ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 685,674 Views

  • 6,313 Comments

  • 14,007 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    64,681

    Overall
    685,674

ตอนที่ 18 : บทที่สิบเจ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5259 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

ไฉนหิมะแรกถึงได้โปรยลงมาในวันอันแสนหม่นหมองเช่นนี้ ?

 

นางแหงนหน้าขึ้น พลางกระชับร่มสีชาดคันเล็กของตน ปลายเท้าเหยียบย้ำลงบนหยาดหิมะขางโพลน ด้านหลังตามติดด้วยเฉียวฮุ่ยเช่นเคย สายตานับสิบของเหล่าข้ารับใช้ในจวนแม่ทัพประจิมจดจ้องมา ไป๋อวี้หลันสูดหายใจ เรียวนิ้วมือเย็นเฉียบราวกับธารน้ำแข็ง

 

เสียงสะอึกสะอื้นไห้ของห่านฟางหรงยังดังลอดออกมาให้ได้ยิน มีเพียงแม่ทัพประจิมเท่านั้นที่เดินออกมาส่งนางด้วยตนเอง ส่วนฮูหยินห่านกับบุตรชายนั้นกำลังปลอบคุณหนูห่านอยู่ด้านใน อวี้หลันหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายวัยกลางคน ก่อนยกยิ้มบางเบาที่มุมปาก

 

“หวังว่าท่านจะเข้าใจเจตนารมของเปิ่นไท่จื่อเฟย”

 

ดวงเนตรดำขลับหลบต่ำลง แผ่นหลังแกร่งเหยียดตรงขึ้นอย่างหยิ่งทะนง “หากไท่จื่อเฟยยอมละมือจากบุตรีของกระหม่อม กระหม่อมจะจดจำมันเอาไว้เป็นบุญคุณ ภายภาคหน้ามีเรื่องอันใด ตระกูลห่านจะไม่ลืมองค์ไท่จื่อ”

 

ไป๋อวี้หลันเหยียดยิ้ม ท่ามกลางความไม่เข้าใจมากมายของเฉียวฮุ่ย นัยน์ตาดอกท้อทอประกายวาววาบ “วาจาของท่านแม่ทัพคงมีค่าดุจทองพันชั่ง เปิ่นไท่จื่อเฟยคงมิต้องพูดอะไรให้มากความ”

 

แม่ทัพประจิมนับเป็นยอดขุนพลชั้นดี แน่นอนว่าการเลือกข้างในอนาคตของเขามีผลต่อหลงเยี่ย ต่อให้เขาเลือกเยี่ยนหลงเสวี่ย แต่ถ้าเขาไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้ก็คงพอใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง รักษาผลประโยชน์ของครอบครัวงั้นหรือ

 

ความรู้สึกอันน่าอึดอัดและหม่นหมอง นางหลับตาลงก่อนหันกลับไปยังทิศเดิม รับรู้ถึงได้ความผิดแปลก เหนือสิ่งอื่นใดคือการอยากกลับไปอยู่ในอ้อมกอดของเยี่ยนหลงเยี่ย นอนอยู่บนตักอุ่นของเขา แล้วเฝ้ามองหยาดหิมะแรกไปด้วยกัน 

 

เฉียวฮุ่ยทอดมองแผ่นหลังบอบบางด้วยความลังเล หากแต่ไม่อาจหักห้ามความสงสัยมากมายซึ่งวนเวียนอยู่ในหัวได้ เจ้าของร่างอวบเร่งฝีเท้าไล่ตามไท่จื่อเฟย พลางถาม “ไยไท่จื่อเฟยถึงไม่เอาเรื่องนางล่ะเพคะ ด้วยตำแหน่งของไท่จื่อเฟยเพียงบุตรีของแม่ทัพคนหนึ่ง

 

เมื่อมองจากด้านหลัง เฉียวฮุ่ยจึงไม่อาจสังเกตเห็นสีหน้าของนายหญิงได้ มีเพียงเสียงแผ่วเบาที่เลื่อนลอดออกมาให้ได้ยิน เสมือนว่านั้นคือการเลื่อนลอยบนท้องฟ้ากว้างใหญ่ “นั่นเป็นเพราะว่ามันไม่คุ้มค่า”

 

“เพคะ ?

 

น้ำเสียงหวานของนางขาดห้วงไป ยามเห็นว่าร่างสูงสง่าอันคุ้นตาของเขายืนอยู่หน้าประตูจวนแม่ทัพประจิม เยี่ยนหลงเยี่ยยกยิ้มอ่อนโยนของเขา ดวงตาสบเข้าหากัน ไป๋อวี้หลันกัดปาก ก่อนสาวเท้าเข้าไปหาสามีอย่างรวดเร็ว แล้วหยุดนิ่งลงด้านหน้า

 

“หลงเยี่ย”

 

บางทีนี่อาจเป็นการทำตัวเหมือนเด็กน้อย

 

เขาขยับเข้ามาใกล้ ฝ่ามืออุ่นร้อนทาบลงบนข้างแก้ม ขณะมองตรงไปยังร่างกำยำของแม่ทัพประจิม ไป๋อวี้หลันหลับตาลงอีกครา แนบดวงหน้าไปกับมือของเขา “หม่อมฉันไม่ได้เอาเรื่องนาง เพียงแค่จัดการเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าหากจะเอาเรื่องจนถึงที่สุด อย่างมากห่านฟางหรงก็แค่อาจถูกฝ่าบาทโบย ฮองเฮาไม่มีทางปล่อยให้หลานสาวของตนเองต้องถึงกับโดนตัดมือด้วยเรื่องแค่นี้”

 

“อวี้หลัน

 

“แม่ทัพประจิมนับว่ายอดขุนศึกพ่วงด้วยผลประโยชน์มากมาย หม่อมฉันรู้ดีว่าต่อให้เป็นไท่จื่อเฟย ฝ่าบาทก็ใช่ว่าจะยอมละทิ้งหมากชั้นดีอย่างแม่ทัพประจิม ดังนั้นห่านฟางหรงไม่มีทางถึงกับสาหัส เมื่อคิดถึงตรงนี้มันช่างไม่คุ้มค่าสำหรับการลงมือ”นางหอบหายใจถี่รัว น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่าขึ้นมาเล็กน้อย “ในเมื่อศัตรูของเราไม่อาจตายในดาบเดียว การสร้างบุญคุณผูกมัดเอาไว้นับเป็นทางเลือกที่ดี เพราะอย่างน้อยเราก็ยังได้กำไร”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยฉลาดเป็นกรดการที่แต่แรกเขาไม่ห้ามนาง หรือสนับสนุนเป็นการยืนยันชัดเจนว่าเขาคิดถึงเรื่องตรงนี้เอาไว้ อาจเป็นเพราะเขาใส่ใจนาง ดังนั้นตัวร้ายจึงยอมปิดตาข้างหนึ่ง ปล่อยภรรยาของเขาทำตามใจ แล้วคงคิดหาวิธีแก้ทีหลัง เพราะถ้าลงมือไปแล้ว หากศัตรูไม่ตายเช่นนี้ มันจะเป็นการสร้างความแค้น ผลักพวกเขาไปยังบทบาทตัวร้ายโดยสมบูรณ์

 

“บางครั้งการเล่นบทบาทของตัวร้าย โดยไม่ได้กำไรอะไรนับเป็นเรื่องโง่เขลาเบาปัญญา”เยี่ยนหลงเยี่ยกล่าว เขาดึงนางเข้าไปกอดเอาไว้ แล้วลูบหัวนาง “ทว่ามันก็ยังมีข้อยกเว้น ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่พอใจหากเอ่ยปากห้าม ขณะเดียวกันข้าก็เชื่อว่าเจ้ารู้ดีถึงการรักษาผลประโยชน์ของเรา และต่อให้เจ้าไม่รู้ ข้าก็จะหาทางแก้ปัญหาพวกนี้”

 

ไป๋อวี้หลันเหมือนเด็กน้อยที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของบิดา เยี่ยนหลงเยี่ยเป็นได้ทั้งสามี บิดา เด็กน้อยหลงเยี่ยหรือกระทั่งตัวร้าย เขามีหลายบทบาทในชีวิตของนาง “สามีของหม่อมฉันฉลาดถึงเพียงนี้ หม่อมฉันจะไร้ปัญญาเยี่ยงหมูในเล้าได้อย่างไร”

 

ตัวร้ายส่งเสียงครางแผ่วเบา เรียวนิ้วมือสอดเข้าไปใต้เรือนผมยาวสลวยของภรรยา “แต่ก็ใช่ว่าเราจะต้องยอมเสียทีเดียว รังแกภรรยาของข้า ทำนางหงุดหงิดเสียจนกลายเป็นเด็กน้อยเยี่ยงนี้”

 

นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความร้ายกาจฉายชัดในดวงตาคู่คม “ท่านทำอะไร”

 

 “เอาอกเอาใจเจ้าอย่างไรเล่า”เขากดจูบลงบนหน้าผากของนาง “อีกไม่นานจะมีการคัดเลือกตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวา ก่อนหน้านี้คุณหนูห่านเคยประกาศตนว่าจะได้รับตำแหน่งนี้ต่อหน้าเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ ทว่าช่างน่าเสียดายนัก เพราะนางจะพลาดตำแหน่งนี้”

 

หรือว่าที่เยี่ยนหลงเยี่ยเฝ้ามองนางอยู่เงียบ ๆ ตลอดหลายวันก็เพื่อตระเตรียมเรื่องนี้

 

คล้ายกับคาดเดาความคิดของนางได้ ตัวร้ายได้เข้าสู่โหมดโอ้อวดตนเองต่อหน้าภรรยา เขาโคลงหัวลงแล้วฉีกยิ้มกว้างแสนสดใส “อวี้หลัน แม้เราจะเสียเปรียบเมื่อเล่นตามกฎ ทว่าเมื่อเล่นนอกรอบแล้ว ย่อมไม่มีใครรู้เห็น เจ้าจะรังแกนางตอนนี้ก็ยังได้ ไม่เพียงสร้างบุญคุณน่ากระอักกระอ่อมกับแม่ทัพประจิม การรังแกโฉมสะคราญนอกรอบอาจนับเป็นความบันเทิงของเจ้าด้วยเช่นกัน”

 

“หลงเยี่ย”

 

และนี่อาจเป็นความร้ายกาจของตัวร้าย ซึ่งนับหน้านางไปมากโข

 

“ข้าจะพรากเอาทุกโอกาสที่ห่านฟางหรงสมควรได้รับ”ปลายนิ้วมือไล้สัมผัสลงบนดวงหน้าขาวเนียน ไป๋อวี้หลันจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดละคนตื่นตระหนก“นางต้องทนอยู่กับถ้อยคำนินทาว่าร้าย รวมถึงเสียงหัวเราะเยาะจากผู้อื่นไปอีกนาน ฉะนั้นแล้วภรรยาของข้า เจ้าควรเลิกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วกลับตำหนักบูรพากันเถอะ”

 

“หลงเยี่ย หลงเยี่ย

 

“งอแงเก่งเหลือเกินอวี้หลัน”

 

บ้าบอที่สุด

 

.

 

.

 

.

 

 

เยี่ยนหลงเยี่ยปลดหลี่กงกงออก นั่นทำให้เฉียนกงกงถูกแต่งตั้งขึ้นมารับหน้าที่ดูแลตำหนักบูรพาแทน มีหลายครั้งที่ตัวร้ายมักทำอะไรโดยไม่ปรึกษานาง กระนั้นแล้วทุกการกระทำของเขาล้วนคำนวณมาอย่างรอบคอบ ดังนั้นไป๋อวี้หลันจึงเพียงแค่ให้เฉียวฮุ่ยคอยจับตามองเฉียนกงกงเอาไว้ แล้วใช้ชีวิตตามปรกติ

 

สภาพอากาศตลอดฤดูหนาว คือภัยร้ายต่อร่างกายอันแสนอ่อนแอ ไป๋อวี้หลันได้แต่ทอดสายตามองท้องฟ้าขุ่นมัว แผ่นหลังเอนพิงไปกับเก้าอี้ตัวยาว ขนาบข้างด้วยกระถ่างต้นถั่วแดง[1] เส้นผมดำขลับคลอเคลียกับดวงหน้าขาวซีด ไร้สีเลือด เพื่อถนอมตนเองเอาไว้ รอคอยฤดูใบไม้ผลิ นางทำได้เพียงขดตัวอยู่ในตำหนัก

 

ขณะเดียวกันช่วงปลายปีก็นับช่วงที่เยี่ยนหลงเยี่ยวุ่นวายกับงานของเขามากที่สุด การพบเห็นตัวร้ายเดินไปมาในตำหนักบูรพาตอนกลางวันกลายเป็นเรื่องไม่คุ้นชิน ด้วยเหตุนี้อวี้หลันตัดสินใจใช้เวลาในช่วงตอนกลางวันไปกับการนอน รอคอยที่จะใช้ค่ำคืนอันแสนยาวนานไปพร้อมกับสามี

 

ภายในคืนนั้นดวงตากลมโตเบิกตากว้างขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัว เจ้าของร่างอรชรขยับตัวเล็กน้อย หันไปมองข้างกายว่างเปล่าไร้เงาของตัวร้าย ก่อนขยับลุกขึ้น นางกะพริบตาถี่รัว แลเห็นแสงเทียนวูบไหวจากโต๊ะทำงานของเขา

 

เหมือนว่าจะเป็นอีกหนึ่งคืนที่เยี่ยนหลงเยี่ยไม่ได้นอน

 

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของนางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ ชายอาภรณ์ขาวบางยาวประพื้นหินอ่อน ตัวร้ายซึ่งได้ยินเสียงฝีเท้าเงยหน้าขึ้นสบตานาง ไป๋อวี้หลันฉีกยิ้มพลางโคลงหัวลงครั้งหนึ่ง นางหันไปหยิบม้วนตำรา แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้เขามากกว่าเดิม 

 

“เจ้าตัวเกียจคร้านตื่นแล้วงั้นหรือ”เยี่ยนหลงเยี่ยยกมือเท้าคาง นัยน์ตาของเขาเจือไปด้วยความอ่อนโยนเช่นปรกติ “เฉียวฮุ่ยบอกว่าเจ้านอนทั้งวัน”

 

“นั่นเป็นเพราะหม่อมฉันออกไปไหนไม่ได้ต่างหาก แล้วก็ไม่ได้นอนทั้งวันด้วย”

 

เขากางแขนออกเป็นเชิงให้นางเดินเข้าไปในอ้อมกอด ความอบอุ่นจากกายแกร่งแทรกซึมเข้ามา อวี้หลันพบว่าร่างกายของเขาอบอุ่นกว่านางมาก บางทีอาจเป็นนางซึ่งเย็นเฉียบเกินไป ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไปตามแผ่นหลังบอบบาง ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดลำคอระหง

 

“เมื่อตอนกลางวันหม่อมฉันพึ่งตอบจดหมายบิดากลับไป หลังจากนั้นก็เริ่มรดน้ำต้นถั่วแดง”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยส่งเสียงคราง “บิดาของเจ้า เขาเป็นเช่นไรบ้าง ไยดีเจ้ามากกว่าปีก่อนหรือไม่”

 

ไป๋อวี้หลันหลุดหัวเราะ พลันนัยน์ตาฉายแววเฉยชา “ความสัมพันธ์ของหม่อมฉันกับบิดานับเป็นผลประโยชน์มากกว่าคนในครอบครัวไปแล้ว อีกอย่างบุตรีออกเรือนแล้ว เปรียบดังน้ำซึ่งถูกสาดออกมา ไม่อาจพูดว่าข้องเกี่ยวกันได้เต็มปากนัก”

 

ตัวร้ายยิ่งเงียบ ก่อนฉีกยิ้มแล้วหาวิธีเปลี่ยนเรื่องคุย แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของนางกับบิดานั้น เทียบไม่ได้เลยกับความร้าวฉานระหว่างเยี่ยนหลงเยี่ยกับโอรสสวรรค์ เขาย่อมเข้าใจเรื่องพวกนี้กว่านาง จะว่าไปแล้วตลอดมาหลงเยี่ยก็เฉยชากับฮ่องเต้ รวมถึงพี่น้องคนอื่นจนกลายเป็นเรื่องปรกติไปเสียแล้ว

 

มีแค่หมิงอี้เหอกระมังที่นับว่าเป็นอีกหนึ่งคนสำคัญในชีวิตของเขา

 

เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเป็นเท่าตัว “ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าในวันสิ้นปี เหมือนกับที่ผ่านมา”

 

ไป๋อวี้หลันพยักหน้า แล้วผละตัวออก เรียวนิ้วมือสัมผัสลงบนข้างแก้มของเขา นัยน์ตาสบเข้าหากัน เจือไปด้วยความรู้สึกมากมายและหลากหลาย กว่าจะรู้ตัวอีกทีพวกเขาได้กลายเป็นสหายข้างกายของกันและกัน รวมถึงสามีภรรยา มืออีกข้างวางลงบนหัวไหล่

 

“แท้จริงแล้วหม่อมฉันปลูกต้นถั่วแดงเพราะท่าน

 

ดวงตาของเขาวูบไหว นางฉีกยิ้มก่อนเป็นฝ่ายจูบเขาด้วยตนเอง

 

.

 

.

 

.

 

อดีตเคยเป็นเช่นไร ปัจจุบันยังเป็นเช่นนั้น

 

นี่อาจเป็นคำนิยามกิจกรรมสิ้นปีของตัวร้ายกับภรรยาของเขา

 

เรียวขายาวเหยียดออกไปอย่างเกียจคร้าน ไป๋อวี้หลันนอนนิ่งบนตักอุ่นของสามี ก่อนยกมือหมายสัมผัสกับดวงหน้าคมคาย เรือนผมดำขลับลู่ตกลงมา ริมฝีปากบางหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา เยี่ยนหลงเยี่ยวางม้วนตำราลงข้างกาย พลางกล่าวเสียงนุ่มนวล “เจ้าตัวเกียจคร้าน”

 

นางพยายามไม่กลอกตาให้แก่ถ้อยคำนั้น คิดเสียว่าเป็นวันดีวันหนึ่ง ซึ่งสมควรต่อการแย้มยิ้มอ่อนหวาน เอาอกเอาใจกันและกัน “ภรรยาของท่านเป็นตัวเกียจคร้าน”

 

เขาพยักหน้าดูจะพออกพอใจกับคำว่าตัวเกียจคร้าน “ปีหน้าครอบครัวของเราอาจจะวุ่นวายเสียหน่อย”

 

ไป๋อวี้หลันเลิกคิ้วสูง หากครอบครัวของพวกเขาจะวุ่นวาย ย่อมเกิดจากภาระงานของเยี่ยนหลงเยี่ย หรือก็เพราะการมีเด็กน้อยออกมาวิ่งเล่นในตำหนักบูรพาสักคน คล้ายกับว่าตัวร้ายคาดเดาความคิดของนางได้ เขาเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย

 

“ข้ายังอยากเป็นตัวน่าเอ็นดูอันดับหนึ่งในใจเจ้า”เขาเอ่ยแสดงถึงความเอาแต่ใจมากล้นที่แฝงมาในน้ำเสียง “เจ้าก้อนแป้งเหล่านั้นจะออกมาแย่งชิงความน่าเอ็นดูของข้า”

 

เพียงเสี่ยวมาวตัวเดียวก็น่าหงุดหงิดเกินพอ

 

นางหรี่ตาลงจดจ้องเขาตาไม่กะพริบ ก่อนขยับยิ้มหวานเพื่อเอาใจหลงเยี่ยในวันสิ้นปี “หม่อมฉันยังอยากอยู่กับท่านแค่สองคน ถ้ามีเด็กเมื่อไหร่คงถามหาช่วงเวลาและความสงบสุขเช่นนี้ได้ยากขึ้น แม้นมันจะดูอบอุ่นขึ้นก็ตามที”

 

ดวงเนตรดำขลับทอประกายวาววาบ ฝ่ามือทาบลงบนข้างแก้ม “ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมคนส่วนใหญ่เมื่อแต่งงานแล้วจึงอยากมีพยานรักออกมา พวกเขาต่างบอกว่าการมีลูกกับนางอันเป็นที่รักคือความสุข”

 

ใบหน้าของเขาบนบัดซึ่งแสงสว่างที่สะท้อนสู่นัยน์ตา อวี้หลันหลับตาลง “นั่นไม่ถูกต้องหรอกหรือ”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยส่งเสียงหัวเราะอีกครา เรียวนิ้วมือสอดเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวย จากนั้นจึงเข้าช่วงชิงริมฝีปากอวบอิ่มของภรรยา “ไฉนข้าถึงยังต้องการเพียงไป๋อวี้หลันคนเดียวกัน

 

.

 

.

 

.

 

[1] ต้นถั่วแดงตัวแทนแห่งความคิดถึง

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.259K ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #6180 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:31
    หวงเมีย หลงเมียเว่อออ
    #6180
    0
  2. #6152 kulrapas (@kulrapas) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:57

    มันดีต่อใจ
    #6152
    0
  3. #6032 P. Sanggil (@pupaemu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53

    เอ็นดู พ่อคุณ'ตัวน่าเอ็นดูอันดับหนึ่งงงงงง' 5555
    #6032
    0
  4. #5634 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 11:11
    เหม็นความรักกกกกกกที่สุดอ่ะ
    #5634
    0
  5. #5553 NamArpaporn (@NamArpaporn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:07

    ชอบบบบบบ ตัวบิดแล้วบิดอีก
    #5553
    0
  6. #4687 Draconball (@nan_un_maoz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:32
    ละมุนมากมายยย เขินนน ><
    #4687
    0
  7. #4514 kewarinseekaew (@kewarinseekaew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 15:59
    สามีแห่งชาติต้องยกให้พี่แล้ว555
    #4514
    0
  8. #4417 khemasiri (@khemasiri) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:30
    หนุกเกิ้นนน
    #4417
    0
  9. #4327 รัณฌา (@mymacam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 14:49

    รักกันจริงจัง อิจคร้าาา

    #4327
    0
  10. #4278 ดาว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:58

    ชอบมากเลย ๆๆๆ

    #4278
    0
  11. #4272 อณิลธิกา (@aninthika) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 07:07
    สงสัยปีหน้า จะมีการชิงบัลลัง
    #4272
    0
  12. #4271 Nineeranee (@Nineeranee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 05:08
    หวานนนมดขึ้นแล้วรออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #4271
    0
  13. #4267 M.melody (@lookmuay5624) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 03:00
    รู้สึกแปลกๆตอนท้าย ความวุ่นวายถ้าไม่ใช่เรื่องเด็กก็คงเป็นมีเมียน้อยหรืออนุนั้นเองกลัวอ่า
    #4267
    2
  14. #4266 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 01:10
    หวานบ้างอะไรบ้างงงง
    #4266
    0
  15. #4265 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 01:09
    อ่านเรื่องนี่แล้วเติมความหวานสุดๆ

    ปล โปรดอย่าหักมุมนะคะ
    #4265
    0
  16. #4264 ffimms_ (@kirono_karoei) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 00:11
    มีใครบริจาคอินซูรินไหมเหมือนเราจะเป็นเบาหวานอ่ะ5555 หนาวไม่เกรงใจตัวละครอื่นใดเลยจริงๆ
    #4264
    0
  17. #4263 Millez (@sora-kaze) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 00:08
    โอ๊ยย เบาหวานขึ้นค่ะ มดกัดด้วยยย 5555555555
    #4263
    0
  18. #4262 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 23:39
    ขอบคุณ&#8203;ค่ะ&#8203;
    #4262
    0
  19. #4261 Lover_Friendship_Forever (@bumbimjung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 23:19
    คือเจ็บช้ำจากลู่เอินมา อ่านไประแวงไปตลอด 55555 ????????
    #4261
    8
    • #4261-6 M.melody (@lookmuay5624) (จากตอนที่ 18)
      22 ธันวาคม 2561 / 02:57
      ระแวงเหมือนกันค่ะ กลัวใจไรท์มาก
      #4261-6
    • #4261-7 ^ice^ (@ice13091) (จากตอนที่ 18)
      22 ธันวาคม 2561 / 05:04
      ระแวงเหมือนกันค่ะ ยิ่งสงบๆอยู่ยิ่งน่าระแวง...
      #4261-7
  20. #4260 Hani_021 (@smile21natnicha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:56
    จริงๆไท่จื่อไม่ได้ชื่อหลงเยี่ยนะคะ ไท่จื่อชื่อหลงเมียค่ะ!!!5555555555555 ขออย่ามีอุปสรรคเล๊ยยยย เพี้ยง!
    #4260
    0
  21. #4259 WilandaKaewlom (@WilandaKaewlom) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:55
    รออ่านเรื่องนี้ทุกวันเลย หลงรักสามีภรรยาคู่นี้
    #4259
    0
  22. #4258 Horizon_right (@Horizon_right) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:47
    เขินแบบเขินจริงจัง เง้ออออ น่ารักอ่ะะะะะ
    #4258
    0
  23. #4257 Notty Home (@na-na08) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:33

    หลงรักตัวร้าย และยังหวังว่าตัวร้ายกับภรรยาของตัวร้ายจะจบอย่างมีความสุข

    #4257
    0
  24. #4256 Lovely_Sweety (@Lovely_Sweety) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:08
    อ่านไปใจก็ลุ้นไป กลัวใจไรท์เหลือเกิน
    #4256
    0
  25. #4255 priyarat (@priyarat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:06

    อยากให้มีก้อนแป้งจังงงง
    #4255
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น