียวฮุ่ยออกไป ในห้องกว้างจึงเหลือเพียงแมวหนึ่งตัวกับเจ้าของตำหนักบูรพา

 

“หม่อมฉันไม่อยากเป็นที่จับตามองเหมือนปีก่อน”นางกล่าวเสียงเรียบ เรียวขางามขยับเข้าไปใกล้เขา “คราก่อนเราสายไปถึงครึ่งชั่วยาม พระพักตร์ของฝ่าบาทมืดครึ้มเสียจนคิดว่าจะกระโดดกินหัวท่านกับหม่อมฉัน”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยมีทักษะการก่อกวนโอรสสวรรค์อยู่เสมอ เขาไม่เคยทำตัวให้เป็นที่โปรดปราน กล่าวให้ถูกคือตัวดื้อรั้นที่ฝ่าบาทไม่อาจเอาผิดในการกระทำของเขาได้ ไม่เพียงแต่เหล่าพี่น้องซึ่งถูกตัดขาดออกไป กระทั่งบิดา ตัวร้ายก็ยังไม่ไยดี

 

“ตาแก่นั่นหรือจะกล้า”เขาหัวเราะเสียงแผ่ว แล้วทัดปรอยผมกับใบหูของภรรยา “อ้วนลงพุงเยี่ยงหมูในเล้า จะมีปัญญากระโดดกัดหัวข้างั้นหรือ”

 

แลได้จากถ้อยคำประชดประชันของหลงเยี่ย สามีของนางช่างไม่กลัวตายเสียจริง

 

ไป๋อวี้หลันเขย่งตัวขึ้นเล็กน้อย พลางจูบลงบนข้างแก้มของสามี “ดูท่านจะมองหาความดีในตัวฝ่าบาทไม่ได้เลยกระมัง”

 

ไร้ซึ่งคำปฏิเสธหลงเยี่ยฉีกยิ้มกว้างราวกับว่า นั่นคือความจริงยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก นางนิ่งเงียบ ชั่วขณะนัยน์ตาดำขลับของเขาหม่นแสงลง  เสมือนว่าความรู้สึกหลากหลายฉายชัดอยู่ในนั้น ม่านหมอกอันเลือนราง อวี้หลันปิดเปลือกตาลง ก่อนหน้าผากของพวกเขาจะสัมผัสถึงกัน

 

“ไปกันเถอะ”นางเอ่ยและเขาเพียงครางตอบรับ

 

“อือ

 

.

 

.

 

.

 

การปรากฏตัวก่อนเวลาขององค์ไท่จื่อและไท่จื่อเฟย กลายเป็นเรื่องผิดแปลกสำหรับฝูงชน ดังนั้นสายตาหลายสิบคู่จึงจดจ้องตั้งแต่เดินเข้างานจนถึงที่นั่งประจำตำแหน่ง ไป๋อวี้หลันได้แต่แย้มยิ้มอ่อนหวาน ไม่ต่างจากสามี พวกเขาหันมาสบตากันเล็กน้อย ก่อนแยกย้ายกันสวมใส่หน้ากาก กระนั้นเยี่ยนหลงเยี่ยกลับถูกคนอื่นขโมยตัวไปอย่างง่ายดาย

 

นางยืนนิ่งทอดสายตามองสงครามแย่งชิงเยี่ยนหลงเยี่ยด้วยความเคยชิน พลางรินสุราลงในจอกอย่างเชื่องช้า อีกราวครึ่งชั่วยามเห็นจะได้ฝ่าบาทจึงเสด็จออกมา หรือว่าบางทีนี่อาจเป็นเหตุผลสำหรับการมาสายของเขา เพราะรู้ว่าตนเองอาจต้องพบกับสถานการณ์เช่นนี้

 

มือเรียวยกขึ้นเท้าคาง อีกข้างถือจอกสุรา ทอดมองดวงหน้าคมคายซึ่งแสนจะเย็นชาของเขา ก่อนถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้าของหมิงอี้เหอ ไป๋อวี้หลันกะพริบตา ไล่สายตาสำรวจร่างสัดทัดของแม่ทัพหมิงในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ริมฝีปากบางขบเป็นเส้นตรง ดวงตาเรียบเฉยจนเกือบเย็นชา บ่งบอกได้เลยว่าทาสแมวอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

 

“เสี่ยวมาวมาอยู่กับเปิ่นไท่จื่อเฟยไม่กี่วัน ท่านก็มีสีหน้าเช่นนี้แล้วหรือ”ไป๋อวี้หลันว่าพลางยกจอกสุราจรดริมฝีปาก ปล่อยให้น้ำเมาไหลผ่านลงไป “อย่างไรนี่ก็วันขึ้นปีใหม่ ใบหน้าท่านสมควรมีรอยยิ้มประดับเอาไว้หน่อย”

 

หมิงอี้เหอกลอกตาไปมา แล้วคว้าเอากาสุราไปรินให้ตนเอง เสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากเขาดังมาให้ได้ยิน “มีรอยยิ้มประดับไว้หรือไม่ ใครกันที่ไยดี”

 

ไป๋อวี้หลันชะงัก นัยน์ตาดอกท้อหม่นส่งอย่างครุ่นคิด ว่าไปแล้วครั้งหนึ่งหมิงอี้เหอเคยบอกกับนางว่า บิดาของเขาสนใจเพียงพี่ชายต่างมารดา ส่วนเขานับเป็นตัวประกอบฉากในครอบครัวอันสมบูรณ์แบบ กระทั่งมารดายังเอาแต่หมกหมุ่นกับการไล่กำจัดอนุของบิดา

 

แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจอีกรอบ ก่อนโบกมือไปมาคล้ายสนทนากับตนตามลำพัง “กระหม่อมแยแสเพียงองค์ไท่จื่อกับเสี่ยวมาว คนอื่นจะเป็นเช่นไรนั่นย่อมมิเกี่ยวอันใด”

 

นางพยักหน้า ทำตัวเป็นผู้รับฟังความทุกข์ของสหาย ไม่ว่าจะเป็นหมิงอี้เหอหรือเยี่ยนหลงเยี่ย พวกเขาต่างเหมือนกันตรงเรื่องครอบครัว นี่อาจเป็นเหตุผลของการอยู่รวมกันของเหล่าตัวร้าย เจ้าของร่างอรชรกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ยามลมหนาวระลอกใหญ่พัดผ่านมา

 

จอกสุราถูกยกในระดับสายตา ภรรยาและสหายของตัวร้ายต่างมองหน้ากัน พร้อมกับเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย หมิงอี้เหอกระตุกยิ้มแล้วยกมันจรดริมฝีปาก “สุขสันต์วันขึ้นปีใหม่ ไท่จื่อเฟยตรกูลไป๋”

 

ระหว่างนางกับหมิงอี้เหอค่อนข้างเป็นความสัมพันธ์ที่ยากอธิบาย ไม่เชิงจะเรียกว่าสหายเป็นเพียงคนที่เป้าหมาย ไม่สิ คนสำคัญในชีวิตเหมือนกัน นางเหยียดยิ้มกว้างพลางโคลงหัวลงครั้งหนึ่ง “สุขสันต์วันขึ้นปีใหม่ ท่านแม่ทัพหมิง”

 

หนึ่งสายตาของเยี่ยนหลงเสวี่ยจับจ้องมองมาที่พวกเขา หมิงอี้เหอและนางสบตากันเล็กน้อย ปล่อยให้คุณพระเอกซึ่งตกอยู่ท่ามกลางคนมากมายเช่นตัวร้าย รวมถึงน้องชายของเขาขมวดคิ้วยุ่งยากต่อไป ครั้นหันไปมองเยี่ยนหลงเยี่ย สามีของนางรายล้อมด้วยคนมากมาย สังเกตดูดี ๆ แล้วล้วนแต่เป็นเหล่าขุนนางหน้าใหม่ทั้งสิ้น

 

ช่างแตกต่างกับเยี่ยนหลงเสวี่ย มารดาของเขาคือฮองเฮา เชื้อสายตรงเช่นนี้ก็ไม่นับว่าแปลกอะไร

 

พลันเสียงนินทาจากบรรดาแขกเรื่อดังขึ้น ยามครอบครัวของแม่ทัพประจิมปรากฏตัว สายตาของคนส่วนใหญ่เพ่งมองไปยังร่างบอบบองของโฉมสะคราญ ดวงหน้างดงามของห่านฟางหรงมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ ก่อนเดินไปหลบอยู่ด้านหลังของมารดา ราวหวาดกลัวซึ่งสายตาและคำครหามากมาย

 

“ช่างเป็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจ ว่าไหมไท่จื่อเฟย”หมิงอี้เหอกล่าวขึ้นดึงความสนใจของนาง ทาสแมวกระตุกยิ้มสูง ดวงตาใต้กรอบแว่นทรงกลมเจือด้วยความเฉยชา “นอกจากพลาดตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวาแล้ว นางยังต้องทนกับสายตาคนพวกนี้ มินับรวมถึงความอับอายที่ตระกูลห่านต่างต้องแบกรับ”

 

“องค์ไท่จื่อเป็นคนทำงั้นหรือ”

 

การละเล่นนอกกรอบของเขา ปล่อยให้สังคมชั้นสูงเป็นคนลงโทษ ห่านฟางหรงโดดเด่นกว่าใครเพื่อน ย่อมมีคนชิงชังและหมั่นไส้เป็นธรรมดา ไม่ต้องกล่าวถึงยามตกลงมา คนที่เข้าใจเรื่องพวกนี้ดีกว่าใครคือเยี่ยนหลงเยี่ย เพราะเขาอยู่สูงที่สุดเสมอ

 

สหายของตัวร้ายพยักหน้า “องค์ไท่จื่อรู้ดีเสมอว่าต้องใช้ใครเป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุจึงเป้าหมาย เขาเป็นคนฉลาด ไม่ว่าจะทำอะไรล้วนคำนวณอย่างรอบคอบ”

 

 

“อดหลับอดนอนเขียนจดหมายถึงคนเหล่านั้น เพียงเพื่อเอาใจท่าน”หมิงอี้เหอหันกลับมามองนาง ดวงตาฉายชัดถึงความอิจฉาริษยา ดุจแมวน้อยที่ทาสหนีไปมีคนอื่น “องค์ไท่จื่อเคยตรัสว่าผลประโยชน์ต้องมาก่อนเสมอ ทว่าการที่เขาทำเช่นนี้ กระหม่อมคิดอีกร้อยรอบก็ไม่เห็นว่าจะมีผลประโยชน์อะไร มากไปกว่าไป๋อวี้หลัน”

 

เปิ่นหวางไยดีเพียงผลประโยชน์พวกนั้น

 

น่าหงุดหงิดจริง ๆ ว่าไหม ? เสี่ยวมาว

 

.

 

.

 

.

 

กว่าเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้กับฮองเฮาจะเสด็จออกมา เวลาก็ล่วงเลยไปถึงค่อนคืน ไป๋อวี้หลันขยี้ตาเล็กน้อย รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเยี่ยนหลงเยี่ยเดินเข้ามาจับจูงนางออกไปด้านหน้า หมิงอี้เหอกลับไปอยู่กับครอบครัวของเขา ใบหน้าแลดูบึ้งตึงค่อนไปทางเบื่อหน่าย ทว่าตัวร้ายกลับยังฉีกยิ้มกว้างได้ราวไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทั้งที่พึ่งผ่านสงครามแย่งชิงกับเหล่าขุนนางมา

 

นางกะพริบตาถี่รัว ก่อนคุกเข่าลงด้านหน้า ยามขบวนเสด็จของโอรสสวรรค์เคลื่อนผ่านมา ด้านข้างขนาบด้วยฮองเฮา ด้านหลังนั้นเป็นเหล่าข้ารับใช้ทั้งหลาย รวมถึงไป๋หลัวซาน บิดาของนางซึ่งเป็นที่ปรึกษาให้แก่ฝ่าบาท คล้ายพึ่งตระหนักได้ว่าคนตระกูลไป๋เองก็ต้องมางานนี้ อวี้หลันหันกลับไปกวาดตามองบรรดาแขกเรื่อ จึงทันสังเกตเห็นไป๋ฉิงฮวา ฮูหยินไป๋ และน้องชายต่างมารดา

 

พวกเขาต่างมาร่วมงาน

                                                             

“ถวายบังคมฝ่าบาทพะย่ะค่ะ”เสียงของเหล่าแขกเรื่อเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียง หน้าผากแนบชิดไปกับพื้นหินอ่อนด้านหน้า ฝ่ามือเย็นเฉียบของนางวางลงบนพื้น พลันรู้สึกอบอุ่นเมื่อเยี่ยนหลงเยี่ยยื่นมือของเขาออกมากอบกุม ตัวร้ายชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง แล้วหันไปสนใจเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้

 

แม้นคำประชดประชันของตัวร้ายจะค่อนข้างระคายหู หากในความเป็นจริงแล้ว เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้นับเป็นบุรุษที่เคยรูปงามผู้หนึ่ง รูปร่างอาจเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา หากดวงหน้าซึ่งประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา แลดูอบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิก็พอทำให้บุปผางามหลงใหลได้ไม่ยาก

 

คล้ายคลึงกับเยี่ยนหลงเยี่ย มากเสียยิ่งกว่าองค์ชายรอง

 

“ตามสบาย”เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ทรงโบกมือเล็กน้อยเป็นเชิงให้ลุกขึ้นได้

 

“ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

 

ยังคงไว้ซึ่งความเฉยชาตามปรกตินับแต่แรกเริ่ม ดวงหน้างดงามแย้มยิ้มบางเบาพอเป็นพิธี ช่างขัดกับตัวร้ายผู้ซึ่งไร้รอยยิ้มใดประดับเอาไว้อีก ไป๋อวี้หลันไม่ได้แยแสแม้แต่น้อยว่าโอรสสวรรค์กำลังพ่นอะไรออกมาให้ฟัง นางเพียงจดจ้องสามีอย่างไม่ละสายตา คอยสังเกตสีหน้าของเขา

 

ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีสิ่งหนึ่งที่นางพยายามหาคำตอบด้วยตัวเองตลอด ทว่านั่นสวนทางกลับโชคชะตา ความทรงจำของนางเลือนหายไปทุกวัน สาเหตุการก่อกบฏของตัวร้ายจึงยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด เป็นความโชคร้ายอันแสนบัดซบหรืออะไรก็แล้วเรื่องราวของตัวร้ายนั้นน้อยนิดเกินไป

 

“กระชับเสื้อคลุมให้แน่นอีกหน่อย ข้ายังไม่อยากเห็นเจ้าล้มป่วย”เยี่ยนหลงเยี่ยว่าพลางกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ของนาง มือยกโอบร่างอรชรให้ขยับเข้ามาใกล้ “อวี้หลัน

 

ไป๋อวี้หลันพยักหน้าอย่างว่าง่าย นั่นทำให้เขายกยิ้มพึงพอใจ ครั้นเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้อนุญาตให้ทุกคนกลับไปยังที่ของตน ตัวร้ายและภรรยาของเขาคือบุคคลแรก ๆ ที่ไปถึง นางขมวดคิ้วเข้าหากัน ยามเผลอสบตากับเยี่ยนหลงเสวี่ย เขาดูตื่นตระหนกก่อนหันหน้าหนี ยังดีที่ตัวร้ายไม่ทันสังเกตเห็น

 

“มีอะไรงั้นหรือ”หลงเยี่ยถาม ว่าพลางมองไปตามทิศสายตาของนาง

 

“หม่อมฉันเพียงสังเกตเห็นไป๋ฉิงฮวา”ทักษะการหลอกลวงตัวร้ายของนางเหมือนจะเพิ่มสูงขึ้น อวี้หลันกล่าวพร้อมสบตาเขาอย่างไม่หวั่นเกรง “มิได้พบนางนานแล้วเหมือนกัน”

 

ตามปรกติแล้วเยี่ยนหลงเยี่ยควรคาดคั้นนางมากกว่านี้ หากแต่วันนี้ตัวร้ายเหมือนจะไม่ไยดีมันเท่าไหร่นัก เช่นเดียวกับงานเลี้ยงที่ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังน่าเบื่อหน่าย เพียงดื่มสุราปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า หรืออาจนั่งชมบุปผางามของฝ่าบาท

 

เขายกมือเท้าคาง เรียวนิ้วมือไล้สัมผัสไปตามพวงแก้มขาวเนียนของภรรยา จากนั้นจึงขยับยิ้ม “แท้จริงแล้วข้าไม่อยากมางานเลี้ยงคราวนี้เท่าใดนัก”

 

นี่อาจเป็นคำสารภาพของเด็กน้อยนามว่าเยี่ยนหลงเยี่ย

 

ไป๋อวี้หลันสูดหายใจเข้าช้า ๆ พยายามจะตีความหมายในท่าทีของเขา บางเวลาเยี่ยนหลงเยี่ยคือคนเข้าใจยาก และเขามักไม่ต้องการให้นางเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็น นิ้วมือของเขาชี้ออกไปยังพระที่นั่งของฝ่าบาท ฮองเฮากำลังใครสนทนาอยู่กับฮูหยินไป๋ โดยมีบิดาของนางคอยมองอยู่ห่าง ๆ

 

“นั่นเป็นเพราะรู้ดีว่าเสด็จพ่อจะทำอะไร และข้าต้องเล่นไปตามบทบาท เป็นคนโง่เขลา”

 

“เป็นหมูในเล้าเสียบ้างมันไม่ดีหรอกหรือ”นางเย้าหมายจะทำให้เขาขบขัน ทว่าตัวร้ายหาได้มีอารมณ์จะขบขันกับนางไม่ เขาขยับเข้ามาใกล้นางมากกว่าเดิมมือทัดเส้นผมที่ตกลงมากับใบหู ชั่วขณะนัยน์ตาคู่คมวูบไหวดุจแสงเทียน“หลงเยี่ย เป็นอะไร”

 

“บิดาของเจ้าคงมิได้บอกอะไร บางทีเขาอาจล้มเลิกความคิดที่จะใช้เจ้าเป็นเครื่องมือจับตามองข้าแล้ว”เยี่ยนหลงเยี่ยไม่ตอบคำถามนาง ดวงตาของเขามองผ่านนางไป เพื่อสบตากับเยี่ยนหลงเสวี่ย “ทั้งหมดเป็นเพราะว่าข้าฉลาดและรู้มากกว่าที่โอรสสวรรค์จะคาดคิด”

 

“หมายความว่าอย่างไร”

 

พริบตานั้นดวงหน้าคมคายพลันบิดเบี้ยว เยี่ยนหลงเยี่ยส่ายหน้าไม่ยอมตอบคำถามนางอีกครั้ง ฝ่ามือเลื่อนปิดบังใบหูและดวงตาของนางจนมืดมิด แลไม่เห็นสิ่งอื่นใด “หมายความว่าสามีของเจ้าฉลาดมาอย่างไรเล่า”

 

“หลงเยี่ย

 

สรรพสิ่งพลันเงียบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อโอรสสวรรค์ต้องการจะตรัสบางสิ่ง ขันทีประจำพระองค์ก้าวออกมาด้านหน้า ไป๋อวี้หลันได้ยินเพียงเสียงฝีเท้า จนกระทั่งหลงเยี่ยยอมผละมือออก นางถึงได้มองเห็นสิ่งรอบตัว แลเห็นซึ่งรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวและเฉยชาของเขาเป็นอย่างแรก

 

“พวกเจ้าทุกคนย่อมรู้ดีว่าแคว้นเยี่ยนของเราจะจัดงานกระชับความสัมพันธ์ขึ้นทุกปี ทว่าในปีนี้เพื่อเฉลิมฉลองให้แก่องค์หญิงใหญ่ซึ่งแต่งงานไปแคว้นเหอเมื่อปีก่อน ทั้งยังเป็นครบรอบห้าปีสงครามเป่ยหยาง เราจะเชิญทั้งแคว้นบรรณาการและแคว้นข้างเคียงมาร่วมด้วย”

 

ไป๋อวี้หลันเลิกคิ้วสูงขึ้นความสงสัยมากมายเจืออยู่ทั่วนัยน์ตาดอกท้อ แน่นอนว่าเป็นธรรมเนียมทุกปี ที่จะมีการจัดการงานล่าสัตว์กระชับสัมพันธ์ มันจะถูกจัดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิที่จะถึง และเยี่ยนหลงเยี่ยต้องรับหน้าที่เป็นคนจัดการดูแลงานนี้

 

น่าเสียดายที่เมื่อปีก่อนติดภารกิจปราบกบฏที่ชายแดน ทำให้นางพลาดไป ดูท่าปีนี้จะจัดยิ่งใหญ่กว่าปีก่อน

 

นางแหงนหน้าสบตาเขา ถามอย่างไม่เข้าใจ“เพียงแค่จัดงานกระชับสัมพันธ์ยิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิม มีอะไรผิดแปลกกัน”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยโคลงหัวลง แล้วลูบหัวนางทำเสมือนว่าไป๋อวี้หลันเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา สาบานได้ถ้าเขาเปิดโอกาสให้นางได้ตามเผือกเรื่องพวกนี้มีหรือจะไม่รู้ นางจงใจกลอกตาให้เขาเห็น ทว่าตัวร้ายกลับฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง

 

“ถึงเวลาแสดงบทละครของข้าแล้ว”จากนั้นจึงก้าวขาออกไป รอยยิ้มกลบซึ่งความหม่นหมองบนดวงหน้า ทั้งหมดเป็นการสวมหน้ากากของเขา

 

เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลขึ้น แล้วหันมาทอดเนตรเยี่ยนหลงเยี่ย ขณะเดียวกันองค์ชายรองก็ขยับลุกออกมาเช่นเดียวกัน คล้ายรับรู้ถึงความผิดปรกติ ไป๋อวี้หลันรีบหันไปหาสหายของตัวร้าย หมิงอี้เหอถือจอกสุรา หาได้ไยดีทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

 

“องค์ไท่จื่อมีภาระงานมากมายนับแต่ปีก่อนที่ยังสะสางไม่เสร็จ เจิ้นเกรงว่างานใหญ่เช่นนี้อาจเกิดปัญหาขึ้นมาได้ ซึ่งนั่นหมายถึงหน้าตาของแคว้นเยี่ยน”เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ตรัส พลางชำเลืองมองเยี่ยนหลงเยี่ย “องค์ไท่จื่อเองก็คิดเช่นนั้นใช่หรือไม่”

 

มีเพียงคำตอบเดียวที่เขาสามารถเลือกตอบได้ เมื่อโอรสสวรรค์นำปัญหาที่อาจเกิดขึ้นมาเปรียบเทียบ แน่นอนว่าในฐานะองค์ไท่จื่อแล้ว เยี่ยนหลงเยี่ยไม่อาจเมินเฉยต่อมันได้ ดังนั้นตัวร้ายจึงเพียงพยักหน้าไม่ตอบรับ แล้วก็ไม่ได้แสดงความต่อต้านอะไร

 

“เพื่อรักษาหน้าตาของแคว้นเยี่ยน เจิ้นเห็นสมควรว่าจะยกหน้าที่นี่ให้แก่องค์ชายรอง แล้วให้องค์ไท่จื่อเป็นลูกมือจัดการอีกที”

 

ขุนนางนับแต่ชั้นกลางจนถึงชั้นผู้ใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับฮองเฮาทั้งสิ้น มีหรือจะขัดขืน เยี่ยนหลงเสวี่ยเป็นภัยต่อตำแหน่งองค์ไท่จื่อ แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของเขา ด้วยชาติกำเนิดและฐานอำนาจ เรื่องพวกนี้ต่อให้พระเอกจะอยากหรือไม่เขาก็เป็นภัยร้าย

 

นางไม่อาจรู้ได้ว่าในเวลานี้เยี่ยนหลงเยี่ยมองเห็นอะไร นางเห็นเพียงรอยยิ้มเฉยชาของเขา ตามด้วยองค์ชายรองซึ่งคุกเข่าลงเบื้องหน้า งานที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ของแคว้นเช่นนี้ ควรเป็นขององค์ไท่จื่อ ต่อให้เยี่ยนหลงเยี่ยมีภาระงานมากมาย ทว่าสิ่งที่ฝ่าบาทควรทำคือการโยนพวกนั้นให้องค์ชายรองจัดการ แล้วดันองค์ไท่จื่อให้รับหน้าที่นี้

 

ว่าที่โอรสสวรรค์ควรเรียนรู้เพื่อสร้างมิตรภาพ เป็นเสมือนหน้าตา ทำเช่นนี้เท่ากับเป็นการตบหน้าเยี่ยนหลงเยี่ยกลางหน้าฝูงชน ตรรกะบ้าบออะไรกัน ไป๋อวี้หลันกลอกตาไปมา ผลประโยชน์ทุกอย่างล้วนข้องเกี่ยวกับผลประโยชน์ นั่นเป็นสิ่งที่ตัวร้ายพร่ำบอกนางทุกวัน

 

สมควรเป็นนางที่จะให้กำลังใจเขา ทว่าเยี่ยนหลงเยี่ยกลับเป็นฝ่ายให้กำลังใจนางแทน ราวกับเป็นเสาหลักให้นางได้ยึดมั่น รอยยิ้มของเขาแลดูอ่อนโยน มือยื่นออกไปแสดงถึงมิตรสัมพันธ์ต่อองค์ชายรอง ทว่าดวงตากลับจดจ้องนาง ความอบอุ่นและอ่อนโยนฉายชัดอยู่ในนั้น

 

ทั้ง ๆ ที่สถานการณ์รอบด้านออกจะตึงเครียด

 

หากแต่ตัวร้ายและสหายของเขากลับทำตัวเฉยชาได้อย่างน่าชัง หนึ่งคนดื่มสุราไม่สนโลก อีกคนเล่นหูเล่นตาแย้มยิ้มหวานให้แก่ภรรยา

 

บัดซบ หรือว่านางควรจะโคลงหัวไปมาเพื่อร่วมขบวนการไม่สนโลกนี่ด้วยกัน !

 

ฉากนี้มันควรดราม่าเรียกน้ำตาไม่ใช่หรอกหรือ !

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.603K ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #6251 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:00
    เต้นี่รักลูกไม่เท่ากันอย่างเห็นได้ชัดเกิน ถึงจะพอเข้าใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ชอบที่เหมือนเอาหลงเยี่ยมาเป็นไท่จื่อบังหน้าอะ ไม่ยก ๆ ให้หลงเสวี่ยให้จบ ๆ ไปล่ะคะ
    #6251
    0
  2. #5265 taetapp (@taetapp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:56
    ชอบคาแรคเตอร์สามตัวละครหลักนี่จริงๆ อย่างคูลเลยอะ 5555555555555
    #5265
    0
  3. #4675 Kwan Kwanjai (@kwandede) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:08
    ยกตำแหน่งไท่จื่อให้องชายรองเถอะ!!! กลัวพระเอกได้เป็นแล้วต้องมีสนมเต็มวังT~T
    #4675
    0
  4. #4584 Le_U (@Le_U) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 16:09
    โมโหวฮ่องเต้

    แต่ว่าพี่หมิง... พี่เหมาะกะตำแหน่งเหลียงตี้นะ 555
    #4584
    0
  5. #4533 FA-I* (@jablezava) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:39
    รอตอนต่อไปมาเฉลยปมตอนนี้
    #4533
    0
  6. #4528 *--*ยินดี (@rula) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:42
    ไม่เห็นหัวขนาดนี้ จะตั้งเป็นไทจื่อทำไมอ่ะ เป็นฮ่องเต้มาได้เนี่ย ส้มหล่นใส่เหรอ
    #4528
    0
  7. #4518 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 16:38
    ดีแล้ววว นางเอกกกไมาดราม่าก็ดี ขำอะ55555
    #4518
    0
  8. #4501 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:43

    ฮ่องเต้ ท่านช่างลำเอียงมาก
    #4501
    0
  9. #4483 MashiroJP (@MashiroJP) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:33
    ขาดเสี่ยวมาวนะ
    #4483
    0
  10. #4462 Millez (@sora-kaze) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 11:44
    จะก่อกบฏก็เพราะมีพ่อแบบนี้นี่แหละ
    #4462
    0
  11. #4460 Molmay (@Molmay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:01
    ตั้งแต่รอด บทน่าพลิกหมด นางเอกเก่ากลายเป็นตัวร้าย หลงเยี่ย ไม่คิดกบฏ คงอยากยกตำแหน่งให้น้อง จะได้อยู่กับภรรยาอย่างสงบ 😂
    #4460
    0
  12. #4459 Meemiza (@NichaPes) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:16
    เริ่มเห็นเค้าโครงความดราม่าแล้วสิ
    #4459
    0
  13. #4457 hana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:54

    การกระทำที่ไร้ความยุติธรรมของฮ่องเต้นี่กระมังนำมาถึงกำารสูญเสียอำนาจและทำลายครอบครัว ยิ่งประกอบกับองค์ชายที่ทะเยอทะยานทั้งที่ไม่มีความสามารถอีก

    #4457
    0
  14. #4456 IM280409 (@IM280409) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:47
    จะไม่ให้ไท่จื่อก่อกบฏได้ไงอ่ะ ฮ่องเต้เป็นแบบนี้ ลำเอียงสุดอะไรสุด
    #4456
    0
  15. #4455 Fhai Cotton (@fhai1995) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:46
    อ่านรวดเดียวเลย ต้องใช้ความคิดในการอ่านมาก
    #4455
    0
  16. #4454 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:46
    หรือว่าแววกบฎจะใกล้มาแล้ว? ชอบที่ทั้งคู่ยังคงจับมือกันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นค่ะ เป็นกำลังใจให้นะะ
    #4454
    0
  17. #4451 Madame_Lee (@iamchaba) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 05:52
    ตัวร้ายและภรรยาของตัวร้ายเหมาะสมกันจริงๆ ค่ะ
    #4451
    0
  18. #4450 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 05:51
    ลูกนางสนมรึลูกเมียน้อยก็ไม่มีสิทธ์ ใหญ่กว่าลูกเมียเอกอยู่แล้ว/แล้วยังพยายามเป็นปฏิปักกับฮ่องเต้อีกรนหาที่ตาย และไท่จือที่ไม่มีทายาทไม่มีความมั่นคง
    #4450
    0
  19. #4449 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 03:42
    อดยอมรับไม่ได้ว่าเป็นนิยายที่สามีภรรยาตัวร้ายที่เหมาะสมกันมากเท่าที่เคยอ่านมา ยามรักกันรัก ยามสุขก็สุขด้วยกัน ยามเล่นบทตัวร้าย หันหลังให้คนทั้งโลกก็ยังจับมือไม่ห่างไปไหน
    #4449
    0
  20. #4447 prapapornkulsan (@prapapornkulsan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:06

    มาลุ้นเอาจัยช่วยคู่นี้ต่อไปจ้ะ

    #4447
    0
  21. วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:33
    คือจะมีคู่รักไหนเข้าใจกันได้มากขนาดนี้อีกมั้ย ฉลาด ทันกัน เข้าใจกัน ไม่งี่เง่า ไม่ดราม่าเจ้าน้ำตา ใจเย็น ไม่จำเป็นต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน กล้าเล่นนอกรอบแม้มันจะผิดกฎก็ตาม รอคอยครตพระเอกนางเอกแบบนี้มานาน เอ๊ะ หรือต้องเรียกว่าตัวร้ายกับภรรยาของตัวร้ายนะ 55555555
    #4446
    0
  22. #4445 หลิวหลิน (@jaja_ja222921) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:33
    เงาก่อกบฎลอยมาแต่ไกล
    #4445
    0
  23. #4444 Prangpraty !~ (@maprng_za_na) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:03
    เริ่มเห็นภัยดราม่าลอยมาล่ะ บอกตรงๆตอนนี้ระแวงมาก 555555555​
    #4444
    0
  24. #4443 Ymber (@Ymber) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:01
    เงาลู่เอินลอยอบอวล เห็นภาพความตายลอยมาแต่ไกล แต่เรื่องนี้ตัวร้ายคล้ายลู่เอิน ส่วนพระเอก(องค์ชายรอง)ก็ไม่หลงมัวเมาในอิสตรี
    #4443
    0
  25. #4442 ~NaRue~ (@fiend2knignt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 00:36
    เหมือนหลงเยี่ยจะวางแผนก่อกบฎเลย เหลืออวี้หลันที่ยังตามพี่เยี่ยไม่ทัน
    #4442
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น