ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 691,350 Views

  • 6,329 Comments

  • 14,067 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    70,357

    Overall
    691,350

ตอนที่ 17 : บทที่สิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4475 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

เสียงตวาดของไท่จื่อเฟยตระกูลไป๋ดังลั่นหัวตำหนักบูรพา สร้างความหวาดหวั่นให้แก่เหล่าข้ารับใช้ยิ่งกว่าอะไรดี ทั่วทั้งร่างพลันสั่นสะท้าน ไม่เว้นแม้นแต่ห่านฟางหรงผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจในตน  ดวงหน้างดงามถอดสี ขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เยี่ยนหลงเสวี่ยเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา ชายหนุ่มกะพริบตาครั้งหนึ่ง นึกอยากจะเอ่ยอะไร

 

หากแต่ไม่หาญกล้าพอ ราวกับว่าไป๋อวี้หลันเป็นปีศาจผู้น่าหวาดกลัว บุคลิกของการเป็นผู้อยู่เหนือกว่า

 

สาวใช้ข้างกายคุณหนูห่านพอดูจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง รีบกระตุกชายอาภรณ์ของเจ้านาย แล้วดึงเจ้าของร่างบอบบางคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงซึ่งเลื่อนลอดออกมาแสนจะสั่นพร่า “คะคุณหนู

 

ห่านฟางหรงสูดหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนแหงนหน้าขึ้นสบตาไท่จื่อเฟย เรียวนิ้วมือจิกลงบนอาภรณ์ “หม่อมฉันมิใช่พระสนมขั้นผินก็จริง แต่นางกำนัลของไท่จื่อเฟยมีกิริยามารยาทไร้ซึ่งการอบรม ไม่ตระหนักถึงฐานะของตน”

 

เจ้าของร่างอวบซึ่งถูกกล่าวถึงสะดุ้งเล็กน้อย พลางชำเลืองมองสีหน้าของผู้เป็นนาย พบว่าไท่จื่อเฟยเพียงเหยียดยิ้มเฉยชา เรียวขาขยับก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า ตามติดด้วยท่านแม่ทัพหมิง เฉียวฮุ่ยเสียงครางแผ่วเบา “ไท่จื่อเฟย หม่อมฉัน

 

ไป๋อวี้หลันปรายตามอง แล้วโบกมือเป็นสัญญาณให้เหล่านางกำนัลน้อยเข้ามาดูเฉียวฮุ่ย “หากคนของเปิ่นไท่จื่อเฟยไร้ซึ่งการอบรม ย่อมเป็นเปิ่นไท่จื่อเฟยที่จะสั่งสอนนางด้วยตนเอง”

 

คล้ายกับว่านิสัยเอาแต่ใจของห่านฟางหรงกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตากลมโตเปล่งประกายวาวโรจน์ หันมาจิกมองเฉียวฮุ่ย พร้อมกล่าวเสียงเย็นชา “หม่อมฉันเป็นถึงบุตรีของแม่ทัพประจิม หลานสาวของฮองเฮา ทว่ากลับถูกนางกำนัลของไท่จื่อเฟยแสดงกิริยาเช่นนี้จะให้ทนได้อย่างไรกัน !

 

นางกัดปาก ก่อนแค่นเสียงเย็นชาจากลำคอ “เช่นนั้นข้าเป็นถึงไท่จื่อเฟย ทว่ากลับถูกบุตรีของแม่ทัพประจิมเข้ามาสร้างความวุ่นวายถึงในตำหนัก เปิ่นไท่จื่อเฟยสมควรเยี่ยงไรดี !

 

ห่านฟางหรงเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวฉายอยู่ในดวงเนตรดำขลับ กระนั้นแล้วก็ยังไม่หยุดที่จะดันทุรังราวคนเขลา “หม่อมฉันมาที่นี่ก็เพราะไท่จื่อเฟยทรงปล่อยความลือเกินจริง ทำลายชื่อเสียงของตระกูลห่าน หาได้ต้องการสร้างความวุ่นวายไม่”

 

หลี่กงกงสมควรเป็นข้ารับใช้ผู้รู้ใจ หากชายวัยกลางคนกลับไม่กล้าเข้าไปจับตัวห่านฟางหรง เสมือนหวั่นเกรงต่อบุตรีท่านแม่ทัพ มากกว่านายหญิงของตำหนักบูรพาอย่างนาง บางทีอาจเป็นเพราะตลอดมานางไม่ได้แสดงอำนาจอะไร มากไปกว่าการตรวจสอบความเรียบร้อย

 

“หาได้ต้องการสร้างความวุ่นวายงั้นหรือ”ไป๋อวี้หลันเปล่งเสียงหัวเราะ ปลายเท้าหยุดนิ่งลงตรงหน้าคุณหนูห่าน “คราก่อนเจ้ามาเพื่อการใดกัน บุกเข้ามาถึงตำหนักบูรพา ทั้งยังส่งเสียงโวยวาย ทำร้ายคนของเปิ่นไท่จื่อเฟยนี่ไม่เรียกว่าสร้างความวุ่นวาย ?

 

ห่านฟางหรงเงียบไปชั่วขณะ ได้แต่เหลือบมองเยี่ยนหลงเสวี่ยเพื่อขอความช่วยเหลือ ทว่าองค์ชายรองกลับจดจ้องมาอย่างไร้อารมณ์ หมิงอี้เหอผู้เฝ้ามองทุกอย่างลอบยกยิ้มบางเบา ดูเหมือนว่าองค์ชายรองจะพอแยกแยะถูกผิดได้อยู่บ้าง ไม่ถึงขั้นหลงหญิงงามจนหน้ามืดตามัวเสียทีเดียว

 

การก้มหน้ายอมรับผิด แล้วแสร้งบีบน้ำตา นับเป็นกลยุทธ์สร้างความเห็นใจที่ดีของหญิงงาม เชื่อเถอะว่าต้องมีคนพอจะโอนอ่อน หากแต่ห่านฟางหรงคือสตรีผู้มีความมั่นใจ และหัวรั้นยิ่งกว่าไป๋ฉิงฮวา ดังนั้นอีกฝ่ายจึงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทั้งยังเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง

 

ด้วยตรรกะความคิดเอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้ข้างบ้าน ความผิดทั้งหมดถูกโยนมาให้ไป๋อวี้หลัน

 

“หากไท่จื่อเฟยไม่ทรงปล่อยข่าวลือเกินจริง มีหรือหม่อมฉันจะมาที่นี่”ห่านฟางหรงเหยียดยิ้ม พยายามจะฉุดตัวสาวใช้ของตนขึ้น “อาจินลุกขึ้นมา ข้ากับเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด นางกำนัลของไท่จื่อเฟยทำตัวไม่เหมาะสม และนางจิกตามองข้า เจ้าเพียงแค่ปกป้องข้าจากคนไร้มารยาท”

 

อาจินหลบตาลงต่ำ เนื้อตัวยังสั่นพร่า “คุณหนู

 

ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มเชิดหน้าขึ้นกว่าเดิม พลางสาวเท้าออกมาด้านหน้า หาได้เกรงกลัวต่อทีท่าของไท่จื่อเฟย “กราบทูลไท่จื่อเฟย หม่อมฉันหาได้ทำผิดอะไรไม่”

 

ตรรกะความคิดของห่านฟางหรงมีปัญหาอย่างชัดเจน

 

ไป๋อวี้หลันกำมือแน่น พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะอดกลั้นอารมณ์ร้อนกรุ่น การเสียสติให้แก่เด็กสาววัยสิบห้าไม่ใช่เรื่องนางควรเป็น เยี่ยนหลงเสวี่ยทอดมองนางตาไม่กะพริบ เช่นเดียวกับหมิงอี้เหอ พวกเขาต่างเลือกเงียบ

 

คนอย่างห่านฟางหรง

 

“คุกเข่าลงซะ”

 

คุณหนูห่านกลอกตาไปมา ก่อนกล่าวประโยคเดิมด้วยเสียงหนักแน่น “หม่อมฉันมิได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย เพียงมาเข้าเฝ้าไท่จื่อเฟย เป็นท่านที่ปล่อยข่าวลือเกินจริง เป็นท่านที่คอยเสี้ยมไม่ให้องค์ไท่จื่อไยดีหม่อมฉัน ทุกอย่างเป็นความผิดของท่าน”

 

ชั่วขณะดวงตาคู่คมของเยี่ยนหลงเสวี่ยฉายแววผิดหวัง เขาถอนหายใจ พลางผินหน้าหนีไปทางอื่น หมิงอี้เหอขยับแว่นตา แล้วก้าวขามายืนข้างนาง เสมือนว่าอยู่ทีมเดียวกันชั่วคราว

 

“หม่อมฉันเป็นบุตรีของแม่ทัพประจิม หลานสาวของฮองเฮา !

 

เกินเยียวยา ความเอาใจและหยิ่งทะนง ตรรกะความคิดผิดเพี้ยน ห่านฟางหรงไม่ใช่นางเอกในนิยายที่นางรู้จักคนนั้นอีกแล้ว

 

“เจ้าเป็นบุตรีของแม่ทัพประจิม ข้าซึ่งเป็นถึงไท่จื่อเฟยจึงมิอาจแตะต้องได้งั้นหรือ”ไป๋อวี้หลันแย้มยิ้มหวานหยด ก่อนหันไปมองหลี่กงกง ข้ารับใช้ผู้ไม่เชื่อฟังนางด้วยสายตาเย็นเฉียบ “เจ้าเป็นคนของเปิ่นไท่จื่อเฟย หากไม่เชื่อฟังคำสั่งเช่นนี้ นำตัวหลี่กงกงไปโบยยี่สิบไม้”

 

ปลอกเล็บสีทองสัมผัสลงบนข้างแก้ม ท่ามกลางความตื่นตระหนกของห่านฟางหรง นัยน์ตาดอกท้อทอประกายวาววาบ “ได้ เปิ่นไท่จื่อเฟยแตะต้องเจ้าไม่ได้”

 

หมิงอี้เหอลอบกลืนน้ำลายลงในลำคออันแห้งเหือด สายตาเดียวกับองค์ไท่จื่อในวันนั้น วันที่ฝ่าบาทออกตัวปกป้องไป๋ฉิงฮวา

 

“เยี่ยงนี้ก็ดี ห่านฟางหรง เพราะเจ้าคงไม่รู้ว่าเปิ่นไท่จื่อเฟย

 

เป็นภรรยาของตัวร้ายสุดโฉด

 

.

 

.

 

.

 

 

ไป๋อวี้หลันปล่อยห่านฟางหรงกลับไปอย่างง่ายดาย

 

ดวงเนตรดำขลับหม่นอย่างครุ่นคิด ไม่อาจสลัดคำถามที่ว่าทำไมไป๋อวี้หลันจึงปล่อยบุตรีแม่ทัพประจิมไป ออกจากหัวได้ หมิงอี้เหอขยับแว่นตาทรงกลม ก่อนหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย เจ้าของร่างอรชรเพียงเหยียดยิ้มเฉยชาไร้ซึ่งอารมณ์ ดวงหน้างดงามผินมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

“ปล่อยนางไปเช่นนี้จะดีหรือ”เขาถามเสียงเรียบ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คาดว่าอีกไม่นานองค์ไท่จื่อก็น่าจะกลับมา หากไป๋อวี้หลันจะใช้วิธีทูลฟ้องนับว่าไม่เลวเสียทีเดียว “บุตรีของแม่ทัพประจิม ถึงจะเป็นหลานของฮองเฮา ทว่าท่านเป็นไท่จื่อเฟย ว่าที่ฮองเฮาในอนาคต ใช่ว่าจะแตะต้องนางไม่ได้”

 

นางชำเลืองมองสหายของตัวร้าย เสียงหัวเราะแผ่วเบาเลื่อนลอดออกมาจากลำคอระหง “ย่อมเป็นเช่นนั้น”

 

“แต่ถ้าจะทูลฟ้ององค์ไท่จื่อให้จัดการก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ดี”

 

ไป๋อวี้หลันส่ายหน้าช้า ๆ ให้แก่การคาดเดาจากฝ่ายตรงข้าม “แม้นห่านฟางหรงจะมีใจให้องค์ไท่จื่อ แต่การทูลฟ้ององค์ไท่จื่อไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอับอายขึ้นมาได้ ยิ่งกว่านั้นคงนึกโทษเปิ่นไท่จื่อเฟยเป็นแน่”

 

เพราะดรุณีน้อยหัวรั้นอย่างห่านฟางหรง ไม่มีทางตระหนักถึงความผิดของตน โฉมสะคราญต้องโยนความผิดที่ก่อให้แก่คนอื่นเป็นแน่ อีกอย่างทำเช่นนั้นไปก็ใช่ว่าคุณหนูห่านจะรู้สึกอะไรไร้ประโยชน์สิ้นดี

 

“อย่างไรเสียองค์ไท่จื่อต้องทรงรู้เรื่องพวกนี้”หมิงอี้เหอเลิกคิ้วสูง พลางก้มมองเสี่ยวมาวในอ้อมแขนแล้วตัดสินใจยกมันให้ไป๋อวี้หลันเล่นชั่วคราว “ถึงตอนนั้นทรงต้องจัดการด้วยตนเอง”

 

นัยน์ตาดอกท้อหลบต่ำลง “แต่ถ้าเปิ่นไท่จื่อเฟยยืนยันจะจัดการตัวตนเอง องค์ไท่จื่อคงไม่ขัดกระมัง”

 

ณ ตอนนั้นหมิงอี้เหอไม่อาจเข้าใจความคิดของฝ่ายตรงข้ามได้แม้แต่น้อย เขายืนนิ่งได้เพียงจดจ้องความเยือกเย็นจนน่าหวาดกลัวที่แผ่ออกจากไป๋อวี้หลัน

 

และหลังจากนั้นเพียงสามวัน ข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้ถูกปล่อยออกไป พร้อมกับการเสด็จเยือนจวนแม่ทัพประจิมของไท่จื่อเฟย

 

.

 

.

 

.

 

ข้างแก้มที่เคยปรากฏรอยแดงของเฉียวฮุ่ยกลับมาหายดี นางกำนัลร่างอวบร้องห่มร้องไห้เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งยังยอมรับผิดเกี่ยวกับพฤติกรรมอันไร้การอบรมของตน อย่างไรก็ตามไท่จื่อเฟยเพียงปรายตามองนาง ก่อนจะลูบหัวครั้งหนึ่งแล้วไม่ได้เอ่ยอะไรอีกเลย

 

กระทั่งองค์ไท่จื่อยังไม่กล้าจะกล่าวถึงเรื่องนี้ เมื่อไท่จื่อเฟยยืนการว่าจะจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง แม้อยากจะยื่นมือเข้ามายุ่ง ทว่าองค์ไท่จื่อก็ทำได้แค่เฝ้ามองทุกอย่าง เช่นเดียวกับท่านแม่ทัพหมิง

 

รถม้าประจำตำหนักบูรพาเคลื่อนตัวสู่จวนหลังใหญ่ของแม่ทัพประจิม ท่ามกลางความแตกตื่นมากมายของพวกเขา เหล่าข้ารับใช้รวมถึงเจ้าของจวนต่างไม่รับรู้ถึงการเยือนครานี้ เฉียวฮุ่ยยกยิ้มบางเบา ประคองนายหญิงลงจากรถม้าคันงาม ชายเสื้อคลุมสีชาดยาวประพื้น

 

ฮูหยินใหญ่ของท่านแม่ทัพประจิมเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนกรีบออกมาต้อนรับไท่จื่อเฟยเป็นการใหญ่ ก่อนตามาด้วยร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพประจิม และรองแม่ทัพผู้เป็นบุตรชาย ปิดท้ายด้วยคุณหนูห่านซึ่งตื่นตกใจยิ่งกว่าใครเพื่อน ไม่ต้องพูดถึงสาวใช้ข้างกายเจ้าปัญหา

 

ดูท่าจะอยู่กันครบทุกคน

 

“เปิ่นไท่จื่อเฟยเพียงแค่มาสะสางความของคุณหนูห่าน”นางกล่าวเสียงเรียบ ก่อนสบตาแม่ทัพประจิมอย่างไม่หวั่น เขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้าม กองกำลังสำคัญในอนาคตของเยี่ยนหลงเสวี่ย แน่นอนว่าแม่ทัพประจิมและฮูหยินคงพอรู้มาบ้าง แต่ถ้าหลุดออกมาจากปากห่านฟางหรง ขาวคงกลับเป็นดำไม่ยากนักหรอก

 

“บุตรีของกระหม่อมเป็นถูกกระทำ ขอไท่จื่อเฟยทรงไตร่ตรองด้วย”ท่านแม่ทัพประจิมเอ่ยเสียงหนักแน่น เคลื่อนตัวมาบดบังร่างอรชรของบุตร ราวกับนางเป็นปีศาจร้ายซึ่งจะคร่าชีวิตอันสดใสของดรุณีน้อย “ในเมื่อผิดคนละครึ่งทาง กระหม่อมเห็นควรว่าปล่อยผ่านไป”

 

ไป๋อวี้หลันหรี่ตาลงพลางกวาดมองไปรอบด้าน คนของจวนแม่ทัพประจิมรายล้อมอยู่รอบกาย ดวงตาพวกนางนั้นจดจ้องและเชื่อถือในความบริสุทธิ์ของห่านฟางหรง อย่างที่คิดเอาไว้ไม่ผิด ตรรกะความคิด การเลี้ยงดูที่เหมือนจะสร้างความพอใจให้แก่นักอ่าน ขณะเดียวกันหากสถานการณ์ไม่เอื้อต่อนางเอกแล้ว มันย่อมพังลงเช่นนี้

 

“มิรู้ว่าท่านแม่ทัพประจิมต้องการให้เปิ่นไท่จื่อเฟยสะสางความของบุตรีด้านนอก ท่ามกลางสายตามากมายของบ่าวไพร่ หรือจะไปสนทนากันด้านซึ่งเป็นที่ลับตา”รอยยิ้มที่ประดับบนดวงหน้าแย้มกว้างขึ้นเป็นเท่าตัว ปลอกเล็บสีทองครูดลงบนอาภรณ์ “อย่าลืมว่าเปิ่นไท่จื่อเฟยเป็นแขก ทำตัวเช่นนี้คงนับว่าไร้มารยาทกระมัง”

 

ฮูหยินห่านพอจะมีสติอยู่บ้าง อีกฝ่ายหันไปมองหน้าสามี ครั้นเห็นแม่ทัพประจิมพยักหน้าอย่างจำยอม จึงได้นำทางนางเข้าไปด้านใน เฉียวฮุ่ยหันมามองนางครั้งหนึ่งก่อนจะช่วยประคองตามปรกติ ด้านในห้องโถงใหญ่สำหรับรับแขก ประดับด้วยเครื่องเรือนราคาแพง แลหรูหราไม่ต่างจากตำหนักบูรพา ไป๋อวี้หลันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวงามด้านบนสุด ตามลงมาคือแม่ทัพประจิม ฮูหยินและบุตรทั้งสอง

 

“สามวันก่อนบุตรีของท่านบุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายในตำหนักบูรพา”

 

แม่ทัพประจิมพยักหน้าครั้งหนึ่ง ดวงเนตรฉายแววไม่พอใจ พร้อมกล่าว “หรงเอ๋อร์บอกกระหม่อมแล้ว เป็นเพราะไท่จื่อเฟยทรงปล่อยข่าวลือเสียหาย ทำให้นางต้องไปหาท่านที่ตำหนักบูรพา”

 

ฮูหยินห่านโอบกอดบุตรีเอาไว้แน่น ไม่ต่างจากห่านเฟยหยางซึ่งกำลังประคบประห่มน้องสาวราวไข่ในหิน

 

ไป๋อวี้หลันยกมือเท้าคาง ปรายตามองห่านฟางหรงอย่างไร้อารมณ์ “ก่อนหน้านี้เจ้ามิได้บอกหรือว่าไปเปิ่นไท่จื่อเฟยเพื่อการใด ครั้งแรกเจ้ามาเพื่อตำหนิเปิ่นไท่จื่อเฟยถึงในตำหนัก เพียงเพราะองค์ไท่จื่อไม่ไยดีเจ้า”

 

ห่านเฟยหยางขมวดคิ้ว รีบออกตัวปกป้องน้องสาว “น้องสาวกระหม่อมเพียงไปพูดกับไท่จื่อเฟยด้วยความอ่อนน้อม”

 

นางเลิกคิ้วสูง มือเลื่อนสัมผัสถ้วยชาอุ่นร้อนซึ่งถูกนำมาเพื่อต้นรับแขก “วันนั้นท่านอยู่ด้วยหรือ ถึงได้ปฏิเสธราวเห็นด้วยตาตน”

 

ฝ่ายตรงข้ามกระตุกยิ้ม “หรงเอ๋อร์เป็นเด็กดีมาตลอด จำต้องเห็นด้วยตาตนหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

“เปิ่นไท่จื่อเฟยกำลังสนทนาอยู่กับแม่ทัพประจิม ทว่าท่านกลับแทรกขึ้น มิแปลกใจเลยว่าพฤติกรรมงามหน้าของคุณหนูห่านนั้นได้แบบอย่างมาจากใคร”

 

นัยน์ตาคู่คมทอประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทัน ยามได้ยินการตรอกกลับอันเจ็บแสบของไท่จื่อเฟยตระกูลไป๋ ห่านเฟยหยางสูดหายใจเข้าอย่างอดกลั้น ครั้นแลเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของมารดาจึงได้เพียงนั่งนิ่งไม่กล้าเปิดปาก “ท่านแม่

 

“เงียบซะ เฟยหยาง”

 

เห็นได้ชัดว่าทั้งแม่ทัพประจิมและฮูหยินต่างพอมีวุฒิภาวะอยู่พอสมควร แม้ใจหนึ่งจะอยากปกป้องบุตรี หากกลับยอมรับฟังความจากนาง อวี้หลันลอบกระตุกยิ้ม ก่อนเหลือบมองห่านฟางหรงเล็กน้อย โฉมสะคราญนี้คงจะจดจำวันนี้ไปชั่วชีวิต

 

“บุตรีของท่านลงมือกับคนของเปิ่นไท่จื่อเฟย ทั้งยังส่งเสียงโวยวายอย่างไร้มารยาท เปิ่นไท่จื่อเฟยจึงต้องมาดูด้วยตนเองว่ามารดาและบิดาของนางเป็นคนเช่นไรกัน”

 

ดวงหน้าคมคายของแม่ทัพประจิมเริ่มบิดเบี้ยวอย่างไม่พอใจ “กระหม่อมเชื่อว่าเรื่องนี้ต้องมีมูลเหตุมาก่อน”

 

ริมฝีปากสีชาดเหยียดยิ้ม “มูลเหตุจากการอยากเป็นเหลียงตี้แต่องค์ไท่จื่อไม่ไยดี จึงต้องมารบกวนความสงบของเปิ่นไท่จื่อเฟยกระมัง”

 

ชั่วขณะชายวัยกลางคนคล้ายหาเสียงไม่เจอ ฮูหยินห่านขบริมฝีปากเป็นเส้นตรง ได้แต่มองสามี

 

“บอกอีกด้วยว่าตนเป็นบุตรีของแม่ทัพประจิม หลานสาวของฮองเฮา และข้าผู้เป็นถึงไท่จื่อเฟยมิอาจแตะต้องได้”ไป๋อวี้หลันเปล่งเสียงหัวเราะ นัยน์ตาเปล่งประกายวาวโรจน์ “บางทีเปิ่นไท่จื่อเฟยคงต้องไปทูลถามฝ่าบาทเสียแล้วกระมังว่าบุตรีของแม่ทัพ ใหญ่กว่าเปิ่นไท่จื่อเฟยเพียงใด”

 

ฮูหยินห่านเบิกตากว้างขึ้นรีบคุกเข่าลงต่อหน้านาง ท่ามกลางความตื่นตระหนกของบุตรทั้งสอง ซึ่งยังไม่เข้าใจความ โทษของการหมิ่นเบื้องสูง “ไท่จื่อเฟยโปรดละเว้นด้วยเพคะ หรงเอ๋อร์มิได้ตั้งใจจะเอ่ยเช่นนั้น นางเป็นเพียงดรุณีวัยแรกยิ้มไม่รู้ความ”

 

ห่านฟางหรงขมวดคิ้วยุ่งยาก ก่อนขยับลุกไปดึงตัวมารดาขึ้น ทว่าฮูหยินห่านกลับนั่งนิ่ง ทั้งยังพยายามดึงบุตรีคุกเข่าลงข้างตน “ท่านแม่ ท่านจะคุกเข่าทำไมกัน เราไม่ได้ทำอะไรผิด”

 

ผู้เป็นมารดาตวัดตามองบุตรีอย่างไม่รู้ว่าควรสรรหาคำพูดใด “คุกเข่าลงซะ”

 

 ไป๋อวี้หลันยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากก่อนกลืนลงไป พลางปรายตามองแม่ทัพประจิม “บุตรของท่านลงมือกับคนของเปิ่นไท่จื่อเฟย ต่อให้เฉียวฮุ่ยผิดเพียงใด แต่เปิ่นไท่จื่อควรจัดการนางด้วยตนเอง”

 

แม่ทัพประจิมกลืนน้ำลายลงในลำคออย่างยากลำบาก มือกำเข้าหากันอย่างอดกลั้นจนเห็นข้อนิ้วขาวโพลน “กระหม่อม

 

เจ้าร่างอรชรเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง เรียวขางามขยับยาวลงไปด้านล่าง ดวงหน้าผินมองสาวใช้ข้างกายห่านฟางหรงซึ่งมีสีหน้าขาวซีด ราวกับว่านี่คือบทบาทของนางร้ายที่ได้ถูกหยิบยกให้ อวี้หลันขยับนิ้ว “ตบนางซะ เหมือนกับที่นางทำกับเจ้า”

 

แสนจะร้ายกาจ

 

เฉียวฮุ่ยพยักหน้า พริบตาต่อมาเสียงกระทบกันของฝ่ามือกับผิวหน้า ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ สร้างความหวาดหวั่นให้แก่ทุกคน กระนั้นแล้วนัยน์ตาของนางก็ยังคงฉายแววเย็นชา ไป๋อวี้หลันย่อตัวลงเสมอพวกเขา ปลอกเล็บสีหน้าครูดลงบนข้างแก้มขาวเนียน ฮูหยินห่านอยากจะปัดมือของนางออกจากดวงหน้าบุตรี ทว่ากลับไม่หาญกล้าพอ

 

เสมือนว่าห่านฟางหรงพึ่งตระหนักถึงความน่าหวาดกลัว ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออก เปล่งเสียงครางแผ่วเบา หยาดน้ำตารื้อขึ้นตรงขอบตา เห็นดังนี้มีหรือแม่ทัพประจิมจะทนได้อีก เขายอมละทิ้งศักดิ์ศรีแล้วคุกเข่าลงอีกคน เช่นเดียวกับบุตรชาย

 

“ไท่จื่อเฟยโปรดละเว้น”

 

อวี้หลันสบเข้าไปในดวงตากลมโต พลางกล่าวเสียงเย็นเฉียบ “เปิ่นไท่จื่อเฟยมิได้แตะต้องเจ้าแม้แต่น้อย เห็นหรือไม่ว่ามารดาและบิดารวมถึงพี่ชายของเจ้า พวกเขาต่างต้องคุกเข่าอย่างไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้เพราะใคร”

 

“ฮึก หม่อมฉัน

 

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า เพราะเจ้าพวกเขาถึงตรงคุกเข่าร้องขอความเมตตาจากเปิ่นไท่จื่อเฟย”

 

ห่านฟางหรงเริ่มร้องไห้ สะอึกสะอื้นราวเด็กน้อย ไป๋อวี้หลันแหงนหน้าขึ้น ก่อนผละมือออกจากดวงหน้าของอีกฝ่าย ฮูหยินห่านรีบดึงตัวบุตรีเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ครั้นกวาดมองรอบด้านอีกครา จึงได้แลเห็นถึวามรักมากมายที่ห่านฟางหรงได้รับจากคนรอบด้วย

 

นั่นทำให้นางรู้สึกอิจฉา ทั้งที่เป็นผู้ชนะ ทว่ากลับไม่อาจฉีกยิ้มได้แม้แต่น้อย หากพวกเขาหยิ่งทะนงและรักในศักดิ์ศรีมากกว่าบุตรี มันคงสนุกและไม่จบลงอย่างง่ายดายเช่นนี้

 

นางกะพริบตาถี่รัว แล้วเริ่มคิดถึงหลงเยี่ยขึ้นมา

 

.

 

.

 

.

 

สวัสดีค่ะ

 

หลายคนถามว่าห่านฟางหรงนี่คือนางร้ายใช่ไหม

 

ไรท์อยากให้บอกห่านฟางหรงเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบห้ามากกว่า นางถูกเลี้ยงในครอบครัวแบบนี้ ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ห่านฟางหรงไม่ใช่นางเอกทะลุมิติ ดังนั้นแนวคิดที่ผู้ชายจะมีหลายเมียไม่ใช่เรื่องผิดจึงปลูกฝังในหัวของนาง นางไม่ได้มองว่ามันผิด และสังคมสมัยในก็ไม่ได้มองว่าผิด

 

ตัวละครนี้เป็นเหมือนดรุณีน้อยซึ่งจะค่อย ๆ เติบโต ต่างจากไป๋อวี้หลัน


สำหรับใครที่สงสัยทำไมอวี้หลันไม่จัดการตั้งแต่ในตำหนัก เพราะว่านางต้องการพ่อแม่ของห่านฟางหรงได้เห็น อวี้หลันนางโตมาแล้ว ด้วยวุฒิภาวะของนาง การจัดการจึงออกไปทางการสั่งสอนมากกว่าเอาเพียงสะใจค่ะ

 

ขอบคุณมากสำหรับการติดตามค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.475K ครั้ง

548 ความคิดเห็น

  1. #6178 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:24
    อวี้หลันสุดยอดดดด
    #6178
    0
  2. #6107 fonlbol (@fonlbol) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:51

    สมน้ำหน้าคะ หมั่นหน้าเกินหลานไทเฮาแล้วยังไง เหอะๆ

    #6107
    0
  3. #5633 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 10:46
    ตบมือให้นางรัวๆ หูยแซ่บบบบ กอดนางร้ายนะคะ
    #5633
    0
  4. #5484 -iy- (@-iy-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 21:14
    สุดยอดมากๆ เหมาะสมกับคำว่าร้ายกาจ
    #5484
    0
  5. #5146 Nonglallaaa (@Nonglallaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 16:36
    สุดยอดมาก ไรท์แต่ได่โดนอารมณ์สุดๆ
    #5146
    0
  6. #4270 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 04:06
    รู้สึกว่าอวี้หลันใจดีมากๆๆแล้วนะ เป็นการเตือนสติอ่ะ ถ้าฝ่างหรงคิดได้ก็คือเป็นการดีของนางเลย
    #4270
    0
  7. #4180 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:42
    กอดนางเอก ท่านยังมีพวกเราาาาา
    #4180
    0
  8. #4161 Pretty-Bifuen (@Pretty-Bifuen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:43
    ฮู้ยยย เด็ดดดด จัดจ่านในย่านนี้มากค่ะลูกขาาาา
    #4161
    0
  9. #4147 LaZyBeez (@beez_wj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 10:26
    บางคนอาจจะคิดว่า อยากให้ฟางหรงโดนหนักกว่านี้... ถ้าเอาจริง ๆ อวี้หลันทำได้นะ

    แต่ทำไม่ได้มากกว่า
    ฟางหรง...

    นอกจากจะเป็นนางเอกแล้วยังเป็นตัวละครหลัก ๆ ในนิยาย

    ครอบครัวนางยังเป็นถึงแม่ทัพที่มีผลงานโดดเด่น

    และเป็นหลานของฮ่องเฮา

    หากลงโทษหนัก ๆ ก็มีแต่จะสร้างความแค้น

    และบางทีฟางกรงอาจจะไม่โดนรับโทษก็ได้ในเมื่อแบ็คดีขนาดนี้

    ไม่แปลกที่นางจะมั่นหน้าแบบนี้
    ส่วนที่อวี้หลันเป็นผู้ชนะ

    แต่กลับไม่รู้สึกก็เพราะแม้ว่าฟางหรงจะแพ้

    นางยังมีครอบครัวที่คอยปลอบโยน

    แต่อวี้หลันกลับไม่มีใครนอกจากตัวร้าย
    #4147
    0
  10. #4141 KemintraSaprang (@KemintraSaprang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 09:39
    ให้พ่อแม่นางห่านอายไปเลย รู้อยากเป็นเมียน้อยจนตัวสั่น
    #4141
    0
  11. #4131 OuWate (@OuWate) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 07:03
    สัะใจจ้า แต่ยังไม่ถึงที่สุด นังเด็กห่านเอาไปไกลๆเลย นิสัยเสียอย่างร้ายกาจ
    #4131
    0
  12. #4112 mamzawastetime (@mamzawastetime) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:34
    เกลียดเด็กห่านไร้มารยาท
    #4112
    0
  13. #4111 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:19
    ก็เป็นวิธีจัดการแบบผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กจริงๆ เพราะถ้าเป็นคนอื่นคงไม่เสียเวลามาสั่งสอนให้รู้ความแบบนี้ คงลงดาบไม่ทันให้เห็นเลือดไปตั้งแต่แรกแล้ว
    #4111
    0
  14. #4086 รัณฌา (@mymacam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:05

    เอออ เด็กก้อต้องได้รับการสั่งสอนอ่ะนะ นี่ยังถือว่าโชคดี เจอคนร้ายกาจจริงๆโดนข้อหาหมิ่นเบื้องสูงไปแล้ว

    #4086
    0
  15. #4079 LilATh (@dokhed) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 22:44

    ฟางหรงเหมือนเด็กถูกสปอยล์ แบบ รู้มั้ยว่าพ่อฉันเป็นใคร!!!

    และนางเอกก็มีวุฒิภาวะสมกับที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างที่เด็กกว่าอายุจริง
    ผู้ใหญ่อาจจะนอยด์บ้างโมโหบ้าง

    เวลามีเด็กมาปีนเกลียว แต่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเด็ก ยิ่งพ่อแม่เด็กเป็นคนใหญ่คนโต ที่ทำได้ ก็มีแต่ไปบอกให้พ่อแม่จัดการลูกตัวเอง แต่ครอบครัวห่าน เห็นว่าลูกตัวเองดีที่สุด เป็นผ้าขาว วิธีนี้ของอี้หลันดีที่สุดแล้วล่ะมั้ง

    ปล. นิดนึง คำผิด คำหายจากประโยค คำสลับ ทำให้ความสะใจหายไปเกือบครึ่งเลยอ่า
    #4079
    0
  16. #4051 จ๋าา🍯🍭🍀 (@iremembergood) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:57
    อู้ยย สะใจ
    #4051
    0
  17. #4045 Fonfahahkard (@Fonfahahkard) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:47
    สะใจ 55555
    #4045
    0
  18. วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:39

    เรากลับชอบนะ นิยายของไรท์ และตีความของนิยายแตก อาจเป็นเพราะปกติอ่านแต่จีนแปลค่ะ เลยชอบนิยายแบบละเอียด..ไม่ใช่นิยายที่แต่งฉาบฉวยสักเท่าไหร่

    ชอบความสัมพันธ์กันของตัวละคร การแสดงอารมณ์ของพระนาง นางเอกเราฉลาดแบบทันคนแต่บางครั้งเหมือบจับแล้วแสร้งวาง
    สนุกมากค่ะ
    #3960
    0
  19. #3947 YuYuRika (@yuyurika) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:33
    นี่ถ้าพี่พระเอกเปลี่ยนฝ่ายมาอยู่กับตัวร้ายจะบรรเทิงขนาดไหนเนี่ย //หมดแล้วภาพพจน์อันแสนล่มเมืองของน้องห่าน เปลี่ยนเป็นล่มตระกูลตัวเองแทน 555
    #3947
    0
  20. #3893 4444jjjj (@4444jjjj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:02
    ชอบมาก อ่านไปใจเต้นไป
    #3893
    0
  21. #3861 Kobato24 (@kobato24) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:49

    ยังน้อยไปค่ะ555555 ขอหนักๆให้นางห่านพูดว่าขอโทษให้ได้ แค่นี้ไม่สำนึกหรอก

    #3861
    0
  22. #3860 aoff_nn26 (@aoff_nn26) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:40
    ชอบนางเอก ค้างงงง
    #3860
    0
  23. #3859 จทน. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:32

    โอ๊ย .. ร้าย ลึก ได้ใจ .... ฉลาดล้ำ เนียนไปทั้งเรือ่ง เก็บ EBOOK ด่วน

    #3859
    0
  24. #3857 emmy1568 (@emmy1568) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:28
    555 ไท่จื่อเฟยใจดีมากแล้วนะแบบนี้
    #3857
    0
  25. วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:26
    ทำไมยังไม่เห็นคำขออภัยโทษจากพวกคนตระกูลห่าน มันน่านำความไปถามฮองเต้ดูนะว่าตระกูลแม่ทัพอำนาจใหญ่จรดฟ้าใช่หรือไม่
    #3856
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น